Meningen

Vijf campusheksen komen samen om een ​​ritueel uit te voeren om de oude krachten van de heks Ashura op te roepen. Hiervoor moeten de dames schijnbaar gekleed zijn in lingerie en hoog schoeisel, zodoende zijn er nogal wat scenes waar je wat veters of bh-bandjes ziet. Gek genoeg is er ook kort naaktheid te zien. Het is zo'n beetje het meest opvallende in een verder alledaagse goedkope film over schoolmeisjes. De makers denken te weten wat modieus is, want echt modern kwam de film niet over. Men laat de dames veel tegen elkaar bitchen en zetten er een soundtrack van metal onder. (op zich was de muziek niet slecht maar misplaatst) Verder heeft de film alleen aar tekortkomingen. Flashbacks naar Sophie's moeder, zijn niets anders dan acteurs ​​tegen een verschrikkelijk groen scherm. Ook de andere CGI was foeilelijk. Waarom CGI-vuureffecten (veiligheidskosten soms al te duur?) Werkelijk... eindigen met een blockbuster-finale ? Actiescènes die neer komen op; actrices die Latijnse woorden naar elkaar schreeuwen, terwijl windmachines hun haar blazen en nep-als-hel bliksemschichten uit hun uitgestrekte handen "schieten" Zucht.... Ook denk ik dat de vele dames (cast en crew) die aan deze film meewerkte niet echt een idee hadden wat een “Make Up Artist” was. Tja iets met Make-up... je krijg dan ook alleen wat gezichtsverfraaiing te zien. Nee vel magie bezat deze film niet!

Dit is er één voor de horrorfans; voor degene die veel naar low-budget kijken, die soms ook niet om aan te zien zijn! Deze heeft uiteraard ook bescheiden budget maar doet het erg goed met zijn sfeer en visuals. Het verhaal is gedeeltelijk ook wel bekend en sommige verhaaldetails worden verdoezeld of als vanzelfsprekend beschouwd. Het werd ook verdeeld in hoofdstukken terwijl die eigenlijk maar weinig of niets betekenen. Maar met deze film is verder niets mis! Regisseur Rich Ragsdale biedt een geweldig scala aan visuele details en een paar prachtig scenes.

Aan het begin zien we Grace (Laurie Strode uit Rob Zombie's Halloween) en Jack zich klaarmaken om New York City te verlaten en naar een oud, geïsoleerd zuidelijk plantagehuis te gaan. Dit omdat Grace meer wil weten over haar roots. Maar ja...stadsmensen die naar het zuiden trekken, hebben nooit veel geluk in horrorfilms, maar Grace is daar opgegroeid en weet van zaken als totems. Dat begin liep een beetje stroef en niet geheel vlekkeloos; waarom praten om langs te gaan bij de rijke familie van Jack, om dat niet te laten zien?

Het acteerwerk was oké maar de klaaglijke popballads aan het begin waren niet al best...! Gelukkig eenmaal in het huis begint de film zich meer naar horror te bewegen met wat verontrustende beelden en een scène met blote voeten en glas. Ik had bij de start ook geen idee wat er zou gaan gebeuren, daardoor verveelde ik me helemaal niet.(wat direct ook geldt voor derest van de film) Wat een death cult/home-invasie leek te gaan worden, neemt uiteindelijk toch een andere weg dan je zou verwachten.(niet dat ik als doorgewinterde fan, het niet zag aankomen!) Ja...heel veel Kudo's dat ze iets anders doen wanneer dingen worden onthuld, de sekte aanbidt Uktena, een Indiaanse geest Wel jammer dat ze qu bloed en gore niet meer voluit gaan! Echter tja...sektes zijn voor mij intrigerend en geven een bepaalde spanning (vandaar ben ik er ook gek op!) en deze film speelt genoeg met de conventies om het boven de massa uit te laten stijgen.

Was dit een Guy Ritchie-film? Tjonge wat een standaard fantasieloze actiefilm. Het is zelfs bijna geheel verstoken van enige creativiteit. De eerste tien minuten ofzo waren goed en hoopvol maar na dertig minuten realiseerde ik dat er ergens iets grondig mis moet zijn gegaan...De film komt in drieën; de missie van een eenheid die mis gaat, de redding door de onverwachte held en de strijd tegen de instanties/doe-het-zelf missie om de tolk en zijn familie eruit te krijgen. Oubollige en allang niets bijzonders meer dus! Het was absoluut ook langer dan het had moeten zijn, veel hiervan sleept maar voort. En wat was dat in vredesnaam met die montagereeks van gyllenhaal die keer op keer in de wacht stond voor een Amerikaanse visum…Die score met zware violen was zo beetje de grootste killer! Pfft de laatste 5 minuten... actie in slow motion...werkelijk? Technisch gelikt dus misschien dat Guy Ritchie de enige reden is dat dit niet de verschrikkelijkste film van het jaar is. Echter is het wel een perfect onbeduidende oorlogsfilm.

Door de filmposter en de titel deze gaan kijken. Je kan er natuurlijk van uitgaan dat dit een B- film is. Maar de vraag is hoe slecht is ie? Tja bar slecht!!! Het is allemaal net te doen. De dino`s zijn erbarmelijk. Acteerwerk ( als er nog van acteren kan worden gesproken) is zeer onder de maat. En ach, de dames zijn er toch maar met één reden. Namelijk mooi zijn voor het plaatje tot dat ze worden opgegeten! Eigenlijk had ik beter moeten weten aangezien ook Eric Roberts erin zat. Alleen hij haalt de film al naar beneden. En Oh, Dr. Sinclair ( Sara Malakul Lane )speelt ook in Jurassic City.

