Meningen

Wat een fraaie meevaller is dit gebleken. Met lage verwachtingen enorm verrast worden, daar hou ik wel van. Ik ben niet zo van Facebook en Jesse Eisenberg vond ik een natte dweil. Hier verdient hij echter een scepter en een titel als ongekroonde koning van de film. The Social Network heeft sowieso een sterke rolbezetting, waardoor de personages goed gestalte krijgen. Dat is niet geheel onbelangrijk in een film die voor een groot deel drijft op die personages.

Dit kan nog wel eens mijn favoriet van 2010 worden. De film is vlot, catchy, sfeervol en slim. Slim omdat er verteld wordt vanuit meerdere flashbacks zonder dat er echt een duidelijke tijdlijn aanwezig is. Het mooie daarvan is dat het bijdraagt aan de ongrijpbaarheid van de personages. Hier en daar wordt nog wel vermeld dat Zuckerberg een eikel is in dit verhaal. Mee oneens. Fincher geeft ons compleet vrije interpretatie naar de motieven van zijn hoofdpersoon. Nergens wordt het echt duidelijk waarom hij doet wat hij doet. Geld is in ieder geval geen drijfveer, ook al lijkt hij zijn beste vriend daarom te belazeren. Een goede samenvatting komt van het personage van Rashida Jones: "You're not an asshole, you are just trying so hard to be one."

Zuckerberg lijkt mij meer een hoogbegaafde sul die dichter aan de waanzin grenst dan aan genialiteit, in plaats van een lul de behanger die moedwillig mensen op de korrel neemt. Fincher laat het open en dat voelt heel fris. Eisenberg maakt van de Facebookoprichter zodoende een neurotisch en onevenwichtig figuur. De acteur die voorheen vooral gecast werd als nerdige maar aimabele spons krijgt hier veel meer de ruimte om invulling te geven aan zijn personage.

Omdat de film karakters mist waarmee de kijker zich kan identificeren wordt er uitstekend op sfeer gericht. Dat uit zich in rappe dialogen, grapjes, goed acteerwerk en een soundtrack om u tegen te zeggen. Het is knap dat de twee uur zo snel voorbij gaan in deze fictieve biopic. Het is ook moeilijk om te zeggen wat er eigenlijk niet goed aan is. Dat geldt eigenlijk ook voor Zodiac, ook al zo'n oerdegelijke en sfeervolle film. Eén ding is in ieder geval zeker. Fincher levert na zijn vorige film weer iets beters af. Deze film is niet zoet en zeker niet sappig. The Social Network is droge kost om van te lachen met als grootste troef het gebrek aan uitleg. Zuckerberg is wie hij is.

De fel blauwe kleuren van Solaris konden misschien de zwarte leegte van het universum verhullen, maar de leegte van de film werd met een paar kleuren niet gedekt.

Solaris is een saai, conventioneel liefdesdrama'tje. Alles draait om twee personen. Twee personen die niet van het scherm spetteren, maar constant om elkaar heen draaien. Om duizelig van te worden. Maar niet alleen het liefdesverhaal was conventioneel, de manier waarop dit cinematografisch werd afgebeeld bleek ook nogal standaard. Niets nieuws onder Solaris. En een halve film in close-up schieten is écht teveel van het goede.

De hele boel is verder in een SF jasje gestoken, maar in plaats van eerst de maat te controleren is er een veel te ruime jas van het rek geplukt. Het bungelt maar wat om de film heen zonder goede opvulling. Wel een mooie jas, daar niet van. De decors waren vrij degelijk, Solaris uit het raam gezien vormde een aardige achtergrond.

