Meningen

Mooie titel. Ik dacht eerlijk gezegd altijd aan het gelijknamige zomerhitje uit de jaren 80, niet aan het werk van Tennessee Williams.

Het blijkt geen film over een verloren zomerliefde te zijn maar een nogal bizar drama over een rijke vrouw die haar nicht wil kaltstellen zodat die de reputatie van haar overleden zoon niet meer kan bedoezelen. Dat is nogal een uitgangspunt, en het levert een boeiende film op met sterke rollen van Hepburn en Taylor. Hepburn speelt een complex personage, moet een heerlijke rol zijn geweest om te spelen: arrogant, dominant, maar ook labiel en eigenlijk zo gek als een deur. Taylor was bijzonder aantrekkelijk in haar jonge jaren, maar ze speelt ook heel overtuigend de beurtelings kwetsbare en cynische damsel in distress. Topactrice.

De koortsachtige eindscene was een passend slot, al snap ik nog niet helemaal welk 'waarheidsserum' ze toegediend kreeg dat ze plotseling alles kon vertellen. Een of andere inmiddels verboden drug waarschijnlijk. Verder wordt toch weinig aan de verbeelding overgelaten wat betreft Sebastian's wandelgangen, en dat voor een film die met de Hays Code te maken had.

Sullivan's Travels begint erg leuk, met de discussie tussen de studiobonzen en de sterregisseur die maatschappelijk relevante films wil maken. Scherp en grappig: het is Sturges op zijn best. Dat niveau houdt de film niet vol, al komt er steeds als het dreigt in te zakken wel een aardige scène: het stukje bij de twee ouwe vrijsters was vrij komisch, de overdreven achtervolging waarin iedereen in de bus door elkaar geklutst wordt was lekker hysterisch, en zo zijn er nog wel meer. Jammer en onnodig dat er ook af en toe wordt teruggegrepen op gedateerde lach-of-ik-schiet humor. Wat later in de film wordt de toon wat serieuzer maar ook dan zijn er momenten van brille zoals wanneer de gevangenen in de kerk worden verwelkomd onder de klanken van Go Down Moses.

McCrea en Lake zijn leuk in de hoofdrol en de bijrollen worden ook goed ingevuld. Vond hem uiteindelijk wel net wat minder dan The Palm Beach Story, wat ik Sturges' leukste film vind, maar 4 sterren blijven (net) staan.

Oerdegelijke maar ook niet al te boeiende film over de knappe landing in de Hudson van piloot Sully, prima vertolkt door Hanks. Het verhaal is in twee zinnen verteld, en dat wreekt zich: op de landing na (vanuit meerdere gezichtspunten getoond) zitten er nauwelijks spannende momenten in, en ook op drama-gebied gebeurt er eigenlijk niks. Er is wat gebel met het thuisfront (Linney in de ondankbare en nietszeggende rol als ongeruste echtgenote aan de telefoon) en een commissie die Sully ook wel een held vinden, maar ja, regulations. Een film zonder verdere spanningsboog die dus lui vertrouwt op het vakmanschap van de acteurs om er nog wat van te maken.

Kennelijk is in de VS de behoefte aan helden groot, en ik vermoed dat we binnenkort naar het verhaal kunnen kijken van Tammie Jo Shults (die als kers op de taart ook nog eens een vrouw is).

Geen hoogstaande film van Lubitsch, een vrij eenvoudig en niet bijster boeiend verhaaltje. Waarom er avnotuur als genre staat vernoemd mag Joost weten, misschien omdat het zich in een exotisch oord afspeelt. Dankzij de vrouwelijke leads en de decors is het nog wel redelijk OK, en de harem-scenes waren leuk, maar Lubitsch zou later veel en veel beter werk afleveren. Dit is de eerste keer dat ik hem als acteur zag trouwens, hij speelt een vrij prominente rol. Goed geschminkt want hij ziet er uit als 60 maar is nog in zijn roaring 20s.