De film past wel in de lange reeks van degelijk films met beestjes. Van die Tv- achtige films. Ze voegen niets toe aan het genre maar zijn wel redelijk gefilmd. Denk aan bv Anaconda of snakehead terror. Al zijn deze voorlaatste wel iets beter!

Het was... gewoon oké. Niet geweldig, niet verschrikkelijk... gewoon een vergeetbare bijtgrage diertjes film. Nadat een storm een gezin zonder auto, bereik en stroom zet, moet ze tegen een dodelijke roedel CGI-coyotes (ze lijken eerder wolven) vechten om te overleven en oh recente LA-bosbranden komen ook steeds dichterbij. Het publiek krijgt een centraal staand familiedrama (wow, zouden ze het overleven?) gecombineerd met afgezaagde komedie (als je het überhaupt zo kan noemen) en een home invasie (één gezin op één locatie) De moorden en het bloedvergieten zijn af en toe wel oké, maar verder is er absoluut niets dat deze film overeind houdt. Of je moet het getrouwd stel als getrouwd stel (horrorkomediemascotte) Justin Long en Kate Bosworth graag nog eens in een film willen zien spelen. Het is nooit bloederig, inventief, grappig of visueel aantrekkelijk maar als enigszins plezierig tijdverdrijf nog wel te doen.

Toffe goofy monsterfilm met een R-rate! Ja krabben is wisselvallig maar ook verdomd leuk. Het soort goedkope pulp dat Roger Corman zou maken in de jaren '80. In de hoofdrol zie je Phil, een tienerjongen in een rolstoel en technische knutselaar, zijn super-schattige vriendin, Maddie, Phil's oudere broer Hunter, de hulpsheriff van Mendocino en Maddie's sexy moeder en biologie-lerares, Annalise. Tja...en waar zullen zij last van krijgen? Ja inderdaad gemuteerde radioactieve krabben! Hoefijzerkrabben, om precies te zijn! Die naar je gezicht springen want als je de vorm van een masker hebt, is dat wat je doet. De film begint met een openingsscène van seks op het strand en ja die is gewoon frontaal in beeld! Ja en als de meeste krabben-effecten praktisch werk zijn ben ik om! In het vroege stadia zijn het weliswaar niet veel meer dan gemotoriseerde schelpen die rondschieten en af ​​​​en toe vreemde geluiden maken. Maar hoe verder we in de film geraken hoe meer ze veranderen. Eerst doen ze je denken aan films als Gremlins en Critters. Hierna worden het effectieve moordmachines die rechtop lopen (acteurs in gedetailleerde pakken). En bijna aan het einde van de film gaat ze compleet over-de-top met een Kaiju-achtige krab. Al was die dan wel in matige CGI! Echter is dat niet eens een probleem! Maar Radu, een Oost-Europese uitwisselingsstudent, is dat wel! Hij is een over-the-top stereotype, die niet alleen niet grappig is, maar ook bloed irritant. Maar als je daar doorheen kijkt, was dit toch een hoop goofy, bloederig plezier voor fans van gigantische monsters!

Natuurlijk had ik geen hoge verwachtingen, want er zijn een hoop twijfelachtige lowbudgetfilms met dieren op drugs geweest na het succes van "Cocaine Bear". Misschien is het net iets beter dan veel andere films met dieren op drugs. Maar dit was ook niet veel meer dan een stel amateurs die het nabijgelegen bos introkken om wat komische gedoe te filmen. De wasbeer zelf is een marionet/pop en als hij de zogenaamde acteur of cast aanvalt, houd die hem op zijn plaats. Enfin het is niet veel maar ze hebben tenminste seks, bloed en gore Het verhaal...een gestoorde wasbeer trekt door het bos en homoseksuele drugsdealers, overspelige vrouwen, jagers en kampeerders vermoordt. Voor de liefhebbers die geïnteresseerd zijn, is er ene Ms Jessa Flux die waarschijnlijk meer indruk achterlaat door haar lange douche/naaktscène dan haar dialoogscènes. Deze film werkte niet voor mij, door de pogingen tot humor, en het amateurisme. Een half puntje meer omdat ze in dit probeersel toch iets van moeite hadden gesopt en omdat er een wasbeerpop was. Maar het is en blijf goedkope huis tuin en keuken spul

Typisch Aziatische (Thaise) horrorfilm. Alle bekenede spookhuis-elementen zijn aanwezig; het herenhuis waar het spookt, een meid die iets verbergt, schilderijen die vervloekt zijn, een klein meisje dat de neiging heeft rond te verdwalen in een eng bos, een knappe vreemdeling die plotseling verschijnt, flashbacks naar het verleden en regelmatige werd het volume omhoog gedraaid voor een jump-cut. Het publiek moet de verhaallijn natuurlijk wel begrijpen dus alles uitgelegd Di gaat ten koste van elke verrassing! Acteer en camerawerk zijn verzorgt en er zijn wat leuke beelden maar om eerlijk te zijn is deze film gewoon te voorspelbaar! Het was niet slecht, maar helaas ook niet memorabel.

Mja, deze throwback naar de Animals Attack en rampenfilms uit de jaren zeventig biedt net voldoende entertainment. De formule om een stel mensen in een kleine ruimte bloot te stellen aan levensgevaarlijke situatie werkt uiteraard nog steeds goed. Voorbeelden te over! Dit keer zijn het echter geen zombies, demonen of weerwolven die voor een bedreiging zorgen maar CGI-alligators. Deze hapgrage diersoort, waren zo effectief mogelijk onderworpen zodat ze op het scherm sterk overkwamen. Begrijp me niet verkeerd: de beesten zagen er geweldig uit. Ook de spaarzame gore was prima en het eerste schrikeffect was er één van kwaliteit. Aja laat zien dat hij alle clichés van het genre kent. Helaas voegt hij ook tenenkrommende dialogen tussen vader en dochter toe, is de logica ver zoek en was de finale te veel van het goede om zo het spektakeleffect nog wat verder op te drijven (zowel letterlijk als figuurlijk) Jammer dan ook dat deze elementen het bekijken van de film een heel stuk minder sterk maken. De film haalt voor mij dan ook maar een krappe 3 sterren.