Verder... tja. Niet voor herhaling vatbaar. Maar eens naar de eerste versie kijken. En voor deze 2*

Met stip de slechtste film die ik dit jaar zag. Niveautje Van Helsing. Ik heb 104 minuten lachend in de bioscoopstoel gezeten. Dat was niet de bedoeling. Het script en de dialogen zijn van een afgrijselijk kinderachtig niveau, terwijl er een behoorlijk budget achter deze Solomon Kane moet zitten. Met vlagen komen sterke cinematografie, mooie decors en zelfs behoorlijke CGI voorbij, maar wat is dat script slecht! Daar kan het smerige en duistere sfeertje helemaal niets aan veranderen. James Purefoy als de titelfiguur is verder een soort combi van Hugh Jackman en Dolph Lundgren, met zowel de positieve als negatieve aspecten die daarbij komen kijken. De rest van de cast is slecht, het verhaal (ik kan het niet vaak genoeg benadrukken) is enorm stupide. De muziek van Klaus Badelt ten slotte is bombastisch, pompeus en bovenal ongepast.

Bloederige film, maar kinderachtig van opzet. Dit kan anno 2010 echt niet. Troep!

Erg mooie film inderdaad, na Bin-Jip mijn tweede Ki-Duk Kim en wellicht vind ik deze net wat beter. De getergde man-vrouw relatie ontvouwt zich wederom in stilte, behalve tijdens de zeer innemelijke ontmoetingen tussen Jin en Yeom. Alleen in het dvd-menu al is dat liedje dat Yeom in de lente-periode zingt te leuk voor woorden en zelfs een beetje feel good in deze verder vrij aangrijpende film. Geweldige climax ook. Kim kleedt zijn film mooi aan, of laat Yeom dat eigenlijk doen in de gevangenis. Even een linkje ter verduidelijking!

Aardig doemscenario in een minder fris jasje. Niet alleen het eten in Soylent Green is mat een eentonig. ook het visuele oogsnoep laat te wensen over. De film is hopeloos blijven steken in de 70s, met lelijke costuums en dito settings. Zulks kan vermakelijk zijn, maar hier is het net wat te veel van het goede.

Charlton Heston speelt een vlakke en een weinig charismatische rol, hij weet de film als hoofdpersonage niet echt te dragen. Des te meer credits voor Edward G. Robinson (ik had hem niet eens herkend) die bijna stokdoof bleek te zijn tijdens de opnames. Dat hij alsnog boven Heston uitsteekt zegt dan eigenlijk wel voldoende. De liefdesaffaire met Shirl ten slotte komt op een bizarre manier uit het niets gevallen, ik heb echt het gevoel dat ik een scène gemist heb ergens.

Het verhaaltje is zelf wel goed te pruimen, de ontknoping is ook erg goed, maar wel een beetje voorspelbaar. Niet erg shocking ook. Het bedrijf Soylent wordt wellicht ontmaskerd, maar voorziet wel even half de wereldbevolking van voedsel. Zou hun productieproces tot een halt geroepen worden, dan ontstaat er een enorm voedseltekort. Uiteindelijk zal de mensheid aan hun verkapte kannibalisme moeten toegeven, een andere keuze is er volgens mij niet echt (meer).

De overbevolking en het broeikaseffect komen wel leuk tot uiting, door bijvoorbeeld alle mensen die in trappenhuizen moeten slapen wegens ruimtegebrek, of het schaarse aantal bomen dat niet eens meer in de buitenucht kan groeien. Ook de enorme scheptrucks die een boze menigte in hun laadbakken dondert bleken een schot in de roos, ik kon er in ieder geval hard om lachen. Juist van dit soort sinistere toekomsttrekjes hadden er een stuk meer in de film gekund. Nu blijft het een beetje braaf.

Ik denk dat het concept zelf een veel betere uitwerking had verdiend. Het ziet er allemaal wat te pover uit en in het script zitten veel onlogische stukjes. Ik zou wel een remake willen zien van Soylent Green, dit kan een stuk beter worden uitgewerkt .

Ik voel me echt verkracht door de kleuren. Gedurfd is dit sowieso, maar geslaagd? Nee. Daarvoor is Speed racer té van alles. Te vrolijk, zoetsappig, kleurrijk, hyperactief en kinderachtig. Hij maakt waar wat de trailer belooft.

