Meningen

Critters 2 was een prima film, maar deed het veel minder goed aan de kassa. Als gevolg hiervan was er veel minder budget voor een derde en ging deze Critters-franchise verder met rechtstreeks naar videotheek-films. Echter nog wel leuk wegwerpvideovoer!

Logischerwijs hebben de kleine haarballen eindelijk hun weg uit Grover's Bend gevonden. Er volgt een verhaal dat we wel kennen; oud appartementencomplex en een huisbaas die huurders er uit wil zetten. Hoeverre dit in de jaren '90 nog nieuw was? Geen idee... Deze film is ook niet erg gewelddadig. Het gaat bijna tot het uiterste om ervoor te zorgen dat niemand wordt gedood. Het lijkt door de aanwezigheid van vele kinderen ook meer op hen gericht te zijn. Slechts 2 mensen sterven en hun dood is allebei volkomen gerechtvaardigd. Wel is er nog een hoeveelheid buitenaards kleverigheid.

Het acteerwerk is over het algemeen niet zo goed (in sommige gevallen zelfs vreselijk), maar de acteurs doen op een vermakelijke manier hun best. Don Opper keert terug als Charlie. Wat niet zo verwonderlijk is als je broer mede de films produceert. En jaja de film is ook het debuut van een bekende acteur. De Critters zelf zijn wat minder gevaarlijk. Er is een lange scène waarin ze in een keuken scheten laten na het eten van bonen en borrelen na het drinken van afwasmiddel, (werkt altijd als je het even niet meer weet) en een licht amusante waarin men in aanvalsmodus gaan bij het zien van een paar zachte pantoffels.

Terwijl de aftiteling rolt, als we Charlie zien die op jacht is naar de laatste paar wezens, krijgen je nog een klif-hanger die de vierde en laatste film aankondigt.

De laatste twee overgebleven Crite-eieren werden aan het einde van de laatste film naast Charlie in een baan om de aarde gelanceerd. En nu, in het jaar 2045, zijn ze opgepikt door een ruimtekapitein. (Anders Hove, uit de Subspecies-serie) Inderdaad ze gaan in navolging van Jason, Pinhead en de Leprechaun de ruimte in! Maar aangezien Critters buitenaards waren ook weer niet zo heel gek!

Onder de ruimte-bemanning bevinden zich ook Brad Dourif en Angela Bassett. Hoewel beide niet veel te doen hebben. Bassett's meest memorabele moment is een douchescène, terwijl Dourif ons verrast door door eens een goede kerel te spelen.

Voor een film met de naam Critters 4 bevat het maar heel weinig Crites. Wel laten ze de paar die ze hebben er echt goed uitzien. Verder sleept het maar door en door, de personages brengen meer tijd door met onderlinge vechtpartijen en het duurt verdorie minstens 38 minuten voordat de kleine rotzakjes in actie komen. Nu is er hier minstens één positief ding. Het ruimteschip, geleend uit de film Android (1982). De scènes in het laboratorium en de afvalverwerking zagen er dan ook best goed uit.

Met nog maar heel weinig grappige momenten en niet veel op het gebied van bloedverlies was een wijze beslissing dat de franchise hier eindigde.

Wisselvallig en licht verteerbaar. De eerste vier Critter-films uit de franchise verschenen in 1986, ’88, ’91 en ’92. En nu na 28 jaar afwezigheid, verschijnen de kleine harige rotzakjes opeens in de vorm van een tv-serie, Critters: A New Binge, en een reboot direct-to-dvd-streaming-film. Er is niets verbluffends origineels, maar dat hoeft niet te zijn. het gaat erom plezier te hebben

Tja en deze film heeft daarin zowel plus als minpunten. Om met het positieve te beginnen; de film is opmerkelijk goorder dan de originele Critters- films al wijkt het ook niet al te wild af van zijn bronmateriaal. En worden de kills op mensen wel regelmatig bewust uit beeld gelaten. Ook was het een goede keuze om het ontwerp van de wezens en de effecten in goede traditie praktisch te houden. Er was zelfs een nieuwe invalshoek want de Critters zijn kwetsbaar voor hoge tonen. De onontkoombare verwijzingen naar het begin van de franchise waren leuk, en lagen er niet heel dik bovenop.

Helaas is dat niet voldoende om de film te redden van een aantal onbegrijpelijk luie plotbeslissingen en gaten. (achteraf was dit niet verwonderlijk aangezien Scott Lobdell met Happy Death Day 1 en 2 ook niet uitblonk in goed schrijfwerk) De dialoog bevestigt voortdurend dat Drea slim is, maar ze moet wel steeds weer hulp krijgen. Uiteraard worden de kinderen niet gelooft als ze vertellen over de buitenaardse aanval maar als je een rugzak draagt waar er één in zit...? En dit kwam niet één maar twee keer voor! Sowieso kom op zeg...een vreedzame en niet-kwaadaardige Critter! Eentje die er net zo schattig uitziet als Gizmo?

Het acteerwerk was niet heel goed maar aardig genoeg. Al zat ik me wel steeds af te vragen; hoe het toch zat met een Blanke oom en twee donkere kinderen. En dan was er nog Dee Wallace de moeder uit deel 1 (en menig andere horror en eveneens E.T.) Helaas is haar nieuwe personage niet erg boeiend en is ze het grootste deel van de filmduur bezig met het beantwoorden van telefoons, plastic gadgets vast te houden en naar de actie te rijden.

