Meningen

Aardig en luchtig vermaak. Een vermakelijk tussendoortje, zoals de meeste AppleTV+ producties. Nergens hoogstaand.
Baas Ty Warner lijkt in eerste instantie nog een aardige man, maar later blijkt hij toch een ongelovelijke eikel te zijn.
De vrouwen zijn allemaal niet op hun mondje gevallen en trekken uiteindelijk aan het langste eind, door voor zichzelf te kiezen.
Ik had nog nooit van Beanie Babies gehoord. Wel een maf fenomeen.
Zach Galifianakis lijkt hier een beetje op een broer van John Goodman.

Wreed, wreder, wreedst.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat nou in zijn werk gaat, een leger met kindsoldaten. Nou zo dus ongeveer...

De waanzin ten top.

Wat doe je als je geen toekomst hebt en de 'keuze' hebt te sterven of gedwongen toetreden tot een rebellenleger. Kinderen die binnen een aantal jaren (maanden?) oude zielen worden, diep triest.

Al die expliciete scènes hadden van mij niet gehoeven, al is het misschien moeilijk om de waarheid te tonen zonder dat geweld. Ik kan best wel wat hebben maar ik heb af en toe weggekeken.

Erg goede rol van Idris Elba, die als een soort goeroe zijn 'man'schappen toespreekt en motiveert, maar af en toe zelf de motivatie ook moet zoeken.

Abraham Attah geeft op indrukwekkende wijze gestalte aan de jonge Agu. Een rol die ook bij tijd en wijle ontroert.

Het laatste half uur verliest de film zijn focus en gaat het verhaal als een nachtkaars uit. Ook met enkele overbodige scènes. Een kortere speelduur had de film zeker goed gedaan.

Onderhoudende ensemble cast avonturenkomedie.

Mooi excuus voor deze gevestigde acteurs om op mooie locaties te vertoeven. Met Bogart in een tamelijk ongewone rol.

Het script is tijdens het draaien door Truman Capote geschreven, en dat merk je dan toch wel een beetje. Het komt over als een onaf en vrij stuurloos script.

De personages komen niet allemaal goed uit de verf. Excentrieke acteurs, maar het is niet zo leuk als bijv. Topkapi. Hier mist dus een acteur als Peter Ustinov. Peter Lorre en Robert Morley spelen hier een beetje zoals de boeven uit de Bassie en Adriaan serie.

Er had op alle vlakken meer in gezeten, maar het kijkt allemaal heel makkelijk weg.

Bizarre trip. Met name het eerste uur, je weet niet wat je ziet.

Hij verkeert dan eigenlijk in een continue psychose.

Michel Gondry meets Spike Jonze meets Charlie Kaufman meets Truman Show.

Het duurde mij allemaal toch wat te lang en ik vond het pijnlijk om zo lang naar zo'n zielige man te kijken. Maar deze film kent zeker een aantal memorabele scènes.

Ja mooi. Doet me denken aan Rohmer films.

Een heel humane film over echte mensen. Sfeervol en met goed gebruik van kleuren (kleding en interieurs).

Léa Seydoux zie ik toch liever met lang haar, maar haar charme blijft overeind. Mooi dat je haar veel ziet reizen, dat geeft de film een levensecht gevoel.

Het leven van haar zieke vader is (te) pijnlijk om te zien. Komt zo te zien qua gruwelijkheid bijna in de buurt van het locked in syndroom. Hij kan nog wel rondlopen maar ziet en verneemt vrijwel niets en zijn geheugen is een zeef. Wel vreemd dat hij niet met een stok rond liep. Arme man.

Ha da's maf, ik heb m gisteren ook gezien.

Tot nu toe waren Denis films niet zo aan mij besteed, maar deze laatste poging heeft me zeer positief verrast. Deze film mist gelukkig de geforceerde raardoenerij van andere films. Ik zie voor het eerst geloofwaardige personages en ik heb me in deze film geen enkele keer gestoord aan Denis fratsen want ze zijn achterwege gelaten.

Ik houd van films waarbij de zon hoog staat en de felle zon zorgt voor diepblauwe luchten en overweldigende kleurenpracht. Dit is er ook zo een, net als Respiro en Lucia y el Sexo. Het kale maar nergens eentonige landschap leent zich uitstekend voor grandioze shots.

