Meningen

Degelijk drama, met een sterke rol van Jeroen Willems.
Treffende en rauwe weergave van het leven een boer die komt uit een verstikkend milieu, die niets anders doet dan overleven. De omgang met zijn vader is beperkt tot het minimale en vooral gericht op zijn verzorging. Dit levert een aantal wrange scènes op. Pas later komen we te weten over het familietrauma dat hieraan ten grondslag ligt.
Ik ken het boek niet, maar bepaalde zaken hadden naar mijn smaak misschien iets beter uitgediept kunnen worden. Mochizuki Rokuro refereerde daar ook al naar.
Moeizaam communiceren, geen woord teveel zeggen, dat is ook wel eens moeilijk om naar te kijken.
Films over afstandelijkheid, isolement en moeizame communicatie kan ik over het algemeen juist goed waarderen. Ik vraag me af waarom ik deze film juist minder waardeer. Misschien omdat er zo weinig hoop is; vooral wanhoop en gelatenheid.
Boven is het Stil kent een aantal sterke scènes, maar over het geheel genomen pakte het me niet zoals ik had gehoopt. Toch zeker de moeite waard om te zien.

Een klein pareltje!

John Turturro is uitermate geschikt voor dergelijke rollen; een naar binnen gekeerde man die zichzelf een beetje is kwijtgeraakt in de loop der jaren.

Prachtige rol van Turturro, maar Sam Rockwell mag ook zeker niet onvermeld blijven. Laatstgenoemde speelt een goedlachse zonderlinge man die helemaal op zichzelf middenin de wildernis woont. De stijve Turturro ontdooit langzamerhand in het bijzijn van Rockwell en hervindt levensvreugde.

Een simpel gegeven, maar prachtig uitgewerkt.

Ook nog een klein rolletje van een bijna onherkenbare Catherine Keener.

Boy Meets Girl Stories is een uniek filmproject van regisseur Mark de Cloe.

Een moedige en geslaagde poging om 'alle' facetten van de liefde in beeld te brengen. Tussen aanhalingstekens, want De Cloe pretendeert geen allesomvattend en volledig werk af te leveren. Daarbij is het onderwerp natuurlijk ook een onuitputtelijke bron.

De film bestaat uit 34 korte filmpjes. Ik ben aangenaam verrast door de herkenbaarheid van situaties. De films raakten bij mij veelal precies de juiste en gevoelige snaar. De films zijn allemaal erg gevarieerd in stylering en tempo. Er is erg veel met vorm ge-experimenteerd, waarbij getracht is de vorm aan te sluiten op de inhoud. De beste films blinken uit in vorm EN inhoud. Het is erg leuk dat in elke filmpje andere acteurs te zien zijn. De castlist is dus enorm en bestaat uit zowel bekende als onbekende acteurs.

Het kijken van deze kleine filmpjes vergt een ander soort concentratie dan je bij het kijken naar een reguliere speelfilm gewend bent. Mij beviel het erg goed om de films meerdere malen te bekijken. Vooral de tweede keer viel bij mij bijna alles op zijn plaats en er zit veel meer in dan je op het eerste gezicht ziet. Je kunt ze ook beter niet allemaal in een keer achter elkaar kijken. Het is prettig om in de sfeer van een filmpje te blijven en ik zette soms de dvd even stop om het even op me in te laten werken. Het is net een zippakketje dat je dan uitpakt in je hoofd.

Zonder te overdrijven; dertien van de 34 films vind ik geniaal. Dit zijn de nummers: 5,7,8,12,13,15,17,18,19,21,24,27,28. Dat zijn voor mij 4,5/5* films.

Wat betreft de overige films; de meeste vind ik goed tot erg goed(3,5/4*). Er zitten uiteraard ook films tussen die ik wat minder geslaagd vond. Met een stuk of 10 films had ik niet zoveel, maar ik denk ook dat dit erg subjectief is. Ik denk dat iedereen zijn eigen favorieten heeft. Het gaat er toch vooral om wat je bij jezelf herkent.

Ik vind het erg moeilijk om de films afzonderlijk te bespreken, aangezien vaak niet in woorden is samen te vatten waarom je de film zo goed vindt. Daarbij roepen ze natuurlijk ook erg persoonlijke associaties en herinneringen op.

