Meningen

Ten eerste is het handig om te weten dat dit géén professionele film is! Het is een lowbudget-horroranthologie met vier korte filmpjes in found footage-genre. Het draait om: twee vriendinnen die een stel VHS-banden ontdekken (waar hebben we dat toch eerder gezien?) tussen de spullen van hun overleden vriendin Sarah en de naam van iets of iemand die 'Mr. Magpie' heet Ze besluiten de tapes te bekijken in de hoop op antwoorden en ontdekken dat ze zelf zijn te zien in morbide onbekende scènes.

Videoband 1: "Ouija", Dubbeldate met een Ouijabord. Drie schoolvrienden willen een vervolg maken op een seance -filmpje uit hun studententijd. Vriendinlief van één is wat minder enthousiast...het loopt uiteraard uit de hand! Er waren enkele aardige scare-momenten en wat bloed

Videoband 2: "Possession", Twee influencer-spokenjagers ontmoeten meer dan ze hadden verwacht in een leeg kantoorgebouw. Het filmpje maakte niet geheel duidelijk waarom...maar er waren een paar aardige schrikmomentjes.

Videoband 3: "Grief", Een bezeten client kom bij een therapiesessie. Een locatie waarin je drie dagen ziet. Voorspelbaar maar wel leuk gedaan.

Videoband 4: "Sacred Redemption Order (SRO)" Begint met pratende hoofden die het "waren het geluk" hebben gevonden bij SRO...tja hier klopt natuurlijk iets niet! Sektes zullen altijd blijven boeien en dit werd uiteindelijk het leukste filmpje.

Het is een film met een leuke variaties op beproefde formules maar kan wel wat meer pit gebruiken. Het is niet eng (helemaal niet), maar dat kan ook zijn door de budgetbeperkingen. Het is dit, het gebrek aan en een duidelijke 'goedkoopheid' die de film minder geweldig maakt. Toch is het, het kijken waard, want er is talent, waar geprobeerd wordt iets mee te doen en er zitten een paar leuke momenten in.

Als je The Conjuring:-films goed vind, zul je deze ook geweldig vinden. Hij geeft je precies wat je wilt! Net als de eerste twee is dit een spookhuisfilm en ben je dol op goede spookhuisfilms dan is dit er zeker één! Het is een goede afsluiter van de serie over de Warren's (jaja...dat heb ik al vaker gehoord) Het speelt met alles wat geweldig is aan de serie. Het is een luidruchtige, leuke, opzichtige, domme visuele-effecten-festijn van een spookhuisfilm gemaakt voor het grote scherm. Om heel eerlijk te zijn, de film zelf slaat nergens op. Enigszins gemengde gevoelens: veel te lang, soms werd veel tijd besteed aan overdreven sentimenteel Warren's als gezin, Er de spiegel is oerlelijk en Annabelle komt nog even langs Ook zijn sommige jump-scares ronduit mmm tja... Toch voelt het best charmant en nostalgisch aan. Dus uiteindelijk was het ook best well oké!

De eerste (kroop onder je huid) Conjuring-film was een regelrechte voltreffer! De tweede was een sterk vervolg dat iets teveel leunde op schrikmomenten. Hierna volgende er een heel stel mindere spin-offs met enge poppen (Annabelle), nonnen (The Nun) en Mexicaanse geesten (The Curse of La Llorona) Nu is het aan de regisseur van die laatste film, Michael Chaves, de eer om Ed en Lorraine Warren voor een derde maal tegen het kwade te laten aantreden. En dat deed hij toch wel iets verdienstelijker dan zijn eerste grote film! Maar deze derde aflevering haalt nooit het niveau van waar de franchise mee is begonnen. Het spookhuis maakte ditmaal plaats voor een vloek. En baseert zich verder op rechtsbankproces van de 'The Devil Made Me Do It'-zaak. Een zaak uit de Verenigde Staten waarin de verdachte zijn onschuld pleitte door te beweren dat hij op het moment van zijn misdaad bezeten was van een demon. Echt slopend spannend wordt de film nergens: voor een horrorfilm van 16 jaar en ouder was het allemaal behoorlijk licht verteerbaar. De film weet weinig nieuws te bieden, zowel als Conjuring-film als ook duivelsuitdrijving (Exorcist) maar degelijk formulewerk was het nog wel!

