Meningen

Het deed me een beetje denken aan Los Amantes del Círculo Polar, maar dan een duistere variant.

Het gaat hier ook over lotsbestemming en de vraag of de twee hoofdpersonages voor elkaar bestemd zijn.

Naar het einde toe raakt de film een beetje het spoor bijster. Het einde had wat mij betreft wat meer open mogen zijn.

Mooie nostalgische film.

Met veel liefde gemaakte film over de passie voor film van de jonge Fabelman.

Leuke excentrieke personages. Ik had van Spielberg cinematografisch wel wat meer verwacht. De filmpjes die de jongen maakt zijn wel super inventief gefilmd, maar verder ziet de film ziet er heel doorsnee uit. Daar had ik meer van verwacht, nota bene in een film over filmpassie.

Wat ik een beetje miste is scherpe humor. Deze film lijkt in meerdere opzichten op Radio Days, maar die film heeft een nog warmere nostalgie en betere humor.

Zeer bijzondere en uitermate originele film!

Heel grappig en erg mooi gemaakt. Visueel is de film een plaatje. Veel wonderlijke beelden en leuke vondsten.

De hoofdrolspeelster is top (en leuk om te zien..).

Ik heb eigenlijk niks op deze film aan te merken. Verfrissende film, waar je met een goed gevoel uit de bios vandaan komt.

Deze film toont wat achter de 'glamour' en maatpakken schuilgaat; het eenzame en eentonige bestaan van twee broers in rokerige en foute nachtclubs all over the country. Leven vanuit de koffer in onpersoonlijke hotels en altijd onderweg.

Het is leuk om de broertjes Bridges samen te zien spelen. De wat serieuzere Frank Baker heeft ondanks deze onregelmatige baan nog een gezin kunnen stichten, met huisje-boompje-beestje. Jack Baker (Jeff Bridges) heeft geen behoefte om zich te binden en heeft amper nog ambities.

Ze zijn eigenlijk al enkele jaren op hun retour en pianoduo's zijn ook niet meer zo 'in'. Michelle Pfeiffer is de broodnodige versterking en aanvulling als zangeres. Zij drijft de broers echter langzamerhand uit elkaar, wat het aanvankelijke succes ondermijnt.

Als je de poster zo ziet lijkt het een luchtige romantische komedie. Dat is het zeker niet.

Het is uiteindelijk een vrij wrang en serieus verhaal. De muziek en de sfeer weten hier wat luchtigheid tegenover te zetten. De dialogen zijn goed en de cast acteert uitstekend.

De film zit vol sfeervolle jazzy muziek en afwisselende locaties. Uitgekomen in 1989, maar doet zeker niet gedateerd aan.

Ik kan me goed vinden in de post van wackyboy. Ik vind de kritiek ook een tikkeltje overdreven. Je kunt zelf het onderwerp in een breder perspectief plaatsen en waar nodig de nuance aanbrengen. Amusement is zeker een belangrijk aspect in Moore's films en daar ben ik blij om. Sommige dingen moet je met een korreltje zout nemen.

Een documentaire met enkel een feitenverslag bestaat niet. Zelfs geschiedenisboeken bevatten subjectieve interpretaties van de gebeurtenissen.

Of je het nou leuk vindt of niet. Afgezien van het feit dat die aanpak een dodelijk saaie documentaire zou opleveren en de film zou 5 keer zo lang duren.

Ruime 3,5 sterren

Begint interessant maar glijdt af naar een bedenkelijk niveau.

Een vrij zieke en onevenwichtige kijk op toxische relaties, met naar het einde toe een paar onrealistische wendingen waardoor ik helemaal afhaakte.

Het mannelijke hoofdpersonage is uitermate sneu en onrealistisch. Een uitermate eendimensionaal naargeestig personage.

Het greed is good verhaaltje werkt in deze film maar ten dele. Het komt wat simplistisch over.

Het kapsel van Phoebe Dynevor in deze film staat haar niet zo goed. Ze krijgt er een egghead van.

