A Feleségem Története (2021)

Teströl és Lélekröl (2017) haalde mijn eindlijst, en Lea Seydoux zie ik ook graag. Wel benieuwd dus, hiernaar

Cannes 2021: Gijs Naber over The Story of my Wife on Vimeo

Vanaf 26 mei 2022 in de bioscoop (September Film Distribution)

De titel belooft dat de film gaat over een vrouw (van een kapitein). Was dat maar waar, want die vrouw is een veel interessanter personage dan de zeekapitein, die feitelijk centraal staat in de film. De houterige manier waarop Gijs Naber de hoofdrol invult, helpt ook al niet. Hij wordt volkomen overspeeld door een ontspannen ogende Léa Seydoux.

Het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. Ik ken het boek niet, maar het is niet moeilijk om te raden dat dat allicht beter zal zijn dan deze tamelijk lusteloze film, die regelmatig inzakt en mede daardoor veel te lang duurt.

Goed, toegegeven. Misschien is het verhaal soms wat te lang, en kan er misschien wat eerder een punt achter het verhaal gezet worden. Als onze kapitein in wanhoop, daar misschien. De filosofische bespiegelingen in onze eigen taal helpen ook niet erg. Een beetje quasi diepzinnig gezever is altijd mooier in een vreemde taal. Frans, liever Duits of waarom niet voor de gelegenheid Hongaars?

Léa Seydoux speelt, is de klassieke femme fatale, prachtig. Of is ze dat nu niet?

Kijk, alleen daarom, omdat je dat na 3 uur nog niet weet is dit een mooie film.

Kapitein Jakob Störr [Gijs Naber], een zeekapitein uit de omgeving van Arnhem, verkondigt tijdens een ontmoeting met zwendelaar Kodor [Sergio Rubini] dat hij de eerste de beste vrouw die binnen komt lopen kan overhalen om hem te trouwen. Hij voegt de daad bij het woord en gaat met Lizzy [Léa Seydoux] een verstandshuwelijk aan. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en in de jaren die volgen leert Jakob enkele wijze, soms harde lessen over de liefde. Het is maar goed dat het verhaal is opgedeeld in hoofdstukken die beginnen met de les in kwestie, anders had ik helemaal geen idee gehad waar het over ging. Een brand op een cruiseschip zorgt voor het enige interessante moment in dit tergend trage, saaie en belachelijk lange (169 minuten) romantische drama over twee oninteressante, onaangename karakters. Enyedi probeert wat dingetjes uit en slaagt er in ieder geval in één van de meest smakeloze seksscènes ooit te maken. Bravo!

Ik dacht, toch maar proberen, ondanks de negatieve berichten hier. Heb met klamme handjes op de bank gezeten: dit is spannend!. Origineel verhaal natuurlijk, met een vleugje mysterie en prachtige cinematografie. Om je vingers bij af te likken. De opnamen zijn gemaakt in Malta, Boedapest en Hamburg. Vooral de opnamen in Hamburg zijn prachtig. Maar daar kijk je deze film natuurlijk niet alleen voor. Was onder de indruk van de rollen van Gijs Naber als de wat stroeve zeekapitein en de verleidelijke en mysterieuze Léa Seydoux, waarvan wij als kijker, maar ook de hoofdpersoon er niet achter komen welke rol ze nu precies speelt. Ik vond het spannend tot het einde.

In feite ook een nogal een Nederlandse film, door de aanwezigheid van Naber, en diverse beschouwingen en dialogen in het Nederlands. Wel grappig, maar ben het met jorrit3 eens dat deze in het Duits of Hongaars beter hadden geklonken. Maar het is een Nederlandse zeeman, met een vleugje 'Vliegende Hollander', die greep op de gebeurtenissen poogt te houden. De opdeling in zeven hoofdstukken, die over je houding t.o.v. het leven gaan, vond ik goed gekozen. Moest zelfs een moment aan Slauerhoff denken, ook een zeeman. Het slot is sterk. Geen suffe verklaringen van een en ander. Als kijker mag je zelf het verhaal afmaken.

Nou, viel me uiteindelijk best nog mee.

Ja het is wat stroperig verteld. Het oogt door de hoofdstukindeling meer als een miniserie dan als een speelfilm. Maar het geheel is meer dan de som der delen.

Prachtige mysterieuze rol van Léa Seydoux.

Gijs Naber krijgt een ongezonde obsessie voor het gedrag van zijn vrouw, al dan niet terecht. De film toont op overtuigende wijze de ups en downs in hun relatie. Naber is nogal jaloers aangelegd, maar oogt vaak stoïcijns.

Hij is een stugge en rechtdoorzee zeebonk. Zijn charmante en wulpse vrouw is in bijna alles het tegenovergestelde van hem.

Het stel kent een lange geschiedenis van aantrekken en afstoten en vervolgens weer aantrekken.

De film toont een tijdsbeeld van de werkende man, en de vrouw alleen thuis.

Een tamelijk melancholische film die een sterke sfeer neerzet, maar helaas wat te langdradig is in de vertelling. Als je het als miniserie bekijkt en in 2 of 3 delen kijkt is het prima te doen.

Vanwege Léa Seydoux absoluut de moeite waard.

Mooie broeierige film, onbegrijpelijk, herkenbaar, je ne sais quoi...

Visueel prachtig, fijne locaties, en goede muziek (behalve dan de bombastische klanken tijdens een van de seksscènes)
Gijs Naber past prima in de rol van kapitein Stör.
Wat die ziet in de twee onaantrekkelijke fletse kindvrouwtjes Lizzy ("femme fatale"ammehoela) en Grete is voor mij een groot raadsel, maar soit.
Verder een veel te lang gedoe om weinig.
De acteurs zelf doden de tijd met heel veel roken.
Daar moet ongetwijfeld de sponsoring een rol in hebben gespeeld.
Zelden keek ik zo vaak op de klok bij een film.

Een shot vond ik wel leuk bedacht, of eigenlijk de koppeling tussen twee beelden.
Wanneer Stör zichzelf wil verdrinken, en in het water zinkt, zie je zijn zakmes, dat lijkt op de walvis, die in dezelfde houding aan het begin van de film in beeld komt, inclusief de oplichtende puntjes