Vermakelijk is deze low-budget film nog net maar verder is het een niet heel erg spectaculaire film. De film speelt zich af tijdens de Gadsden Purchase. Een stuk land wat gekocht werd van Mexico en nu bij zuid-Arizona hoort. Echter heel historisch is het allemaal niet! Daarvoor kan je beter de film Broken Arrow (1950) kijken die had ook een veel groter budget. Echter is het danken aan regisseur William Castle dat er nog wel iets leuks is gemaakt. Want eigenlijk is het niets minder dan een wraak-filmpje en verder een excuus om indianen, Mexicanen en Amerikanen te laten vechten. John Hodiak een blanke speelt hier opperhoofd Cochise maar is nogal een mis-casting. Sowieso zien de indianen en er een beetje houterig en cheesy uit. Dit soort films kan natuurlijk niet zonder romantisch zij-plot. Hier komt dat van Joy Page die de Mexicaanse Consuelo de Cordova speelt en die valt voor de charme van opperhoofd Cochise. Al met al een middelmatige western.

“My brother always believed I had a guardian angel. I used to believe in nothing. Now I’m not so sure”

Hoewel de film een religieus thema heeft, is dit niet weer een exorcismefilm. Grace (Jena Malone) is een ervaren oogarts in Londen die niets van religie moet weten en meer op wetenschap richt, haar broer is de tegenpool en priester in het Mount Saviour-klooster in de Schotse Hooglanden. Na de verdachte dood van haar broer is ze gedwongen naar dit 12e -eeuwse afgelegen klooster te reizen en haar eigen onderzoek te beginnen. En daarmee lag de focus meer bij een detectiveverhaal, meer op mysterie en speurwerk en minder bij horror. Dat is in dit geval helemaal niet erg want het houdt je aandacht goed vast, het bevat genoeg verontrustend materiaal en bezit een redelijk soepel vaartje. De solide basis ontwikkelt het karakter van Jena Malone goed, en krijg voldoende tegenspel van moeder-overste (genomineerde voor een Academy Award Janet Suzman) en pater Romero (Danny Huston). Nu heb ik een zwak voor films met kloosters vol nonnen of andere geloofsbelijders dus dit is een film die voor mij, hoewel niet perfect (het weet het onderzoek en de religieuze horror nooit helemaal goed te combineren), wel ereg vermakelijk is!

Aaron Poole en Jim Gilbert spelen zichzelf als een paar documentairemakers die in de wereld van samenzweringstheorieën rond; Big Pharma, JFK en andere presidenten, Bill Gates, George Soros, Bohemian Grove-bijeenkomsten, Bilderberg Groep, 9/11 Inside Job theorie Vrijmetselaars en de Illuminati duiken. (anno nu kan daar de COVID-19-pandemie en Grote herstart aan toevoegen!) Oftewel complotdenkers die in de ingewikkelde gebeurtenissen van wereld allerlei verbanden zien en daarin de weg kwijtraken. Als complottheoreticus "Terrance G" spoorloos verdwijnt, raken ze steeds meer in de ban dat het geheim genootschap die de God Mithras aanbidden "De Tarsus Club" hier achter zit. Wat begint als een mockumentary veranderd geleidelijk in found footage als ze infiltreren om meer te weten te komen. Doordat het bijzonder effectief is in het overbrengen van die paranoia, zorgt de film voor zeer goede spanning. Dit was goed gemaakt vakkundig geschreven en in tegenstelling tot andere in het sub-genre gebeurd er ook echt wat!

Survivalhorrorfilm met een metafoor voor een tragedie in het echte leven. Zoals zo'n beetje alle horrorfilms die metaforische horrorverschrikkingen gebruiken om wreedheden of traumatische ervaringen te personifiëren richt het zich op een getroebleerde hoofdrolspeler. In dit geval is dat Beth die een jaar "kankervrij" is Ze heeft moeite met haar man Jay want die weet niet echt hoe hij met haar moet praten over wat ze heeft meegemaakt Tja en een aanval door een grommende en gele kwijlende bosbewoner helpt dan ook niet!

Maar zelfs de verschijning van de mysterieuze entiteit, kon dit niet redden. Want de meeste problemen worden veroorzaakt door het script. Zodra het monster dat huiden steelt wordt geïntroduceerd, verlies het alle interesse in Jay en reduceert hem tot een plotmiddel. En kom doodleuk met een andere speler met eveneens trauma's. Het verhaal wordt dan ook repetitief en herhaalt steeds hetzelfde punt dat het probeert te maken.

De regie van Mitchell Altieri is ook niet de meest creatieve, aangezien hij vecht tegen het duidelijk lage budget en zijn toevlucht neemt tot het tonen van veel dingen in het donker. Helaas helpt dat niet om te slagen als horror. De film blijft dus on-eng en zonder echte durf. Helemaal gek doen heeft bescheiden films wel eens gered maar dat gebeurt niet omdat men er voor een serieus metafoor koos. Tja deze misstap, samen met veel kleinere keuzes, zorgde ervoor dat het nooit heel goed werd