De film kan je het beste vergelijken als junkfood het is lekker maar kort erop heb je alweer honger. Critters Attack! is vooral gemaakt voor de fans met de vraag naar meer, maar in hoeverre die ook echt zaten te wachten op deze film..? Al met al zat het hart in ieder geval wel op de juiste plaats... Echter als de fan de keuze krijg de oude films of deze nieuwe, weet ik niet of het deze wel gaat worden?

Een stel idiote vriendjes en vriendinnetjes gaan op voorjaarsvakantie. Met een boothuisje op het water, drinken, seksen en sterke verhalen vertellen bij het kampvuur...maar nee...er is in deze goedkope B-monsterfilm (al is het dan wel net iets beter is dan de gemiddelde andere film), geen maniak die de jongere op gruwelijk wijze ombrengt maar zo beestje uit de titel. En die gigantische CGI/deels praktische Egyptische krokodil is de heldin van de film, omdat ze haar verloren eieren wreekt door op de lompe mensen te jagen.

De effecten zijn slecht, het acteerwerk is houterig, en de CGI was waarschijnlijk al niet zo best in 2000, maar is nu nog erger...Er is letterlijk niets in deze film dat je zou doen vermoeden dat een bekende naam als Tobe Hooper dit heeft geregisseerd En toch... op de een of andere manier...vond ik dit eigenlijk ook vermakelijk. Misschien is ook een beetje nostalgie omdat dit soort films niet meer gemaakt worden...?

Geen idee...Okee natuurlijk zal niemand dit als een hoogtepunt in de carrière van Tobe Hooper beschouwen, maar het is eigenlijk best bewonderenswaardig, hoe vrolijk vermaak dit was. Voor mij was dit toch best een lekkere Hooptober-film, zeker weten! Tot slot leuk weetje: het Sobek is de Egyptische god van de krokodillen en het meer in de film is daar naar vernoemd.

“It’s a crocodile, but I don’t know what species …

Herinner je je die scène in Alligator (1980) toen de reptielensoort een bruiloftsfeest crashte? Welnu, die scene wordt in deze film nog eens in 80 uitgebreide minuten overgedaan! Sensationeel? Jammer genoeg niet! Meer dan een CGI krokodil op een huwelijksvoltrekking werd het niet! Nou vooruit; Er is veel enthousiasme (en praten, jongen, wat vinden deze personages het leuk om hun mening te uiten) op het scherm, maar niets ervan vertaalt zich in iets dat lijkt op drama of spanning .Er is een seksscène in de eerste tien minuten die uit een andere film lijkt te komen omdat het geen invloed heeft op de film. Helaas is het weinig effectief, alle ongelukkige slachtoffers struikelen op ooghoogte met de CGI krokodil! voordat ze worden gegeten. Het grootste mysterie is echter de tweede krokodil. Tijdens de aanval van de huwelijksceremonie roept een van de gasten: "Er zijn er twee." De personages lijken zich de rest van de film echter maar met één krokodil bezig te houden. Dit is door en door cheesy B-kwaliteit...niet eens heel slecht maar verre van ook echt goed!

Film over de historische figuur; Oliver Cromwell (1599-1658) Cromwell werd een succesvol legerleider tijdens de Engelse burgeroorlog. Waar aan de ene kant de cavaliers,(royalisten) koningsgezinde burgers die koning Karel I (Charles I) steunden, en aan de andere kant de zogeheten 'roundheads', die meer parlementaire invloed wilden. Het persoon Cromwell is omstreden omdat hij als streng gelovig puritein meedogenloos huis hield onder de katholieken (in England en later in Ierland) Door zijn onverzettelijke houding werden ook opstanden binnen zijn eigen troepen hard neergeslagen. Daarnaast is hij het enige Engelse staatshoofd die ooit een vorst in het openbaar liet onthoofden. En dan als hij eenmaal 'lord protector' (landvoogd) is, vertoonde hij opvallende dictatoriale trekjes.

Regisseur Ken Hughes presenteert de film als geschiedenisles en portretteert Oliver Cromwell vooral als heroïsch. Als een revolutionair denker, een groot militair leider en een kracht voor radicale verandering. Hij wordt bijna getoond als een voorvechter van democratie, Wat, misschien gezien aan welke kant je staat, uiteindelijk maar een halve waarheid is. De film kreeg niet voor niets negatieve recensies vanwege de vele historische onnauwkeurigheden. Richard Harris die de hoofdrol speelt is niet best en lijkt de gehele tijd alleen maar te schreeuwen. Alec Guinness als koning Charles is het tegenovergestelde en verdwijnt soms geheel in de achtergrond, Toch valt er wel wat te beleven...

De groots opgezette gevechtsscènes zien er goed uit Er zijn Oscar-winnende kostuums (ontworpen door Nino Novarese) en een smakelijke ondersteunende cast met veel bekende gezichten van James Bond-spelers in bijrollen. Latere 007 Timothy Dalton is zelfs te zien als neef van de koning, prins Rupert! Denk dat het lastig is om van een complex figuur als Cromwell, een goede film te maken. (gezien de geschillen tussen protestanten en katholieken) De film is denk ik nog aardig geslaagd maar vertoont ook gebreken.

