Meningen

In Frankrijk had je, in tegenstelling tot o.a de VS, Italië en Duitsland als filmmaker geen poot om op te staan wanneer het aankwam op écht gore/smerige films. Terwijl ze, onder leiding van grootmeester Jean Rollin, juist wel uitblonken in zeer erotische horror. Een grappig cultureel verschil. Hier krijg je dus een redelijk unieke (bijna splatter-achtige) horror voorgeschoteld... uiteraard nog altijd met een flinke hoeveelheid naakt. Tegenwoordig is dat (probleem met gory flicks) trouwens nog steeds zo. Het werk van bijvoorbeeld Alexandre Aja (Haute Tension) was een sensatie in het buitenland, maar flopte keihard in eigen land. Eigenlijk ironisch hoe ze nu dus vooral gewaardeerd worden om hun extreme cinema, het werd zelfs een hele stroming.

De Weerwraak van de Levende Doden wordt prachtig gepresenteerd door Wicked-Vision Media op hun 3-disc mediabook release, onder de über geile titel: RACHE DER ZOMBIES! De Engelse audio track wordt af en toe nog smaakelijk aangevuld met Duitse dubs, vrijwel altijd tijdens de erotische scenes Zo krijgt een scene toch een andere lading. Paar aardig choquerende momenten (al reeds benoemd hier), maar dat mag geen verrassing zijn met iemand als Benoît Lestang. Kwam op aanraden van Jean Rollin (werkte aan La Morte Vivante (1982) ) en heeft aardig wat fraaie dingen achter z'n naam staan. Maar wanneer de zombie-dames schitteren in afwezigheid, slaat de verveling iets te snel toe. Gelukkig genoeg momenten waar je nog naar uit kan kijken als liefhebber van pure sleaze, maar al met al iets te onevenwichtig om een obscuur pareltje genoemd te worden. Bijzonder is 'ie wel.

Sluit me helemaal aan bij leatherhead. Ik vind het een schrikbarend oppervlakkige one-trick show geworden. Terwijl ik er met goede moed aan begon.

Ik ben met name teleurgesteld in Lubezki. Ik denk dat de barre omstandigheden voor meer dan genoeg uitdaging hebben gezorgd, waardoor hij op creatief vlak het er nogal gemakkelijk vanaf brengt. TWEE EN EEN HALF UUR(!) een herhaling van zetten, met (toegegeven) enkele mooie pieken, maar het is al met al een bijzonder vlak gebeuren. Met name de scene met de beer beklijft; dat is nog nooit zo goed gedaan. Maar wat de nasmaak domineert, is het gebrek aan lef. De vergelijking met Tarkovsky zegt alles - het zijn tevens het type shots dat continue wordt herbruikt. Ik mis een eigen beeldtaal en met name een gezonde afwisseling. Ik kon niet anders dan terugdenken aan Valhalla Rising (mistige wateren, verslagen soldaten). Het was 2 en een half uur verlangen naar een film zoals Refn op deze regiestoel zou hebben gemaakt.

De locatie maakt de film meer dan dat het is, alsmede de prestaties van de behaarde mannen voor de camera. Die vooral fysiek en mentaal diep moeten gaan, maar (vergelijkbaar met Lubezki en Inarritu) daardoor hun specialiteit op de tweede plaats zetten. Een sympathy oscar voor Leo, helaas.

Vlees noch vis. Nogal typerend voor onafhankelijke Britse horror. De wat twijfelende aanpak schijnt door in de opbouw van iedere scène. Arrusi lijkt bang om de aandacht te verliezen en laat zijn eenvoudige trukendoos geen moment met rust. Reverb is geen draak van een film, maar wel een misser.

Reverb (2007, Eitan Arrusi) - blu-ray - cultmoviesreviewed.com

Hoofdstuk Halperin kan officieel achter me gelaten worden. Moet alleen nog Buried Alive (1939) zien, maar kan de motivatie er voorlopig niet voor opbrengen. Na Torture Ship (1939) is deze Revolt of the Zombies weer een enorm snoozefest. White Zombie lijkt dan toch écht een toevalstreffer (al is die ook verre van geniaal). Halperin slaagt er maar niet in om de horrorelementen (voor zover die er überhaupt zijn) een goede plek te geven tussen al die suffe dialogen. Een struggle om doorheen te komen... alweer!