Klinische en vakkundig verhalende film met een grote sterrencast. Het SF-gedeelte van deze film zit hem meer in 'het wat als' En in dit geval dus wat als er een epidemie uitbreekt die de gehele wereldpopulatie bedreigt. Doordat de gebeurtenissen meer aangestipt worden, was het lastig om een band te krijgen met de personages. Soms kan het een voordeel zijn als je een sterrencast heb maar bij deze film lijkt het juist tegen zich te werken. Er zijn zoveel verschillende lijntjes van personages dat het minder overzichtelijk is. Ook laat de film nogal wat liggen op het gebied van spanning. Zo is er de paniek die wel aangehaald wordt maar die niet echt zichtbaar of voelbaar is. En al gooien ze met cijfers van miljoenen doden en proberen ze met R0, het basis-reproductiegetal de ernst van het virus uit te leggen. Het blijft allemaal oppervlakkig. Echter weet Steven Soderbergh wel hoe je moet filmen en is de film alles behalve slecht. Ik denk alleen dat het beter tot zijn recht had gekomen als dit een mini-series was geworden.

Italiaanse-schlock! Uiteraard in zijn hart een Alien- knock-off (die poster !) maar hier wordt een Buitenaardse samenzweringsthriller-plot aan toegevoegd waardoor het net allemaal iets leuker werd! Het budget was ook duidelijk laag. De gore aan het begin was daardoor vooral herhalend maar nog best grappig. Het is ook leuk dat dit niet' t blijf helemaal op één locatie terwijl je van New York naar Colombia springt. De film bewoog soms ook langzaam, er is bv. een heel stuk opvulling waar men een rondleiding krijg in een koffiefabriek. En de makers waren nog bbest creatief ook want de Xenomorph Queen die pas zes jaar later was te zien is hier een enorm cyclops-wezen. Dit hele sleaze-feestje werd gedaan op een score van niemand minder dan de legendarische Italiaanse Prog Rockets Goblin. Uiteindelijk is de film op de video-nasties-lijst terecht gekomen. Tja met exploderende lichamen en goede soundtrack, had ik een fijne avondje kijkplezier!

Irritant krabben...

Er is niet veel te zeggen over deze film. Het voelde onnodig lang aan! Een motivatiecoach/spreker die de hele film aan haar hoofd krabt, wordt achtervolgd door een oude erfelijke parasitaire vloek, wat leidt tot een reeks voorspelbare gebeurtenissen. Er zijn enkele momenten met een griezelige sfeer, maar die worden overschaduwd door repetitieve scènes. Hoeveel flashbacks van haar moeder die verdrinkt of momenten waarop ze zichzelf krab, kan je verdragen? Het verhaal gaat ook vaak nergens heen en dan helpt een voor de hand liggende metafoor van familietrauma ook niet mee! Het is een uur lang proberen een voorgevoel van angst of horror op te roepen maar daar nauwelijks in slaagt! Er zijn niet veel bloed- en gore-effecten, tot iets voor het einde Die zin wel netjes gedaan. Visueel is de film ook niet zo heel slecht, en het ontwerp van de wezens, doordat het uit boeddhistische Vietnamese folklore kwam, was best cool. Maar de film is veel te Irritant, langzaam, voorspelbaar en frustrerend om als een goede besteding van je tijd te worden beschouwd.

Waarom is zulke rotzooi ooit gemaakt? Dat was de eerste vraag die me stelde na het zien van deze film! Tot nu toe nog niet veel goeds gezien binnen de nazi-exploitatiefilms uit de jaren zeventig! Echter dit broddelwerk spant de kroon als wanproduct! Het is zelfs voor pulpregisseurs als Jesus Franco en Pierre Chevalier nog ver ondermaats! Er wordt domweg voor het grootste gedeelte schaamteloos scènes gejat uit andere films. Zelfs het ingevoegde archiefmateriaal was gerecycled! Knip en plak werk getuigd al niet van goed filmwerk maar als de scenes ook nog eens totaal niet bij elkaar aansluiten, doet het gewoon pijn om ernaar te moeten kijken. Verder wordt er of ander dom liefdesverhaaltje opgevoerd om de film nog iets van een plot te voorzien. Zelfs 'boob-watchers' komen hier maar weinig aan hun trekken; De tamme vrijscènes tussen Renata en Erich, één frontale droog-neuk-scene en wat flitsen van vrouwelijke boezems veroordeeld de film al naar de groezelige uithoek van de filmwereld. Maar zelfs daarvoor was dit gewoon slecht! Wel zijn er regelmatig vechtscènes die tot saaie lengtes werden getrokken. Geen idee waarom? Het was toch niet als oorlogsfilm bedoeld? Tja... en dan vraag ik me toch af...wie heeft er ooit naar dit willen kijken? Langleven dat er een knop op de afstandsbediening zit die je in staat stelt de film sneller te laten lopen want dit was pure tijdverspilling!