De beelden en muziek vormen een perfecte ritmische balans. Dat is genieten. Denis is gefascineerd door het menselijk lichaam. Beau Travail is een lofzang aan mannelijke spierkracht en lichamelijk schoon.Ik heb het zelden zo mooi in beeld gezien.

Gus van Sant eat your heart out.

Deze film gaat op originele wijze met personages om. Het zijn grove karakterschetsen, afgezien van hoofdrolspeler Galoup waarbij een kijkje in de ziel wordt gegeven middels de voice-over. Hij leeft in een harde en eenzame wereld maar zijn grootste mankement is zijn geslotenheid die het allemaal onverdraaglijk maakt.

Het einde van de film is briljant.

Ik gaf gisteravond 3,5 maar na bezinking hoog ik op naar 4 sterren.

Mochizuki Rokuro bedankt voor het uitlenen van de dvd!

Sympathieke film.

Dialogen zijn af en toe wat ongeloofwaardig, maar ik vind 't een leuke film.

Heel bijzondere en warme documentaire over sympathieke en interessante mensen.

Het is erg mooi dat de documentaire zowel een portret is van Gert Vlok Nel alswel een portret van zijn woonplaats Beaufort Wes.

Het opmerkelijke is dat Gert Vlok Nel helemaal niet aan het woord komt! (behalve bij het oplezen van zijn gedichten) Vader Albert wordt wel geinterviewd en leest ook gedichten voor.

Gert Vlok Nel staat niet gemakkelijk in het leven. Uit het relaas van zijn vader blijkt een leven vol blues. De muziekteksten verraden dead end jobs en onmogelijke liefdes. Hij gebruikt deze treurigheid om de mooiste muziek te maken, die een mengeling van melancholiek en passie is.

Je hebt af en toe muziek in een film die perfect bij beelden past. In deze documentaite is dat ook het geval. De natuurbeelden zijn prachtig en de shots vanuit de helicopter zijn grandioos.

Ik vind het fragmentairsche karakter van de film mooi. Het is geen roadmovie, maar heeft wel een beetje zo'n zelfde sfeer.

Ik hoop dat regisseur Walter Stokman eens een speelfilm gaat maken met dezelfde cameraman (Jacko van 't Hof ). Deze documentaire heeft veel filmische elementen. Ulrich Seidl maakte ook jarenlang documentaires en maakt nu grootse cinema. Kieslowski begon ook als documentairemaker. Maar mocht hij het bij documentaires houden dan treur ik niet.

Ruime 4 sterren

Because of the Cats is een merkwaardige film.

Het scenario is niet al te best. De rechercheur hoeft weinig moeite te doen om de daders te vinden en hij hangt maar wat in Bloemendaal rond.

De film is daarnaast nauwelijks een thriller te noemen.

Een redelijk vermakelijke film, vooral ook omdat de film zo gedateerd aan doet. Het is een hele platte film, er hangt een campy jaren '70 sfeer.

Lief filmpje met een mooie en lieve rol van Annasophia Robb. Niks mis mee.

Het is een goed script. Ondanks het voorspelbare verhaaltje verveelt de film nergens. Er zitten wat moralistische aspecten in, maar het wordt niet door de strot geduwd.

Dat Jeff Daniels kan acteren laat hij ook hier zien. Die man hoort gewoon wat vaker in hoofdrollen aan bod te komen. Gelukkig is dat in Squid and the Whale onlangs nog gebeurd.

Bee Movie is het grotendeels allemaal net niet.

Net niet origineel genoeg, net niet grappig genoeg en net niet mooi genoeg.

Het begint wel veelbelovend, met een originele en mooie weergave van de bijenwereld en het bijenperspectief in de grote mensenwereld. Hierna wordt het eigenlijk steeds meer doorsnee.

Het is nog wel vermakelijk, maar de scherpte ontbreekt en het wordt allemaal wat flauw.

Een aardig tussendoortje, maar meer niet.