Snap de negatieve tendens hier écht niet. Het is geen briljant genrewerkje, maar het doet wel z'n best om niet de zoveelste Joy Ride volgeling te worden. En maar goed ook, want van de middelmaat moet je geen voorbeeld nemen. Best fraai geschoten, al moet je ook wel een enorme flapdrol zijn wil je de Outback níet mooi vast weten te leggen. Jammer dat Francis zich niet neer kan leggen bij 70 minuten speeltijd (wat echt geen schande is) en daarmee dezelfde fout maakt als velen voor én na hem... het gaat een kwartier te lang door en rond wellicht iets teveel af.

Aangezien Mad Max, voor mij, alleen in 3D te zien is, zette ik liever deze ''imitatie'' van Asylum op. Fuck die commerciële onzin, zo'n film hoort rauw te zijn; zonder die gimmicks. Ik gebruik de term imitatie in dit geval iets losser dan normaal gesproken. De aanwezigheid van mutanten doet namelijk toch wat anders vermoeden. Setting en aankleding genieten wel van een minder budget. Is niet iets wat zo'n film snel opbreekt. Hoe dan ook één van de betere Asylum titels... voor wat het waard is

Lekker in de kwalitatieve lijn van Swamp Shark. Simpel tiener sfeertje, grappig groot beestje, paar gekke luitjes in the middle of nowhere. Je kent het liedje nu wel, maar het blijft leuk.

Ziet er weer lekker Syfyiaans uit allemaal, oftewel: knullige effecten, maar wel enorm leuk. Eerste kill is tof, tweede gaat er goed aan toe en daarna is het een beetje gedaan met de goede ideeën. Al blijft de actie zelf wel aanhouden.

Het heeft genoeg om het lijf, en je weet heus wel wanneer je dit kunt waarderen of niet. Het is en blijft.....juist. Op naar de volgende, hopelijk weer net zo leuk .

Tony's Cinema Trash: Roadkill (2011) - tonypulp.blogspot.com

Lang naar uitgekeken, verwachting op tijd aan weten te passen en uiteindelijk gewoon (zoals verwacht) vol genoten van meer weirde zooi uit m'n favo hoekje in de Japanse cinema.

Regisseur van Machine Girl, automatisch gaat je hart sneller kloppen van zo'n pracht werkje, maar vergis je niet! Robo-Geisha is toch een ander soort film geworden. Waar bij MG de focus nog verspreid was tussen gore/humor/drama is het hier eigenlijk enkel een flinke dosis vreemde humor met drama.

Maar het pakt niet slecht uit als je je erop instelt. Veel kunnen lachen, na de openings scéne zat het voor mijn gevoel al meteen goed. Visueel weer leuk, muziek heerlijk cheesy, de meest debiele ideeën die hij toch uit heeft gewerkt en een tof verhaaltje om alles compleet te krijgen. Het gebrek aan 'echte' gore is jammer, met MG heeft hij bewezen dat de gore en humor nergens elkaar in de weg zitten, integendeel, het maakt alles net dat beetje interessanter en grappiger. Ik miste het dus wel, al mag je wel wat plasjes bloed verwachten, is het niet het bloedbad dat het had kunnen zijn.

Er komt naast de humor dus aardig wat drama aan te pas, maar het is niet voorgekomen dat dat in de weg staat van het uiteindelijke doel. Grappig is het namelijk altijd wel, weinig subtiel gebracht en dus ten alle tijden niet serieus te nemen, zoals het hoort! Enkele scénes gaan echt heel ver in de fantasie van deze man, vooral tegen het einde is het een CGI feest, oerlelijk maar wat is het allemaal gaaf gebracht zeg.

Ontzettend veel waardering voor dit soort werkjes, heerlijke debiele humor, verschrikkelijk vaag geacteerd, nog vagere fantasietjes, bijpassende muziek en visuele truucjes. Dat is een flinke optelsom, maar toch gaat hij nergens té ver, wat goed is, want zo blijft het leuk. Lekkere speelduur ook, de originele insteken blijven dan ook de gehele tijd leuk.

Jeugdsentiment! Als 90's kid hadden we het zo slecht nog niet wat betreft cartoons... ik denk dat we de weirdste shit kregen. Ren & Stimpy is daar wmb het beste voorbeeld van en Ed, Edd & Eddy mijn persoonlijk favoriet, maar ook deze Rocko was behoorlijk bizar. De bijna psychedelische tekenstijl met dat extreme ADHD-tempo en weirde volwassen jokes die mij destijds volledig voorbij schoten. Ook ééntje waarbij ik de Nederlandse stemmen oprecht nog kan waarderen. Vaak merk je dat de vertaling (en anders de delivery van de stemacteurs) een beetje de 'sting' uit een grap haalt, maar hier is dat nergens voelbaar. Leuke toevoeging op Netflix, blij dat dit stukje nostalgie in 2019 even z'n gezicht laat zien en fans van weleer, maar hopelijk ook nieuwe kijkers, in 45 propvolle minuten weet te pakken.