Zoals je natuurlijk wel kunt raden bij een vlug gemaakte Britse oorlogsfilm uit 1940, zullen de geallieerden hun stinkende best doen en bereidwillig hun leven te geven tegen de asmogendheden en daar slagen ze wonderwel heldhaftig in. Tja de Britse oorlogsinspanningen maken dat deze film met vlaggen zwaait op het volkslied maar dat deed niets af aan uitvoering nog redelijk goed was. Er is een verwaarloosbaar romantisch conflict tussen de kapitein (Clive Brook),van de Britse torpedobootjager en zijn nieuw toegewezen luitenant (John Clements) om een vrouw (Judy Campbell). De acteurs spelen in een studio-omgeving en zin het meeste aan het woord. Tussendoor zijn er archiefbeelden van konvooien en oorlogsschepen op zee. Ook zijn er verschillende marine-gevechten die niet eens zo slecht zijn uitgevoerd, gezien het feit dat Groot-Brittannië zeker niet beschikt over een enorm budget voor films. De gevechten op zee zijn grotendeels afhankelijk van modelwerk, waarvan het ene overtuigender is dan het andere, met op de achtergrond nog meer echte beelden. Uiteraard goedkoop, maar voldoende onderhoudend om het verhaal tot het einde interessant te houden.

Nu had ik al de film The Baby of Mâcon (1993) van regisseur Peter Greenaway gezien en was daardoor al wat bekend met zijn werk.Toch blijft het bij eigenzinnige filmmakers toch altijd weer de vraag of je ze kan volgen in hun gekte. Alhoewel dit is blijkbaar wel zijn meest toegankelijke film.

De film zelf is er niet minder om! Zelden gaf een titel van een film zo toepasselijk Dit is namelijk een opsomming van de vier hoofdpersonen van deze merkwaardige maar intrigerende rolprent.En meer is het, als je het goed bekijkt, ook niet! Hoef ook niet want met zo'n uitvoering blijf je kijken!

Vanaf de tweede minuut is het al raak; Albert Spica, 'The Thief' uit de titel mishandelt een wanbetaler. Vervolgens is daar; 'The Cook' monsieur Richard, de chef-kok van het restaurant ‘Le Hollandaise’ en waar Spica elke avond komt eten. Dan over naar 'His Wife' Georgina (een schitterende Helen Mirren) Die walgt van haar man tot ze plots een intellectueel in het restaurant ziet. Wat ons tot 'The Lover' brengt.

Het verhaal is in negen delen opgedeeld. Afspelend in een weelderig rood restaurant, witter-dan-wit toiletten of in de diep-groene keuken. Waarbij eveneens de kleding wisselt als de personages van ruimte naar ruimte lopen. Seks en eten in oogstrelende kleurenfilters, barokke taferelen (Klapstuk is de prachtige wandschildering 'Banquet of the Officers' in het restaurant, van de hand van de Hollandse meester Frans Hals) en hypnotiserende muziek van Michael Nyman. Alles is om door een ringetje te halen.

De film is een zeer bijzondere kijkervaring, Een zwarte komedie, een luguber sprookje en een bizar liefdesdrama over perversie en waar kannibalisme en pure schoonheid met elkaar worden gecombineerd. Op een inventieve wijze gefilmd, het is duidelijk een kenmerk van Peter Greenaway zijn werk en het draagt ook in grote mate bij aan de kracht van deze film. En met zo'n heerlijk schokkend eindtafereel blijft dit gewoon een pareltje van een film.

Een gebouw (hier uiteraard door de titel een politiebureau) dat wordt belegerd door een bende schurken/monsters. Dat zijn de welbekende ingrediënten uit menig actie, western of horrorfilm. Pulpachtige films die één enkele locatie gebruiken om een gek bloedbad te ontketenen. Deze film kijk, mede door een aantal deuntjes (inclusief het thema van Magnum Force in de opening!), vooral naar de actiefilms uit de jaren '70 En...dit was ook nog eens een erg geslaagd exemplaar! Naast veel geweld, worden serieuzere momenten afgewisseld met humor en woordgrappen. Dat zorgt ervoor dat de film nooit al te zwaar wordt. Gewoon simpel en effectief. Gerard Butler en Frank Grillo stralen een hoop lol uit. Dat is wat een films als deze ook echt nodig heeft en geslaagd maakt. De film begint wel sterker dan het eindigt en bezit ook wel wat andere mankementjes, maar ach als vlotte actiefilm is het top tijdverdrijf. Ik heb me dan ook prima vermaakt!

