Meningen

Een Japanse "Vietnam"-film, alleen dan op de Filipijnen. Daar doet het in ieder geval wel aan denken, eenzelfde soort verschrikking voor de soldaten die proberen te overleven. Maar in deze film gaat alles een stap verder dan welke oorlogsfilm ik ook heb gezien. Wat een contrast met Dunkirk, de enige andere oorlogsfilm die ik recent heb gezien.

Alles komt voorbij: afgerukte ledematen, darmen die uit het lichaam puilen, hersenen die uit schedelpannen sijpelen, rottende lijken, en ten slotte ook kannibalisme. Fris is het allemaal niet, effectief is het wel, al neigt het soms iets teveel naar horroreffecten (de scène bijvoorbeeld waarin een lichaam ineens openbarst en de maden eruit stromen. Lijken schijnen inderdaad open te barsten, maar dan vanwege het gas dat zich inwendig ontwikkelt).

Ook sterk is dat de camera flink onrustig wordt tijdens hevige scènes. En soms weer prachtig rustig bij verstilde beelden van de natuur, met name van de lucht. Wat dan weer wel jammer is, is dat de soundtrack niet altijd even sterk is en soms wat theatraal aandoet wat een beetje ten koste van de sfeer en de ervaring gaat.

Niet de beste film van Tsukamoto, maar toch wel weer een unieke ervaring. Toch ook benieuwd naar die andere verfilming van het boek waarop deze film gebaseerd is. 4*.

Een film die diepe thema's probeert aan te snijden, maar weinig om het lijf heeft. Er is niet echt een conflict in de film; voor ieders situatie valt wel begrip op te brengen en uiteindelijk brengen de karakters ook dit begrip op voor elkaar; het schuurt niet echt, waardoor het allemaal te makkelijk en sentimenteel aanvoelt. 1,5*.

Van Murakami heb ik alleen een novelle Slaap gelezen. Ik heb ook Tony Takitani gezien, die gebaseerd is op een verhaal van hem, maar verder ben ik onbekend met het werk van deze schrijver. Ik heb Norwegian Wood dus niet gelezen, maar zowel die novelle en Tony Takitani bevielen me dusdanig dat ik erg nieuwsgierig was naar de film. De titel helpt natuurlijk ook, één van de mooiste Beatles liedjes.

En die valt ook zeker niet tegen. Drama's waar diep ingegaan wordt op de psychologie van de karakters ben ik wel meer tegengekomen. Een dergelijk drama werkt alleen als het acteerwerk op een hoog niveau ligt, en gelukkig is dat hier het geval. De personages voelen levensecht aan, en hun problemen zijn maar wat interessant. Met name geldt dit voor het personage Naoko. Maar als er dan ook nog aandacht voor het audiovisuele aspect is, kan dat echt een film bijzonder maken. Hier ging bijvoorbeeld Il Y A Longtemps Que Je T'Aime de mist in, terwijl die psychologisch ook interessant is, en sterk acteerwerk kent. Grappig genoeg zou ik Tony Takitani kunnen noemen als voorbeeld waar het wel goed zit wat alle genoemden aspecten betreft.

Tijdens het zien van Norwegian Wood viel mij in ieder geval de scène met de harde wind in het hoge gras op. Namen als Tarkovsky en Sukorov komen in mijn op, maar ik heb het nog niet zo mooi gezien als hier. En de sneeuwscènes waren ook echt prachtig. Verder viel de soundtrack me erg op. Vaak vind ik een soundtrack wel aardig, of niet storend, maar hier voegde het vaak echt iets toe. Leuk om dan te lezen dat Jonny Greenwood de componist is. Gitarist van Radiohead, een band die ik nog steeds erg bewonder. Zijn soundtrack bij There Will Be Blood viel me destijds ook erg op, zowat het enige positieve aan die film. Gelukkig heeft hij dus nu een veel betere film gevonden voor zijn muziek. Hoogtepunt: de muziek rondom de zelfmoord van Naoko.

Ondanks dat ik het een mooie film vond, vind ik hem toch niet perfect. Grootste manco, hij had een zeker compacter gemogen. Er zaten toch een aantal scènes bij die mij niet helemaal konden boeien, die vertragend werkten zonder een sfeer uit te stralen waarbij ik weg kan dromen. Grappig genoeg had ik ook een beetje moeite met alle issues rond seksualiteit. Normaal mag een film van mij best wel een beetje hitsig zijn, maar hier stond het me op een gegeven moment toch een beetje tegen. Ik ben ook zelden een Japanse film tegengekomen waar men zo vrij over seks denkt. Seksualiteit in combinatie met psychologie is hier wel een erg belangrijk thema, misschien wel het belangrijkste, maar het voelt wellicht enigszins oncomfortabel omdat het een beetje confronterend is. En door de levensechte personages wordt dat alleen maar versterkt. Maar misschien dat ik bij herziening er minder moeite mee heb.