Erg fijn genre-filmpje van regisseur David Schmoeller (Puppetmaster (1989), Tourist Trap (1979) Uit de stal van Empire Pictures van Charles Band (De man is als producer en regisseur bekend voor legio films, denk aan bv; Re-Animator, From Beyond, Trancers, Dolls)

En ook deze 'Crawlspace' is erg vermakelijk al was het maar door zijn vreemdheid want wat begint als een vrij standaard plot, verandert plots naar een schuilplaats voor een sadistische nazi-huisbaas met een steeds groeiende verslaving aan moord. Er zijn een paar goede kills en enfant terrible Klaus Kinski speelt een uitzinnige rol! Hij is een intrigerende seriemoordenaar en levert best een paar rillingen op! Gebreken zijn er natuurlijk ook want wat voor climax moest doorgaan is denk ik wel één van de meest waardeloze achtervolgingsscènes. Hierin zien we Klaus Kinski rollen- ja, rollend - door de muren van zijn geheime kruipruimtes. Maar ach, de film bezorgde me zeker een leuke avond!

Tenslotte nog een speciale vermelding voor de onlangs overleden (18-03-2019) special make-up effect legende John Carl Buechler want ook deze film staat op zijn indrukwekkende C.V. ! Hij gebruikte direct na deze film ook het appartement nog voor zijn eigen film: Troll (1986)

Miyamoto Musashi (1584-1645), is de meest legendarische zwaardvechter van Japan. Maar deze film is geen biopic van die beroemde zwaardvechter uit de geschiedenis of zelfs niet een avontuur dat doordrenkt is van historische fictie. Nee dit kan je meer omschrijven als een soort experiment van één ononderbroken actiescène van 77 minuten met 400 moorden. Het is simpelweg, zoals de titel al aangeeft, gek.

Als vertrekpunt heeft de film het derde laatste duel tussen hem en de Yoshioka school. Vader Seijuro en zijn broer Denshichiro zijn al in een duel gedood, waarna de negenjarige jongen Matashichiro nog overblijft. Er wordt een hinderlaag gelegd van 100 studenten en 300 huurlingen. Vanaf dat moment is er, afgezien van die korte epiloog, geen plot en zo goed als geen dialoog meer. De film laat letterlijk honderden tegenstanders van de clan hun vijand aan te vallen, zien. Ze kruipen uit het beeld om vervolgens weer te verschijnen.

En afgezien van die korte introductie was dit een film met maar één opname, Er was in het script zelfs een korte pauze, zodat Tak Sakaguchi, (Versus en beide vorige films van de regisseur) even wat water kan drinken. Verder stop hij af en toe om op adem te komen, deze duidelijk zichtbare vermoeidheid, maakte van Musashi juist een mens en geen super vechtmachine. Veel meer is er eigenlijk ook niet over de film te vertellen, dan misschien dat het opmerkelijk was dat het door Sion Sono is geschreven. Niet dat daar veel gewicht moet aan worden toegekend, want er is letterlijk bijna geen plot of verhaal.

Krediet moet ook naar de cameramensen gaan, die zelf ook voor aanzienlijke atletische uitdagingen moeten hebben gestaan en elke keer maar in de juiste posities moesten komen. Absoluut indrukwekkend, want de manier waarop de vele gevechten werden opgevoerd, bleef steeds erg boeiend. Er was eigenlijk maar weinig bloed, en helaas is het CGI-bloed. En hoewel de gevechten af en toe repetitief werden, is het verder een behoorlijk vermakelijk stukje actiefilm. Voor degenen die wat uitgebreidere gore willen, levert de strijd tijdens de ongelooflijke slotscène dan nog een mooie beloning op. Dit was genieten!

Creature is in wezen een manusje van alles en een allegaartje van andere genre-films. Een knock-off die eigenlijk alles prima doet maar niets springt er ook echt uit. De bemanning aan boord van het archeologische onderzoeksschip Shenandoah is op zoek naar grondstoffen op de Titan-maan van Saturnus. Ze ontdekken dat er een buitenaards wezen op de planeet is en er ontstaat een race om van de planeet te ontsnappen voordat iedereen wordt gedood. Ja er zijn elementen uit Alien, maar ook elementen rechtstreeks uit The Thing en op een gegeven moment verwijst Beth Sladen zelfs rechtstreeks naar The Thing From Another World. De film is bekwaam geregisseerd door William Malone en die werkt hard met wat hij heeft zoals; met de stem van de moeder van 'American Dad' in een Ripley light-rol. De alien is een behoorlijke tijd in de schaduw verborgen en pas aan het einde is er de grote onthulling, wat best bevredigend griezelig was. Er zijn een paar goede spannende momenten en enkele geweldige praktische gore-effecten. Speciale effecten die worden verzorgd door genre-veteranen Doug Beswick (zowaar van het vervolg; Aliens, The Howling, Darkman, Ticks enz.) en Michael McCracken (Silver Bullet, Leviathan) Het leent of steelt (het is maar hoe je het wil zien) uit een heleboel betere films, maar het doet dit met groot plezier. Wat mij betreft, slaagt het er dan ook prima in om een ​​effectieve B-film te zijn.

Erg goed! Echter met één nadeel, het is een tv-miniserie. De serie zal 240 minuten duren! Dit klopt echter niet! De Dvd heeft een deel Night 1 die 1 uur en 30 minuten duurde en een deel Night 2 die 1 uur en 27 minuten duurde! Tja...een tv-miniserie met een lange tijdsduur betekent ook de nodige scenes die wat minder ertoe doen. En er spat alleen wat bloed tegen een raam en er is een drijvend hoofd in het moeras, maar niets dat iemand zou choqueren. Maar eerlijk gezegd, voor tv-normen, is dit erg goed!

