Chime (2024)

Een korte vingeroefening van Kiyoshi Kurosawa over een gefrustreerde kookdocent die met een onaangenaam geluid wordt geconfronteerd. De korte film is een bruut vertelsel dat subtiel speelt met psychopathische en paranormale elementen.

Een onderkoeld setdesign in de vorm van een sober modernistisch ingericht keukenlokaal onderstreept de intermenselijke kilte die heerst in deze microkosmos waar prestatiedrang en perfectionisme de toon voeren. En het is in deze microkosmos dat opeens het geluid opduikt dat een moordzuchtige drang in de hoofden van de luisteraars prent. Agressie die normaalgesproken door fatsoensnormen wordt onderdrukt, ontlaadt zich en manifesteert zich in willekeurige bloeddorstige aanvallen van gekte die derhalve niet te traceren zijn. Dat wekt een sfeer van bevreemding en beangstiging op..

Chime is een korte film met een kille, onheilspellend inwerking en met excentrieke personages die navenant gedrag vertonen. Een film met een ironisch laagje ook. Het verhaal is wat springerig en mengt horror (duistere sfeer en slasherelementen) met maatschappijkritiek. Het klinkt allemaal aardig en het is ook wel aardig, maar ik werd niet omvergeblazen. Het kille sfeertje greep me niet. Chime werd gewoon nooit meer dan een aardige korte film.

Ik voeg me bij Collins, gemakzuchtig als ik ben; al rond ik wel naar boven af.

2,8*

Wat voor een snoozefest was dit nu weer? Staat bij Letterboxd op de lijst van de beste horrorfilms van 2024 en bezit voor horror zeer hoge 6,5 IDMB-score maar daar snap ik weer eens niets van...? (van die hele lijst eigenlijk niet) Deze kortere film had veel meer weg van zo'n ASMR-film...Koken met mensen, krant lezen, blikjes uit een zak gooien, familie aan het avondeten en sollicitatiegesprekken....Umm, misschien vertegenwoordigt die bel dan het monotone van het dagelijks leven...Maar of ik daar op zit te wachten? Er zijn geen schrikmomenten, geen creatieve risico's en nauwelijks een plot, er gebeurd alleen iets met een mes maar het voelt gewoon nergens ongemakkelijk. De stoel- en restaurantsequenties waren gewoon flauw. Ik snap niet hoe je een film van 45 minuten als meer dan anderhalf uur kunt laten voelen, wat dan eigenlijk wel een prestatie was. Ik zal wel gewoon iets missen want voor mij was dit niet veel meer dan een tutorial over hoe je geluid kunt gebruiken om je horrorfilm te verbeteren Een goede film met een overtuigend idee was het niet!