Twee jaar naar zijn dood werd met het aantreden van koning Karel II, het Engelse koningschap al hersteld. Cromwells lijk wed opgegraven en postuum geëxecuteerd op 30 januari 1661, de datum waarop hij Karel I had laten terechtstellen. Zijn hoofd op een staak gespietst en tot 1685 tentoongesteld. De rest van het lichaam werd in een put geworpen. Het praalgraf aan het einde van de film kan dan ook niet anders dan verwijzen naar zijn eerste graf.

Niet slecht voor een found footage gecombineerd met folk horror,die in zeven dagen is opgenomen met een piepklein budget. De film begint met een beginnende date van een man en een vrouw. Ze vatte het idee op om te gaan kamperen in de Wicklow Mountains in Ierland en even verrassend vond ik ze leuk. Ja het charisma tussen deze twee hoofdpersonages voelt ongedwongen en geloofwaardig aan. Dwalen door de bossen is uiteraard niet origineel te noemen. Dat hebben we eerder gezien! Hoewel het niet eng is, hangt er vanaf ongeveer twintig minuten wel een verontrustende sfeer! De boslocaties worden goed gebruikt en de Ierse heidense folklore komt weldegelijk in beeld! Tja low budget dus het acteerwerk is wisselend en door het gevonden beeldmateriaal, zijn de beelden opgenomen met wankele camera. Maar het verhaal met folklore-invloeden was redelijk goed en sloeg daarmee een interessante richting in!

Doordat het de debuut-film is van de Spaanse regisseur Nacho Vigalondo zal er geen groot budget geweest zijn. En dat is aan de film te zien, het ziet er allemaal redelijk goedkoop uit. Toch is het dit niet storend, misschien zelfs aandoenlijk omdat de hoofdrolspeler nu overkomt als een gewone man, een soort anti-held met bijkomende onhandigheid en schade. Verder is er in de film een vreemdsoortig luchtigheid/humor. En het verhaal over een man die in een time-loop terecht komt is erg leuk. Dit houdt de nodige spanning in de film. Al met al een behoorlijk toffe film.

Een gewelddadige religieuze gek brengt dood en verderf voor een stel junkies, strippers en pooier in een vervallen flatgebouw.Low-budget, dus is het geklets overvloedig, het bloedvergieten en bloot compenseren nog enigszins maar de dialogen en het acteren zijn verschrikkelijk.De kills komen niet verder dan Hamer, slaan, bloederig gezicht of hoofd. Toch vond ik deze film net iets genietbaarder, dan wat de regisseur een jaar later zal maken.

Het overgrote gedeelte van Fantasie-films ontbeert een behoorlijk budget, dit genre wordt altijd al bevolkt door B-films dus... ja het CGI-werk in deze film is niet het beste, het acteerwerk werd met een beetje geluk gedaan door acteurs die te vinden zijn in bijrollen van series en films. In deze film laat zelfs de continuïteit te wensen over; Held Aiden dumpt verwende heldin Ellen in modderige beek. Uiteraard wordt de Jurk vies. Maar in de volgende scène ziet de jurk er weer perfect uit.(magische zelfreinigende kostuums?) Of kijk eens naar het zwaard van Aiden, dat is al een toverzwaard op zich! Het verdwijnt regelmatig om in andere momenten weer als wonder te verschijnen.

Ondanks dat alles heb ik een zwak voor dit soort films (kan ik ook niet uit te leggen) Het is een typisch project waarbij de producenten en regisseur weten dat ze maar een krap budget hebben. Binnen die beperkingen moet er toch een zo solide mogelijk product worden gekregen. Regisseur Anne K. Black is ook geen onbekende als het om fantasiefilms gaat. Ze regisseerde al meerdere andere fantasie low budget werkje. Ze deed het eerste deel uit deze Paladin-reeks, een paar films uit Mythica-reeks en was ook betrokken bij Orcs

De belangrijkste plotthema is de relatie die groeit tussen de heldin en haar held, en ondertussen strijden tegen kwaad, magische wezens, toverij en een duistere voorspelling. Het beproefd thema voor fantasie, maar het is hier verder best goed is gedaan. Aangezien ik met enige regelmaat dit soort werkjes kijk, valt het mij op dat deze net iets beter is geregisseerd en ook het acteren wat beter was. Ook de speciale effecten zoals; de draak en de duistere moordenaar die zich op indrukwekkende wijze verplaatst door razendsnel op te gaan in een zwerm kraaien, zijn een beetje beter dan de meeste. Memorabele moment was; het mooie shot waarin actrice Amy De Bhrún naakt (beschaafd dus niet frontaal) en volledig beschilderd met runentekens in beeld komt. Verwacht alleen geen blockbuster-actie of zwaardgevechten, dit is gewoon niet van hetzelfde niveau. Als je van fantasiefilms met zwaarden en draken houdt, is dit meer dan aardig om naar te kijken.