Ik licht er toch enkele uit;

#08 Deze film ziet er uit als een gestyleerde horlogereclame. Niet een saaie, maar eentje met pit en veel humor. In bijna elk shot zie je een horloge in beeld. Overgestyleerd en heerlijk over-the-top. Zwoele saxofoonmuziek maakt het helemaal af.

#15 Als je verliefd bent gaat alles 2x zo snel. Er zijn zoveel indrukken die je opdoet, en de eerste toenadering wordt soms gesmoord in verlegenheid. Dit filmpje gaat over het weer terugspoelen van in je hoofd van een korte ontmoeting. Wat heb ik gezegd? Maar vooral; wat had ik willen zeggen...?

#19 Heel effectief jaloezie in beeld gebracht. Hoe kun je het dichterbij brengen dan door middel van drie mensen in een bed?

#27 Geweldig om Frank Lammers en Carice van Houten samen te zien spelen in zo een kleine ruimte als de auto. De stemming slaat op een prachtige manierom en onderhuidse spanning komt er in een climax uit. Subliem geacteerd en erg effectieve shots.

#28 Je gaat bijna hallucineren van de zwermen vogels. Het zorgt ervoor dat je vervreemdt van het gesprek, en het brengt de idiotie van het ruziemaken over de telefoon erg melig naar voren.

Er wordt veel met voice-overs gewerkt. Daar moest ik de eerste keer dat ik de dvd zag even aan wennen. Enkele films hadden misschien zonder gekund, maar eigenlijk is ook erg bewust de psyche van de hoofdrolspeler op de voorgrond gebracht. Het biedt een kijkje in de ziel van een verliefd of naar liefde hunkerend iemand, met al zijn/haar onzekerheden en frustraties.

In sommige films miste ik diepte in het beeld. Zou het komen omdat er met (goedkope?) digitale camera's is gewerkt?

Tot slot; de intermezzo's van de vrouw die onderweg is met de auto vond ik niet zo boeiend. Het zijn maar een paar korte stukjes, dus ik heb me er ook niet zo aan gestoord. De dvd is overigens goed verzorgd. Enige nadeel is dat je de tracks niet gewoon door het intoetsen van het nummer kan selecteren. Je moet OF gegroepeerd op thema een film uitkiezen, of de films allemaal achter elkaar afspelen, waarbij je wel kunt 'zappen'.

Boy Meets Girl Stories is een prachtige experimentele film die je vaker kunt kijken. Graag meer van dit soort initiatieven!

Erg boeiend uitgangspunt, de uitwerking is helaas wat teleurstellend.

Het is een rommelige film, die nergens echt spannend is. Als thriller stelt de film teleur.

Toch nog best vermakelijk. Leuk om de 'oude' Peck en Mason aan het werk te zien, hoewel ze beide veel betere rollen hebben gespeeld.

Laurence Olivier is soms een beetje irritant als te veel een malloot speelt.

De Pixar die me tot dusver het meest is tegengevallen.

Voor Pixarbegrippen te doorsnee en te weinig vernieuwend. Zowel verhaaltechnisch als op animatiegebied.

De animatie ziet er wel goed uit, maar ook niet echt bijzonder goed, wat je wel van Pixar verwacht.

Het lijkt net alsof Disney nog een onverfilmd verhaaltje op de plank had liggen, en ze dit naar Pixar hebben doorgeschoven.

De stoute broertjes vind ik nog het grappigst van Brave.

Het verdient alsnog wel een voldoende, maar ik hoef 'm zeker niet meer te herzien.

Wat een leuke feelgood klassieker!

Ik had een vrij tuttige film verwacht, omdat ik Audrey Hepburn enkel ken als tuttige en brave dame. Maar dit is andere koek. Een van de leukste filmpersonages die ik heb gezien; Holly Golightly. Hele memorable rol. Daar word ik vrolijk van.

De belangrijke bijrol van de kater vind ik ook erg geslaagd. Ik heb zelf ook een kater, maar die zie ik dit allemaal niet doen. Goed geacteerd dus!

Ik snap dat mensen vallen over het karikaturale japannertje (-tje als in kleine man). Mij stoorde het niet, integendeel. Zo'n film kan zo'n typetje best gebruiken. Als running gag vind ik het zeer geslaagd.