Intrigerende film- deels omdat je naar bewegende beelden van bijna 90 jaar geleden kijkt, maar ook zeker vanwege de kwaliteiten van de film zelf. Het is natuurlijk een film uit de begintijd van de cinema en de macht van de studio was beperkt, als filmmaker was je in zekere zin autonoom, en door de beperkte techniek moest je creatief zijn. Het camerawerk, met enkele vloeiende shots, is indrukwekkend. De muziek met geluidseffecten werkt prima, en het acteerwerk is natuurlijk overdreven, maar overtuigt toch. De ambitie van Sunrise was groot, alleen de nagebouwde stad moet al een vermogen hebben gekost.

Het verhaal is simpel en enigszins belachelijk: Man wil vrouw vermoorden, krijgt berouw en ze hebben vervolgens een gezellig dagje in de stad, waarna op de terugweg het noodlot alsnog lijkt toe te slaan. Maar toch ontroert het, het spel van De Man en De Vrouw is aanstekelijk en plezierig. Het is zeker geen loodzwaar drama, maar een drieluik, waarbij het dramatische eerste deel wordt gevolgd door een lichtvoetig en vrolijk tweede deel (hier zijn ook een aantal komische scenes), en ten slotte het spannende sluitstuk, met mooie beelden van de storm.

Dikke 4 ****

De eerste keer dat ik Sunset Blvd zag, ik vermoed 15-20 jaar geleden, kon ik het allemaal nauwelijks plaatsen: Gloria Swanson kende ik niet, ik had toen sowieso nauwelijks nog een stomme film gezien, von Stroheim was me onbekend, etc. Toch vond ik het toen al een fascinerende prent. Waarom ik deze film nu pas heb herkeken- geen idee, maar het is duidelijk dat die diepere laag en fijne ironie- Swanson die inderdaad een ster was uit het zwijgende tijdperk die nooit de overstap heeft kunnen maken naar de geluidsfilm, oud-regisseur von Stroheim die regelmatig botste met Hollywood- de film nog een stuk extra cachet geeft.

Het is een perfecte film over film, zowel parodiërend als beschuldigend. Swanson is fenomenaal, misschien wat overdreven voor sommigen, en irritant, maar zo was haar personage. Ik vond haar angstaanjagend en tragisch tegelijk. Prachtig verbeeld, die trots en hoogmoed in haar stem ("I am big, it's the pictures that got small!") met dat geweldige huis, een ego-document in optima forma, als achtergrond. Hoe ze in de laatste scène traag de trap afdaalt, de ogen open gesperd, de mond vertrokken in een grimas, het is een beeld dat me altijd is bijgebleven. Spijtig dat ze de Oscar niet heeft gekregen. Von Stroheim die in zijn eigen films zo vaak een hoge militair speelt is ook sterk. Grappig dat hij als chauffeur moest optreden, hij kon namelijk niet autorijden. Holden speelt misschien wel zijn beste rol als opportunistische schrijver, die je in het begin meteen op het verkeerde been zet door als dode de voice-over te verzorgen.

Ik had een aantal jaar die poster in m'n huis hangen maar tot vandaag had ik nooit de film gezien. En die viel me toch wel tegen. Super Fly is eigenlijk opmerkelijk ingetogen, wat voor een film in een genre dat eindigt op "ploitation" toch wel opmerkelijk te noemen is. O'Neal is een stuk minder cool dan zijn pose op de poster doet vermoeden en er is nauwelijks sprake van spanning. Het kijkt op zich wel lekker weg en er zijn een aantal aardige scenes en de soundtrack is natuurlijk wel OK ("Pusherman" is prominenter aanwezig dan het overbekende titelnummer en dat is helemaal niet erg) maar ik had er toch wel iets meer van verwacht.

De 'moeder aller superheldenfilms', een genre dat inmiddels zo is uitgemolken dat ik mijn interesse heb verloren. Maar zo'n oude superheldenfilm heeft vaak wel wat, mede door de zweem van knulligheid die dergelijke producties vaak omringt. Niet dat ik er verder heel erg van onder de indruk ben, al heeft dat ook te maken met de held in kwestie. Superman is een wel erg brave Hendrik, een onkreukbare hopman, en bovendien zo almachtig dat er van enige spanning of opwinding niet echt sprake is. Reeve geeft hem wel prima gestalte. Hackman als Luthor is OK, beetje vreemd dat hij op het laatst zijn haarstukje van zijn kale schedel trekt, alsof hij dan opeens herkend wordt- maar in een universum waar een bril een onfeilbare vermomming is zal dat ook voor een pruik gelden.