John Lanting-achtige Funès-film. Een prima luchtig tussendoortje.

Oubollig, maar wel op een charmante en leuke manier. Funès kan zich wederom goed uitleven.

Grappig om het gezinnetje te zien als partners in crime.

De eenvoudige setting', op een overzichtelijk aantal locaties met de winkel, de kelder en het bankgebouw is ideaal voor dit verhaal.

Originele film met een beklemmende sfeer, zeker voor een coming-of-age verhaal.

Chloé vind ik een beetje een irritant kind, met haar ongezonde obsessies.

De locatie heeft iets onheilspellends. Dat komt ook door de manier van filmen en de hints die de film geeft over het naderende onheil.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik liever de kwetsbare en naïeve romantiek van Éric Rohmer zie.

Het is nogal een beklemmende sfeer en dat vind ik moeilijk om te zien in combinatie met adolescenten die plezier hebben. Het geeft iets ongemakkelijks. Je wenst de personages een zorgeloze vakantie toe in een badplaats.

Het einde is heel bijzonder gefilmd.

Dit specifieke onderwerp is wellicht nog niet eerder verfilmd, verder weinig nieuws onder de zon (/in de schaduw).

Mooie hoofdrollen van de meestervervalser en de Duitse commissaris.

Niet een film die me lang zal bijblijven vermoed ik. Had het idee het allemaal al eens eerder (en beter) gezien te hebben.

Ik kom net uit de bioscoop (Springhaver). Er was na afloop een 'publieksdiscussie' met de regisseur, de scenarioschrijfster en een actrice.

Peter van Bueren van de Volkskrant leidde de discussie en Jos Stelling was er ook. De discussie was niet altijd even interessant, maar het was wel leuk om er bij te zijn.

Ik vond de film overwegend erg goed. Af en toe waren de dialogen en scènes wat te zwaar aangezet, maar 't was niet zo storend.

Het duurde wel even voordat ik echt in de film zat. De acteerprestaties zijn erg goed. De film wordt in de pers redelijk vaak vergeleken met Festen. De thematiek is inderdaad vergelijkbaar: een familie die bijeenkomt voor een speciale gelegenheid en de spanningen lopen hoog op, simpel gezegd. Tijdens het kijken heb ik niet steeds aan Festen gedacht, dus dat vond ik niet zo erg.

Ik heb me een paar keer kapot gelachen. Veelal om pijnlijke situaties of dingen die je zelf herkent. Er zit bijvoorbeeld een zweverig typetje in (Bibi) dat zich bezighoudt met chakra's en andere spirituele zaken.

Dit is toch eigenlijk gewoon een veredelde Hallmark film, maar nu met bekende acteurs.

Zac Efron is tamelijk onuitstaanbaar in dit soap achtige verhaaltje.

Joey King is wel een grappige actrice, maar haar rol heeft hier wel meer van hetzelfde, zoals alles in deze film vrij eendimensionaal is.

Als je even een niets aan de hand film wil zien dan is het nog wel aardig vermaak, maar het is helaas Netflix middelmaat.

Vermakelijke feelgood actie familie film. Gewoon ontspannen vermaak.

Een leuke roadtrip waarin Wahlberg zijn gezin lang voor de gek houdt.

Michelle Monaghan had ik een tijdje niet gezien in films. Leuke vlotte rol.

Mark Wahlberg speelt gewoon weer Mark Wahlberg. Maar daar is niks mis mee.

Grappige bijrol van het jonge zoontje dat nog niet kan praten maar de grootste lol heeft tijdens de actiescènes.

Een eenvoudige maar aangename low budget film, met handheld camera gefilmd door Herzog zelf.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor en filmisch is het niet zo hoogstaand. Het heeft ook wel z'n charme.

Het leuke is dat Ishii Yuichi in feite zichzelf speelt, want hij werkt zelf in real life bij zo'n bedrijf.