Wat een ramp, deze Spider-Man 3. Dat plot, de personages! Waar Raimi met deel 1 en 2 nog een behapbare reeks lijkt neer te zetten stampt hij het hiermee de grond in. Laat ik heel (héél!) gul zijn met anderhalve ster voor wat leuke CGI hier en daar.

Ik hoopte op voorhand toch stiekem op wat meer komedie en wat minder drama. Dit bleek echter een foute aanname, ik kon weinig humor ontdekken. Een zwarte komedie zonder komedie dus. Gelukkig was het 'zwarte' deel erg onderhoudend. Leuke personages die gewoon 'zijn wie ze zijn', lekker dicht op de werkelijkheid. Voor een film als deze vind ik de speelduur perfect: precies genoeg tijd om elke rol uit te lichten en te laten ontwikkelen.

Voor de rest is The Squid and the Whale weinig vernieuwend of echt bijzonder. Een lekker rustige film voor tussendoor. Ik kan trouwens van harte Running With Scissors aanraden voor diegenen die hiervan genoten hebben. 3*

Flavio zegt het eigenlijk allemaal. Boven alles een zeer dynamische en dynamisch geschoten documentaire die op macroniveau over het huidige Indonesië verhaalt, maar op microniveau ontroert en verterdert. De familie die het middelpunt vormt laat de camera letterlijk dicht op hun huid zitten zodat de kijker deel uitmaakt van hun sores. Het is intrigerend om je zonder opsmuk in een andere cultuur en klasse te begeven dan dat je gewend bent. De ver van je bed show is ineens heel dichtbij.

Ik kom hierboven op een volle punt meer uit, gemiddeld gezien. Sowieso een beetje vreemd om een film te beoordelen op de kwaliteit van een poster, maar goed.

Stardust zelf is een hoogst vermakelijke fantasy, dat had ik op voorhand niet verwacht. Ik verwachte een zoveelste Golden Compass- of Narniakloon, maar zowel het verhaal als de uitwerking hiervan zorgen ervoor dat deze film boven die broertjes en zusjes uitstijgt. Altijd leuk als een film meevalt.

De balans tussen fantasy, avontuur, komedie én romantiek is precies goed. Stardust wordt nooit te gezapig, zoetsappig, flauw of rommelig. Verder zijn de meeste bijrollen prachtig ingevuld. Mark Strong en Jason Flemyng als rivaliserende broers bijvoorbeeld, of Ricky Gervais die eigenlijk gewoon zichzelf speet. En natuurlijk Robert De Niro... Wat een grap! Alleen Michelle Pfeifer vond ik af en toe wat tegenvallen.

Het verhaaltje is tenslotte ook prima geschreven, ik wist helemaal niet dat dit gebaseerd is op een verhaal van Gaiman. Weer wat geleerd en leuk om te weten. Van mij mogen er nog wel meer van dit soort koddige fantasyfilms uitkomen.

Deze film lijkt meer gemaakt voor het trio Stiller, Wilson en Vaughn zelf, dan voor het verhaal, de grappen, de remake/parodie óf het publiek... Don't get me wrong, ik vind de drie acteurs behoorlijk grappig, maar jammer dat ze zo weinig vernieuwen in de rollen die ze spelen. Vastslijten is wat ze nu doen, wat ergerlijk wordt film na film... Oh ja, die Snoop Dog is echt een doodssteek voor een film zeg... 2* is meer dan genoeg

Vervelende misdaadfilm die louter bewandelde paden betreedt. Zo verschrikkelijk onorigineel dat ik niet eens wil beginnen met het maken van vergelijkingen, hoewel scanner hierboven een aardig begin maakt. Filmmaker James DeMonaco schreef zelf het scenario en dat is net zo saai als zijn regie. Slechte muziekkeuze bovendien, die de saaiheid andermaal onderstreept. Alleen het personage van Seymore Cassel is goed geschreven. De acteur brengt zijn doofstomme slager goed tot leven en dat is meteen het enige positieve aan Staten Island. Ik kijk nog wel een keer naar The Sopranos.

Dodgeball 2: The Dance Event.