Het script is gebaseerd op een gelijknamige roman van Peter Benchley (ja die van Jaws) en maakte de gebeurtenissen aannemelijk. Het begint met een proloog die zich afspeelt op een eiland genaamd Shark's Tooth Island in 1972. Militaire wetenschappers hebben een dolfijn - haai hybride gemaakt voor oorlogsdoeleinde maar ze hebben ook iets nog ergers gemaakt...en zesentwintig jaar later krijgen ze daar op het eiland last van? Een opzet voor een cast met veel sterren van zijn tijd.

Ja in de hoofdrollen zie je exen en wetenschappers Craig T. Nelson (Poltergeist) en Kim Cattrall (Sex in the City) die het gevaar proberen te stoppen, en krijgen de hulp van de gestoorde Giancarlo Esposito (Breaking Bad) die een... connectie heeft met het amfibisch wezen. Leuk om te vermelden is dat schrijver Peter Benchley een cameo in de film had (de man op de boot die op de haai viste)

Grootste prestatie van de film is het design van het zeemonster! Eind jaren '90 waren de meeste effecten nog grotendeels praktisch. En in deze film is één van de meesters op het gebied van monstereffecten, Stan Winston en zijn special-FX-team, verantwoordelijk voor het creëren van het wezen. Deze werkte onder meer aan Terminator- Predator- en Jurassic Park-films, Aliens en Edward Scissorhands. Gedurende zijn carrière won hij vier Oscars en werd hij tienmaal genomineerd. Niet de minste en dat is te zien!

Het is een tv-film, zo het duurt geruime tijd voordat de dingen echt beginnen en helaas kwam het uit in 1998. De periode dat films als Scream, I Know What You Did en Urban Legend het goed deden... dus veel succes had het niet! Maar tjonge wat was dit een fijne 'B'-monsterfilm!

Heel slecht is dit derde deel over de Gill-Man niet! Het probleem is meer dat het probeert om het schepsel sympathiek over te laten komen. Waardoor deze de gehele tijd schreeuwt om 'begrepen' te worden. Pas aan het einde werd de vis-mens dan nog iets beangstigend. Dit is jammer, want het verhaal zelf is eigenlijk best interessant. (en beter dan het tweede deel waar hij werd gedegradeerd tot kermisattractie) Die vermenselijking was dan ook best een goed idee maar de uitwerking viel uiteindelijk tegen doordat er nu bijna geen dreiging meer van het monster uitging. Tja, als je de kieuwen uit het monster haal...is er ook geen Gill-man meer.

Yup met zijn felle donkerrode en groene neon-kleuren, is de kerstsfeer vanaf het vroegste moment al voelbaar. Ook is er vanaf de openingsscènes al iets vreemds aan de hand; Faith (Chrissy Metz), een verpleegster en alleenstaande moeder doet temperatuurmetingen bij haar striptekenende twintigerdochter Charm (Annalise Basso) en er is een laboratorium in het huis. Liz (Scout Taylor-Compton) en haar broer Kory (Connor Paolo) breken in en beweren beschutting te zoeken tegen de woedende sneeuwstorm. Dit alles draagt ​​bij aan het gevoel dat niet alles klopt! Duidelijk wordt ook, dat deze film niet op safe speelt, het is niet de zoveelste kerst-slasher of huisinvasie-film!

In deze film lukt niet alles even goed, er is een zekere mate van onsamenhangendheid en rommeligheid maar ik zie veel liever één film die het probeert met pure durf dan dat men op veilig speelt! De titel kan je ook vrij letterlijk nemen. Er is een wezen en het is (samen met alle andere effecten) ook nog uitgevoerd met uitstekende praktische effecten. Tjonge wat een heerlijk wezen is het! Simpel gezegd: het monster ziet er echt stekelige cool uit. Er is zelfs één transformatiescène halverwege die een van de beste is die ik in een tijdje heb gezien.

Het is niet zo slecht dat dit een Turkey-score bezit , maar het had veel beter moeten zijn dan het is. Wat je deze film absoluut niet kunt verwijten is dat het niet probeert, en ik bekijk liever vijftig van dit soort rare kleine kerstfilms met ambitie dan het standaard horrorvoer! Misschien in waardering een half puntje teveel maar een kersthorrorfilm die iets anders probeert, mag beloont worden!

Zeer efficiënt gemaakt, al staat het lage-budget het maken van een interessantere film in de weg. Maar ondanks een laag budget, had het wel veel ideeën; geest-gecontroleerde atomaire zombies, gangsters en gekke nazi-wetenschappers. Helaas was het ook door dit beperkte budget dat de actie werd ingeperkt, het resulteert in een film die nogal uit wat praatscènes bestaat. Tussen, de actie van de mens gemaakte zombies die nooit veel meer mogen doen dan off-screen een paar mensen doden, zie je nogal eens de jaren vijftig -familiewaarden. Je ziet dan ook mevrouw Walker als thuisblijfmoeder, haar dochter verzorgen, het huishouden doen, het avondeten voor manlief bereiden enz...Toch was dit niet eens zo heel slecht en in de climax was er zelfs een Romero-momentje..