Prachtig gefilmde beelden van locaties in Roemenië en een aardige sfeer redde deze film van regisseur Xavier Gens maar verder schort het, vooral door zijn knieval voor de heersende norm van jumpscares, toch wat aan diepgang. Bij vlagen borrelen er prachtige scenes naar boven in een verder clichés-rijke film. Met als hoogtepunt: de kriebelige masturbatie-scène met talloze kleine spinnetjes Het wordt met deze film wel pijnlijk duidelijk dat de Hollywoodmachine geen goed doet voor dit "horror"-talent.

Hellbenders zijn een salamander soort. Waarschijnlijk dank hij zijn naam doordat kolonisten dachten dat het diertje recht uit de hel kwam. En het was zeker een hel, maar dan op filmgebied. Middelmatig acteerwerk, een verhaaltje wat ik zeer matig en totaal niet spannend vond. Visueel is er ook weinig te beleven al viel het nog enigszins mee. De vrouwen waren niet mooi en eveneens zijn de locatie saai. Er zitten in de film plot-gaten die echt niet kunnen. En dan ook nog een soort moreel einde als: Geld maakt meer kapot dan je lief is. Joseph Cotten speelde in heel wat grote films waaronder Citizen Kane (1941), Gaslight (1944) en The Third Man (1949) en ga zomaar door. Plus ook nog regisseur Sergio Corbucci die toen (de door mij nog te kijken) Django al op zijn naam had staan. Had ik hier heel wat meer verwacht!

Leuk om gezien te hebben maar toch wel een betrekkelijk minder goede Edgar Allen Poe film met Vincent Price in de hoofdrol. Vooral de heksenkring werkt erg op de lachspieren. Wat is dat slecht! Toch zaten er genoeg stukjes in waar het wel spannend werd.

“A woman likes to have a man a little afraid of her.”

De tweede poging van Columbia studio om een voet tussen de deur van Universal's horrormarkt te krijgen. De eerste poging was The Return of the Vampire (1944) Museum-gids Peter Althius (John Abbott) opent door bezoekers horror-verhalen over vampirisme, voodoo en lycantropie te vertellen. Aangezien ze in het statige huis van de overleden Marie LaTour zijn, die volgens geruchten een weerwolf was, is dit de ergste ziekte van allemaal. Het sinistere geheim van dochter en zigeunerprinses van LaTour, Celeste, een geheime kamer die toegankelijk is via een paneel in de schoorsteenmantel en een overbekend moordmysterie maken van dit een sfeervolle horror die met weinig geld maar veel fantasie is gemaakt. De wolf-transformatie is bv. alleen te zien door middel van schaduwen op de muur en is ook niet meer dan een wolfshond. Hele grote dierenliefhebbers kunnen bij het zien van de wolf aanstoot nemen doordat het beest een elastiek om heeft zodat hij ontblote tanden had. Met de aanwezigheid van Elsa (Deense Osa Massen) die een Transsylvanische vrouw speelt is er dan nog een verwijzing naar Vampieren en de film bezit ook een Nederlands tintje in de vorm van Nina Foch (Celeste) De film wijkt nooit af van bekend terrein en doordat de Tweede Wereldoorlog woedde, was het budget mager. Dat is zeker te zien maar de film kan ook rekenen op goede acteerprestaties en mooie fotografie. Waardoor het een beste fijne film is om naar te kijken!

Leuk twijfelgevalletje van is het ‘slasher’-film of toch niet?

Met de opening van de film waarin een moord op een meisje in het bos door een gemaskerde achtervolger te zien is, lijkt het erop dat we hier wel met één van doen hebben. Ook als de jongere aankondigen dat ze naar een zomerhuis willen afreizen, lijkt een teken dat het er één gaat worden. Des te leuker is het dan ook dat dit niet het geval is. Helaas is de gore mager endoor de twistmist het vooral inpakt. Ook is er geen naakt te bekennen. Al maakte sommige spannende outfits Lindy Booth (je zal maar Dodger heten?) nog een hoop goed. De jonge cast speelt netjes voor een gemiddelde Amerikaanse high-school film. Maar hoger dan dit komen zij qua niveau ook niet. Er zijn een paar goede en spannende scènes zoals in een bibliotheek waar de lichten aanspringen of de achtervolgingsscène met Owen in de keuken. Regisseur Jeff Wadlow heeft daarom met ‘Cry_Wolf’ een vermakelijke aardig origineel uitgevoerde-thriller gemaakt. Oh en voor de geïnteresseerde is Jon Bon Jovi in een bijrol te zien.

Praten en ronddwalen! En dat is ongeveer wat je van Cryo kunt verwachten, en dan vooral heel veel gepraat. Alhoewel je kunt zien dat regisseur Barrett Burgin wel iets van talent had, had het allemaal strakker en slanker gemogen! Het eigenlijke uitgangspunt is eenvoudig; als je een aantal mensen in een ruimte plaatst, zullen er onvermijdelijk onvoorziene situaties ontstaan. In dit geval ontwaken vijf personages met geheugenverlies uit een cryogene slaap. In de loop van tijd ontstaat er wrijving, ​​achterdocht en paranoia. Technisch gezien ziet de film er niet eens zo slecht uit. Echter door het tempo begint de film te slepen. Vaak worden de personages getoond terwijl ze in gesprek zijn of dwalen door de beperkte ruimtes op zoek naar aanwijzingen of een uitweg. Ook de personages zelf werden een probleem omdat ze teveel achtergrond krijgen. Dit zorgt voor nog meer praten... Op een gegeven moment riskeert een van de personages om door een luchtsluis naar buiten te gaan en komt terug nadat hij iets vreselijks heeft gezien. We zien het niet! Tja dit was ook het probleem van de film. Er gebeurd te weinig en dan twee uur naar onhandige dialoog en religieus gepreek in combinatie met het gebrek aan budget en een niet verrassend einde, te kijken, is niet erg meeslepend!