Kidder vond ik ook wel aardig als Lois Lane, ze is in elk geval interessanter dan het andere allitererende superheldenliefje, Vicky Vale. Ned Beatty was dan weer volkomen misplaatst als komische sidekick. En dan Brando: groots aangekondigd in de begintitels, maar een veredelde bijrol uit een overbodige proloog. Die duurt echt veel te lang, beetje background story mag best maar het duurde nu bijna een uur voordat de film een beetje van start ging.

De hoofdfilm is verder niet zo bijzonder. Het begint al met een bizar plan dat zelfs een Bond-schurk hoofdschuddend terzijde zou leggen. Verder wordt Superman wel erg makkelijk bevrijd uit zijn 'dodelijke' val en zit er een paradox in (Superman gaat terug in de tijd om Lois Lane te redden, en om een of andere reden hebben de aardbevingen en damdoorbraak in die alternatieve werkelijkheid nooit bestaan, terwijl de rest van de omstandigheden wel gelijk bleef). En waar normaal gesproken het onschadelijk maken van de eindbaas voor het nodige vuurwerk zorgt is dat in Superman simpelweg weggelaten, hij levert ze gewoon af bij de gevangenis. Luthor was ook geen partij geweest natuurlijk. In deel 2 zal Superman het wel moeten opnemen tegen zijn veroordeelde planeetgenoten, misschien dat dat meer spektakel oplevert.

Fijne film met Cage die voor zijn doen eerder subtiel is in alle gekte. Een Oscar zal hij nooit winnen (hoewel, als het Brandon Fraser is gelukt...), maar blijft toch een bijzonder acteur. The Surfer is een zomerse nachtmerrie over een clash tussen locals en een buitenstaander die ook wel wat maatschappelijke thema's aanstipt, maar toch vooral wil vermaken. De plot over Scally die wel/niet iemand gedood heeft en de wraak van de oude man vond ik niet zo sterk, beetje onnodig ook, gewoon "no live here no surf here" en een raaskallende Cage was voor mij genoeg.

De kijker wordt af en toe op het verkeerde been gezet- het lijkt even of Cage en de oude zwerver één en dezelfde persoon zijn, maar de film is niet bedoeld als mindfuck, dat blijkt alleen een resultaat van zijn tijdelijke geestelijke instorting. Geweldige scène trouwens hoe hij koortsachtig over het strand strompelt en op een gegeven moment een dode rat in zijn broekzak stopt- die later nog van pas komt.

Naast Cage is een hoofdrol weggelegd voor de Australische kust, gevangen in zinderende kleuren, en ook de opvallende score mag genoemd worden.

Een film over een vrouw die alle mannen het hoofd op hol brengt valt of staat met de performance van de femme fatale in kwestie. Gelukkig slaagt Rosita Quintana met vlag en wimpel in haar vertolking van de sexy, manipulatieve Susana.

De overige acteurs zijn degelijk, de oude huishoudster heeft nog wel een leuke bijrol, al had ze tegen het eind nog wel wat vileiner mogen zijn. Het ontbreekt Susana misschien aan een nog net iets scherpere afronding al vond ik het overdreven happy end wel weer vol Buñuel- ironie.

Siodmak begint wel een beetje een favoriet te worden want ook The Suspect is weer een boeiende film. Stijlvol geschoten, visueel mooi en hoewel de film het niet van echte suspense moet hebben was de scène dat de inspecteur zijn fantasie even de vrije loop laat best spannend. Knappe, kalme opbouw ook, ik werd echt in het verhaal gezogen en leefde mee met de arme Phillip, zeggen dat hij ongelukkig getrouwd was is een understatement. Laughton is op zijn best, Raines is charmant, misschien iets te knap en jong voor haar rol, het contrast met Rosalind Ivan kan ook bijna niet groter zijn. Die laatste speelt trouwens ook een puike en belangrijke rol als feeks van dienst.