Een schrijver woont met zijn vrouw, die niet kan spreken en zwanger is, in een afgelegen dorp. Hij probeert mensen uit zijn omgeving tot personages van een nieuwe roman te maken. De roman gaat over een man die kleine schijfjes maakt; die wanneer ze in iemands zak worden gestopt, versterkt dit een emotie. Verder rennen er nog een paar grappenmakers rond. De film wordt omschreven als een sciencefictionfilm, maar meer dan dat SF-fantasie van de schrijver en zijn realiteit door elkaar lopen was er niets buitenaards aan. Het gaat over het scheppingsproces van de romanschrijver in zwart-wit maar met steeds als de gadget werd gebruikt een rode (lens) kleur. Fraaie filmische beelden vol met pretentieuze symboliek De film lijkt me enkel voor meditatie doeleinde misschien nog enigszins aardig om te zien.

In de debuutfilm van regisseur Christopher Smith, rent actrice Franka Potente (Lola Rennt,The Bourne Identity) wederom hard, ditmaal niet in Berlijn maar in de tunnels van de Londense ondergrondse. Die locatie weet de regisseur sfeervol en griezelig te benutten. En zolang die mysterieuze tegenstander (een onherkenbare Sean Harris) niet in beeld is, wordt de spanning ook vakkundig opgevoerd. De film draait om een kat-en-muis-spel tussen Creep en Kate dus wat er ook gebeurd... enfin vul zelf maar aan. Uiteraard kan er ook niet blijven gerend worden. Helaas weet de film dan niet verder te komen dan de gebruikelijke genre-cliché's. Een paar bloederige scènes (al te heftig wordt het nooit) en het spannende begin zorgen ervoor dat mijn oordeel niet lager uitvalt. Redelijk amusant debuut.

Een cameraman reageert op een advertentie, reist hij naar een afgelegen bergstadje en daar blijkt dat de opdrachtgever een soort videodagboek voor zijn ongeboren kind wil maken. En kijk een reden om door budgettaire reden een "found footage"-film te maken. De film zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn maar trapt net zo erg in de valstrik waar vele van genre-genoten ook intrappen. Namelijk te veel dialogen, bijna geen spanning en te weinig horrormomenten. De enige schrikmomenten zijn een paar Jump-scares. Daar was ik trouwens wel positief over want aangezien er geen muziek was, werkte die wel goed. Echter zijn die te spaarzaam om van een hele goede film te spreken.

Intrigerend concept. Het idee om te communiceren met het gesimuleerde bewustzijn van de doden is griezelig, fascinerend en geloofwaardig genoeg om als echte technologie over te komen. Er hangt een sluimerende verontrustende sfeer maar hoewel dat een prima opzet was, blijft de film helaas te lang hangen en wordt repetitief. Wel zijn er een aantal beklijvende momenten (meerdere stemmen tegelijk was zeer plausible) Echter had de film minder dialoog en meer pit nodig want nu valt het helaas in het water doordat het niet heel veel verder komt dan wat er in plot wordt vermeld.

Deze film werd gemaakt door Tigon (bekend van bv. Witchfinder General) en is één van de concurrenten van Hammer Films. Het maakt ook gebruik van de twee acteurs die in vele Britse horrorfilms optraden; Peter Cushing en Christopher Lee. Ook in de stoel van de regisseur zat niet zomaar iemand! Freddie Francis; misschien wel één van de grootste Britse horrorregisseurs.

Verwacht bij 'The Creeping Flesh' géén monsterfilm!! Dat is het namelijk niet! Maar het is wel een intrigerende film. Dit komt vooral door het te ambitieuze plot. Dat scenario is fris en origineel. Het is een horror, maar het is veel meer van de psychologische aard dan het eerst lijkt te zijn. Die psychologische inspanningen zijn over krankzinnigheid, obsessie en familie,maar daarnaast is er een klein beetje monster en presteert het ondertussen ook nog een subplot over een ontsnapte gek. Misschien daardoor iets teveel of te ingewikkeld.

Het bevat ook goede uitvoeringen van Peter Cushing en een heerlijk ijzige Christopher Lee. Maar het is de mooie Lorna Heilbron echter die voor de grootste verrassing zorgt! Ze speelt uitstekend als Penelope en transformeert prachtig van zoet en onschuldig naar waanzinnig en dodelijk. Wat betreft het wezen (het kruipende vlees) daar is niet heel veel focus op.

Al met al was dit een erg fijne film, (mijn derde hoge positieve cijfer voor een afwijkende film van Tigon) die als één van de laatste een stijl van horror bezat die snel daarna zou verdwijnen door de komst van The Exorcist en The Texas Chainsaw Massacre .

De film is natuurlijk slecht en een absolute 80's B-film maar... is ook verschrikkelijk fijn! Het is duidelijk ook een Alien rip-off en niet eens een hele goede. Maar genieten is het wel, dit is zo'n film waar alles eigenlijk niet goed aan is maar die toch weet te overtuigen! Gevalletje categorie: Guilty Pleasure.

Het jaar is 1998, zes jaar nadat een nucleaire oorlog de wereld bijna onbewoonbaar heeft gemaakt. Ontmoeten we een groepje overlevende en zien we hen een verlaten onderzoekscentrum binnendringen. Een plot en een locatie wat pijnlijk duidelijk maak dat het budget laag was. In de faciliteit blijkt dan ook nog eens alles gewoon te werken. En dat is dan weer interessant voor ons want Linnea Quigley (en nog stuk jonger als nu) werkt mee aan de productie. En voordat zij op het monster toetreedt (en wij het zien) moet ze natuurlijk wel schoon zijn! Hopla, een douche-scene! En dan is er het monster of eigenlijk meerdere gevaren. En daar haalt de film zijn charme vandaan! Prachtige 80's special effects die zelfs mij nu nog weten te overtuigen! Met een waardige climax op het einde. Een ander aspect waar de film mee weet te scoren was de muziek. Een heerlijke soundtrack vol synthesizers geluiden. Pulp maar wel Pulp met een hoofdletter P!

