Meningen

Tikkeltje misleidend qua titel (de NL release althans), maar verder niet geheel onaardig. De bad guys zijn naar behoren neergezet en dat is zeker binnen zo'n weinig opvallende debuut film, waar er vandaag de dag te veel van falen, een goed punt. Het duurt allemaal net iets te lang (plotlijn van Brandon iig) en kent weinig choquerende momenten.

Meer op Rape & Revenge (2006, Damian Skinner) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Ik had er al niet veel van verwacht, en dat is maar goed ook.

Er had veel meer in gezeten.

Alles deed het er op lijken dat dit een nipte voldoende zou worden, Tot het einde, waar plotseling een inspiratieloos en daarnaast ook nog eens bedroevend uitziend monster om de hoek kwam kijken.

Vooral erg onnodig, aangezien er een redelijke sfeer hing en er best wat leuke stukjes waren was dit helemaal niet nodig, het voegt niets toe.

Helaas kom ik niet hoger dan 2*, matig.

Sluit me aan bij ipman. Erg gaaf werkje weer van Tsujimoto. Weet wat actie betreft wel van wanten en vind hem op dat terrein een streepje voor hebben op zijn collega's. Zou het inderdaad ook niet met Sushi Typhoon laten boksen, maar die typerende ingrediënten zijn (zeker de tweede helft) wel eens aanwezig.

Fijn, maar niet behorend tot de top. Dan prefereer ik zijn Hard Revenge, Milly films!

Cult Movies Reviewed: Red Tears (2011, Takanori Tsujimoto) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Maf filmpje, maar niet goed.

Het voelt en oogt allemaal wat flauwtjes, de pogingen tot humor zijn slap en de killer ziet er niet uit.

Het verhaal is standaard (Ook al word het op een redelijk originele manier gebracht) en komt niet goed uit de verf.

De kills zijn matig en de twist is voorspelbaar.

Vooral in het begin word het nogal eens saai en daar komt weinig verandering in. Weinig leuks te bespeuren.

Zat andere films waarin je dit alles terug ziet en ook vele malen beter.

Beetje jammer, 2*

Meteen na The Hollow opgezet, maar dit is duidelijk een wat mindere van Wilson. Inmiddels al een groot gedeelte van z'n oeuvre bekeken, maar het blijft altijd een beetje op het randje van acceptabel/onacceptabel balanceren. Dat geldt voor de meeste regisseurs die zich in deze hoek van de B-films bevinden, dus wat dat betreft is het geen verrassing. Waar ik Scarecrow en Hollow nog kon waarderen door de hoeveelheid aandacht die werd besteed aan het uiterlijk van de CGI-mormels, is dat hier wellicht het grootste probleem. Dan heb ik toch liever wat lompe weerwolven in een rubber-suit dan dit soort flauwe troep, lijkt de jaren 90 wel. Weinig tot geen details, gemakzuchtig design en nergens levert het de gewenste actie op. Nogal teleurstellend filmpje.

Geinig. Maar pfoeh, wat zien dit soort filmpjes er toch armoedig uit. Moet het dan vrijwel volledig hebben van zijn concept, met hier en daar wat gore (met Savini als supervisor én in de bijrol). Maar de grootste attractie is Nicholas Hope die een memorabele rol neerzet. Het wordt er niet beter op met zo'n flauwe twist die alleen maar een (te) lang einde teweeg brengt. ''Leuk om eens gezien te hebben'', zeg je dan.. maar ik wil gewoon meer dan dat.

Met dank aan niethie eindelijk kunnen zien. Beste Toe Tag productie! Fred Vogel laat de snuff achterwegen en gaat voor een traditionele slasher, maar wel gecombineerd met een bovennatuurlijk tintje. Erg donker, sfeervol en met de nodige spetterende gore. Experimenteert ook regelmatig met het camerawerk. Niet heel consequent qua stijl, maar dat maakt het wel een stuk interessanter. Je merkt dan toch dat hij meer een 'film' wilt maken, en geen torture porn fuck-fest met mensonterende praktijken. Al voel je in dit werk ook wel die intense haat.. Lekker!

Pfrrrt, die indie-Britten. Blijven akelig ver achter de Amerikanen qua niveau. Redwood Massacre is weer een pijnlijk bewijs van de onmacht in het slasher genre. Getergd door verschrikkelijk irritante personages, complete non-logica in alles wat ze doen en zeggen (wie gaat er überhaupt kamperen met mensen die ze niet aardig vinden?? Blijft een bizar cliché waar ik me niet in kan vinden). Enkel de scene waar ze zich door de hangende lijken moet worstelen was fijn, maar wordt ook al snel teniet gedaan door het simpele camerawerk en de fletse look die over de gehele film hangt. Pijnlijk saai, over-done en inspiratieloos.