Het feest is erg geestig. Die vrouw voor de spiegel was hilarisch hysterisch.

Naar het einde toe wordt de film wat serieuzer van toon. Daar had ik wat moeite mee. Van mij had die switch niet gehoeven.

George Peppard is een beetje een stijve hark. Ik geloofde wel dat hij op haar verliefd was, maar andersom niet.

Loodzwaar drama, en dat is precies wat me aan de film tegenstaat.

Een beetje te deprimerend allemaal, naar mijn smaak. Ik ergerde me eigenlijk steeds meer aan het neurotische vrouwelijke hoofdpersonage.

Afgezien van de genoemde bezwaren die ik tegen deze film heb, is het een aangrijpende film die erg realistisch overkomt. De acteerprestaties zijn goed.

Het leuke is dat drie verschillende verhalen met drie inspecteurs verteld worden, waarvan Maigret natuurlijk de bekendste is, en het meest interessante karakter.

De verhalen zijn allemaal heel origineel, maar niet zo aansprekend of erg spannend, waardoor ik net niet op een voldoende uit kom.

Het is wat gedateerd en het is wat stijf gefilmd en geacteerd, maar toch vind ik het wel leuk om eens gezien hebben.

Pfff, deze film zou je ook wel de 'Breillat Monologen' kunnen noemen.

Het voorspelbare eenzijdige feministische geleuter kwam me op een gegeven moment de neus uit.

Buiten dat kent de film wel een aardgie opbouw en heeft wel iets van Before Sunrise, met de nadruk op iets.

Het einde is inderdaad sterk. Precies goed.

Interessante man, die Brian Wilson. Ik ben niet zo'n Beach Boys kenner maar de bekende hits vind ik wel goed.

Hij is uiteindelijk toch nog goed terecht gekomen, maar het had net zo goed ook zo tragisch kunnen aflopen als met zijn verslaafde broer. LSD heeft nogal wat schade aangebracht.

Door een zeer gematigd leven kan hij toch nog enigzins functioneren, en nog het beste als muzikant. Knap dat hij op zijn leeftijd nog zo actief is en vele optredens kan geven.

Wilson komt eenzaam over. De journalist die hem rondrijdt om te interviewen is een van de weinigen waar hij mee kan praten. Maar hij heeft gelukkig ook een vrouw en kinderen.

De fans Elton John en Bruce Springsteen hebben uiteraard alleen positieve opmerkingen, maar echt veel interessants hebben ze niet te melden.

Absurde zwart-komische film, waar toch ook mooi drama in te zien is. Ik blijf een zwak houden voor Anna Thomson.

Heel aparte personages. Vooral de mannen in deze film zijn merkwaardige types.

Het personage van de eenzame juf, daar had meer mee gedaan kunnen worden.

Jammer dat de film te wisselvallig is, maar ik heb me er prima mee vermaakt.

Erg spijtig dat Amos Kollek hier te veel hooi op zijn vork neemt, want in essentie zit hier best een mooi verhaal achter.

Het idiote misdaadverhaaltje dat door de film heen gevlochten zit had achterwege gelaten moeten worden. Dat voegt namelijk niets toe en is niet komisch genoeg (want ik geloof niet dat het serieus is bedoeld).

Inderdaad. En totaal geen diepgang en niet spannend.

Acteerprestaties zijn ook middelmatig, zoals alles in de film middelmatig is.

Het is een van mijn favoriete jeugdboeken, maar veel te vlak en eendimensionaal vertaald naar film.

Een goede NL jeugdfilm over de Middeleeuwen is Mariken.

Scifi-fantasy edelkitsch.

Het is alsof het eurosongfestival betrokken was bij deze potpouri van uiterlijk vertoon met gekopieerde elementen uit tig fantasy/scifi films en Oost-Europees ogende gothic wezens en orcs met kloddersdikke schmink. Alles wordt uitentreuren uitgelegd, maar het is in feite een lege huls van bedenksels, een 'wereld' die maar niet echt geloofwaardig wil worden.