Saillant detail:

Als ze in de computer de namen langs gaan van voormalige werknemers zien we heel veel bekende:

Forrest Ackerman: acteur en editor van het Famous Monsters of Filmland-magazine

Roger Corman: welbekend regisseur en waar David DeCoteau is begonnen als productie-assistent

Charles Band (de uncredited executive producer),

David McCabe: DeCoteaus alias als Gay-porno-regisseur.

Ondanks de lange staat van dienst is dit vermoedelijk de enige die echt leuk is!

In heel veel dingen eigenlijk gewoon een Amerikaanse film. Niet alleen door de hoofdrolspeler maar ook in de stijl en komedie. Een film vol verwijzingen naar genrefilms van de jaren '80 en '90 Of eigenlijk meer een parodie daarop die over het algemeen nogal flauw was. Vanaf het moment dat hoofdpersonage Zach (Chris Cavalier), aan het begin de vierde muur doorbrak door rechtstreeks tegen het publiek te praten, wist ik het ….dit gaat niet de leuke Finse horror/komedie worden waar ik op hoopte...

Misschien dat de verwijzingen naar films zoals "Gremlins (1984)", "Ghoulies (1985)", "Critters (1986)" en "Munchies (1987)" me over de streep hadden kunnen trekken? Helaas! Het is het eeuwige verhaal van nerds, oftewel losers die in de problemen raken maar uiteindelijk toch de wereld redden en (te) vaak goedbedoeld… niet grappig proberen te zijn. Met een gastoptreden van Christopher Lambert die zijn Highlander-zwaard grijpt en citeert zichzelf en een cameo van Joe Dante, via een videogesprek.

De kleine "moordende sneeuwpoppen" die dus "The Creeps" worden genoemd zijn in sommige scènes poppen, maar in andere CGI. Eenmaal werden ze afgebeeld alsof het computerspel-monsters waren. Er is wat bloedvergieten, en de monsters spreken hun eigen taal, zoals "Critters". Echter komt de "actie" bijna tot stilstand zodra de overlevenden in een supermarkt landen en de boel barricaderen. De wezens keren nog eens terug, maar er was niets wat echt impactvol was. Het is enigszins oké maar meer ook niet!

Anthologie's ze horen sinds jaar en dag bij het horror-genre en ik ben er best gek op. Vooral omdat ze kort en krachtig zijn. Dit was een redelijke samenwerking van regisseur George A. Romero en horrorauteur Stephen King. De film bevat vijf verschillende verhalen met ervoor en erna een gebeurtenis met de jonge Billy en zijn vader.

1. “Father’s Day”

Elk jaar bezoekt Bedelia op het familielandgoed het graf van haar vader, dit omdat zij hem zeven jaar geleden heeft vermoord. Dit jaar besluit vader op te staan onder het motto ‘I want my cake’ Waarom nu pas werd niet duidelijk? Wel zien we geslaagde speciale effecten en de wijze hoe met de familie wordt afgerekend. Inclusief een jonge Ed Harris.

2. “The Lonesome Death of Jordy Verrill”

Boerenpummel Jordy ontdekt een meteoriet die op zijn boerderij is ingeslagen. Hij wordt geïnfecteerd en overgenomen door buitenaards onkruid. Stephen King vertolkt de hoofdrol in het verder slechtste filmpje van allemaal. Niet grappig, geen horroraspecten en vooral te melig.

3. “Something to Tide You Over”

De door zijn vrouw Rebecca bedrogen Richard Veckers besluit wraak te nemen. Hij graaft zijn vrouw en haar geliefde Harry Wenthworth (Ted Danson) op het strand tot hun nek in het zand zodat ze door de vloed zullen verdrinken. Maar wie een kuil graaft voor een ander... Geslaagd filmpje met een zeer goede sadistische Leslie Nielsen en prima speciale effecten.

4. “The Crate”

Een krat wordt gevonden onder de trap bij een universiteit. Als professor Henry Northrup te hulp wordt geroepen, ziet hij zijn kans schoon om zich te ontdoen van zijn schreeuwerige en irritante vrouw Wilma. Met de prima spelende oudgediende Fritz Weaver en Hal Holbrook, echter de show wordt gestolen door Adrienne Barbeau (toendertijd de vrouw van John Carpenter) Ook het enige filmpje met vrij bloederige speciale effecten.

5. “They’re Creeping Up On You”

De ijskoude, arrogante en obsessieve zakenman Upson Pratt leeft afgezonderd in zijn appartement. Die woning moet zijn grote vrees; kakkerlakken buiten houden. Deze huiveringwekkende schepsels duiken natuurlijk uit alle hoeken en gaten op. Opnieuw geslaagde speciale effecten, met name aan het slot van het verhaal, zoals ook een geslaagd optreden van E.G. Marshall.

Dat de speciale effecten goed waren was niet heel verwonderlijk want die komen van de bekende Tom Savini(ook even in de film). Echter is ‘Creepshow’ ook niet heel griezelig dit komt vooral omdat er nogal wat humor is toegevoegd. En die luchtige ondertoon houdt de film ervan om echt heel erg goed te zijn.

Een toch nog prima opvolger van de eerste Creepshow-film. Enige manco aan de film is dat deze maar drie verhalen bevat en hierdoor niet goed de sfeer uit het vorige deel kan evenaren.

1. Old Chief Wood’nhead

Het oudere echtpaar Ray en Martha Spruce hebben een winkel. Ze worden overvallen door wat plaatselijk schorem. Dit loopt natuurlijk uit de hand en de wraak komt van een houten Indiaan. Het minst sterke verhaal van de drie vooral door zijn voorspelbaarheid en matige acteerwerk.

2. The Raft

De vrienden Randy en Deke gaan met hun vriendinnen Laverne en Rachel een dagje uit naar een meer. Ze komen op het midden van het meer op een vlot vast te zitten doordat een geheimzinnig watermonster heet op hen heeft voorzien. Dit is tevens het beste verhaal zowel in spanning als ook in de bloederige speciale effecten zo ook het onverwachte maar sarcastisch einde.