Cryptiden zijn onbekende dierensoorten (soms ook andere levensvormen) die zó spectaculaire eigenschappen bezitten dat hun bestaan onwaarschijnlijk is. Als deze film begint is er iets dat mensen (en dieren) van een klein stadje in Maine doodt. Verslaggever Max en fotograaf-collega Harriet krijgen het vermoeden dat er meer aan de hand is! Je ziet ze bezig met "onderzoek" (gezellig een kopje koffie drinken in de keuken van de buren) en bewijs verzamelen om te bewijzen dat gaat om een tot nu toe onbekende soort. Echter duurt de film langer dan nodig is en is soms nogal spraakzaam. Wat het wezen betreft was het best oké! Het wordt tot leven gebracht via een man in een pak (herinner u zich Gorn uit Star Trek) en wordt nauwelijks gezien tot het laatste derde deel van de film. Het had natuurlijk beter gekund maar ook slechter! Over het algemeen is de film middelmatig, door een gebrek aan goede gebeurtenissen begint de film zelfs enigszins te slepen, maar de regie en acteerwerk waren fatsoenlijk en eer zijn een paar sfeervolle momenten.

“I just worry that the outside world is never going to accept us”

Hippie-animatiefilm maar dan uit 2021. De film speelt zich niet alleen af in 1967, maar het ziet er ook zo uit! Vol met; psychedelische jaren zestig-illustraties, veel bloemen-en-kleuren caleidoscopische scènes en naakt. In de opening is er direct de Amerikaanse hipster Matthew en zijn vriendin Amber die stoned de liefde bedrijven bij een kampvuur. (liefde, vrede en nog geen 10 minuten later, moord) Daarna.. is het... Poeh...veel gepraat over een Baku-cryptid, een soort Japans (tapir) olifantje die ‘de dromen van de tegencultuur’ op kan eten en oei, oei, oei, wat moet je meeleven met al deze zielige opgejaagde andere wezens. Tja de naïef wereld-verbeterende boodschap van de jaren '60-'70. En soms ook wat lichte moderne boodschap over spanning tussen integratie en acceptatie en tussen dierentuin en vrije natuur. Soms was ook het best charmant hóór maar het is zelden echt opwindend om naar te kijken. Het lijkt op een soort drugstrip te lijken, maar dan iets te overdreven gestileerd, soms ook een beetje vervelend en slepend. Maar als je niet allergisch bent voor een flinke portie goede bedoelingen, en apart tekenwerk, dan heb je nog aardig plezier bij het bekijken. Laat ik aan de positieve kant blijven!

"Green apple ice-cream"

Krachtig, freaky, verontrustend en het mooiste van alles niets is veilig voor de chaos. Want deze film houdt zich niet aan de norm; zwangere vrouwen en kinderen ontkomen ook niet aan een gruwelijk lot. Het kwaad is een lelijke, opgeblazen infectie die maar moeilijk is uit te roeien! De film bevat een aantal scènes die je niet snel zult vergeten!

Toepasselijk genoeg begint de film ergens rond middernacht met de twee broers Pedro en Jimi. Deze wonen in een afgelegen boerderij en horen die avond geweerschoten. Ze gaan op onderzoek uit, en vinden eerst iets wat ze een "cleaner" met vreemde instrumenten (een soort exorcist ) en later iets wat ze een ‘rotte’ noemen.

Oh....het is zeker bewonderenswaardig wreed! Had zelfs misschien nog verder en vaker dingen kunnen tonen. Maar gore om de gore, nee zo'n film is het niet! Het is ook geen “simpel” pandemie filmpje. De film voegt nog een laag toe met een zeer pessimistische en grimmige reflecties op de mensheid. Volgens mij zag de regisseur/schrijver Demián Rugna zelfs maar nog heel weinig hoop! Maar is daar opzettelijk ook vaag in!

De regels over hoe om te gaan met de geïnfecteerde of hoe je besmet raakt, komen ook met geheel eigen kennis. En niemand is te vertrouwen! Een best verfrissende invalshoek want het zijn geen wandelende doden (zombies) maar worden bezeten door een demon (zo'n beetje als de Deadites in Evil Dead) Ja....ik kan niet anders concluderen dan dit wederom een uitstekende film en een "Waar heb ik net naar gekeken?" van regisseur Demián Rugna was!