In ieder geval fijn om gezien te hebben. Misschien moet ik toch ook maar eens meer van Murakami lezen. Of hopen op meer verfilmingen. 4*.

Ook mijn derde Tarkovsky, na eerder Stalker en Zerkalo gezien te hebben. Toen ik met een vriend Tenshi no Tamago keek, merkte hij op dat hij door al het water wel erg moest denken aan films van Tarkovsky. Niet geheel toevallig, de regisseur van Tenshi no Tamago, Oshii, was vroeger een groot fan van Tarkovsky. Aangezien zijn film momenteel op nr. 1 in mijn top 10 staat, werkte die opmerking van die vriend als een trigger om het werk van Tarkovsky te gaan verkennen.

Z'n eerste twee films waren niet een doorlopend succes. Er zaten zeker magische momenten in, maar het niveau was wat mij betreft niet constant genoeg. Men zegt wel eens driemaal is scheepsrecht, want Nostalghia beviel veel beter. Deze film lijkt helemaal in water gedrenkt te zijn, wat ik heerlijk vind, want al die watergeluiden geven een fantastische sfeer. Daarnaast heb vond ik de cinematografie erg mooi, voor mijn gevoel stukken beter dan die andere films van Tarkovsky. Heel erg rustgevend hoe de camera beweegt, er wordt naar mijn smaak mooi gekadreert, maar ook het spelen met belichting is soms erg interessant, met name als de hoofdpersoon op bed licht. Bij de andere Tarkovsky films vond ik het moeilijk te plaatsen waarom sommige gedeelten in kleur en andere gedeelten in zwart-wit geschoten waren, daar had ik hier een stuk minder last van. Overigens vond ik de zwart-wit beelden veel bijdragen aan de surrealistische sfeer met als hoogtepunt het erg aparte eindshot waarbij je je eerst in de natuur waant, maar in een kloosterruïne blijkt te bevinden.

Niet alles is perfect, de muziek (hoe mooi ook gekozen, ik hou erg van Beethoven en van het requiem van Verdi) klinkt nogal brak. Verder mag het visuele niveau een stuk hoger liggen dan bij de andere twee Tarkovsky's, het is nog steeds niet helemaal constant. Ik had ook soms het idee dat de camera wat meer op de huid van de personages had mogen zitten, het bleef nu soms wel erg afstandelijk, maar aan de andere kant valt daar ok wel wat voor te zeggen, omdat het ook voor een bepaalde sfeer zorgt. In ieder geval verdient de film 4* en dat is een stuk hoger dan ik had verwacht op grond van de andere twee films.

Leuk. Gosling zie ik altijd wel graag, maar met name McAdams is een actrice die meer en meer tot mijn favorieten begint te behoren. En als de combinatie dan ook nog lijkt te werken, heb je natuurlijk kat in het bakkie.

In de film blijkt er verder van een driehoeksrelatie sprake te zijn, wat voor een dilemma voor de vrouwelijke hoofdpersone blijkt te zorgen, maar ergens ook voor de kijker, aangezien de andere man eigenlijk ook best wel sympathiek is. Het geeft de film wat meer diepgang. Dit in tegenstelling tot Lady Chatterley's Lover, die ik ook recent gezien heb en waar ook sprake is van een driehoeksrelatie, maar waar de andere man veel minder sympathiek is. Het plot met de bejaarden verklapt natuurlijk al wat de uitkomst is, maar ook dat plot had wel wat.

Qua beelden en soundtrack heeft de film me dan weer wat minder weten te overtuigen, de beelden leken soms zelfs out of focus te zijn, waardoor ik uiteindelijk op 3* uitkom.

Romantische komedies zijn over het algemeen niet heel erg aan me besteed, maar deze is best wel okee. Het zal er denk ik aan liggen dat dit een Britse productie betreft; toch vaak net wat charmanter dan Amerikaanse films, al is het maar door het andere taalgebruik.

Dat vertaalt zich ook naar de hoofdrolspelers. Grant met zijn onhandige charme weet de film grotendeels te dragen; Roberts valt wat mij betreft juist erg tegen. Ze spreekt de meeste tijd met een vlakke toon en ik mis gewoon de passie van haar kant. Het is wellicht ook een beetje haar rol, als bekend actrice hou je je wellicht wat meer op de vlakte als je onder de mensen komt, maar toch. Ik moet zeggen dat waar Grants personage echt een lieve goedzak is, ik haar personage ook niet geheel sympathiek vind, al is het maar omdat ze met Grant aanpakt terwijl ze al in een relatie zit. Maar ook vanwege de volledig onredelijke woedeuitbarsting halverwege de film.