Het meest vreemde aan deze film was dat dit een soort Historische WO II- drama was in de vorm van een Macaroni-actiefilm. Een ​​waargebeurd verhaal waarin Guiliano Gemma de echt bestaande partizanenheld Silvio Corbari uit Italië tijdens de Tweede Wereldoorlog speelt, deze besloot in opstand te komen en te vechten tegen het fascisme. En om die redenen onderscheidt het zich wel van de het gros andere maar zonder veel context van de geschiedenis verliest de film ook veel van zijn sympathie. Het leek wat weg te hebben van revolutionair Che Guevara maar na afloop weet ik nog steeds niet veel van de beste man! Daarnaast wordt het verteld in een soort videodagboek met een voice-over. Wat de film nogal afstandelijk maakt. Er zijn een paar executiescènes, echter om meer effect te krijgen werd er een ontroerende score onder geplaatst die voor mij helaas averechts werkt. Actrice Tina Aumont (opvallend uiterlijk) is de enige vrouw met een grotere rol maar ondanks ze bekend staat voor haar naaktscènes houd ze hier netjes haar kleren aan! Tja en door de montage en manier van het vertellen van verhaal waren niet bijster goed wardoor het vooral een middelmatige Italiaanse film bleef.

Een vrij vreemde en ook wel unieke film, die draait om twee mensetende zeemeerminnen. De film begint als die twee zeemeerminnen Golden (Michalina Olszanska) en Silver (Marta Mazurek) de keuze maken om in de mensenwereld te gaan leven. Ze gaan wonen in het Poolse Warschau, waar ze mogen optreden in een cabaret als de "The Lure." Maar de zussen kunnen zich niet zo heel gemakkelijk aanpassen aan hun nieuwe leven. De twee zussen en de andere zingen dan liedjes in de nachtclub en dat zingen is door de hele film heen geweven, wat de film dan ook gedeeltelijk musical, gedeeltelijk tragedie en gedeeltelijk melodrama maakt en valt of staat met hoe leuk je de liedjes in het Pools vind. De film is verder mooi, abstract en dromerig weergegeven wat het wel interessant maakt maar soms, mede door de liedjes, ook wat moeilijk is te volgen. De twee dames die de sirenen speelde waren zeer goed en oogde zowel onschuldige, als verleidelijk, als ook angstaanjagend. Daarnaast zijn er ook nogal wat personages die er niet toe doen. Zo is er een politieagente die na een moord op het strand onderzoek doet naar de zussen en na een potje lesbische vissenseks plots is verdwenen. Ook is er een mysterieuze man die de zussen aanmoedigt om hun instincten te volgen maar wat of wie hij was, is niet te zien. Voor spanningsvolle, schrikaanjagende of groteske scènes hoef je de film niet te kijken. Er is wat bloed maar het is vooral de vormgeving van de zeemeerminnen die indruk maakt. Het verhaal verschillend verder niet heel veel van de Deense schrijver Hans Christian Andersen en is in de kern hetzelfde liefdesverhaal. Maar door de apartere invalshoek, de leuke personages en de setting is het best een leuke film.

'Death is the keeper of secrets'

Deze film is maar een zeer matige, echter als sleazy drive-in film was er nog wel het één en ander te genieten. De film laat zich een beetje omschrijven als soft-erotiek gecombineerd met de maniak uit 'Blood and Black Lace' Al was de killer ditmaal wel gemaskerd. Het plot is eenvoudig: Een brute seriemoordenaar vermoordt studentes. En nadat hij ze heeft gewurgd speelt hij nog even met de borsten van zijn slachtoffers, om ze vervolgens te bewerken met een mes (later ook nog een zaag) Die moorden zijn niet vindingrijk maar best aardig gedaan. Echter de beste moord heeft niets van doen met de schaars geklede dames waar de psychopaat op aast. Daarom als compensatie trakteren de vrouwen ons menigmaal op ontkleed-partijtjes en eveneens is er een lesbische scene. Verder is Suzy Kendall de hoofdrolspeelster, misschien zal je haar herkennen als de vriendin van de moordverdachte in The Bird with the Crystal Plumage. PErsoonlijk vond ik Tina Aumont net iets leuker om te zien. Ach al met al bezit de film wat charme en zijn er enkele elementen die het latere Slasher-genre heeft opgepikt.

Een ‘mad scientist’ verhaal met een laag budget, zo laat deze film zich nog het makkelijkst omschrijven. Bela Lugosi heeft er in ieder geval genoeg op zijn naam staan. Veel diepgang hoef je hier dan ook niet te verwachten, maar het plot met pseudo-wetenschappelijkheid is niet eens heel onaardig. Bela Lugosi is zoals vanouds de sterkste troef en speelt de doorgeslagen geleerde Dr. Lorenz die de schoonheid van zijn eigen verouderende vrouw wil behouden door middel van vloeistoffen gewonnen uit de lichamen van jonge bruiden. Gruwelijkheden hoef je ook niet te verwachten. Al is het niettemin nog een best onderhoudende, typische jaren ´40 film. Helaas schort het teveel aan de perikelen en hoe ze zijn uitgewerkt, dit doet de geloofwaardigheid van het hele verhaal geen goed.Het meest geslaagde, is de goede sfeer. En dan met name in het landhuis van de getikte Lorenz zijn er meer dan genoeg zaken om de aandacht vast te houden. Voor liefhebbers van oude B-horrorfilms is het nog wel de moeite waard.