3. The Hitchhiker

Annie Lansing rijdt op een verlaten weg een lifter aan. Ervan overtuigd dat ze hem doodgereden heeft, slaat ze in paniek op de vlucht. De lifter blijkt echter toch niet zo dood te zijn. Redelijk geslaagde combinatie van spanning, horror en zwarte humor. En dan met name de steeds gruwelijker eruitziende lifter die telkens ‘thanks for the ride’ verkondigd.

De drie verhalen worden onderling verbonden door een animatiefilmpje over de schooljongen Billy die wordt gepest en die met zijn kwelgeesten afrekent en een getekende ‘Creep’ die dit en de andere verhalen met wat commentaar introduceert. Bijster veel voegt deze animatie niet toe. Dit tweede deel is over het geheel wat zwakker dan zijn voorganger niettemin heeft het genoeg vermaak en geslaagde momenten te bieden.

Creepshow (1982), was een film-samenwerking tussen regisseur George Romero en schrijver Stephen King. De film bestond uit vijf filmpjes die alle eer betoonde aan de EC Comics uit de jaren vijftig. De film was niet heel griezelig want er werd nogal wat humor ingestopt, maar als effecten-kunstenaar Tom Savini eraan mee doet, weet je dat het met bloed en gore wel goed zit! De film (waarvan Romero alleen het script schreef) kreeg ook een vervolg in de vorm Creepshow 2 (1987) deze bezat drie filmpjes en een nog lager budget. Tja en dan wordt het 2006...en komt er een Creepshow III...

Geregisseerd door Ana Clavell, en James Glenn Dudelson (met enkele onbeduidende goedkope films op hun naam maar blijkbaar de rechten voor twee Romero-films; Day of the Dead en Creepshow), is dit een film waarin het aan alles ontbreekt. Romero, King en Savini en in tegenstelling tot de eerste twee Creepshows is er ook geen één uit de EC Comics-reeks en eveneens de Wraparound sneuvelde. Wel komen de personages uit de verhaaltjes elkaar tegen of zijn in de achtergrond te zien. (vergelijkbaar met Quentin Tarantino's Pulp Fiction). Het bevat vijf verhaaltjes ;

Het eerste segment is , "Alice" Een verwend tienermeisje komt thuis en ziet dat haar vader rommelen aan een afstandsbediening gekregen van buurman Professor Dayton. Elke keer dat hij op een knop drukt, wordt ze getransporteerd naar een andere dimensie waar haar familie zwart, Spaans enzovoort is. Oh, en ze begint te muteren. Oké nog aardige speciale effecten maar humoristisch werd het niet en wat nu de clou was?

Het tweede segment is, "The Radio" Beveiliger Jerry koopt een radio. Die gaat tegen hem te praten en geeft hem opdracht/advies …. uiteraard van het verkeerde soort. Het filmpje is vrij flauw, met karakters waar je ook maar weinig om kan geven. Spannende of leuke momenten waren maar spaarzaam.

Het derde segment is, "Call Girl", Callgirl Rachel heeft de gewoonte haar klanten te vermoorden, iets wat je aan het begin ziet. Maar dan wordt ze gebeld door de verlegen tiener Victor. Er is was een redelijk hoeveelheid bloed maar het segment draait alleen maar om zijn voorspelbare twist. Gelukkig vrij kort en het enige wat je je hiervan herinnert is het barslecht uitziende monstergezicht.

Het vierde segment is, ‘The Professor’s Wife’, Professor Dayton (van het eerste filmpje nodigt de twee vroegere studenten Charles en John uit om kennis met zijn jongere verloofde Kathy te maken. Kathy vertoont vreemd androïde gedrag...conclusie ze is een robot...? Pfft, flauwe humor om personages die zich als idioten gedragen en ver voorbij het punt gaan waarop duidelijk wordt dat er een fout is gemaakt Belachelijk!

Het vijfde en laatste segment "Haunted Dog" De egoïstische onverschillige dokter Dr. Farwell, laat een dakloze man stikken in een op de grondgevallen hotdog en wordt vanaf dat moment door hem achtervolgd. Een reeks zwartgallige scènes was soms grappig maar duurt te lang en het filmpje lijk meer een remake van het derde segment The Hitch-Hiker uit Creepshow 2?

Tja zoals ik ook al eerder concludeerde ontbreekt het in dit teleurstellende vervolg aan alles, het mist fatsoenlijk acteerwerk, goede of schokkende beelden, een fatsoenlijk verhaal of zelfs inspiratie Het is een complete vergeetbare puinhoop.

Crepuscule is de tijd dat de schemering overgaat in de nacht. Dat zal dus vooral metaforische bedoeld zijn. Volgens meerdere filmsites zou een regelmatig geciteerde uitspraak van filmmaker Jean-Luc Godard zijn; dat je voor een speelfilm niet meer nodig is dan een meisje en een pistool. Nu was dat een opmerking van een filmmaker die zijn neus ophaalde voor Hollywood en zijn commercie. Dat er wel iets meer nodig is dan die ingrediënten om een geslaagde film opleveren bewijst, deze film!

En net als die filmmaker wil ook dit regisseursduo Maartje Seyferth en Victor Nieuwenhuijs in de breedste zin van het woord artistiek verantwoord zijn. Quasi-interessantdoenerij dus... over een meisje dat haar intrek neemt in een woning in de Amsterdamse binnenstad, geestdodend werk vindt bij een tankstation en haar avonden eenzaam, naakt en rokend doorbrengt in dat appartement.