De bijpersonen zijn verder ook erg Brits en innemend, waardoor de film erg prettig wegkijkt; de leukste rol van iedereen (inclusief hoofdrollen) is natuurlijk voor Rhys Ifans als de huisgenoot van Grant.

Visueel is dit verder niet veel bijzonder op de scène waarin Grant door de verschillende seizoenen loopt na. Erg leuk gevonden. De muziek is soms iets te nadrukkelijk aanwezig, maar niet zoveel als in soortgelijke films, dus daar wil ik niet te veel over klagen. De mindere rol van Roberts kost de film uiteindelijk een halfje, waardoor ik op 2,5* uit kom.

Zoals verwacht bijzonder matig.

Opgegroeid in een havenstad heb ik altijd wel wat gehad met verhalen over mensen als Barentsz en Van Heemskerk. Dan is het wel even slikken als laatstgenoemde gespeeld wordt door iemand als Victor Reinier, die ik me vooral herinner als snelle jongen in diverse series, en die voor mijn gevoel totaal niet het juiste overwicht heeft om iemand als Van Heemskerk te spelen. Voor De Lint als Barentsz geldt dit ook zij het in iets mindere mate. Daar komt ook nog eens het behoorlijk slechte acteerwerk van vrijwel de hele cast bovenop. Grote verrassing is wel dat Kroes en Schilt zich haast nog het meest aan de malaise weten te onttrekken.

Ook aardig was dat Plancius door Decleir werd gespeeld. Historisch correct, want Plancius was een Vlaming. Voor de rest wordt de historie vaak met de voeten getreden. Niet altijd even erg, de (volgens mij) historisch incorrect diepe decolletees van Kroes vond ik verre van ergerlijk. De zeikerige muziek die tijdens haar scenes voorbijkwam vond ik dan weer wel hoogst irritant. Sowieso was de muziek vaak dik aangezet. Jammer, want dat breekt de sfeer alleen maar nog verder af, in plaats van dat het een beetje weet te compenseren voor de overige aspecten van de film.

1* voor af en toe wat mooie beelden.

Aardig, zeker in het begin. Visueel ziet het er vlot uit, en de trucs zijn erg vermakelijk, met name als ze ingezet worden tegen de politie. Bijvoorbeeld bij de ondervraging, maar ook tijdens de show. Ook de gevechtsscène tussen politie en Franco was gaaf!

De personages zijn op die van Laurent na, die ik heel erg charmant vond, niet bepaald sympathiek. De "magiers" vinden zichzelf iets te geweldig, al deed de mentalist nog wel denken aan aan die cynische arts Cox uit Scrubs, en vond ik hem om dezelfde redenen dan ook wel vermakelijk. De FBI-agent gespeeld door Ruffalo kwam op mij dan weer over als een enorme eikel. Sympathie voor personages is geen vereiste, maar de romance met Laurent, die ook nog behoorlijk uit de lucht komt vallen, voelt hierdoor enigszins onprettig aan.

Het einde kwam voor mij ook uit de lucht vallen. Dat het personage van Franco dood was, na die achtervolgingsscène, die wat mij betreft weinig toevoegde en de vaart uit de film haalde, kon ik geen moment geloven, maar de eindtwist à la The Usual Suspects zag ik niet aankomen. Ik weet niet echt wat ik ervan moet denken. Natuurlijk past het mooi bij het idee dat als je er te dicht op zit, je het grotere plaatje niet ziet, en dat op die manier (een gedeelte van) het publiek ook voor de gek gehouden wordt. Maar aan de andere kant, als kijker wordt je ook gedwongen door de regisseur om dingen op een bepaalde manier te zien. De verdachtmaking van Laurent door Freeman, en de reactie van Ruffalo erop bijvoorbeeld. Binnen het plot van de film is dat nergens voor nodig, en dient alleen om het publiek op het verkeerde spoor te zetten. De twist voelt dan voor mij enigszins geforceerd aan, terwijl ik bij The Usual Suspects juist iets had van: okee, gaaf.

Voor mij had men het mogen laten bij het met trucs uit handen van de politie blijven, dat had het wat sterker gemaakt. Evengoed nog steeds een vermakelijke film, ook omdat de film toch voor een groot gedeelte daaruit bestaat. 2,5*.

Nog nooit van deze film gehoord, maar aangezien Hansjepansje in mijn user-update lijstje staat, zag ik ineens de titel voorbijkomen, en die klonk dusdanig belachelijk dat ik er ook maar eens naar op zoek ben gegaan.