Aardig brouwsel vooral door de maffe elementen. Narratief gezien is het een beetje een puinhoop en vormt het hart van de film meer een drama (met queer sub-tekst) dat draait om Gretchen, een 17-jarige die worstelt met het verlies van haar moeder. Als gevolg hiervan verlaat ze Amerika en verhuist samen met haar vader Luis, zijn nieuwe vrouw Beth en zwijgzame halfzus Alma naar de Beierse Alpen. Dat er iets mis is, met de heer König en het resort. De film gaat dan op de “wat gebeurt er in godsnaam?” toer...er zijn horrorachtige dingen als een vrouw in een lange trenchcoat en een opzichtige zonnebril, een politie-inspecteur die meer schijnt te weten, brakenede gasten, time-loops en visioenen. De film slaagt door de bizarre wendingen erin om op de juiste momenten je aandacht vast te houden. Het kent wat spanning, maar er zijn niet echt veel enge momenten. Het is gewoon oké...

Pruts werk! Het meisje van de poster is fantastische en eng om te zien. Helaas zie je het in de film niet (een keer komt het snel door het beeld) Totaal dus niet eng. En de kills zijn ver onder de maat!!! Auto tegen de boom, mes over de keel Dit is echt een hele slechte!!

“The cobra Goddess will avenge herself!”

Universal-film uit de jaren 50 die vermoedelijk niet al te veel geld zal hebben gekost. Het verhaal gaat over zes soldaten in Azië die op het punt staan naar huis te gaan. Voordat ze dit doen, wonen ze via een slangenbezweerder, een geheim ritueel met vrouw in een turnpakje van Lamians (aanbidders van slangenmensen) bij. Een vloek van een hogepriester verder en je bevindt je eigen tussen romantiek met de mooie buurvrouw Lisa Maya (Faith Domergue, It Came from beneath the Sea, This Island Earth, Timeslip ook allemaal uit 1955) en sterfgevallen van de vrienden. O, wie O, wie zal er verantwoordelijk voor zijn?

Ach zoals het is, is het best enigszins vermakelijk, maar het is ook een beetje minder interessant als ik had gehoopt. De film laat zich inspireren op Cat People (1942) en de 1940s, Kharis de mummie-films. Er zijn ‘lens-oog’-effecten tijdens slangenaanval (ook al toegepast in It Came From Outer Space) en een transformatie is alleen maar een schaduw. Spanning is er ook nauwelijks want dar is de dader te voorspelbaar voor. Er sijpelen zelfs een paar stockbeelden binnen. Er dus genoeg tekortkomingen maar desondanks is het niet zonder een zekere charme!

Het uitgangspunt en de opening met het achtergrondverhaal van de Romeinse mythologie van Cupido met een twist, waren best goed, en tja toen begon de film... Het acteerwerk in deze film was niet geweldig. Het script is domweg dat van de slasher-horrorfilm. (i.p.v. Creature-feature) En een groot deel van de film laat drama op de middelbare school zien waardoor je met veel tienerangst en pesten krijg te maken. Het is dus bijna een opluchting wanneer de moorddadige Cupido verschijnt. Die cupido zag er trouwens in de film slechter uit dan op de poster. Echter de moorden waren nog best behoorlijk! Al duurt het wel even voordat er bloed vloeit! En ik moet de film eer geven voor de paar aanwezige aardig geïnspireerde moordwapens (Rozen, hartvormige koekjessnijders en liefdesbriefjes) en dat ze het wezen niet alleen beperken tot zijn traditionele pijlen. Als de film misschien iets minder op tienerangst had ingezet en meer op echte bloedende harten zou dit zeker geholpen hebben om van deze film iets meer memorabel te maken.

Lastige om de film goed op waarde te schatten. Deze film van Gregor Verbinski, regisseur van meerdere Pirates of the Carribean films, de bijzondere animatiefilm Rango en de Amerikaanse bewerking van The Ring, is visueel een waar plaatje. Dit wordt algauw duidelijk als het schitterende berglandschap haar intrede doet via het spiegelende oppervlak van een voortrazende trein. We zien Wes Anderson-achtige scenes, prachtige buitenlocaties, waaronder het prachtige Gotische kuuroord en een antiek aandoende set-design. Verbinski stapelt claustrofobische visioenen à la Polanski op klinische ‘body horror’ à la Cronenberg en gotische horror uit de Hammer-studio. Misschien is dit ook een manco voor de film omdat vele elementen lijken op wat we zagen in andere films? Echter is 'A Cure for Welness' een uur lang verbluffend mooi. Hierna stelt het laatste anderhalf uur helaas teleur. Om alle opgebouwde vragen af te ronden, grijpen ze naar bizarre en onlogische plotwendingen en dit doet de (minimale) spanning teniet. Zodoende begint het als een intrigerende gotische horror, maar eindigt het in melodrama met veel clichés waarvan enige logica ver te zoeken is. Er zitten ook een paar kritische boodschappen in verstopt. Een over de oppervlakkige Wall Street-mentaliteit, plus nog een over de hedendaagse obsessie voor gezondheid. Maar echt uit de verf komen doet het niet. Toch vermaakt de film van begin tot eind en zien we een kille Amerikaanse nachtmerrie van stress en medicalisering die ontaardt in een Europees Dracula/Frankenstein-cliché.

Saillant detail: De film werd niet opgenomen in Zwitserland, maar wel in Duistland, in Brandenburg waar ze het oude ziekenhuis van Beelitz-Heilstättenhebben hebben opgeknapt (een plek waar de Russen na de oorlog heel wat politieke dissidenten hebben omgebracht), alsook is er gedraaid in het Hohenzollern kasteel.

