Chushingura Gaiden Yotsuya Kaidan (1994)

Wow! Fukasaku is vooral bekend van zijn Battle Royale films en daarnaast uiteraard van een goed aantal jaren 70 cult classics. Je denkt in ieder geval niet meteen ''laat ik me eens op zijn 90's werk storten'', zo'n titel die (bijna) niemand heeft gezien. Ik heb een afwijking waardoor ik dat dus juist lekker wel doe. En bij dit soort regisseurs vaak met daverend succes. Crest of Betrayal is geniaal.

Toon wordt meteen gezet met Orff's O Fortuna, waarna de film zich ontpopt tot een klassiek Japans actie/drama met een pittige romance. Fukasaku laat zich van zijn beste kant zien, met veel oog voor detail en prachtige belichting (Zie hier met het smaakvol en subtiel belichten van het moordwapen). Om nog maar te zwijgen over zijn strakke composities (Zie hier en hier). Soms Kurosawa-achtig in z'n lijnvorming.

Halverwege volgt een (voor mij) welkome ommekeer. De film wordt duisterder, zweeft wat meer (je kunt het ook gerust rommelig noemen) en de scheut horror maakt het geheel behoorlijk bizar. Film is vanaf dat punt nergens meer in evenwicht en juist dát kan ik enorm waarderen. Lastig aan te raden omdat het dus een mishmash van allerlei genres en thema's is, maar oh wat heeeeerlijk dat Fukasaku's werk in de 90's nog dit niveau weet te halen. Dat biedt hoop voor alles wat nog ongezien is tussen zijn bekendere 70's werk tot aan dit.

Van regisseur Kinji Fukasaku zag ik eerder The Green Slime (1968) en ook was ik op de hoogte van zijn Battle Royale en vele yakuza-films. (Niet gezien) Maar dat hij ook verscheidene Samoerai-films had gemaakt wist ik niet. Het was dus een aangename verrassing om te zien dat deze 'Crest of Betrayal' van zijn hand kwam. Fukasaku combineert hierin de legende van de zevenenveertig samoerai met een andere welbekende uit de Japanse folklore: het spookverhaal van Yotsuya.

De film is prachtig gefilmd met opvallende, dromerige beelden,en doet denken aan het genre van rond de jaren '70. De enige aanwijzingen dat deze film wel in de jaren '90 is gemaakt zijn de special effecten en het verborgen sociaal commentaar. De film levert verder alles en meer wat je van dit soort Japanse films kan verwachten; gevechten, een moreel dubbelzinnige anti-held, gekke personages in traditionele toneel-make-up, tijdlijn-sprongen, bloed, een beetje naakt van de hoofdrolspeelster en tenslotte horror in de vorm van het bovennatuurlijke.

Als je van Japanse periode kostuum-drama/actie films hou, dan zal ik deze zeker eens proberen!