Zeer bijzondere film die je een uniek gevoel bezorgt.
Intenser leven dan deze twee hoofdpersonen kan haast niet. De gesprekken zijn uitermate origineel en blijven verrassen.
De film heeft een heerlijk op-vakantie-in-een-Europese-stad sfeertje.
Je treedt een aparte wereld binnen als je in je eentje gaat backpacken en dat herken ik in deze film. Het komt eigenlijk altijd uit dat je snel vrienden maakt en een bepaalde tijd optrekt met een 'vreemde'. Dat ongedwongene zie ik mooi terug in deze film.
Slenteren door een vreemde stad en wel zien wat je overkomt. Niets hoeft, alles mag.
Vlak voor het einde kreeg ik een melancholisch gevoel toen ik de plekken zag waar de hoofdrolspelers waren geweest die er nu verlaten bij lagen.
Een 'klein' meesterwerk.

Originele en verrassende film met interessante personages.

Veel 'spontane' scènes tussen Ewan McGregor en Mélanie Laurent. Een prachtrol van Christopher Plummer.

Ik vond het plot net iets te fragmentarisch en soms wat te veel voortkabbelen. Maar dan nog steeds aangenaam voortkabbelen.

Wat een lief hondje en erg leuk dat hij ook tekst had.

Ik moest echt heel lang wennen aan Kidman als Lucille Ball. Want inmiddels toont het uitgestreken botoxgezicht van Kidman vrijwel geen enkele plooi meer. Terwijl Lucille Ball juist ook in haar mimiek zo expressief was. Kidman komt niet veel verder dan haar ogen wat groter te maken, als een konijn die in een koplamp kijkt... Wie zou Lucille Ball beter kunnen spelen en een goede vertolking neerzetten, dat heb ik me wel af zitten te vragen. Misschien Laura Dern?

Ondanks dit euvel vind ik het een geslaagde film die een eerlijk inkijkje geeft in het leven van Lucy en haar man Desi en hun huwelijkdip. Maar bovenal een mooie film over het reilen en zeilen op productieset in de jaren 50 van een van de populairste komedies ooit. Javier Bardem speelt de rol van Cubaanse macho-man en gladjakker uitermate goed.

De eenzaamheid van Lucille Ball komt pijnlijk naar voren. Het on screen succes ging blijkbaar niet bepaald gepaard met een florissant privéleven, en mensen als Walter Winchell (check de Stanley Tucci film!) konden behoorlijk wat roet in het eten gooien, laat staan de bekende commissie voorgezeten door McCarthy.

Qua sfeer en opzet heeft het deels wel wat weg van een Woody Allen film. Het gebruikt dezelfde vertelconstructie als Sweet and Lowdown. Die intermezzo's voegden niet heel veel toe, maar als kapstok en vertelvorm heeft het ook wel iets.

De druivenstamp scène die in de film te zien is is overigens Lucille Ball's favoriete scène van I Love Lucy! Check het Dick Cavett interview dat ik bij de video's heb geplaatst.

Meesterlijke film. Ik moet al lachen als ik er aan denk.

Peter Sellers is zo grappig!

Het tempo van de film is niet zo hoog, maar ik heb de film ondergaan als een warm bad.

Het einde zet je aan tot nadenken.

Wat een bedroevend slecht verhaal. Heel ongeloofwaardig, alle goede bedoelingen ten spijt.

Kansloos, om met zo'n scenario een goede film te maken. 1*

Ik heb de film speciaal gehuurd om Martina Gedeck te zien. Zij imponeerde in Das Leben der Anderen en Elementaire Deeltjes.

Haar personage vind ik helaas een stuk minder boeiend in Bella Martha. Ik vind haar acteerprestaties hier ook niet zo goed als in eerder genoemde films.

Het verhaal is vrij cliché. De opdringerige Italiaan is een irritant personage en tot overmaat van ramp zijn zijn dialogen nagesynchroniseerd. Dat stoorde me enorm.

Voor de betere Duitse kookfilm kijk Eden.

Prachtig!

- Catherine Deneuve in de rol van haar leven.

- de grens tussen realiteit en fantasie die vervaagt.

Irritant:

- arrogante Franse mannen met vieze blikken, waar de film vol mee zit.

- slechte synchronisatie van geluid met beeld

Conclusie: erg goed, uitermate boeiende film, met name door de betovering van Deneuve.

Aardige film met een mooie hoofdrol van Anna Magnani.

Omdat het verhaal wat mager is heb ik wat moeite met de lengte van de film. Had wel wat korter gemogen.

Er zat een grote ruzie in de film die wat theatraal aandeed en naar het eind toe zitten er wat 'Hollywood' wendingen in het verhaal.