Wolf creek was goed, deze was matig.

Weer die natuur beelden die aan bod kwamen, maar totaal geen toegevoegde waarden hebben.

Als ik mooie beelden wil zien pak ik er wel een natuur documantaire bij.

Het concept van een killer croc is al vele malen behandelt, en ook op een realistische manier als deze, laatst nog Black water gezien die ook voor zo'n soort gelijke aanpak ging, en die vond ik vervelend en vooral saai, en hier is dat wat minder het geval.

Wat meer spanning en de croc zag er goed uit, helaas ergerde ik me weer eens aan de handelingen van de personages, je kon al voorspellen wat voor doms iemand zou doen waardoor het plan niet zou lukken, en de film dus nog een half uur zou duren.

Erg jammer, leuk geprobeerd maar niet helemaal geslaagd.

Kon inderdaad wel eens wat worden, het is er helaas niet helemaal uitgekomen.

Werd sowieso niet bijster goed onthaald en ik zie nu wel waarom. Het karakter van de film, de wijze waarop het de situaties benadert, 'clasht' een beetje met de nogal maffe inhoud. Het voelt niet alsof McClure de zwarte humor écht over wou dragen, of het juist aan de kijker zelf over wou laten.

Met Bill Moseley zit je in ieder geval wel goed, hoe dan ook. Verder is Michelle Page opvallend goed, zeker één om meer in de gate te gaan houden. Verder is Rogue River er één die je in een -vrij populair- rijtje kunt plaatsen van films waarin de protagonist in een onguur huishouden terecht komt.

Ik blijf vooral het begin waarderen binnen dit type film. Je voelt dat er iets mis is en al die kleine momenten die het hoofdpersoon doen twijfelen in de (op het eerste zicht) aardige mensen blijft een prachtig gegeven. Wellicht een poging waard, maar het glas zal voor de meerderheid half leeg blijken.

Wint zeker niet de schoonheidsprijs, maar is verder gelukkig dusdanig belachelijk en grappig, dat het niets meer uitmaakt. Heerlijk satirisch werkje met wat onbesuisde trekjes, oftewel vrij lomp en plat wanneer dat niet nodig is. Kabbelt het eerste kwartier rustig voort en daarna ontketend zich een sublieme achtbaanrit. Wint met de strakke voice acting een paar punten en weet zich met meerdere kleurrijke personages staande te houden. Complete chaos in dit (bijna) verloren pareltje.

Thanks FilmFreak!

Eigenwereld.nl - Review: Roujin Z

Een overheerlijke, zwart komische 'slasher' die heel verrassend werkt door niet ieder plot punt uitgebreid uit te werken wanneer je dat wel zou verwachten. Je weet eigenlijk nooit wat je te wachten staat met zo'n hoofdpersonage. Een lastig te doorgronden en daarom een bijzonder interessante rol. Zoals ik al zei is vooral het (zwart) komische aspect dat het zo aangenaam maakt. De dialogen in de begin scene zijn briljant

De overgangen zijn inderdaad alleraardigst, hoewel nogal gimmicky. Rojo Sangre is verder ook zeker niet onaangenaam om te zien, met een aantal stukken die er ver bovenuit steken. De originele verhaallijn in combinatie met het meer dan verzorgde uiterlijk maakt het toch vreemd dat dit werkje van onbekendheid geniet. Zal een aantal mensen hier zeker erg moeten aanspreken. Als je een keer een slasher op een ander spoor wilt zien, dan is dit de uitgerekende kandidaat om dat met succes te doen.

Tony's Cinema Trash: Rojo Sangre (2004) - tonypulp.blogspot.com

Whispering Eye

Vanavond herzien en nogmaals erg vermaakt! Seann William Scott vult de onverantwoordelijke-vriend-rol goed in en Rudd doet wat je van hem kunt verwachten; saai maar nodig.

Leuke kids, het hele role-play gedoe wordt vooral aan het einde sterk benut en de kleine scheldmachine kan ook leuk uit de hoek komen. Hoewel het een erg standaard komedie is die het pad der clichés bewandelt, is het toch met vlagen bijzonder geinig en dus; geslaagd!

Exactly!