Ondanks dat het einde weinig verrassingen te bieden heeft, zorgt het redelijk vlotte en naturel gespeelde eerste gedeelte voor een sympathiek filmpje dat spaarzaam, maar effectief, z'n tanden laat zien. Nergens het gevoel dat je genept wordt als kijker... en voor iemand die het niet zo heeft op diepe wateren, was het af en toe met klamme handjes toekijken. Helaas pakt het niet met heel veel overtuiging door en blijft de film -net als de haai- rondcircelen totdat het geduld op is. Een herhaling van zetten, vol nerveus gehijg en gespartel... dan prefereer ik toch een wat minder realistisch (of gerust: onrealistisch) haaienfilmpje zoals The Shallows (2016) , waar ze redelijk creatief van benarde situaties wisselen. Toch een solide genrefilm in een hokje waar vooral veel troep wordt gemaakt.

Wat is dat toch met die geesten die steeds dichter bij de camera komen en dan een gekke bek trekken? Raar cliché blijft het.. Slechts de laatste 5 á 10 minuten gebeurt het omgekeerde en dan is het 'oke', de rest is minder te behappen. Morris is wel flinke eye candy... en dan heb je 't wel gehad Vreemde logica en weinig daadkrachtig, archetype found footage film voor de onderschattende regisseurs.

I feel no shame... Vooral gekeken omdat het één van de weinige Tomomatsu films is die ik nog niet heb gezien én ondertiteld beschikbaar is, wat overigens voor de gehele trilogie geldt. Zit nog steeds te wachten op Hontô wa Eroi Gurimu Dôwa: Reddo Suwôdo (2012) Verder klinkt (en oogt de poster) heel wat gekker dan het is. Vrij basic Japans zombie/splatter werkje, maar ditmaal hangen de broeken op de knieën. Jammere is dat de film vooral daar op lijkt te steunen en een beetje verslapt op gebied van de trademark gore.

Uiteraard is zijn beste werk in samenwerking geweest met de geniale Nishimura, maar ben het er niet mee eens dat het 'falen' hier een kwestie is van Tomomatsu in z'n ééntje. Stacy (2001) (3.5*) en Zonbi Jieitai (2006) (4.0*) bewijzen wmb het tegendeel. Hij heeft gewoon het jammerlijke (maar financieel begrijpelijke) besluit genomen / is gedwongen door de studio om het budget (en idee) van één film uit te smeren over een trilogie en niet alle madness in een stampvolle 90 minuten te proppen.

Wat Perceived al zegt... een onuitputtelijk tijdperk. Dat is toch wel het gevoel dat overheerst als je wéér zo'n obscuur pareltje treft. Rejuvenatrix neemt, net als het vergelijkbare The Fly, ruim de tijd om de wetenschappelijke lijn in het verhaal overtuigend neer te zetten. Hier en daar voldoende teasend naar wat komen gaat. Slijmerig = smakelijk is in dit geval de belangrijkste regel. Zeer grotesque transformatie! Overtuigend neergezet van de onbekende Vivian Lanko.

In de kern een destructief drama, zeer duister / zwaarmoedig in stijl en toon. In een jaar waarin weinig hoogtepunten binnen het genre te vinden zijn, is dit een fijne verrassing die zich zowel inhoudelijk (met de metaforische rol van dementie, met name het einde) als qua cinematografie en sounddesign laat gelden. Het type horrorfilm dat ondanks alle typische genre tropes, nog niet zó afgezaagd is dat het tegenwerkt. Maar voor hoe lang nog? Dementia (2015) is overigens een andere relatief recente film met een soortgelijk thema.

Stevig ondergewaardeerde creature feature. Deed nogal denken aan Mimic (niet geheel toevallig ook uit 1997). Beide bieden een mix van droog, wetenschappelijk gelul en nogal cheesy monster-actie. Qua gore ook opvallend 'edgy', voor een late 90's B-film dan. Waren toch vaak wat beperkt en véél conservatiever dan in de decennia daarvoor. Onverwachts leuke pulp met een solide mix tussen practical effects en CGI.

Best sterk.

