Meningen

Het was al bij een eerdere film wat afgezwakt; het alcoholgebruik. In de in 47' gemaakte Song of a Thin Man wordt er weer genoeg gedronken, hier niet vanwege het tekort eraan door de oorlog. Maar ook al bij eerdere werd het afgezwakt. Nora en Nick moesten het dus even aan de ketting en minder losbandig drinken op het witte doek. The Thin Man Goes Home is natuurlijk weer een leuke uit de serie. 3 sterren

William Powell kon er wat van als detective, met enkele malen de hoofdrol als Charles in de Thin Man serie, en daarnaast ook drie films als speurder Philo Vance in een andere reeks. De titel verwijst eigenlijk naar Wynant, maar doordat andere iedereen bleef verwezen naar Charles als de Thin Man ging de in diens naam verder boortdurend op die naam. Leuk gespeeld, met veel humor, doch een vrij dun verhaal. Wat dat betreft niet veel anders als de The Saintt reeks met George Sanders uit dezelfde periode. Beiden proberen in hoog tempo een boel te doen, met eenv saak niet al te ingenieus mystery en dient dan ook meer als gelegenheid voor een komisch acteur om zich uit te leven. De humor werkt niet altijd. Zo is Asta de hond nooit echt leuk. 3 sterren ''Shoot''

Susanne Bier's eerdere films hadden qua inhoud veel gemeen met Hollywoodfilms, maar pakte het toch altijd anders en beter aan. De prachtige closeups uit vorige films zijn hier lang niet zo indringend, maar blijven toch nog effectief. De score van Johan Söderqvist (met thema's van Gustavo Santaolalla) is samen met het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers het enige wat mij nog echt kon bekoren. Helaas is er dus ook iets anders in het vuur verloren gegaan; Bier's talent. Nu weer snel terug naar Europa svp.

won destijds de Oscar voor beste special effects. de cast is wel aardig met goed spel van Van Johnson, Robert Walker en Robert Mitchum. Tracy is slechts in een redelijke kleine rol te zien. de film is overwegend saai, pas als de werkelijke missie uit de titel begint komt er een beetje vaart in, waarna de film weer erg saai wordt. 2 sterren

Zowel de 1999 als 1968 film kampen met dezelfde problemen. Beiden hebben leuke kat- en muisspel momenten, maar het is langdradig om te blijven boeien. Dat is in de essentie waar beiden films falen, maar toch is de Norman Jewison versie op zoveel fronten beter te noemen.... Er is een geweldige chemie tussen McQueen en Dunaway, de montage is beter, de splitscreens zijn briljant, de score van Michel Legrand, de aankleding.... Er is ook een hele mooie scene waarin de camera om het hartstochtelijke zoenende tweetal heen cirkelt.

Het is en blijft eeuwig zonde dat al die magnifieke elementen deel uitmaken van een weinig interessante film.

Vond het vooral fijn dat de film ook heel erg humoristisch bekeken kan worden. Weliswaar geen volbloedige komedie, maar ik heb regelmatig mijn lach niet kunnen inhouden. En daarbij is het acteerwerk, het drama en het camerawerk ook nog eens uitstekend. En jawel, voor een groot gedeelte keek je werkelijk in de achtertuin, of liever gezegd ranch, van Tommy Lee Jones zelf. 4 sterren

Three Kings is meer satire dan pretentieloos vermaak. Een beter voorbeeld van datgeen wat jij noemt is te zien in Kelly's Heroes (niet geheel toevallig een film met hetzelfde verhaal inwezen, een stel soldaten die besluiten om maar eens even wat waardevols voor zichzelf te houden). Alleen in die is dat echt hun missie, met veel vermakelijke humor, maar die mist de kracht van een echte satire zoals bij deze van Russell.