Het is tevens een mislukte buddy film. De chemie en de humor tussen Will Smith en Joel Edgerton is er gewoonweg niet, hoewel Joel Edgerton het aardig doet. Het kon me eigenlijk weinig schelen wat er met de personages zou gebeuren en de spanning ontbreekt.

De climax is flauw en voorspelbaar.

Ik zie het er overigens niet aan af dat dit 100 miljoen euro heeft mogen kosten. Dure maskers wellicht.

Visueel overdonderend en een prachtrol van Cage.

Jammer dat Scorsese zo nodig een blik cliché uitschot moet opentrekken, dat zijn weerga niet kent. De junks en de lunatics staan in de rij om elkaars freakshow te overtreffen. Sowieso is deze film een ranzigheid van de onderste plank gala. In Bringing Out The Dead zien we enkel het uitschot. Alsof er geen lieve omaatjes een harstilstand krijgen.

Die man die dagen op de eerste hulp ligt en 17x gereanimeerd wordt, is dat wel realistisch, vraag ik me af. Eerste hulp is toch eerste hulp, en toch niet iets waar je dagen kunt verblijven. Of is dat in Amerika anders dan hier.

Hoe Cage doordraaft vond ik goed en geloofwaardig gebracht. Maar dat hij zelf min of meer in een junk en geest transformeert, da's nogal over the top. Dat hij soms moeite heeft zijn professionele houding te behouden, daar kan ik inkomen. Maar dit slaat alles.

Eerste uur is erg sterk, daarna verliest het plot enig besef realiteit. Waarmee ik niet wil zeggen dat film waarheidsgetrouwheid op de eerste plek moet zetten.

In zekere zin wel een curiositeit, en interessant vanwege het tijdsbeeld, maar daar houdt het ook wel mee op want de film is erg matig. Het is niet meer dan een veredelde Tiroler sekskomedie die zich nu eens in Afrika afspeelt.

Ik houd best eens van een flauwe komedie op z'n tijd, maar hier is de running gag de hele film hoe scoor ik elke dag een andere vrouw, desnoods andermans vrouw.

Het vakantiesfeertje is wel geinig maar de humor is te slap, voor zover die er is.

Inderdaad, heel erg slap verhaal (/geen verhaal). En de film mist ook de nodige vaart.

Ik heb bijna alle Takeshi Kitano films gezien, en deze vind ik tot nu toe de slechtste. 1,5*

Deze film schippert voor mij continu tussen 0,5 en 3 sterren.

Voordat Carrey in de film Bruce Almighty wordt, vind ik Carrey slecht. Daarna zien we een glimp van de 'oude' Carrey terug. Ook ik vind de grapdichtheid van de film tegenvallen.

Het moralistische gedoe in de film verpest een boel.

De grap met de gek pratende nieuwslezer vond ik ook de beste grap.

Nou vooruit, 2 sterren.

Gitzwarte gevangenis film-noir vol contrastrijke beelden en prachtige shots.

Veel van wat in deze film te zien is zijn inmiddels gevangenisfilmcliché's. Ik vermoed dat Brute Force trendsettend is geweest, maar ik ken geen vergelijkbare films uit die tijd, ik weet niet hoe uniek het verhaal voor die tijd is.

Er zitten erg wrede scenes in de film, met name tijdens het explosieve einde.

Cipier Munsey is een zeer overtuigende genadeloze cipier en Burt Lancaster is in het begin van zijn carriere al een indrukwekkend acteur.

Prachtfilm!

Nino Manfredi is een soort van kruising tussen Ischa Meijer en kapitein Haddock. Magnifiek!

Het uitgangspunt is leuk en interessant en het begint veelbelovend.

Ik vind dat er vervolgens helaas te weinig mee gedaan wordt, het verhaal vind ik wat onbevredigend.

Normaal gesproken ben ik groot fan van dergelijk absurdisme, maar hier vond ik het maar af en toe grappig. Misschien ligt het ook aan hoofdrolspeler Trond Fausa Aurvaag. Hij kijkt wel steeds verdwaasd uit zijn ogen en daar blijft het ook eigenlijk wel bij. Weinig afwisseling in zijn spel. Zet Alex van Warmerdam in dezelfde rol en je hebt volgens mij een veel leukere film.

Wel erg sterk einde trouwens.

Gelukkig heeft de Nederlandse dvd de mooie titel.