Absoluut een goedkoop horror broddel-werkje. Daarom zal ik het beoordelen voor wat het is ...! Een low-budget film. Regisseur Rolfe Kanesky kan in ieder geval niet ontzegd worden dat hij geen voorliefde voor genrefilms heeft! De man heeft meerdere soft-erotische films op zijn naam staan en ook in de B-horror is hij geen onbekende naam. Dat gezegd hebbende is deze film wel één van zijn magere. De 3 B's die in de meeste films goed vertegenwoordig zijn, blijven hier veelal uit! Maar ondanks dat de film dus het met minder bloed, babes en borsten moet doen heeft het toch soms nog spanning en entertainment te bieden. Er is de nodige geslaagde humor aanwezig. Niet alleen verbaal, maar ook de nodige visuele grappen zijn leuk gedaan. Het acteerwerk is wisselend. Met een speciale vermelding voor B-Horror-actrice Tifany Shepis die zoals gewoonlijk keurig werk levert. En nogmaals, ja deze film is SLECHT maar is zich daar van bewust en doet dan ook nergens om dit te verbergen. Dit is namelijk een B-film.

JA erg mooi hóór dat Marie Kreutzer de Film Academie heeft gevolgd. Dat ze weet hoe je visueel mooie plaatjes moet laten zien. Perfecte cameraplaatsing en uiteraard een plot met een feministisch statement (het korset als onderdrukking) Maar wat was dit een vermoeiend stukje film. Oh er is niets tegen om een historische figuur te nemen en dit moderner te maken. Het is zelfs al vaker gedaan en ook beter! (Goh, met die poster waar zal het idee vandaan komen?) Popmuziek gebruiken voor een kostuumdrama is allang niet meer opvallend (de muziek in deze is trouwens ook bejaard) en ook de bewust historische inconsequentie of onmogelijkheden hebben we al eens eerder gezien. Wat rest is een reeks versnipperende beelden over een vrouw van 40 die haar keurslijf wil ontvluchten, maar het verhaal mist constant pit. Sorry, dit was niet veel meer dan een kunstgreep om te proberen eigenzinnig of intelligent uit de hoek te komen maar werd een film die vlees noch vis was.

Ondanks dat in de film Terence Hill en Bud Spencer zijn te zien, en de Nederlandse titel van de film erna verwijst, heeft deze film niet veel te maken met Vier Vuisten-films. Iedereen die dus een typische buddy-film met Spencer en Hill verwacht, zal teleurgesteld worden. Deze film werd opgenomen voordat bekend werd hoe succesvol 'They Call Me Trinity' wel niet zal zijn! Het is ook de enige Spencer / Hill-film waarin Bud en Terence rivalen van elkaar zijn. Maar doordat succes was het wel de aanleiding om deze film alsnog internationaal uit te brengen.

De originele Italiaanse titel van de film is ‘Il corsaro nero’ wat de zwarte zeerover betekent. En dat is wat je krijg een vluchtige goedkope productie van een ​​typisch doorsnee piratenfilm. De beelden van de boten op het water en in het gevecht zijn stock footage-beelden. Uiteraard worden er genoeg redenen gevonden om vechtpartijen te beginnen, en de nodige schone vrouwen Silvia Monti (als Isabel, de echtgenote van de Spaanse onderkoning die haar eer niet weet te verdedigen en dan ook algauw tussen de lakens belandt), Monica Randall (als haar metgezel Carmen) en Diana Lorys (die wordt verspild als een sympathieke herbergier)

De film is low-budget maar vermakelijk. Het combineert Hill en Spencer nog niet als duo (daarmee is ook te titel wat misleidend) maar het aardig tempo met genoeg gebeurtenissen, een aantal goede actiescènes en het vrouwelijk schoon, weet deze film toch een ​​beminnelijke kwaliteit te behouden.

Een gewone middelmatige over-dramatische survivalfilm uit Spanje. Er werd teveel geprobeerd om maximaal zielig elementen erin te verwerken. De wanhoop van een moeder, haar man dood, kind weg, die teruggaat naar het huis met herinneringen, grote bosbrand die uitbreekt en een vreemde buurman. Echter het acteer en camerawerk waren wel nog oké Het resultaat is dus een nette thriller die teveel een emotioneel allegaartje was.