Viel me toch wat tegen.
Er gebeurt te veel in de film. Het acteren is ook vrij nadrukkelijk, had wat subtieler gemogen allemaal. Als film over pesten vind ik Bluebird een stuk indrukwekkender. Daar geen typetje.
Mooi vond ik de geestige taalvondsten en de koppeling van situaties uit het spel met werkelijke gebeurtenissen.

Ik vond het einde van de film ook teleurstellend.
Mooiste was geweest als de film geëindigd was met de sprong van de boot. Jammer dat de film daarna doorging. Je kreeg een Postbus 51 spotje over pesten op school voorgesschoteld . Die scenes in de kerk vond ik erg matig. Het geforceerde happy end kon me niet zo bekoren. Natuurlijk gun je het de hoofdrolspeler, maar ik vond het niet bij de film passen.

Aparte film, die aanzet tot denken.

Na een sterk begin zakt de film wat in, om tenslotte verpletterend te eindigen.

Ik heb me tijdens het kijken voortdurend geërgerd aan dat jochie. Een verwend rijkelui's kind, die door een tekort aan aandacht en liefde door slaat.

Ik vond vooral zijn passieve houding, en het op elke vraag 'weet ik niet' beantwoorden irritant.

Al met al vind ik dat de uitwerking van het goede idee beter had gekund.

Interessante blik op het roerige leven van Ingmar Bergman.

De start van zijn filmcarrière was niet echt veelbelovend te noemen. Nog een wonder dat hij de kans kreeg om het nog een beter vervolg te geven.

Ze zoomen een beetje te vaak in op Bergman's topjaar 1957, maar het vormt dus de rode draad in deze boeiende documentaire.

Er wordt door meerdere mensen gezegd dat Bergman's weergave van de feiten niet helemaal klopt.

Zijn familiegeschiedenis is wel interessant. Zowel die broer als Ingmar hebben geen makkelijke jeugd gehad, maar het was dus vooral zijn broer die de klappen kreeg.

De interviews met acteurs geven veel bijzondere details prijs.

Ik wist niet dat hij op zeker moment naar het buitenland is gevlucht vanwege problemen met de belastingen.

Te zien op MUBI!

Originele ode aan de filmliefde voor Bergman.

Mia Hansen-Løve weet er een vrij luchtig schouwspel van te maken. Het is allemaal vrij gemoedelijk en middle-of-the-road.

Je zou verwachten dat het echtpaar heftige ruzies zou krijgen, maar dat valt erg mee. Geen Bergman zwaarte te herkennen in deze film.

De film in film zorgt voor de broodnodige afwisseling, maar het vuurwerk blijft uit. Dat liefdesverhaaltje is maar matig interessant.

De setting op het eiland is wel erg mooi en sfeervol.

Ik ben fan van Vicky Krieps. De film is zeker de moeite waard om eens te zien, maar weet maar weinig te verrassen. Het had allemaal wat gewaagder mogen zijn.

Ik ben fan van Aubrey Plaza en Michael Caine als grumpy old man is natuurlijk altijd leuk.

Het jammere is dat het scenario zo gemakzuchtig en voorspelbaar is. Het boekuitgeverswereldje wordt hier heel cliché in beeld gebracht, maar goed, het is een komedie he.

Van Aubrey Plaza heb ik betere films gezien. In deze rol zat iets minder humor dan ik gewend ben van haar.

Er zit helaas iets te veel herhaling in de film. Aardige feelgood film, maar er had gewoon veel meer in gezeten, daarom een nipte onvoldoende.

Hmm... Hier verwachtte ik veel meer van.

Nogal een merkwaardig gezelschap en een studentikoos gebeuren. Ze hangen maar wat rond en komen niet bepaald over als diehard journalisten. Ze ogen eerder als verveelde studenten, met nogal losse contacten en vluchtige relaties. De personages komen ook niet echt goed uit de verf.

De film oogt niet veel beter als een goedkope softporno film. Het acteren is ook niet heel veel beter.

De muziek vind ik wel een opsteker. Nu zit er helaas niet zoveel muziek in de film maar de 'live' band in de club geeft de film net de nodige sfeer.

Jeff Goldblum is normaal gesproken nogal excentriek maar is dat hier nog niet zo.

De film heeft zo z'n momenten, maar overall is het nogal pover.