De film roept interessante morele vragen op, maar wellicht was hij nog beter geweest als de slachtoffers iets meer menselijkheid hadden gekend. Dat Cora behalve een zure ouwe tang bijvoorbeeld wél een aardige moeder was geweest. Nu was het een no-brainer waar de sympathie van de kijker ligt. Ik hoopte dat Phillip ermee weg kwam en niet trapte in het doorzichtige trucje van de inspecteur op het eind. Maar dat had dan weer niet gepast bij zijn karakter, dus uiteindelijk had The Suspect niet beter kunnen eindigen.

Onderhoudend filmpje waarbij de twee hoofdrolspelers de helft van de film naar elkaar op zoek zijn. Beiden waren trouwens niet bepaald sympathiek, ook wel eens fijn na zoveel Japanse films gezien te hebben die veelal bevolkt worden door ideale schoonzonen-en dochters dan wel arme drommels die gedwongen door de omstandigheden het geisha-pad op gaan (niet dat daar per se iets mis mee is).

De film kabbelt soms een beetje voort, de moord kwam dan weer totaal uit de lucht vallen, maar vond het wel leuk om te volgen hoe de twee outcasts hun leven weer een beetje op orde proberen te krijgen, ieder op zijn manier, om dan weer te eindigen zoals ze begonnen.

Zoals zo vaak bij Japanse oudjes vallen de hondsbrutale kinderen op, ik begin me toch af te vragen hoe het mogelijk is dat die schofterige mormels uitgroeien tot voornamelijk voorbeeldige modelburgers.

Goede (anti-) oorlogsfilm wijkt behoorlijk af van wat je meestal te zien krijgt: de ellende is niet minder maar draait minder om direct geweld en meer om angst, honger, familieleden die elkaar kwijt raken- het kwam behoorlijk realistisch over.

Het derde deel vond ik ook het meest indrukwekkend, die laatste scène vooral: de Gestapo die het meisje voor Duits aanzien, zij die van haar stuk gebracht haar valse Poolse naam herhaalt, de opkomende twijfel bij de Duitser en de angst bij het meisje...een gelaagd en beklemmend slotstuk.

Vreemde, behoorlijk originele film - hoewel er wel meer films zijn waarin een dode de hoofdrol speelt, gaat het hier gepaard met de voordelen van een lichaam in ontbinding, gelukkig niet beperkt gebleven tot flatulentie-grappen (al valt niet te ontkennen dat die wel een prominente plaats hebben). Maar ook is het een portret van een zonderlinge jongeman, die de dode min of meer gebruikt om zijn plek op de wereld te duiden. Dat leidt dan tot inzichten zoals dat ieders stront zich uiteindelijk met elkaar vermengt en soortgelijke filosofische beschouwingen.

Radcliffe is er veel aan gelegen niet eeuwig te boek te staan als Harry Potter, en kiest voor wederom een aparte rol. Ik kan dat wel waarderen, eigenlijk liet hij al zien wel een goed gevoel voor humor te hebben (en weinig kapsones) vanaf zijn gastrol in Extras. Dano is ook een acteur die je nogal eens in curieuze rollen tegenkomt, en de twee zijn goed aan elkaar gewaagd. Ook speciale vermelding voor de muziek, vooral bestaande uit gesamplede stemmen, wat prima past bij de setting.

Qua sfeer deed Swiss Army Man me trouwens denken aan vroege films van Michel Gondry.

Een donkere blik op onze tijd waarin iedereen de hoofdrol speelt in zijn eigen film, met bijkomende sterallures. Signe en Thomas zijn een ongelooflijk vervelend koppel- leeghoofdig, oninteressant, zonder ook maar een originele gedachte- de 'kunst' van Thomas is ook een vrij harde kritiek op de Noorse cultuursector. De innerlijke leegte gaat zoals wel vaker gepaard met een enorm ego en de drang om op te vallen en daartoe gaan mensen soms tot het uiterste. Tegelijk wordt ook de marketing van inclusiviteit een beetje op de hak genomen door Signe als model te laten aantreden.