No(r)way of life. staat er wel als subtitel op.

Geweldig eerste half uur! Als je ernstig ziek zou zijn, zou je willen dat je bij deze heren op de kamer lag.

Wanneer ze uit het ziekenhuis zijn komt helaas het standaard / voorspelbare Hollywood verhaal.

Dat is vermakelijk, maar meer ook niet. Zonde!

Vermakelijke remake van het Franse origineel, die iets meliger van toon is dan het origineel.

Een erg goede Matthau als brompot. Ik heb genoten van zijn spel. Lemmon's rol is afdoende, maar hij heeft ze eerder wel overtuigender gespeeld. In The Odd Couple speelt hij ook een suïcidaal en mentaal wrak, daar is hij meer op dreef en geestiger.

L'Emmerdeur (1973) is beter, maar doordat deze remake andere accenten legt en een iets afwijkend einde heeft is hij toch de moeite waard om eens te zien.

Als je er maar eentje wil zien kies dan uiteraard voor het origineel.

Een typische Coen-light. Helaas net zo'n tussendoortje als Intolerable Cruelty.

Toch nog best vermakelijk, maar er had meer in gezeten.

De hoofdpersonages zijn te weinig tot niet samen in een scene te zien, waardoor de gehoopte chemie of confrontatie veelal uitblijft.

Op zichzelf staand zijn de personages best grappig.

Ik had gehoopt dat Malkovich nog verder in de problemen was gekomen en nog vreemdere toeren had moeten uithalen. Brad Pitt had meer screentime mogen hebben en eigenlijk alleen Frances McDormand komt goed uit de verf.

Met de Russen verhaallijn wordt te weinig gedaan. Erg jammer.

Qua stilering en muziekkeuze is dit ook maar een middle-of-the-road Coen.

Na al die matige commentaren viel de film me nog enigzins mee.

Hartverwarmende documentaire over een zeer excentrieke man, met het hart op de juiste plaats.

Burt Shavitz geeft niet om succes en geld. Hij geniet van de kleine dingen van het leven en heeft niet veel nodig.

Hij hoeft niet meer zo nodig op pad, maar geniet toch ook wel van zijn trip naar Taiwan. Ontroerend hoe hij de band met zijn hond beschrijft, die inmiddels is overleden. De foto's spreken boekdelen en de verhalen die hij vertelt zijn prachtig.

Burt kende een leven vol 'succes' en avontuur, maar ook met de nodige tegenslagen, vooral privé.

De motieven en beweegredenen van zijn ex zijn dubieus. Wat er precies allemaal gespeeld heeft wordt niet helemaal helder, maar duidelijk wordt wel dat ze er met het geld vandoor ging. Veelzeggend ook het aangehaalde tv-interview met haar. Je ziet de dollartekens in haar ogen...

Interessante talking heads documentaire. Er komen veel politieke journalisten aan het woord en politici die bij de governor verkiezingen betrokken waren. Veel anekdotes en archiefbeelden die er toe doen.

Je krijgt een goed beeld van Karl Roves dubieuze methoden. Ik vind het een enge man. In de speeches is hij arrogant en zelfingenomen. (Cheney vind ik een nog engere man).

Vergeleken met de Amerikaanse campagneoorlogen, zijn de Nederlandse campagnes theekransjes.

Deze Buurman & Buurman film viel me toch wat tegen.

De sketches en grappen zijn net wat minder inventief. Ik heb me er mee vermaakt, maar ik vond het opmerkelijk dat er van alle verhaaltjes er eigenlijk geen enkele bovenuit steekt.

De intermezzo's tussen de filmpjes zijn ook wat flauw.

Ik wist eerlijk gezegd niet dat 90 procent van het plastic niet gerecycled kan worden, ondanks of dankzij misleidende labels.

Ja verder op zich wel bekende materie, maar niettemin interessant om nog eens bij stil te staan.

De visualisatie van het vele afval brengt je wel aan het denken.

Die AI intermezzo's zijn storend en niet passend.

Ze hadden wat mij betreft ook wel even wat meer positieve trends mogen opsommen, behalve de korte vermelding op het eind. Bedrijven als Seepje die met navulbare verpakkingen werken e.d. Of een kijkje bij Ocean Cleanup.