Broker lijkt inderdaad een soort best of collectie van eerdere Koreeda films. Daardoor voelt het een beetje als een herhaaloefening, maar toch wist de film me uiteindelijk weer te raken.

Koreeda smeedt wederom een ongewone familie, die sterker lijkt dan de boze buitenwereld.

Het verhaal van de twee politieagenten vond ik bijzonder weinig toevoegen en soms irriteren. Twee van die dooie figuren in de auto, dat had best geschrapt kunnen worden.

Song Kang-ho overtuigt wederom. Mooie rol van de zangeres Ji-eun Lee.

Leuke, vlotte film met een maf verhaal.

Gewoon een prima komedie.

Speelt ook een Nederlander in deze film: Nico van der Knaap.

Na twee Johan van der Keuken films gezien te hebben moet ik voorzichtig concluderen dat zijn stijl en manier van filmen me niet enorm aanspreekt.

Aan de ene kant vind ik het moedig om puur te registreren wat er gebeurt, maar ik vind zijn stijl ook wat ongeinspireerd en te weinig prikkelend. Bewogen Koper beviel me minder dan Amsterdam Global Village.

We zien blaasorkesten uit de hele niet Westerse wereld. Het is vaak een typisch gezicht, omdat ze voor hun cultuur waarschijnlijk ongebruikelijk stokstijf staan en bij feestmuziek zo onbewogen en stoicijns kijken. Zelfs bij carnavalmuziek. De koloniale erfenis is sowieso dat deze koperinstrumenten zijn geintroduceerd, maar ook dat ze de speelwijze en houterigheid van europese blaasorkesten hebben overgenomen? Ik ben een leek op dit gebied, misschien kan je met zo'n zwaar instrument ook weinig anders doen.

De status van deze orkesten is hoog. Het mooie van deze film vind ik dat deze orkesten lokale muziek hebben vermengd met Europese marsmuziek. Dat levert mooie en onverwachte combinaties op. Ze spelen veel meer op improvisatie. De blaasinstrumenten worden erg vrij gebruikt, terwijl bij Europese varianten veel meer van het papier wordt gespeeld.

Op het einde van de film zit de mooiste scène; we zien al de orkesten die in de film te zien waren nu allemaal hetzelfde muziekstuk spelen, achter elkaar en door elkaar gemonteerd. Prachtig! De verschillen zijn erg leuk, elk orkest geeft er een eigen lokale draai aan. Erg leuke vondst van Van der Keuken.

De film duurt me wat te lang. Van der Keuken heeft wat mij betreft te weinig lef en visie.

Degelijk observerend verslag van het leven van twee gameprofessionals rondom het wereldkampioenschap Warcraft III.

Wat zijn hun ambities en dromen? Wat drijft ze?

Daar kom je helaas weinig over te weten en veel hebben de jongens niet te melden. Misschien ligt het ook aan de vraagstelling van De Putter, hoewel hij er voor kiest het meeste vanaf een afstandje te observeren.

Het levert een sobere inkijk in het vervreemdende kleine wereldje waarin de jongens leven op. Beide worden bijgestaan door hun vriendinnen, waarbij blijkt dat bij de Chinese jongen bijna alles moet wijken voor het spel, soms ten koste van de aandacht voor zijn vriendin.

Erg veel rock-n-roll is er niet bespeuren, het is vooral dagenlang spelletjes spelen met een koptelefoon op het hoofd. Sky spreekt zelfs over 13 gamen op een dag...

Deze film van Jos de Putter raakte me niet zoals films als Het Is een Schone Dag Geweest, Dans, Grozny Dans en How Many Roads.

Ik heb vroeger ook ontzettend veel games gespeeld en ben ook nog steeds wel geintresseerd in het onderwerp, maar meer dan een onderhoudend verslag heb ik helaas niet gezien.

Viel mij helaas tegen. Wel origineel en met aparte personages.

Die personages hebben wel diepgang, maar het verhaal kabbelde maar wat stuurloos voort en die meid die continu die homoseksuele man maar achterna ging en haar moeder met haar vermoeiende ex, dat begon me op een gegeven moment tegen te staan.

Had het in 85 minuten verteld geweest, dan had ik het beter kunnen waarderen.

Wel mooi, maar toch wat teleurstellend en langdradig. Wat meer 'karakterontwikkeling' had de film goed gedaan.

Aan de acteurs ligt het in ieder geval niet.