Het tegelijk met deze geschoten vervolg is wat minder. En dat terwijl ze toch niet zo heel veel verschillen en die film het verhaal gelijk weer oppikte vlak hierna. Een uitstekende Michel Legrand score (zie musicmeter). 3 sterren

Het voelt als The Maltese Falcon aan. Lorre's rol zou oorspronkelijk voor Humphrey Bogart bedoelt zijn. Niet geheel toevallig is het script oa. geschreven door John Huston.Heerlijk sfeertje met natuurlijk weer de nodige spanning. Lorre en Greenstreet spelen weer perfect samen. Niet alleen zijn deze twee samen vaak terug te zien in een film ook componist Adolphe Deutsch zijn muziek is in deze film en The Mask Of Dimitrios en Maltese Falcon te horen. Deed ook aardig wat keren de composities voor Bogart films. 3.5 serren

Een vrij boeiende film. Het begin en de hele opbouw, die naar de wraak leidt is wat minder, maar is van essentieel belang binnen het geheel. Zag een hoop mooie slow motion scenes ook. Op een andere manier zoals iemand als Woo ze gebruikt. Bij de oogscene gebruikte ze trouwens een echt lijk. Op de dvd staan ook een stel stilistisch, krachtige foto's van de naakte Christina Lindberg. 3.5 sterren

Soms wonderbaarlijke film die zowel een 'klap in je gezicht' weg kiest alsmede een lichte, eigenzinnige toon. Over het geheel enkele zeer prachtige scenes, waarnaast het soms niet stil lag, maar enkel wat minder aanvoelde. De musical stukjes waren niet allemaal perfect geslaagd, maar 2 juweeltjes zag ik er wel tussen. Origineel, grappig, wat onsamenhangend bij tijden, maar erg interessant. Het einde behoort tot een van de meest intrigerende die ik ooit zag. 4 sterren

Standaard misdaadverhaal waar men er al zoveel van heeft gemaakt. Mooie aankleding en dito acteerwerk, maar het is een vermoeiende herhalingsoefening van tal van andere films. Ook zijn er opvallende John Woo referenties door de film heen: Bullet in the Head en A Better Tomorrow passeren zo de revue. Woo was ook mede verantwoordelijk voor de productie van deze film. Niet alleen is het verhaal zwak, maar ook voelt de broederschap tussen de drie broers niet echt aan. En dat is niet zo handig in een film waarin dit een belangrijk, centraal thema is.

Het leek even te duren voordat er werkelijkw at ging gebeuren, maar eenmaal op het einde valt alles op zijn plaats. Vooral de verhaallijn van de 2 skinheads is erg goed. Ook niets dan lof voor de cast en vooral voor Jacob Nordenson, jezus wat kan die man goed acteren! 3.5 sterren

Het idee is zo leuk en goed, maar dat pakt duidelijk niet helemaal goed uit. Het eerste deel loopt ten eerste al vast doordat 'verhaalvertelling' vrij vervelend was en mij totaal niks deed. Een oude man die flink aan het wegdromen is, daar kan je in mee gaan of niet. Bij mij het laatste. Werd mij 'verweten'' door sommige bezoekers ik maar moest afwachten tot ik die leeftijd had. Het meest simpele kan mooi zijn, het meest intrigerende thema op zich kan niks zijn. Tot zover mijn simpele pleidooi.

Gelukkig kwam het tweede deel meer tot leven met een ronduit irritante oude tante, die het bloed onder je nagels vandaan haalde. Discussies of ruzies in het Italiaans klinken ook altijd zo mooi naar mijn idee. Ook deze was niet bijzonder, maar al een stuk aangenamer dan de vorige. De derde van Loach was het absolute hoogtepunt , en was zowel grappig als vrij ontroerend. Loach leek het allemaal ook een beetje uit te vergroten. Voelde grote voldoening na die laatste. Kiarostami komt nergens dicht bij de kwaliteiten van vorige films, Valeria Bruno kende ik nog niks van, maar Loach komt hier toch wel dicht bij zijn eerdere repertoire. 3 sterren

Vond dit binnen het ouvre van Gilliam een van de betere. Ondanks het feit dat het misschien allemaal wat te makkelijk was en minder dan je gewend mag zijn, zag ik hier weer een mooie fantasievolle, magische wereld door de ogen van een klein meisje gezien. En Bridges die meedeed aan een record poging stil zitten! 4 sterren

De film waarin Gibson na Mad Max speelde. Componist Eric Jupp zou een paar jaar later nog een keer een ''Gibson'' film voorzien van muziek: Attack Force Z. Aardige dramafilm die niet helemaal bevredigend eindigt. 3 sterren