Step Up 3D is een Ben Stiller komedie, maar zonder Ben Stiller. Ik durf te zweren dat een cameo van deze man een compleet andere film had gemaakt, want wat zo serieus moet overkomen was nog nooit zo campy. Deze prut is de onbedoelde Dodgeball van de dansfilms. Alleen de trefbal is vervangen door een paar dansschoenen, maar voor de rest is het een feilloze kopie. Guttegut, wat baalde ik toen er 3D-brilletjes werden uitgedeeld bij de sneak. Welke andere film dan deze kon dat worden? Maar hoe kon ik weten dat er een instant cultfilm geserveerd werd?

Zelden zat een bioscoopzaal zo op één lijn: dit is leuk... hé, dit is leuk! De dialogen. De close ups. Het drama! Lachen gieren brullen om iets wat serieus moet zijn. In deze duurste Nike reclame ooit gemaakt komt het kromgebogen schoenenlogo om de vijf minuten voorbij, tussen alle neonlichtjes en tegeltjeswijsheden door. "Jij hebt onze dromen waargemaakt, het is tijd dat jij je eigen dromen waar gaat maken!" Zei hij dat nou echt? De quote wordt met een collectief lachsalvo ontvangen.

De ene plotlijn wordt verder nog niet aangebroken of er begint alweer een nieuwe. De jongen die zijn school moet afmaken, maar in de ondergrondse dancescene terecht komt. Zijn liefje dat hij verwaarloost. De bink en zijn vrouwtje dat misschien toch niet zuiver op de graat blijkt. De financliële noodzaak om het eindtoernooi te winnen. De achtergronddansers die ook een pratende rol hebben maar nooit iets zinnigs zeggen... Er komt maar geen einde aan de voorgekauwde soappret.

Er zijn overigens opvallend veel vergelijkingen met een andere instant cult classic. Dit is The Warriors-light. Ook hier moet één groep zien te overleven in een vijandig New York. Ditmaal zijn het The Pirates, ook al heeft geen enkel lid van deze gang een ooglapje, een pratende vogel, laat staan een houten been. Nee, deze piraten dansen en ze dansen goed. Geen enkele groep zal ze verslaan, of kan de boosaardige dance crew The Samurai ze de baas? In verschillende rondes dansen The Pirates zich een weg naar de top. Hun dansconflicten worden op straat uitgevochten, in Chinatown - tussen gokkende opa's - of in andere arena's...

Nou moet ik toegeven dat er toch een oprecht goede scène inzit. Een Fred Astaire-achtige dansmarathon die in één lange take werd opgenomen, op straat. Er wordt veel met de omgeving gedaan en de choreografie is goed. Dat moge best gezegd worden. Ook de andere dansstukken zijn goed, ook al is het niet mijn ding. Dat zijn overigens de enige stukken waarin het 3D tot zijn recht komt. In de rest van de film is het net als in zoveel films weer eens armoe troef. Klote hype. Lekker in die ouderwetse twee dimensies kijken, je mist weinig.

De aankleding laat ten slotte opvallend goed te wensen over. Tussen alle reclame door vallen de homofiele kostuums (leer en kettingen) misschien nog wel het meeste op. Of misschien toch de enorme tent die midden in de uitvalsbasis van de Pirates is neergeplempt. Waarom? Fout is het enige woord dat deze poging tot een serieuze Dodgeball 2 kan samenvatten. Waar is Ben Stiller gebeleven?

Fuck wat heb ik me vermaakt. Dit is leuk om alle verkeerde redenen. Ik raad het daarom ook alleszins aan. Step Up 3D is cult in the making...

Je zag het einde aankomen? Ik vond het nog best verrassend eigenlijk. Wel trek ik ten zeerste in twijfel of dit daadwerkelijk een komedie is. Ik kan me zeer goed vinden in de eerste paar berichten en kan me doorgaans zeer goed vinden in onderhuidse en zwarte humor, maar dat is toch ver te zoeken in deze film. Dit is gewoon een dramafilm.