Wat de film nog net dat beetje extra geeft, zijn de aparte Japanse dingen, zoals het robothotel en het oude orakel vrouwtje.

De Q&A na afloop op MUBI vond ik absoluut van toegevoegde waarde. Hoe de film tot stand is gekomen, en bijvoorbeeld de informatie over de scène met de hogesnelheidstrein en die met de telefoon in het landschap.

Op zich aardig nonsense vermaak.

Je moet wel continu opletten wie het oorspronkelijke personage is dat aan het woord is.

Het is allemaal wel heel flauw.

Geen voldoende, maar nog wel de moeite waard vanwege de leuke sfeer en Jennifer Garner.

Fanfare is een rechttoe rechtaan komedie over Hollandse kneuterigheid in een plattelandsgemeente.

Het taalgebruik is inderdaad erg beschaafd, maar daardoor ook humoristisch; zoals

"Daar zul je spijt van hebben. Snotneus!"

Tenenkrommend is het moment waarop het publiek van het fanfareconcours met de wijsvingers swingende bewegingen gaat maken.

Bernard Droog is duidelijk de beste acteur. Hij lijkt hier trouwens ontzettend veel op Jack Lemmon, ook wat mimiek betreft.

Hans Kaart heeft wel een maf voorkomen. Zijn mimiek lijkt duidelijk geinspireerd door Oliver Hardy. Een simpele rol, maar dat zijn eigenlijk alle rollen.

Albert Mol viel me tegen. Hij heeft een vrij onbeduidende rol met weinig tekst. Een gemiste kans om hem in deze komedie niet meer te laten schitteren. Maar misschien was hij toen nog niet zo bekend als komediant.

Fanfare heeft van die typische Haanstra stijlkenmerken zoals de close-ups van de schaterlachende mensen en de shots van dieren die veelvuldig en zorgvuldig getimed door de film heen gemonteerd zijn. In Fanfare zijn dat vooral eenden. Geinig detail; het wapen van de gemeente Lagerwiede bestaat uit drie eenden. Als toetje zien we een geit kauwen op het ritme van de muziek...

De montage kent veel overeenkomsten met de documentaire Alleman, die Haanstra een enkele jaren later zou maken.

Eindelijk heb ik dan deze klassieker van eigen bodem gezien. Het is wel een film die je als Nederlander gezien moet hebben

Wow, wat mooi!

Beste familiedrama dat ik zag. Om meerdere keren te bekijken.

Wat was die bisschop een akelige man zeg!

En de moeder van Alexander een knappe vrouw!

Deze reeks gaat qua niveau echt bergafwaarts.

Het eerste deel was goed, het tweede deel al een stuk minder, en dit derde deel is echt ondermaats.

Niet spannend, geen pakkend verhaal.

Moet het hebben van een paar aardige scènes, maar overall is dit een matige film die ook nog eens veel te lang duurt.

Ik haak nu af, of er moet een volgend deel komen dat unaniem goed wordt ontvangen.

Wat is die Eddie Redmayne toch een raar persoon. Soms een beetje op het irritante af, met z'n gekke bekkies en maniertjes. Mads Mikkelsen is een waardige vervangen van Depp, maar Depp had natuurlijk nooit vervangen moeten worden en ik vind het twee totaal verschillende acteurs, waardoor het dus alleen maar afleidt.

Juliane Moore speelt hartverwarmend.

De scènes met Dennis Haysbert zijn van een grote schoonheid. Het samenspel tussen die twee is erg goed en Haysbert speelt tegelijk ingetogen en met veel emotie.

Het andere grote pluspunt is de sfeer. De restaurantscène, de mooie parken, de vakantiescène etc....

De film behandelt mijns inziens een thema teveel. Het verhaal had zich enkel op de rassendiscriminatie moeten concentreren, dan was het een betere film geweest.

Het 'homo-thema' wordt erg cliche en plichtmatig uitgewerkt. Deze verhaallijn wordt ook heel summier uitgewerkt.