Hoewel Maher er erg makkelijk mee weg kan komen door een beetje te grappen en mensen niet uit te laten spreken, heeft hij zóóó ontzettend gelijk met zo'n beetje alles. Want welke ''tegenstander'' heeft nou werkelijk iets normaals kunnen zeggen? Mensen die geloven in ''sprookjes'', hij lacht het vaak weg, en ik doe vanachter m'n tv gezellig mee.

Best beangstigend om te zien hoe extreem mensen kunnen geloven in dingen die feitelijk helemaal op niets slaan. Dat lijkt hun vaak ook door te dringen tijdens het gesprek (discussie) met Maher. Vervelende stiltes, vragende blikken, zoekende naar opnieuw een vergezocht antwoord om het goed te praten...pijnlijk.

Zoals hij zelf al zegt; ik verkoop twijfel. En met succes, want niemand heeft enig goed weerwoord kunnen brengen, dat is te danken aan sterke punten (altijd een feitje bij de hand) maar ook aan het behoorlijk irritante onderbreken, best goedkoop en het mist af en toe wat aan respect, maar ik zou hypocriet zijn als ik zou beweren dat ik wél met een strak gezicht tegenover deze mensen zou kunnen staan.

Interessante docu die vragen heeft die het beantwoord wilt hebben, maar dat blijkt dus niet altijd te kunnen. Kudo's voor die kale man bij het Vaticaan Leuk stuk.

Vind het op tv altijd wel leuk om naar te kijken, de droge humor spreekt me wel aan.

En dat is precies wat er 90minuten lang hier in de film word doorgezet.

Er zitten een paar scéne's in waar ik echt heel erg om kon lachen en het verhaal is lekker dom

Echt voor fans van de serie, anders is dit ook niks voor je.

Fijn debuut. Het is in ieder geval oneindig veel beter dan wat zijn oudere broer uitpoept. Dan zie je weer hoe belangrijk het is om je te omringen met de juiste mensen en er geen ego-project van te maken. Met name de grounded, dialoog-driven invloed van een schrijver als Swanberg, die met zijn mumblecore-roots daar toch wel goed raad mee weet, zet een fijne basis voor wie graag een 70/30 blend van drama (/relationele problematiek) en horror ziet. Dave Franco weet binnen die 'stroming' niet veel nieuws toe te voegen, maar het is wel tot in de puntjes verzorgd en gedragen door een solide cast. Met zo'n lo-fi horrorfilm op het grote scherm is het weer wachten op veel teleurgestelde reacties omdat het niet volgens het mainstream boekje gaat.

Toffe soundtrack! Vooral leuk om Battling Go-Go Yubari In Downtown L.A. van edIT te horen. Zo'n aparte (muziek)smaak kan bij mij altijd op pluspunten rekenen. Verder is Repo Men niet vies van bruut geweld - maar ook niet van jatwerk. Zo is die Old Boy scene wel erg obvious (en natuurlijk minder goed). Met Jude Law en Whitaker heb je in ieder geval een boeiend duo, of het nou wel/niet verfrissend, verrassend of vernieuwend is... who cares. Filler met hoge productiewaarde.

Indrukwekkend.

Zulke hoge noteringen maken mij toch altijd wel nieuwsgierig naar een film, ik had geen idee verder waar ik aan begon of waarover het zou gaan.

Echt een film die een diepe indruk achterlaat, dat dankzij de geweldige acteerprestaties (Wtf Marlon Wayans? Kende hem slechts van scary movie, white chicks etc, hij kan toch wel degelijk acteren) en de climax die als een bom inslaat.

Verder valt er visueel ook erg veel te genieten, die versnelde beelden, split screen, erg goed uitgevoerd en daarnaast is de montage ook geniaal.

Sommige scénes zijn echt briljant in beeld gebracht.

De finale keek ik non stop met kippenvel, indrukwekkend en het zal nog wel een tijd in m'n hoofd blijven zitten, dat geld trouwens voor de gehele film wel.

En dan nog de soundtrack, die mag absoluut niet vergeten worden, ik kende hem natuurlijk al maar om hem zo in deze film terug te horen, echt prachtig.

Ik denk dat ik maar eens wat meer top250 films moet gaan kijken, want tot nu toe scored er geen 1 onder de 3.5* bij mij..

4.5* voor deze iig.

Vooruitgang.

Dvd erin, papieren brilletje op, wat chips en bier naar binnen gooien en dan weer het brilletje af. Nee, dat is niks. De gekleurde gloed die het beeld vertoond met het brilletje op is tergend genoeg om het na een half uur op te geven. Het 3D werkt maar weegt niet op tegen de lelijke vale/afwijkende kleuren.