Vond deze film leuker dan ik had verwacht Het is niet eng, of nou ja... misschien een klein beetje eng. Dus ik zou eerder geniegt zijn te zeggen meer een thriller dan een horror...Maar het is wel boeiende B-film. Miljardairskoppel Jeff Braun (David Dastmalchian, die opvallende verschijning waaar van ik nooit weet hoe hij heet ) en Georgia Braun (Ashley Greene, The Twilight Saga, ) hebben een zieke geadopteerde tienerdochter Ally die vanwege haar verzwakte immuniteit maar weinig menselijk contact heeft. Ze raakt bevriend met mede-tiener Brooke Amandine en ontdekt een samenzwering. Nadeel is dat dit natuurlijk niet als een verrassing komt! Maar eerlijk gezegd creëert de film wel een constant gevoel van onbehagen omdat je ook niet weet wat of waarom...? De finale is wilder, met een reeks onthullingen diewat vragen oproept of het wel klopt...Deze film richt zich meer op een verontrustende sfeer, acteerprestaties en een sluipend gevoel van angst maar dit was in geen geval heel slecht!

Oei, deze film vraag wel iets van je! Nu ben ik redelijk gek op folk-horror dus met de heropleving van de afgelopen jaren kan mijn geluk niet op! Deze film leunt wel erg sterk op sfeer, soms gaat het zelfs ten koste van een samenhangend plot. Essentiële informatie ontbreekt ook en blijf zelfs ontbreken aan het einde. Kijkers kunnen gefrustreerd zijn: omdat je niet duidelijk kom te weten wat er allemaal gebeurd, en het is zelfs niet te raden. Effectieve atmosfeer en horrorelementen vervangen wel het gebrek aan spanning. Tja denk dat deze film alleen voor Die-hard fans van folk-horror is.

Dat wil niet zeggen dat het geen interessante films is.(voor mij zeker niet!) Het is een ​​beklijvend donker coming-of-age-verhaal. De film begint met een tekst over een religieuze sekte die zich afscheidde van de Church of Ireland en zijn eigen nederzetting vestigde in Noord-Amerika. Na een gebeurtenis die bekend staat als "de eclips", wordt er een kind geboren en verspreidde de pest zich door de gemeenschap. Gewassen werden vergiftigd, vee stierf. Maar de vrouw met de pasgeborene werd gespaard: een vrouw genaamd Agatha Earnshaw (Catherine Walker)

De film speelt, zoals zoveel van zijn voorgangers, af in een geïsoleerde, landelijke gemeenschap, waarom het in 1973 plaatsvindt is me niet helemaal duidelijk want het creëert het gevoel van een plek en tijd die overal en nergens zou kunnen zijn. Beginnend regisseur brengt het allemaal uitermate mooi in beeld. Te midden van deze complexiteit is Audrey puur. Audrey Earnshaw (Jessica Reynolds) roept vanaf het begin een beeld op van Sneeuwwitje, met ravenzwart haar, een stralende, bleke huid en een simpele witte jurk. Ze projecteert een gevoel van puurheid en onschuld doordat ze apart van de wereld is grootgebracht. Moeder en dochter spelen fantastisch! En ook de rest van de cast was sterk!

Hoewel het gekonkel en angst fascinerend zijn, komt de film een ​​beetje tekort bij het ontwikkelen van de mythologie van de heksen-coven en hun rol in Audrey's opvoeding. Het is duidelijk dat zij het meest interessante deel van de film zijn, maar in plaats daarvan besteden ze meer tijd aan de stedelingen. De film bevredigt qua verhaal misschien niet helemaal. Maar uiteindelijk was het een boeiend verhaal waarvan ik verschrikkelijk heb genoten.

Absoluut een plezierige tiener "gateway' horror die een zijn inspiratie haalt uit Are You Afraid of The Dark? Goosebumps en films uit de jaren 80 zoals; The Monster Squad, The Gate of Fright Night .Een Halloweenverhaal met sfeer en plezier waar het hele gezin van kan genieten. In de film laten middelbare scholieren per ongeluk een oude Ierse entiteit los op hun geboortestad en moeten ze deze voor middernacht op Halloween tegenhouden. De film besteedt veel tijd aan het onderzoek en de film is gemaakt voor kinderen, dus er vloeit geen bloed. Als Crom Cruach langs kom is het simpelweg voldoende om bang te zijn en in hem te geloven, waarna hij weer vertrek. De film is een Kickstarter-gefinancierd project waardoor er waarschijnlijk een laag budget was maar het vermaakte heel wat beter dan veel tienerhorrors die met meer budget worden gemaakt en in de bios geraken. Met een beetje geluk krijgen ze de financiering van deel 2 ook rond want die zal ik zeker gaan kijken!