Een simpel gegeven: een trein met daarop explosieve waren aanwezig, waar iemand een cadeautje heeft achtergelaten.Ondanks de lengte van de film, wordt er toch de tijd genomen.Het heeft het scenario van een typische rampenfilm (evacuatie,een vrouw op zoek naar haar man).Toch is er iets wat de film zeer genietbaar maakt.Er is zo een zijplot van de vrouw van de bommenexpert die op zoek is naar hem en eentje van de het pakken van de saboteur.Dit alles komt dan ook bij elkaar op het eind. Maar voor het zover is wordt er gewisseld tussen verschillende locaties met in verhouding weinig tijd voor de ontmanteling zelf.Af en toe breek de suspense door en als dit gebeurt is het wel erg spannend.Ford is goed op zijn plek, maar het had waarschijnlijk niks uit gemaakt als een of andere acteur de rol had gespeeld.3.5 sterren

Donner vertelde in interviews dat dit geen tijdreis film is.Het gaat om het transporteren naar een bepaald jaar in de 14e eeuw door middel van een wormgat. Maar volgens mij is dat ook tijdrijzen...Hoe dan ook niemand weet echt wat wel en niet tijdreizen moet voorstellen en wat de definitie is. De film is wel aardig.Aardig spektakel, best spannend. Jammer van de cliches hier en daar.Zelfs Walker is te pruimen. Let ook op de rol van Lamber Wilson,nu wel echt als een soort van Merovingian.3 sterren

Swayze en Leguizamo zijn best overtuigend als drag queen, maar snipes zou toch door de mand moeten vallen door zijn lichaamsbouw zou je zeggen.Desondanks een vermakelijke film, ook al is Priscilla veel origineler en grappiger. 3 sterren

Vakkunding gemaakte film. Wel is dit een van de weinige films van Nederlandse bodem, speciaal gemikt op een internationaal publiek, die wel overtuigt. En schiet mij maar neer maar ik vond de het werk van componist Paul M. Van Brugge weer onweerstaanbaar goed! 3 sterren

Terry Thomas en Peter Sellers hebben er zichtbaar veel lol in gehad om twee prachtige slechterikken te spelen. Thomas is zoals altijd zo heerlijk met zijn gemeen grijnzende gezicht.Geen vroeg-in-de-morgen-kijken-film want DE gaaper in de film maakt je behoorlijk slaperig! 3.5 sterren

In de eerste Ong Bak film maakte Tony Jaa een verpletterende indruk. Tom Yum Goong deed hier zelfs nog een schepje bovenop. Jaa is simpelweg sterk in zijn bruutheid en virtuoze stijl. Hoogtepunten zijn de wervelende scene waar hij zich van verdieping naar verdieping vecht en een weergaloze sterk staaltje botten breken op het einde.

Het is spijtig dat hij dit spektakel vervolgens nooit meer heeft laten zien. Weliswaar heb ik niet alles gezien, maar wat ik zag was keer op keer een teleurstelling. Dat hij zich ook waagt aan films die hem überhaupt al niet de gelegenheid kunnen geven, maakt het begrijpelijk. Andere grote sterren binnen dit genre doen dit ook.

Tom Yum Goong heeft zo wat lelijke digitale effecten, bijvoorbeeld na het eindgevecht. Echter bij andere films zijn deze ook steeds meer een onderdeel geworden van zo'n actiescène, naast veel warrige vertragingen, versnellingen, slechte montage, trillerige beelden, maar ook mis je de het gevoel dat alles wat hij laat zien ware mokerslagen zijn voor een tegenstander. Puur overzichtelijke actiescènes, met bruutheid, impact, zonder poespoes. Ik vrees dat dit, los van korte momenten waarin alles voor even wel zo subliem werkt, nooit meer gaat gebeuren.

Tony Jaa heeft mij enorm geïmponeerd met zijn vaardigheden in zowel Ong Bak als Tom Yum Goong. De Ong Bak reeks is echter met de twee ''vervolgen'' een sterk tegenvallende weg ingeslagen die zo ver afstond van het eerste deel. Mijn vrees was heel groot dat dit in Tom Yum Goong. II ook het geval zou zijn. De regie was gelukkig weer van Prachya Pinkaew en met nu zowel Tony Jaa als JeeJa Yanin.