Verfrissend filmpje met een leuk concept. Wat de film vooral sterk maakt is de toch wel serieuze ondertoon, iets wat met Will Ferrell in de hoofdrol heel anders had kunnen aflopen. De humor is hierdoor wat zwarter van aard, zodat het geheel nooit aftakelt tot simpele grapjesmakerij. Qua acteerwerk zit het ook wel snor. Emma Thompson acteert boven de rest uit, maar zowel Hoffman, Gyllenhaal alsook Ferrell zetten sterke rollen neer.

Helaas kent de film een zware aftakeling naar het einde toe, een minpunt dat aan de score knabbelt. Volgens mij werd er toegewerkt naar de behoeftenbevrediging van het massapubliek, waardoor een happy ending onvermijdelijk werd. Jammerlijke zoetsappigheden waren precies niet waarop ik hoopte, maar helaas: Ferrel leeft, iedereen blij. Bah. Vier sterren had de film gekregen, maar het wordt hierdoor een dikke halve minder. Zonde, maar desalniettemin is Stranger Than Fiction de moeite waard.

3,5*

Dat deze Deense film over pijn en lijden ging was weinig verrassend, aangezien Denen en Scandinaven toch vaak deprimerend en zelfs een tikje masochistisch zijn in hun filmuitingen. Maar ondanks dat keek ik met een bijna blanco verwachtingspatroon naar Submarino, dar rauw op mijn dak viel. Twee spiralen naar de afgrond, alsof je van een glijbaan vol met scherven een ravijn in glijdt. In de plot lijkt het nog wel op Requiem for a Dream en wat andere afglijdfilms. De kracht van deze prent zit hem vooral het karakterportret van twee uitzichtlozen (eigenlijk meer) die al dan niet door eigen toedoen in de problemen komen om er niet meer uitkomen. Welwillend maar onbekwaam schuifelen de meeste personages door het leven. Dat is dan weer tragisch en beklemmend, omdat je als kijker alleen maar hoeft te wachten tot het erger wordt. In die zin een film zonder enige vorm van hoop. Festen vond ik bijzonderder, maar grafisch en auditief is Submarino in al zijn soberheid een stuk gestileerder en beter afgewerkt (logisch ook natuurlijk).

Na in de ochtend een bioscoopvoorstelling van Citizen Kane te hebben meegemaakt, bracht de middag mij het privilege om Sunset Boulevard op groot scherm te zien. Nuwel... eigenlijk een projectie op de muur in plaats van dat scherm, maar dat drukte de pret zeker niet.

Want wat een briljante film is dit. Een paar weken geleden keek ik slechts het begin, maar dat smaakte naar meer. Sunset Blvd. had de smaak van zoet vermaak met een bittere rand. En God wat hoopte ik dat de volledige vertoning deze smaak zou behouden. Preserve that Flavor!

En ja, van begin tot eind was het smullen geblazen met deze film! De vreselijke ironie, de melancholie die Swansons personage met zich mee draagt, de pracht waarmee zij dit voor de camera uitbeeldt! Er zijn momenten geweest dat ik door mijn vingers moest gluren uit plaatsvervangende schaamte. Maar behalve schaamte roept Norma Desmond vooral medelijden op. De illusie van roem heeft haar tot eenzame waanzin gedreven.

Ik denk dat ze altijd wel heeft geweten dat haar bestaan een zeepbel was, wat haar fragile, haast bi-polaire geestestoestand verklaart. Wegkwijnend in eenzaamheid, een monument van vergane glorie: wie wil dat onder ogen zien? Elke naald die de zeepbel kan lek prikken wordt vermeden, elk stukje bewijs van haar roemdagen wordt bewaard en elk nieuw bewijs van de voortzetting van deze populariteit grijpt zij met beide handen aan. Knijpt er zelfs in, tot het stuk gaat.

Een verwrongen oude vrouw. Een vrouw die dood ging op het moment dat ze aan de kant werd geschoven. En als een zombie, een ondode, dwaalt ze door een bizarre mix van heden en verleden. Tragisch.