Vervolgens gebeurt er in de vrijwel dialoogloze film niets van betekenis. Buiten is minutenlang kijken naar doelloos rondhangen, ijsberen, staren naar het water of vliegende vogels. Binnen is het gluren naar het naakte lichaam van Nellie Benner (ze best verleidelijke en sensuele meid hoor!) die in haar kamer rondloopt, Tv kijkt, een eitje eet, een spelletje met lucifers. Tja...tergend langzaam kijken naar een meisje die dingen doet die niet worden verklaard.

Rest natuurlijk nog het pistool...de makers hadden geen idee hoe die in de films te verwerken dus als de jonge vrouw slapend in bed ligt, wordt het ding ineens door een anonieme hand op haar kussen gelegd. Hierna gebeuren er tenminste een paar dingen maar helaas werd het niet interessant want het gebeurt buiten het gezichtsveld van de kijker.

De locaties en de beelden van Amsterdam zijn nog enigszins leuk, als tijdssfeer Om artistiek (en volgens de regels van de Nouvelle vague) is er een score met monotone jazzy muziek maar om nou te zeggen; "wat is die boeiend! ...neuh.. niet echt! Waarom Nellie Benner, een groot deel van de film naakt is wordt qua functionaliteit niet duidelijk. Net zoals de rest van de film geen ingenieus plot of duidelijke aspiraties bezat. Tja de film is alleen maar vaag en stroperig langzaam.

Hm, deze vreemdsoortige SF-Neo-Noir van David Cronenberg krijg van mij het voordeel van de twijfel. Het deed mij een beetje denken aan de mijmerende memoires van een oude man. De film is namelijk een rondreis langs beelden die rechtstreeks herinneringen oproepen aan het vorige werk van deze meester. Een soort grootste hits van de regisseur Waar ik algauw de slogan; " herinner u zich deze nog?"‘ in zag! Zo werd television is reality’ nu ‘Body is Reality’ Daarnaast is de film een stuk trager en minder speelser dan Cronenbergs oudere werk. Hetgeen die films juist zo goed maakt! Of het aan de leeftijd ligt of aan de periode waar we in leven maar de film is ook meer gericht op een dieper thema (wat maakt kunst nu kunst) En dan de body horror...die kan je beter beschrijven als keurig dan dat het echt overdreven vies of smerig was. Denk meer dat deze meer opvalt door het grotendeels ontbreken ervan in veel andere hedendaagse horrorfilms. Nu heb ik ook gedeeltelijk een aversie tegen; "vroeger was alles beter" En dit is een nieuwe film. (weliswaar dan wel weer op script van 20 jaar geleden) Eentje waarvan het er ook allemaal erg goed, gedetailleerd en strak uit ziet! Waar er ook iets van een unheimische weirdness rondhangt, door plasticeters ook actueel was en ongecensureerde (naakt en ingewanden) beelden toont. Tja dus ook voordeel van de twijfel voor de waardering...

Vooral veel jaren tachtig lol, in deze horror-film met genoeg verwijzingen naar andere films uit het horror en Sciencefiction genre. Met in de eerste plaats natuurlijk E.T.(1982) Dee Wallace-Stone uit die film speelt ook hier de moeder van een jongetje. Deze Brad Brown gebruik net als Elliott het trucje met de thermometer om niet naar school te gaan. Pech voor Brad want ze trapte niet twee keer in dezelfde truc.

Daarnaast is het bowling-shirt van pa Jay Brown een verwijzing naar de Ghostbusters (1984) en zit er ook een kleine verwijzing naar de Ghoulies" (1985) in de film. Of de bewering dat het script van deze film eerder was, is natuurlijk niet na te gaan. Maar doordat de Gremlins (1984) een groot succes waren was de timing wel prima! Nagenoeg komen in deze horror-komedie ook niet veel meer moorden voor. Wel geteld maar twee en dan een koe en wat kippen. Wel is er iets meer bloed. De twee tot de ‘good guys’ behorende buitenaardse premiejagers (geheel in Terminator (1984 stijl) knallen er flink op los! Ze richten hiermee zelf meer schade aan dan dat de Critters doen? Als je heel goed kijk kan je ook Lin Shaye herkennen, al is het knap lastig met zoveel krulspelden in haar haar. Al met al is het aardig, amusant en vermakelijk.

Tja als je onverwachte hit scoort met boosaardige, op Furby lijkende klootzakjes kan het niet anders dan er een vervolgfilm in het tijdperk van de VHS en videotheek wordt uitgebracht. Dat werd "The Main Course" een film die, hoewel duidelijk niet zo geïnspireerd en even plezierig was als de eerste film, nog steeds een aantal positieve punten heeft.

De film werd geregisseerd door Mick Garris , die waarschijnlijk het bekends is voor een heel stel niet zo'n denderende TV-Stephen King-films in de jaren '90. Naast Garris was de schrijver van de film een ​​man genaamd David Twohy, hij is ook geen onbekende want het schrijfwerk voor 'The Fugitive' uit 1993, Waterworld uit 1995 en de The Chronicles of Riddick (eveneens de regie) komen van zijn hand.

Uiteraard met, zoals het bij een echte Sequel hoort, meer "beestjes" Het verdere plot is bijna een herhaling van de vorige. De makers van deze film konden blijkbaar niet veel nieuwe ideeën bedenken? De film is wel veel minder horror-achtig en veel meer cartoonachtig. Er was zelfs iets van maatschappijkritiek over de overvloedige consumptie van vleeseten. Ook de verwijzingen zijn hier weer terug. Gek genoeg was één van de leukere grappen; als een ​​premiejager in Freddy Krueger wil gaan te veranderen, eveneens een schaamteloze promotie want de Elm Street- franchises is eigendom van hetzelfde bedrijf.

Oké , de film was iets minder goed als zijn voorganger, maar het was zeker geen slechte kleine B-film.