Anyhow, 2D dus. Beste deel so far, al kent deze ook z'n mankementen. Zo blijft het duidelijk dat Anderson verre van een goede regisseur is en dat de balans tussen zombies en actie nogal eens te wensen overlaat. Maar hé, het is echt heel vermakelijk!! Visueel leek het vooraf het meest interessante deel te worden...en dat was ook wel zo. Ik hou van slow-motion en ik hou van kitscherige scenery en actie, laat Afterlife daar nou vol mee zitten.

Hoewel het soms iets te bont wordt (het stuk bovenop het gebouw met de kabel) zijn er weer andere momenten waar de cgi erg tof uitpakt. De apocalyptische look werkt en ook de gebleekte look doet het erg gaaf (einde vooral). De komst van 'The Executioner' was ontzettend gaaf, de uitwerking echter...blegh! Het eerste shot (wat echt uit het niets kwam) beloofd veel goeds maar de uiteindelijke tegenstand die het bood was teleurstellend. Kwam vrij gemakkelijk tot z'n val, in een overigens erg leuk opgezette scene.

Wat de actie betreft, is het allemaal wel in orde. Hij mag (of moet) meer met de zombies doen aangezien het allemaal simpele run & gun is zonder de écht opvallende fun. Het lijkt wel alsof hij zich aan een PG13 rating wou houden o.i.d, waar is het lef Anderson? Grow some nuts..

Ontzettend vermaakt met dit (alweer) 4e deel, ondanks de vele kwaaltjes. De beste in de reeks en ik hoop dat de volgende nog beter wordt ..

Witt snapt het niet.

Het is natuurlijk meer een actiefilm geworden dan dat het nog gebruik maakt van enige vorm van horror, waar is de gore? waar is de sfeer? Nergens, is daarop het antwoord.

Behoorlijke fout die hier dus gemaakt wordt. Het geheel voelt ontzettend fragmentarisch aan en de actie wil maar af en toe leuk worden. Jovovich blijft tof als heldin maar de rest van de cast mag z'n spullen pakken en op een bergtop gaan wonen.

Uiteindelijk is dit actie-rijke maar weinig vermakelijke 2e deel niet wat ik dacht, deel 1 en zelfs deel 3 zijn een stap(je) beter.

Desperate Anderson. Wanstaltige reeks. Dit deel zet direct de lijn van deel 4 door (3*, geflatteerd) maar weet zich geen moment te bewijzen. Als zombie-liefhebber een misbaksel van formaat. Big budget, maar geen know-how. Echter, het is geen genrefilm en ik zal het dan ook niet als dusdanig beoordelen. Concept blijft gewoon niet overeind. Anderson denkt dat het heel wat voorstelt en probeert er keer op keer zó misplaatst ''diep'' mee om te gaan, dat het niet eens meer grappig is maar vooral heel zielig.

Ben meestal voorstander om zo weinig mogelijk te knippen in de actie, maar als je het dan toch doet, dan maar zo. Moest regelmatig aan het werk van Neveldine en Taylor denken en verrek... het is gewoon de editor van Gamer (2009) ! Een héle slimme, bewuste keuze van Anderson om iemand met zo'n duidelijke stijl erbij te betrekken, het tilt dit laatste deel tot een niveau waar de rest (helaas) niet aan kon tippen. Voor mij een boeiende stijloefening. Dit is hyper-edited actie zoals het hoort; in een constante flow en met een versterkende functie. Niet snijden om het snijden ( *kuch* Taken 3 *kuch* ). Anderson sluit het op grote schaal af en doet geen concessies!

Niets meer dan een flauw excuus om met je hele crew naar Hawaï te gaan. Film zonder hoogtepunten, veel doelloos gelul en met in het puntje van de staart nog iets wat op actie moet lijken, maar drie keer knipperen en het is alweer voorbij. Idee voor de volgende keer: schrijf een script vóórdat je in het vliegtuig springt, dan hoef je niet 75 pagina's er doorheen te rammen tijdens de vlucht. Het levert je geen goede film op.