Zeer goede en intrigerende Italiaanse giallo-thriller! De regisseur was eerst de cameraman van films als Fistful of Dollars en For a Few Dollars more. En DAT is duidelijk te merken! Het plot van de film volgt het onderzoek naar de dood van een schoolmeisje. Na de dood wordt een leraar op de school, Enrico,de hoofdverdachte (al schijnt rotzooien met jonge meisjes wel gewoon te zijn?) Als er meer schoolmeisjes de dood vinden, besluiten Enrico en zijn vrouw om de moord zelf op te lossen. Wie de moorden pleegt en het motief worden langzaam bekendgemaakt naarmate de spannende verhaallijn vordert; wat een pluspunt is, want zo weet het je interesse te behouden. Naar verluidt gebaseerd op Edgar Wallace's roman "The Clue of the New Pin" (maar dan wel erg losjes want dat gaat over een verborgen kamer) Verder zijn alle goede ingrediënten aanwezig; moorden,naakt,religie om je tot het einde toe op het puntje van je stoel te houden. En het geduld van de kijker wordt aan het eind beloont want de conclusie is bevredigend tragisch, maar ook logische. In tegenstelling tot wat je misschien gewend ben van andere giallo, legt deze niet de nadruk op bloederige scènes De focus lig hier veel meer op het mysterie. Dat ze niet grafischer waren kwam ook door het seksuele karakter waarop de killer de moorden uitvoert. Niemand minder dan Ennio Morricone verzorgde hier de score en de cinematografie werd gemaakt door (de sleazy) Joe D'Amato. Daardoor heeft de film ook wel iets minder stijl dan andere giallo's De Solange uit de titel is Camille Keaton, deze werd bekend vanwege haar de beruchte rol in de Exploitation shocker "I Spit On Your Grave" uit 1978. Ja dit was een meer dan uitstekende giallo-thriller!

Het woord wat bij me opkwam bij deze film is; Gedegen. Gedegen verhaal, gedegen acteerwerk, gedegen effecten en gedegen plants en pay-offs. Zo beetje alles is prima verzorgt en kleurt binnen de lijntjes. Het enige waar de film enigszins afwijkt is de muziek. De film werkt eigenlijk het beste als je helemaal niets weet. Wie dat wil moet eigenlijk niet verder lezen.

In het begin leek de film nog op een vreemd vakantie-uitstapje van twee broers maar al heel snel blijkt een misdaadverhaal waarna het gaandeweg steeds meer ontwikkelt tot een bloederige horrorfilm. Een van de drie(vier) hoofdrollen wordt gespeeld door Andy Serkis ( Smeagol/ Gollum uit ‘The Lord of the Rings’) Hij is prima acteur! En samen met zijn broertje Peter (Reece Shearsmith) vormt hij in deze film een komische duo (een slimme en een domme)

De beproefde formule van dit soort genrefilms is natuurlijk bekend en zal dus niet echt verrassen maar de regisseur weet mede door hier en daar fijne Britse humor en gore, goed met die formule om te gaan en levert een film die geen moment verveelt.

BBC's A Ghost Story for Christmas is een traditie van rond de feestdagen die begon met de serie van 1971-78 en sinds 2005 weer nieuw leven is ingeblazen. Tja het probleem is alleen dat deze gotische ouderwetse Engelse stijl, niet hip of populair is. Dus deze Mark Gatiss-revival is niet zo goed ontvangen, als het wel zou moeten! De afleveringen in de serie zijn gebaseerd op spookverhalen van MR James. Deze keer is he tnog nooit verfilmde ' Count Magnus aan de beurt!

Het verhaal speelt zich af in 1863 en volgt de nieuwsgierige meneer Wraxhall (Jason Watkins) die in Zweden de weduwe Froken de la Gardie (de heerlijke MyAnna Buring) bezoekt. . Hij raakt gefascineerd door het verhaal van graaf Magnus. Naar verluidt was hij een 'genadeloos' landeigenaar die op een 'zwarte pelgrimstocht' naar het Heilige Land ging 'voor zeer onheilige doeleinden' en iets of iemand, met zich mee terugnam.

Deze korte film zijn een perfect aangenaam halfuurtje. Doordat het verhaal wat complexer was is er gekozen om sommige stukken door een verteller in te vullen. Sfeervol kaarslicht, Victoriaanse kostuums, strijkers die op de achtergrond speelden doen de rest. Niet echt eng, maar wel best griezelig. Een beetje zoals je misschien weleens een spookverhaal heb gehoord dat tijdens een kampvuur werd verteld.