De overacterende Dennis Quaid is totaal miscast. De scènes waarin hij een klap geeft aan Moore en die waarin hij gaat huilen zijn tenenkrommend slecht.

Het plot van de film is erg mager. Nergens wordt je verrast. Te veel cliche's en niets nieuws onder de zon.

Ik vind trouwens niet dat de jaren '50 look and feel perfect is. Veel decors waren overgestyleerd. De buitenscènes in de auto deden me enigzins denken aan Vertigo. Zal ook deels aan de technicolor kleuren liggen vermoed ik.

Het blauwe en groene licht in bepaalde scènes kon ik niet zo goed plaatsen. Had (/gebruikte) men dat echt in die tijd?

Op zich een sympathieke film met een leuke rol van Naomi Krauss.

Maar wat een van dik hout zaagt men planken script en nogal simpele humor, soms op het infantiele af. Beetje theater van de lach. Het acteerwerk in de bijrollen is niet zo overtuigend.

Vanwege het feelgood gehalte toch een nipte 3*.

Stijlvolle giallo. Zeer degelijk, maar mist inderdaad de nodige suspense.

De rechtbankscènes voegen wat toe. De muziek viel me ook in positieve zin op. Het deuntje dat je vrijwel tegen het einde hoort kwam me overigens vrij bekend voor.

De running gag met de inspecteur die steeds de verkeerde koffie krijgt vond ik erg grappig. Tarantino would certainly approve this.

Het verhaal is net iets te saai, pas tegen het einde wil het weer spannend en interessanter worden.

Het schitterende affiche vind ik een van de mooiste in z'n soort.

P.S.

Wat mij betreft de leukste en beste Coen-brothers film.

De film was voor m'n gevoel snel afgelopen. Nou ja, time flies when you're having fun...

William H. Macy en Steve Buscemi hebben erg komische rollen. Zeer vermakelijk.

Fantastisch!

Geestige droogkomische film met ijzersterke dialogen. De grappen zijn subtiel, maar daardoor niet minder krachtig.

Anna Levine (aka Anna Thomson) is net als in de film Sue overtuigend. In deze film bewijst ze dat ze ook heel goed een komische rol aan kan.

Verder valt op dat de oudere acteurs uitermate goed acteren en bovendien onverwacht komisch zijn.

Voor de liefhebbers van State and Main, Smoke en Happiness.

Overeenkomsten met Altmans Pret-a-Porte, wel wat serieuzer en uitgebalanceerder, maar Pret-a-Porter was geloof ik grotendeels geimproviseerd.

Ik vind het allemaal wat te tuttig en te simplistisch. Cécile De France doet praktisch de hele film niks anders dan breed glimlachen.

Toch, erg slechte ensemblefilm is het ook niet. 2,5 sterren

Bovengemiddelde Lino Ventura film die qua stylering beïnvloed lijkt te zijn door Amerikaanse film-noirs en misdaadfilms. Grappig dat Marlon Brando wordt genoemd in een scène.

Het is een wat rommelig maar erg vermakelijk hak op de tak verhaal. Wat het bijzonder maakt is de getoonde wreedheid die opvalt, t.o.v. de vaak wat bravere films uit die tijd.

De film is mooi geschoten en ook de locatiekeus is sterk. Die scènes aan de kust van Normandië zijn erg goed.

Het is een verhaal dat Hitchcock ook wel had kunnen verfilmen; een man die tegen zijn zin betrokken raakt in een grote zaak en tussen gangsters en de geheime dienst komt te staan. De climax is ook best goed.

Nou, viel me uiteindelijk best nog mee.

Ja het is wat stroperig verteld. Het oogt door de hoofdstukindeling meer als een miniserie dan als een speelfilm. Maar het geheel is meer dan de som der delen.

Prachtige mysterieuze rol van Léa Seydoux.