Wanneer ik de comments lees op imdb volgt er een zucht, nergens vind ik het commentaar in terug. 'Room' is bovenal een doelloos gebeuren, in de meest positieve zin van het woord. Julia (een perfecte rol van Cyndi Williams) is verdwaald in haar eigen gedachte, langzaam geestelijk aan het afbrokkelen. Zo doelloos en verloren als zij zich voelt, zo zweverig en hypnotiserend is hetgeen wij te zien krijgen.

Het is een film zonder duidelijke richting, zonder pretenties en het mooiste is nog; het ontbreken van een uitleggerig karakter. Dat zou een complete dooddoener zijn in een dromerig stukje cinema zoals 'Room' dat is. Waarom gebeurt dit? Who gives a fuck? Julia weet het niet, wij weten het niet. Het enige wat zij voor ogen heeft is hetgeen haar dromen en black-outs 'laten doen'.

Het is schitterend hoe de film eindigt zonder antwoorden achter te laten, dat mag vaker gebeuren! Heeft ze de hoop opgegeven, komt er geen einde aan of wat? De gebeurtenissen lijken geen van alle een bijdrage te leveren aan de rode draad die de film volgt maar weten stuk voor stuk een bepaald gevoel op te roepen. De verwarrende ontmoeting met een oud vriendin of de chaotische en angstaanjagende 'reading', het maakt alles net dat beetje dromeriger en ongemakkelijker.

Al met al een audiovisueel uitstekend debuut, een blinde aankoop die goed is bevallen. Sterker nog, dit is hoe een 'drama' moet zijn....niet opdringerig!

Vreselijke poster btw, m'n dvd is gelukkig een stuk prettiger

Blijft een fantastische regisseur, deze Ti West. Na House of the Devil (4.5*) en Cabin Fever 2 (4.0*) is ook dit weer raak. Ouderwets spannend werkje dat alles heel kalm en minimaal aanpakt, geschoten in een erg 'oldschool' stijltje met een sfeer waar je U tegen zegt.

Lijkt me toch wel West z'n trademark, de klassieke benadering van het genre. Hij weet met 'The Roost' in zeer korte tijd mij als kijker te grijpen en gespannen toe te laten kijken. Een stel vrienden die op een verlaten boerderij aangevallen worden door vleermuizen, probeer dat maar eens sterk en verrassend te brengen tegenwoordig.

Gelukkig is West een regisseur met een groot hart voor dit genre en hij weet dat wat mij betreft geweldig op het scherm te toveren. Bedankt Mr Horror voor deze zeer zenuwslopende en sfeervolle (heerlijke donkere setting) film van 1 van dé talenten in horrorland .

Mja. Wat verwacht je? Yuzna na de eeuwwisseling is nog erger dan....Yuzna voor de eeuwwisseling. Zonder gekheid: ik mag hem wel. Kan in principe al zijn werk wel waarderen, alhoewel het vaak makkelijker is om te beschrijven wat eraan mankeert, dan wat er nou echt goed werkt. Over het algemeen heeft het een solide B-basis met genoeg charme en oog voor smerigheid. Doseert het vaak alleraardigst en is doorheen z'n eouvre niet altijd even serieus. Rottweiler mist een beetje de knipoog, waardoor het slechte ook daadwerkelijk slecht is.

Enkele effecten zullen standaard worden opgevolgd door schatergelach, terwijl de rottweiler zelf bijzonder gaaf is aangepast. Eenmaal knagend aan z'n slachtoffers ziet alles er smakelijk en klodderig uit. Acteerwerk erg flauwtjes. Als je tijdens de opening al een reeks aan Spaanse partners langs ziet komen, dan weet je al genoeg. Goedkope B-horror die uitbesteed wordt aan goedkope Zuid-Europese landen is vaak niet te verteren. Veel lokale acteurs/actrices die met gebrekkig Engels / een dub dienen te vullen wat er te vullen valt.

Ik snap de negativiteit wel, maar anderzijds zoek je het ook wel een beetje op.

Weinig verheffend. Vind die typische, grauwe Scandinavische look ook wat saai te vinden. Je kent het inmiddels wel. Moet zich ook weer in verschillende bochten wringen om er een fatsoenlijke speelduur uit te slepen. Goedmakertje is de verzorgde gore en relatief aardige prestaties van de cast. Verder een wat eentonige stijloefening met geen toegevoegde waarde aan wat er al reeds bestaat in dit beperkte subgenre.