Een interessant gegeven en beide hoofdrolspelers zijn perfect gecast, en er zitten een hoop grappige scenes in (Thomas met bezorgd gezicht, aan bed bij zijn vriendin die is opgenomen in het ziekenhuis, zijn eerste woorden: "Het is toch niet besmettelijk hè?")

Helaas leent het scenario zich meer voor een korte film want de ideeën raken snel op. Halverwege weet je wel zo'n beetje waar het naartoe gaat, en dat is jammer.

Nogal vreemde, soms wat vervelende film die vooral beklijft omdat Hepburn een dubbelzinnige rol speelt als jonge vrouw verkleed als man, en in die hoedanigheid van beide seksen romantische aandacht krijgt- behoorlijk gewaagd in die tijd. De film is een kruising tussen genres, van een Dickensiaans melodrama tot een moderne romantische komedie, en zit vol toespelingen die de Hays Code kennelijk niet begreep, want de film kwam door de strenge keuring heen. Hepburn speelt de rol van tomboy, iets wat niet ver van haar af stond, want zij kleedde zich sowieso het liefst in mannenkleding, en haar androgyne verschijning maakte destijds heel wat tongen los.

Grant is geinig als beroepszwendelaar met cockney accent, maar het script gaat alle kanten op en de verhaallijn van de vader (een wat onwennige Gwenn die zowel voor comic relief als voor drama moet zorgen) past niet echt bij de rest van de film. Het publiek pruimde Sylvia Scarlett niet en Hepburn werd mede door deze flop genoemd in de beruchte 'box office poison' advertentie van 1938, samen met o.a. Garbo, Davis en Dietrich. Ze zou haar zoete wraak al snel krijgen.

Ik dacht het eerste deel naar een sentimentele Kerst-film te kijken, die ongetwijfeld zou eindigen in Gertrude die onder kerkgezang de kerk betreedt, haar dankbare, ziende blik gevestigd op de goedhartige pastoor- maar hoewel die scène er wel in zit, maar dan net wat anders van toon, is het geen zoetsappigheid troef maar eerder een duister drama waarin de menselijke zwakheden centraal staan.

Zo is de op het oog zo brave pastoor niet bepaald van het barmhartige soort. Zijn vrouw is een tragisch figuur verscheurd door jaloezie en bitterheid, en Gertrude zelf ontwikkelt zich tot een getroebleerde jonge vrouw. De setting in de besneeuwde bergen geeft extra cachet aan de ontwikkelingen.

Ik moest bij Blanchar trouwens steeds denken aan de oudere Charlie Chaplin.

Mooie film die ondanks het zomerse sfeertje een sombere ondertoon kent. De leider van een groep twintigers, een knappe rol van Oliver Reed, wordt geheel tegen zijn eigen plannen verliefd op een knappe bezoekster, en begint de leegte van zijn leventje steeds meer in te zien. Het dreigende slot dat wordt ingeleid door het tonen van een pistool en dat zijn climax lijkt te kennen tijdens een bijna agressieve fakkeloptocht, eindigt niet in het verwachte drama, maar dat had ook niet helemaal gepast. The System heeft een aantal bijzondere scenes, soms grappig, soms triestig, vaak allebei. Het is een film die ook een beetje het verlies van de zorgeloze jaren vastlegt. Knap camerawerk van Nicolas Roeg ook. De energieke soundtrack maakt het helemaal af.

Deze Sinbad bevaart niet de wereldzeeën maar jaagt op schone deernen, of althans, dat deed hij- nu aan het eind van zijn leven bezoekt hij zijn vroegere veroveringen, mijmert hij over oude liefdes, en maakt zich op voor het einde, en dat gaat gepaard met een niet altijd coherente beeldenstroom van bloemen, vallende bladeren, allerlei soorten voedsel, wulpse vrouwen etc. Wie een verhaal met een kop en staart zoekt kan deze beter overslaan, maar als je je ervoor open zet kan je je aangenaam verrast worden door de mooie beelden en dito muziek. En een niet te versmaden diner, inclusief een broodje beenmerg.