Gijs Naber krijgt een ongezonde obsessie voor het gedrag van zijn vrouw, al dan niet terecht. De film toont op overtuigende wijze de ups en downs in hun relatie. Naber is nogal jaloers aangelegd, maar oogt vaak stoïcijns.

Hij is een stugge en rechtdoorzee zeebonk. Zijn charmante en wulpse vrouw is in bijna alles het tegenovergestelde van hem.

Het stel kent een lange geschiedenis van aantrekken en afstoten en vervolgens weer aantrekken.

De film toont een tijdsbeeld van de werkende man, en de vrouw alleen thuis.

Een tamelijk melancholische film die een sterke sfeer neerzet, maar helaas wat te langdradig is in de vertelling. Als je het als miniserie bekijkt en in 2 of 3 delen kijkt is het prima te doen.

Vanwege Léa Seydoux absoluut de moeite waard.

Rohmer weet weer een bijzonder origineel schaakspel in de liefde te presenteren.

Marie Rivière is zo'n schijnheilige vrouw waar je als man alleen maar ver vanaf moet blijven, ondanks dat ze er goed uit ziet. Een verhaal over een man die achter de verkeerde vrouw blijft aanlopen, die hem eigenlijk bijna alleen maar afstoot en kleineert.

Wanneer Philippe Marlaud in het openbaar vervoer Anne-Laure Meury tegenomt en een tijd met haar optrekt blijkt dat Marlaud ook niet zo open en eerlijk is. Maar Anne-Laure Meury was voor hem een veel betere match geweest, ook al is zij een aantal jaren jonger.

Heel knap gemaakte film. Goed geacteerd en uitstekend script.

De beste Dogma film.

Mooie film over vriendschap.
Julia Jentsch doet meer dan eens denken aan Franka Potente. Prachtig naturel spel van haar. Een actrice om in de gaten te houden.
Vooral het samenspel met Daniel Bruhl is leuk om te zien. Hun relatie is overtuigend.
De zakenman is in aanvang een typetje, maar naar het einde toe krijgt zijn rol wat meer diepgang. Wel leuk om te zien.
Het laatste uur is gefilmd op een prachtige locatie en de scènes zijn mooi geregisseerd. Goede spelregie.

De film kent nogal een trage start en neemt naar mijn smaak een te lange aanloop, maar verveelt geen moment.
Hij had van mij een klein half uurtje korter gemogen en aan het scenario had nog wel wat geschaafd mogen worden. Het linkse protest wordt hier nogal geromantiseerd, maar dat heeft ook z'n charmes.

Met het gebruik van het nummer Hallelujah van Buckley heb ik wel moeite. Ik hoor dat mooie nummer liever niet in films, ik vind het gebruik van dit emotionele nummer al gauw lijken op effectbejag. Zo van; nu zit ik naar een sleutelscène te kijken.

Het einde vind ik niet helemaal bevredigend. Ze zijn gevlucht naar het buitenland en leven nog lang en gelukkig met z'n drieën. Mij wat te sprookjesachtig. Maar soit, ik til er niet te zwaar aan.
Ik geef Die Fetten Jahre Sind Vorbei een fette 3,5 sterren.

Een doldriest auto-avontuur vol adrenaline met zenuwpees Jean-Pierre Darroussin in een alcoholische roadtrip from hell.

Het ongemak straalt er vanaf en op het moment dat je denkt neem nou eens wat voedsel tot je ipv weer een alcholische versnapering, gaat hij toch weer voor de alcohol...

Knap op de huid en vanuit de auto gefilmde thriller die nergens saai wordt, met verrassend verloop.

Een van mijn favoriete films!

Ik dacht net als Jordy dat het een domme vechtfilm zou zijn met bekende sterren, tot ik van vrienden en collega's hoorde dat 't een hele goede was.

Ik ben erg blij dat ik 'm in de bioscoop heb gezien!

Goede cast. De beste en leukste rollen van Norton en Pitt tot dusver.

De muziek aan het begin van de film is trouwens erg goed. Ik moet deze film beslist nog 'ns kopen.