Wanproduct. Er zijn zo ontzettend veel toffe indie / low budget films binnen dit genre die een release verdienen in de Benelux, maar The Row is de zoveelste drol die door de keuring glipt. Ik kan geen enkele invalshoek bedenken waardoor daar enige logica achter te vinden is. Het is niet per se heel marketable en kwalitatief is dit objectief armzalig. Met Randy Couture heb je een naam die binnen de C-categorie actiefilms nog enige bekendheid geniet, maar binnen het horrorgenre natuurlijk totaal nietszeggend. Voor wie een spoedcursus 'zo-moet-je-dus-niet-monteren' wilt, kun je hier terecht. Verder gewoon vermijden als de pest. Besloot het de voordeel van de twijfel te geven omdat ik Alien Abduction (2014) wel kon waarderen destijds, maar dit is een blijk van onvermogen.

He's been reincarnated as a tricycle

Instant culthit, een classic, een modern meesterwerkje, een bron van originaliteit, een bron van zelfspot en zelfrelativering, maar vooral een bron van fun...pure, onvervalste..fun.

Rubber dus, geen rubber voor je jongeheer, maar een autoband. Geen normale autoband, maar een killer autoband, waarom? NO REASON. En wat begint de film briljant zeg, de politie-agent met z'n no-reason-speech is werkelijk le-gen-da-risch!! Het zet alles meteen in 't juiste perspectief, fans van pulp zullen het beamen en niet-kenners zullen weten waar ze aan toe zijn, de toon is gezet .

Het idee van een real-life publiek dat toekijkt in de verlaten woestijn is echt fenomenaal, hun commentaar zet echt continue de perfecte toon, ten alle tijden humoristisch en tegelijk altijd met een kern van waarheid. De onderbrekingen van het publiek, het gelul van de agent en algemene gedoe binnen de film zijn compleet in strijd met de filmregels, en daar is Rubber op een briljante manier opzettelijk mee bezig. Het levert bij mij iig een lach op, van de eerste minuut..tot aan de laatste.

Want damn(!) wat is deze film grappig. Vaak heel subtiel en erg spot-on wat betreft het publiek dat soms problemen heeft om te relativeren. Quentin Dupieux erkent het probleem en pakt het bijzonder slim aan. Vaak gewoon gort droog en er is niet eens veel voor nodig, al is het maar een band die omvalt .

Het eerste half uur is vooral het volgen van de killer, maar is dat dan niet saai? Nee! Alles behalve.. Het is broodnodig. De meneer van rubber krijgt een soort 'gezicht' mee, je ziet hem boos wanneer iets niet lukt, en vrolijk wanneer hem dat wél lukt . Zowel zijn manier van bewegen tijdens/nadien als de (geweldige, subtiele) soundtrack maken dat goed duidelijk. Na een goed half uur begin je je toch af te vragen waar het heengaat, gelukkig is de timing werkelijk perfect en neemt de film wat vaker een ander standpunt in.

Sowieso is de film visueel opvallend fraai. Het landschap wordt perfect neergezet, vooral in het eerste half uur is het een bron van sfeer. De dynamische cameravoering, het dicht op de huid..(rubber) zitten geeft het echt een levendig gevoel mee. Wat dat betreft is het camerawerk essentieel in zo'n (redelijk vaak) silent filmpje als Rubber.

Hopelijk wordt deze film nou eens goed op waarde ingeschat. Nogmaals: een instant cultclassic, geen twijfel mogelijk. Een absolute must-see voor het groepje pulp-liefhebbers hier op MM.

Minstens zo leuk als Jones' Leprechaun. Kon me er vaag wat van herinneren (vooral richting het einde), maar nooit in z'n totaliteit gezien. Typisch 90's vehicle, met wat extra kaas. Vind Rumpelstiltskin als personage zelfs leuker dan zijn kaboutertje. Heel verheffend is het verder niet, maar met een goed tempo, flauwe one-liners en functionele gore fx is de film beter dan z'n reputatie doet denken.

Trigger warning! Gevoelig onderwerp, met name in de USA. Maar als men (over)gevoellig gaat zitten janken om leed dat wordt omgezet in entertainment, dan moet je ook zeiken over films met als thema kanker, verkrachting, oorlog etc. Het is niet alsof er extreem respectloos wordt omgegaan met het thema. Wat de film betreft; klein budget, grote plannen. Rankin is een regisseur die prima uit de voeten kan met een meer tongue-in-cheek benadering en dat pakt grotendeels goed uit. De toon is over de hele film gezien nogal wisselend en het wordt zelden belemmerd door enige vorm van logica, maar als hersenloos vermaak is dit een bijna ouderwets recht voor z'n raap product.