Meningen

Verfrissend en origineel, dat was het eerste dat mij te binnen schoot bij het kijken. Het is niet voor niets dat de drie oude dametjes Jour de Fete kijken in de film, want die stijl van Tati lijkt er veel op. Net als Jeunet, die heeft ook veel dezelfde dingen. Maar het zijn vooral de mogelijkheden van animatie, die deze nog anders maakt als twee eerder genoemde namen, niet persee beter. Mooie tragi-komedie. 4 sterren

In 1992 was daar ineens Ferngully: The last Rainforest. Jawel, zo'n film met een boodschap; red het regenwoud. De grappen waren weliswaar leuk, maar de boodschap was hinderlijk. Twee jaar later was daar 'ineens' weer een pro-groene tekenfilm voor kinderen... A Troll in Central Park is subtieler en weet het op iets 'lievere' manier te tonen. Degelijk geanimeerd en een aardig uitgewerkt avontuur. Mooie muziek van Robert Folk. Ook de groene liedjes (absolutely green) zijn zelfs memorabel.

Hayes zou oorspronkelijk Shaft gaan vertolken, maar men koos toch voor Roundtree. Maar hij kreeg opnieuw een kans om een nog harder karakter te spelen genaamd Truck Turner. Het karakter mag dan de vloer aanvegen met Shaft op hardheid, maar kan niet tippen aan de coolheid van Roundtree. Ook is karakterschetsing heel wat minder, want echt meeleven met zijn wraak is er niet bij. Maar het vermaakt wel. 3 sterren

Historisch gezien toch fascinerend dat deze Joodse meisjes bewondering opriepen bij Mussolini, totdat hun Joodse identiteit aan het licht kwam. Dat ze later ook nog als noodkreet zich bij de fascistische partij wilde aansluiten, is ook opzienbarend. Het lukte ze natuurlijk niet. Als lang artikel zou dit mij goed hebben kunnen boeien, maar als documentaire van 50 minuten is het niet niet zo erg interessant.

Interesssante film van Poppe, maar helaas wat te veilig. Zijn twee eerdere films hadden daar ook wel enigzins wel mee te maken, maar hier werkt het minder.

Het familiedrama begint tamelijk goed, maar verzandt in een kleine reeks te makkelijke en te sentimentele taferelen. Het staat in schril contrast tot de de sterke scenes van de fotografe aan het werk. Met wat veranderingen en-of geknip had dit echt een goede film kunnen zijn.

Desalniettemin is de film bij vlagen imponerend. Binoche draagt de film uitstekend, al gebruikt ze wel weer wat bekende foefjes. Over het geheel mooi in beeld gebracht met goede muziek van Armand Amar. Al mag gezegd worden dat deze al een flinke tijd zijn eigen werk opnieuw gebruikt. Dat maakt dat deel in Afrika met moeder en dochter wat moeizamer om ingezogen te worden, hoewel het effectief blijft.

Precies mjd. Het gegeven van een fictieve oorlog bracht een hele vreemd sfeer te weeg, die je enerzijds deed denken aan WOII, althans de gedachte aan die tijd en anderszijd je maar liet gissen. Dat het niet duidelijk wordt maaktop zich niet veel uit. Er zitten wat humor elementen van flauw gaand tot de droge variant, maar beiden niet echt storend. 3 sterren

Erg mooi hoe twee totaal verschillende cultuurmensen, die beiden problemen hebben met het contact maken met andere mensen, bevriend raken en zo hun leven weer op orde krijgen. Voelde veel sympathie voor de twee vooral voor Majok, omdat ik in een soort van zelfde situatie zit. Of de film terecht de Tiger Award had gewonnen weet ik niet, maar de film is wel even goed als een andere genomineerde van toen, Mein Bruder Der Vampir.

Hier een plaatje van de twee hoofdrolspelers samen: Majok en Jakob

3.5 sterren

Zoals vele die het echte werk van Chan zijn gewend; waarom al die special effects en andere onzin. Toch is het weer vermakelijke onzin met ook een nogal schmierende Peter Stormare. 2.5 sterren

Mongoolse films zijn nog altijd in opmars. Het zijn talrijke, bijzondere met als nadeel dat het tot nu toe vooral ''een dag uit het leven'' films zijn. Wat niet weg neemt dat er wat juweeltjes tussen zitten. Khadak was de eerste Mongoolse film met een avontuurlijk, fantasievol karakter. Tuya de Hun Shi is de eerste met een duidelijk, lees Westers, verhaal. Daar bovenop ook nog eens een ongekend feministisch hoofdkarakter om je als kijker mee te identificeren. Zeer aardig.

Het algehele uiterlijk en muziek zorgen voor een mooie nostalgische sfeer, maar daarmee is het helaas niet meteen een goede film. De levenslessen van een stervende uil en het eeuwige gezwets over dat kwartje begonnen mij nogal de keel uit te hangen.