Tot zover de bittere rand. Want de zoete smaak van de film komt vooral van de immer sarcastische Holden, die noodgedwongen het toneelstuk van Norma moet meespelen. Moet? Hij had natuurlijk kunnen weg lopen nadat hij per abuis haar oprit in reed. Maar de dollartekens vulden zijn ogen na een periode van chronisch geldgebrek. Toch is het uiteindelijk medeleven dat de boventoon gaat voeren in zijn besluit bij Norma te blijven, hoewel het geld op zijn minst goed uitkomt. Dit medeleven komt hem helaas vrij duur te staan, maar zijn personage heeft de eer gehad een luchtige tint aan de anders zo tragische film te geven.

Het constante spel van humor en tragiek, de uitmuntende acteerprestaties, sublieme regie en rotsvast script laten mij geen kans de film anders te bekronen dan met 4,5*. En verhoging tot 5 lijkt onvermijdelijk.

Vrij karige komedie met een leuker zijverhaal dan hoofdplot (McLovin). En het einde is verschrikkelijk! Bah wat een naar moraallesje.

Precies wat bla zeg. Aan de buitenkant wordt er weer eens stil gestaan bij het fenomeen menselijkheid in een toekomst vol machines (rings a bell?), maar eigenlijk is Surrogates een oppervlakkig niemendalletje met hier en daar een leuk stukje. Het idee is goed, de uitwerking slapjes. Het wordt eens tijd dat Mostow aan de gang gaat met serieuzere films en betere scneario's. Ik durf te wedden dat hij tot veel in staat is. Een goed actieregisseur. De film eindigt wel leuk trouwens, dat zag ik niet aankomen.

Een zombiefilm waarin zombies slechts in de kantlijn blijven. De volgende zombiefilm van Romero wordt waarschijnlijk zonder zombies, hij heeft ze amper nog nodig om zijn doorzichtige kritiek mee te uiten. Wat een zielige bedoening, de beste man zet zichzelf voor schut. Ook de CGI is bedroevend, inderdaad een kick in the nuts van Savini. Verder mist de film spanning op alle fronten en een beklemmend gevoel is al helemaal nergens te ontdekken.

In niets lijkt dit nog op een zombiefilm, behalve dat er zombies inzitten. De wereld blijft gewoon de wereld, met internet en televisie. Niets is post-apocalyptisch. Ik verwachtte hier niet veel van, maar ik kreeg minder. Sfeerloos, doorzichtig en oeverloos. Bah. Laat Romero stoppen aub.

Well I'll be damned! Ik maar denken dat Vertigo mijn derde Hitchcock zou worden, komt deze ineens voorbij. Leuke verrassing, wel jammer dat ik me verslapen heb voor het begin... Dan is half 1 's middags ook een zeer onchristelijke tijd!

Om onconventioneel met het laatste te beginnen: prima einde voor een prima film. Tom legt het hierboven al uit. En de manier waarop Hitchcock de laatste scène heeft gefilmd... spannend! Constant die point-of-view-shots met een riggel aan de ene kant, een maniakale Grant aan de andere, oei! Een begenadigd acteur trouwens, die Grant, hulde.

Ik vind de stijl die Hitch hanteert om spanning te brengen in zijn films echt prima te doen. Je weet als kijker steeds vrij veel, maar uiteindelijk weet je niets... Het plot kan daarom ook alle kanten uit. Toch wordt de film wel vrij voorspelbaar tijdens het verhaalverloop, de film volgt eigenlijk een constant patroon: Grant is verdacht, Grant is toch niet verdacht, enz.

Op IMDB staat overigens een ander einde vermeld, een einde wat tijdens de test screening niet verkropt werd door het publiek. Het zou uiteindelijk moeten blijken dat Grant tóch een moordenaar was. Nu wordt het einde open gelaten, the mystery continues...

4*, op naar de volgende!

Heel veel oogsnoep, maar het oorsnoep was niet aan mij besteed. Ik ben sowieso niet into musical, maar met Burton aan het roer durf ik mij er nog wel aan te wagen. Tevergeefs, zo bleek (wederom). Ik geef drie sterren voor de visuele kost die gelukkig wel super is.