Ik ben totaal geen grindhouse/exploitation kenner, het enige wat ik heb gezien zijn hommages van Tarantino en Rodriguez. Dit ziet er in ieder geval iets gelikter uit, maar ademt wel eenzelfde sfeer. Een aantal splitscreens, filters en scherpe editting. Het voelt echter aan alsof men de trucs wel paraat heeft, maar niet weet wanneer men wat het beste kan gebruiken. Ik mis een beetje het juiste gevoel, de afwerking die het echt spetterend maakt. Maar niettemin visueel beter dan verwacht.

Acteerwerk was wel erg matig, en de soundtrack viel ook een beetje tegen. Nogal aanwezig op een dreinerige manier. Het verkrachtingsmuziekje was dan wel weer passend "pompend". Zoals verwacht is het verhaal ook niet echt hoogstaand, maar voor het verhaal kijk je niet zulke films. Die kijk je vooral voor wat er in de titel belooft wordt. Die belofte wordt ook behoorlijk waargemaakt, wat dat betreft stelt de film niet teleur. Het hoofdpersonage draagt wel volledig de film, want de side-kick non was niet de knapste, en de verdere bijrollen, ook die van de bad guys waren niet de sterkste.

Uiteindelijk best vermakelijk, maar toch iets te tam voor mijn gevoel. Het had allemaal wat bruter mogen zijn, vandaar dat de film toch blijft steken op 2*.

Ik heb erg het idee dat ik dit soort films al veel vaker heb gezien. Een ontzettend egocentrisch hoofdpersonage dat een prestatie wil bereiken en daarbij de omgeving van zich af weet te stoten, waarna de hoofdpersoon erachter komt het niet alleen te kunnen, de verzoening komt en de prestatie bereikt wordt. Het is vrij clichématig en dan heb je andere elementen nodig om er toch bovenuit te steken, waar met name in het audiovisuele ruimte voor is. Die ruimte pakt deze film echter niet, afgezien van een aantal hallucinatiescenes die met slechte CGI uitgebeeld worden, waardoor de film dus helaas wegzakt en verdrinkt. 1,5*, met name door een Foster, die ondanks de leeftijd behoorlijk charmant is.

Eindelijk ook gezien. Oorspronkelijk zou ik de film gaan kijken met een vriend, maar het kwam er maar niet van. En verder zat ik ook tegen de lange speelduur aan te hikken. Uiteindelijk toch met onderbrekingen moeten kijken omdat het sociale leven toch wat weerbarstiger was dan ik had gepland.

Ik moet zeggen dat ik erg geïnteresseerd met in de vermenging van arthouse met porno. Wat dat betreft was ook Love van Noé interessant, hoewel niet helemaal geslaagd. Nymphomaniac slaagt helaas totaal niet. De structuur in de vorm van een raamvertelling werkt niet. De dialogen voelen erg onnatuurlijk aan, en de associaties met vissen en fuga's van Bach komen geforceerd en lachwekkend over.

Sommige acteurs lijken niet op hun plek te zijn. Shia LaBeouf is bijna altijd een zekerheidje wat betreft miscasting. Charlotte Gainsbourg heeft wat mij betreft niet echt de juiste uitstraling voor deze film. Je hoeft niet jong te zijn om een aura van sensualiteit om je heen te hebben, maar dat mist bij haar volkomen. Verder ook een aantal keuzes van de regisseur die niet overtuigen. De overgang van Stacy Martin, die de hoofdpersone in haar jonge jaren speelt, naar Gainsbourg, terwijl LaBeouf niet verouderd voelt vreemd aan, en natuurlijk wordt er op het einde letterlijk een karaktermoord op Seligman gepleegd, zoals eRCee al terecht opmerkte. Onnodig en heel erg misplaatst.

Visueel ook lang niet zo hoogstaand als de vorige twee films van von Trier. De splitscreens tijdens de fuga-scene waren wel aardig, maar als je het alleen daarvan moet hebben op een speelduur van ruim 5 uur, valt het natuurlijk erg tegen. Veel klassiek in de soundtrack wat ik erg waardeer. Ook niet de meest voor de hand liggende stukken. Met name de vioolsonate van Franck hoor je niet vaak in films, en al helemaal niet in een uitvoering voor cello. Wat jammer dat alleen de eerste maten van het eerste deel tot uit den treure herhaald worden, terwijl de andere delen zoveel meer emoties laten horen. De rocknummers vond ik wat minder passend, ondanks dat ik ook graag rockmuziek hoor.

De poging om porno wat meer diepgang (pun not intended) te geven is interessant, maar helaas werkt het hier niet. Dit schijnt de eerste film te zijn die von Trier volkomen nuchter heeft geschreven. Gelukkig schijnt hij inmiddels weer aan de drank te zijn. 2*.