Degelijk kat en muis spel. Voegt weinig verrassends toe aan het bestaande aanbod van stelletje-in-het-bos-wordt-opgejaagd-films. Tenzij je de anti-gay motieven daar toe wilt rekenen. Ik vind het wat simpel gevonden en weinig toevoegen, maar het is in ieder geval íets. Ook het livestream gebeuren is ''anders'', maar gooit het verdere verloop van de jacht ook niet om. Zo krijg je een ABC'tje die onderweg de letters af en toe op z'n kop zet, maar je leest ze wel normaal. Visueel verzorgd, prima geacteerd en stopt (thank god) richting het einde met wegkijken waardoor er nog een aantal bloederige kills te aanschouwen zijn. Prima tussendoortje!

Fouter kan het gewoon niet

Heerlijke jaren 80 lompe/flauwe komedie die afgaande op de titel alles doet wat je ervan mag verwachten. Cheap laughs afgewisselt met écht leuke grappen die onzin met die ''sluik-reclame'' bijvoorbeeld .

Ook wel geinig om Clooney in zo'n jonge rol te zien, verder is de cast sowieso al prima in orde. Het hele idee van killer tomatoes klinkt leuk maar is hier maar weinig aan de orde, zal dat in het eerste deel wel zo zijn? Had het liever gezien dat het ook écht tomaten waren en niet tomaten vermomd als mens die verder sowieso al niet veel doen (laat staan 'killen'). Zou dat in deel 1 anders zijn? Jammer dat die zo lastig te verkrijgen is.

Al met al geweldig vermaakt, dikke 3.5*

Het heeft waarschijnlijk meer te maken met de erbarmelijk staat waarin het zombiegenre zich momenteel begeeft, maar terugkijkend op de (flauwe) genrefilms van deze periode... vind ik ze eigenlijk best acceptabel. Een film die net als Day of the Dead 2: Contagium (2005) puur op naam wordt afgeschoten. Geheel terecht wanneer je ze vergelijkt met de ''vorige delen''. Maar losstaand van de klassieke voorgangers zie ik hier niets kwaads in. Return of the Living Dead: Necropolis (2005) was al best de moeite waard (3*), deze gaat in principe op dezelfde voet door maar doet er een schepje kaas bovenop. Extreem cheesy; de mode, de typetjes, de muziek... Het is een tijdscapsule die je liever niet ziet, maar net als bij een verkeersongeval kun je toch niet wegkijken. De naam werkt niet mee en het helpt dan ook niet dat de Tarman hier z'n terugkeer maakt als directe referentie, maar leuk is het wel.

Vermakelijk voor zover het kan. Lijdt aan dezelfde mankementen als vele spookhuis-films uit deze periode (maar vooral begin 2000) zoals Thirteen Ghosts en uiteraard de voorganger van deze Return to House on Haunted Hill. Verschrikkelijke personages (de klootzak, as always, voorop) en nogal cheesy editing. Veel flitswerk, jump-cutting.. Kan best werken, maar niet in deze hoeveelheid. Beste is als het gewoon even z'n momentjes pakt en -als een typische haunted house op de kermis- de kijker bedelft onder wat gare creaturen. Op dat vlak scoort het aardig wat punten.

Bloederige ejaculatie. Dat zegt werkelijk álles over het nieuwste meesterwerk van Lloyd himself! Mister Troma is na 7 lange jaren terug en slaat keihard toe. De fans van de altijd excentrieke independent films zijn tijdelijk zoet gehouden door Father's Day, maar de echte honger kan alleen gestild worden door de grootmeester van de indie-pulp. Return to Nuke 'Em High is de eerste helft van een nu al geweldige throwback naar één van hun grootste culthitjes en meteen het bewijs dat de jaren 80 nog lang niet voorbij zijn!

Het begin is illustratief voor het niveau dat ze nog altijd weten te bereiken wat betreft de gore fx en de snedige humor (pure cringe) blijft één van de grootste smaakmakers. Kaufman natuurlijk voorop, met zijn iconische mimiek. Als je niet bekend bent met Troma en/of simpelweg geen échte fan bent, dan zou het naïef zijn om hier aan te beginnen. Fanvoer van de bovenste plank!

Kleine kanttekening is een wat ''minder'' tussenstuk... en zelfs dat is nog gaaf.

Die footage van de crash uit het origineel trouwens Man man man

Iets nieuws, ja. Soort van. Tegenwoordig zijn de alternatieven op het outbreak/virus-gegeven (het is eigenlijk al een subgenre an sich) niet meer bij te benen, dus dan moet de uitwerking wel iets fraaier zijn dan The Returned laat zien. Nogal tam en zonder duidelijke richting uitgewerkt. Dat kan dromerig (of meer een soort melancholisch) werken, maar voelt hier eigenlijk enkel en alleen doelloos.