Helaas heeft de film maar weinig te bieden en brengt het niets nieuws in het genre in tegenstelling tot latere vampierfilms uit dezelfde periode. De film voelt mat en lui aan. Er is maar heel weinig te genieten van bloed en er is zelfs niets te lachen om de aandacht van de kijker nog vast te houden. De film is aan de low-budget kant met veel heen en weer lopen en rijden naar het huis waar de vampier leeft Veel van de tijd wordt er ook besteed aan dialogen. De film biedt domweg niet meer dan de klassieke Dracula-legende maar dan verplaatst naar de jaren '70. Zeg maar zoiets als een oude Hammer Horror maar dan aangekleed met een 'modernere' setting. Acteur Robert Quarry kruipt in de rol van graaf Yorga maar lijkt vooral een flets aftreksel van de de iconische vampier van Christopher Lee. De climax is helemaal verkeerd. Het lot van Yorga is zowel voorspelbaar als erg slecht uitgevoerd. Count Yorga, is Vampire was voor mij helaas niet de moeite waard om uit mijn kist te komen.

Tjonge deze Hammer viel behoorlijk tegen! De decors en aankleding zijn zoals bij de meeste Hammer-films nog steeds goed maar het plot over de echt gravin Dracula gecombineerd met lichte humor was niet best. Anders dan de titel misschien doet vermoeden is dit geen vampierenfilm.De film is gebaseerd op de historische Hongaarse gravin Elizabeth Bathory die leefde van 1560 tot 1614 en honderden meisjes liet vermoorden in haar pogingen haar eigen jeugd en schoonheid te behouden. Een film met als onderwerp één van de grootste seriemoordenares had qua horror wel wat overtuigender gemogen. Er vloeit zo goed als geen bloed. Daarnaast irriteerde ik me een beetje aan Ingrid Pitt die hier alleen maar sensueel loopt te zijn. Nee niet de allerbeste presentatie van de actrice! Door een goede sfeeropbouw is het nog wel leuk maar door een aantal gebreken (vooral te luchtig) komt het nergens in de buurt van het niveau de betere Hammer-films.

Ik heb echt moeite gehad om al dat eindeloze gepraat uit te zitten. Honderdachtentwintig trage minuten film over een deurmat van een man die bij de politie werkt in een klein Frans koloniaal Afrikaans dorpje (Senegal in de jaren dertig) waar niemand hem serieus neemt en die daarom mensen begint te vermoorden die hem in de weg staan. Philippe Noiret zorgt voor deze ongeïnspireerde vertolking van de seriemoordenaar. Cordiers moorden (zowel gepleegd als verzonnen) zijn in de verste verte niet opwindend en daarnaast identificeer ik me helemaal niet met hem. Naast het vele filosoferen, voelde de film ook niet echt alsof het ergens heen ging en voelde vooral afstandelijk. Bij deze nuchtere observatie/aanklacht tegen het kolonialisme verveelde ik me behoorlijk! En dat terwijl Isabelle Huppert nog wel een pistool afvuurt! Deze nihilisme is totaal niet mijn ding.

In de week van 22-28 oktober1962 bereikte de Koude Oorlog zijn dieptepunt toen twee wereldmachten op het punt stonden om een kernoorlog te beginnen. De wereld kroop door het oog van de naald. Een paar jaar voor deze Cubacrisis werd de doodnormale Engelse zakenman van middelbare leeftijd Greville Wynne gerekruteerd om te fungeren als tussenpersoon voor de Britse inlichtingendienst MI-6 en de Russische spion Oleg Penkovsky. (codenaam: Ironbark) Met dat spannende gegeven is dit zeg maar een ideale 'papa-'film en vormt een mooi duo met Spielberg's Bridge of Spies (2015) Cumberbatch is van de bovenste plank als Wynne's ietwat saaie personage die toch wel genoot van zijn taak. Vrijheden permitteert de film zich ook want CIA-contact Emily Donovan (Rachel Brosnahan) is geen bestaand persoon. Dit maakte de film veel beter bekijkbaar en is daarom ook zeker geen al te groot probleem! Deze film over twee mannen die als ze elkaar leren kennen en het goed konden vinden maar ondertussen ook als twee tandwielen meedraaide in de grote machine van regeringen, was interessant, er zijn geen onnodige momenten.

Weinig geslaagde poging om homo-Giallo te maken. Nu is er wel een gemaskerde moordenaar (inclusief zware handschoenen) en soms zijn er de kleurenfilters die bij het Giallo-genre horen maar verder lijkt dit veel meer op een soort hommage aan de homoporno uit de jaren zeventig. De moordenaar is niet heel erg actief en de moorden niet schokkend. Het moordwapen was dan nog wel een aardige vondst. Het verhaal draait daarnaast veel meer om de relatie van Anne (Vanessa Paradis) en Loïs, die als editor aan haar films werkt. Ondertussen zien we jaren zeventig-homobars, nachtclubs, darkrooms en een finale in een pornobioscoop. Denk dat er soms ook grappig bedoelde scenes moesten zijn geweest maar deze waren dan vooral voor insiders. Nee, ik vond hier niet veel aan.