Gelukkig biedt de film veel actie die, hoewel gebrekkig, zowel Jaa als Yanin voldoende vrijheid geeft om hun kunsten te vertonen. Vond het zelfs vaak nog behoorlijk spectaculair, maar nog steeds verre weg van het ouderwetse niveau. Dit komt vooral door het veelvuldig gebruik van digitale effecten, die niet alleen slecht zijn, maar ook zaken aan de actie toevoegen die niet bepaald bijdragen aan de geloofwaardigheid. Bij de goede producties deed Tony Jaa dingen die fysiek mogelijk waren, waar die nu door de toevoeging van effecten, maar ook touwwerk, geen indruk maken. Daarnaast is een pijnpunt de wisselende montage, wat als er iets in dat noodzakelijk is bij een film als deze is overzicht in de actie.

Eigenlijk valt er in elke actiescène op eerder genoemde punten wel iets aan te merken. Dat er in de ene scene digitaal een stuk van de achtergrond is aangevuld is niet perse noodzakelijk kwaad, waar een digitale trein en daarbij behorende 'stunt' dat wel is. Maar gevoelsmatig balanceren de makers voortdurend tussen goed en slecht gebruik van effecten, touwwerk en montage, resulterend in mix waarbij het goede nog het meest overheerst. De onbelangrijke en meer geduchte tegenstanders zijn prima voer voor Jaa en Yanin, uitgezonderd de consistent ongeloofwaardige vechtscenes van RZA.

Tom Yum Goong II is niet heel makkelijk te beoordelen. Gelukkig heeft de dalende lijn van Ong Bak reeks zich niet voortgezet, maar er moet nog heel wat verbeteren willen Tony Jaa en Prachya Pinkaew bij een toekomstig project weer ouderwets glanzen.

Sfeervolle spionage film rond de Cuba crisis.Veel personages dat is zeker, maar het overzicht blijft er zeer zeker.Veel spanning is er niet maar de manier waarop het spionage verhaal wordt verteld, met hier en daar een kort suspense moment.De politieke verhoudingen, met lekken boeit mij altijd wel.En dan komt daar ineens Michel Piccolo voorbij, in een Hitchcock film Ook Nederlander John van Dreelen heeft een prima rol.Maurice Jarre houdt de score continu Cubaans getint: goed! 3.5 sterren

Zoveel van dit soort films zie ik de laatste jaren niet meer, maar dit was toch wel de overtreffende trap van een videoclip speelfilm. Mijn god, het ziet er vaak niet uit en is onvolgbaar. Dat het over the top is maakt nog geen eens zoveel uit, maar overzicht in actiescenes ho maar. 1 ster

Een van de laatste Lola's van de reeks 2007 die ik nog niet had gezien. Trage Liefde heeft een goede dramatische spanning tussen vader en zoon, prima gespeeld door Low en Sandtke en geeft op interessante wijze een identiteitscrisis weer. Best aardig. 3 sterren

Ach goed bedoeld, ook al wat laat.

Aardige film over een driehoeksverhouding in de circus industrie, waar altijd Strauss zijn Blue Danaba schittert als de trapeze-artiesten rondvliegen. Lancaster speelt zijn vorige carriere nu echt opnieuw in een film, waar hij anders tussendoor wat hopt en springt in menig avonturenfilm. Curtis en Lollobrigida hadden wel een stuntdubbel. 3 sterren

Matige disney film. De humor sloeg bij mij totaal niet aan, de cgi gecombineerd met animatie vond ik niet erg mooi. Deed mij denken aan bv Titan AE. Wel erg afwisselende en avontuurlijke muziek van James Newton Howard. 2.5 sterren

De Trein van Zes Uur Tien is uitstekende thriller. Vakkundig gemaakt met een flinke dosis spanning en suspense. Het is het soort film waarin de muziek (geschreven door Vincent van Warmerdam) nadrukkelijk de sfeer bepaald en de spanning op juiste momenten opschroeft. Op het acteerwerk valt wel wat aan te merken, maar dat mag de pret niet drukken. Net iets beter als Ketelaar's Escort.

Cagney speelde niet in veel westerns, technisch gezien maar in drie. Zo sprak trad hij bij een vierde (Arizona Bushwackers) enkel op als verteller. Had graag meer van hem willen zien in dit genre. Cagney speelt hier een mooi haast on-Hollywoodiaans karakter die op het eind toch nog zo veranderd om het verplichte standaard einde te krijgen. Dit is een grove fout van of de regisseur of de studio of beiden. Het past gewoon niet bij de rest van de film. Desondanks 3.5 sterren.