Deze film uit 1957 zorgde voor een hernieuwde opleving van de monster-horrorfilms een subgenre waarin Hammer lange tijd een toonaangevende rol zou gaan spelen. Het is tevens de eerste in een reeks van Hammer-Frankenstein-films waarin geleerde Victor Frankenstein centraal staat en niet het door hem geschapen monster. Peter Cushing en Christopher Lee starten met deze film zo'n beetje hun carrière als Horroriconen. Terwijl ook Terence Fisher met deze film de eerste stappen als regisseur zet in het horrorgenre. Cushing speelt Baron Victor Frankenstein (hij zal dit nog vijf keer meer doen) als een kille, manipulerende en gewetenloze moordenaar en is goed op dreef maar mist medeleven. Ook Christopher Lee is niet overtuigd als de creatie. Nu is dat enigszins te wijten aan het feit dat Hammer niet de copyright van Jack Pierce make-up heeft weten te bemachtigen. Echter Lee ziet er ook niet indrukwekkend uit en is meer een zielig hulpeloos slaafje dan iets anders. Het probleem om je de identificeren met de personages en zo medeleven te krijgen, ontbreekt overigens bij alle personages. De details van Frankenstein’s Victoriaans laboratorium en diens experimenten zijn vanuit pseudo-wetenschappelijk oogpunt wel erg mooi vormgegeven. Zoals we soms ook al het fijne en typische duistere Hammer-sfeertje te zien krijgen. Het resultaat is geen spectaculaire horrorfilm maar wel gedenkwaardig genoeg voor horrorliefhebbers want de film maakt zeker deel uit van de rijke horrorhistorie en voor fans van Peter Cushing en Christopher Lee.

Het verhaal van La Llorona, de Huilende Vrouw, is gebaseerd op een oude Mexicaanse folklore over de geest van een vrouw die het voorzien heeft op kinderen. Er zijn dan ook legio horrorfilms die over haar gaan. Een verhaal dat dus niet echt iets van doen heeft met het Conjuring-Universum. Toch wordt er, vermoedelijk vanuit commercieel oogpunt duidelijk naar verwezen. Een slimme zet want het verhaal heeft niet erg veel om het lijf. Het speelt zich af in de jaren '70 maar is op de kleding en de inrichting van het huis na, niet heel typerend neergezet. De legende is er nog steeds één met een Mexicaanse achtergrond maar verder speelt het zich gewoon af in Amerika. Het betekent vooral dat het is volgepropt met voorspelbare 'jumpscares', en horrorclichés. Er zijn maar weinig geslaagde huiveringwekkend scenes. De film is daarom absoluut niet de engste en al zeker niet de beste horror. Nog wel vermakelijk.

De Spaanse filmserie uit de jaren '70 van Amando de Ossorio over de blinde verdoemde Tempeliers, zijn een opvallende verschijning binnen de horror. Tot Ossorio in 2001 stierf, heeft hij vier delen in de franchise gemaakt. Nu in 2020 probeert de Italiaanse regisseur Raffaele Picchio deze filmreeks opnieuw op te starten. Hoewel ik niet zeker weet hoe officieel dit een opvolger mag heten?

Maar goed de film volgt nog steeds weel veel van de regels die de films uit de jaren 70 hadden. De bekende opening; Tempeliers voeren een ritueel uit dat wordt onderbroken door enkele pissige dorpelingen. Ze worden gevangen genomen, verblind en op de brandstapel verbrand. Maar niet voordat ze wraak hebben gezworen. Waarna ze uiteraard ook terugkomen uit de dood, gek genoeg ditmaal pas na de Armageddon van Wereldoorlog 3.

Wat als eerste opvalt is dat de Tempeliers zelf er heel anders uitzien, en de nieuwe look is geen erg goede verbetering. Hun griezelige slow-motion-loopje was daardoor een stuk minder eng. Ik mistte de slow-mo doom die van ze uitgaat! Het zijn nu niet meer dan grote domme monsters die overal grommen en stampen. Ook de skeletpaarden die ze berijden werd hier teruggebracht tot een paar seconden. Wat eigenlijk in dit geval misschien nog enigszins positief was! Het zag er niet goed uit! Maar het ergste van alles de film bevat maar weinig tot geen sfeer.

In plaats daarvan krijg je veel bloed, gewikkeld rond een vrij eenvoudig plot. Wat rondrennen in een bos of het verblijf van de sekte, Dat verblijf leek op een kelder of ondergrondse opslagruimte. Dat het zich afspeelt na de apocalyps, speelt helemaal geen rol in de film! Maar eerlijk is eerlijk de speciale effecten die er waren, zagen er voor een low-budget film best goed uit. Veelal wel in CGI werden Kelen doorgesneden, ingewanden en zelfs een ruggengraat uitgerukt enz. Er was een scène die zelfs een best eng effect had, als de vader zijn eigen duim moest afsnijden Helaas is dat niet te zeggen van het geluid dat belemmerde soms wat de personages zeiden!

Ik snap het, het is minstens 45 jaar geleden sinds de laatste film en je wilt toch iets anders maken, iets meer van deze tijd! Maar om je film dan te laten lijken op een soort luie versie van 'The Walking Dead' in de wereld van Amando de Ossorio's Blind Dead-serie? Kortom deze Italiaanse poging om de Spaanse klassieker nieuw leven in te blazen is uiteindelijk niet echt geslaagd! Als goedbedoelde fan-film krijg het nog enige credit want het ziet er soms aardig uit en er is duidelijk plezier, maar als volwaardig en goed deel in de Blind Dead-serie? Nee dan staan de oudere films nog steeds op eenzame hoogte!