Meningen

Tja.

Wat moet ik hiervan zeggen zonder de Fellini-worshippers al te erg tegen de haren in te strijken? Neem niet teveel aanstoot aan dit commentaar, dit was mijn eerste Fellini, misschien zijn zijn films net als olijven en moet ik ze gaan leren waarderen!

Maar Amarcord vind ik maar een carnavalesk rariteitenkabinet. Een tè kolderieke freakshow. Het hele gedoe komt op me over als een Tirolerfilm, maar dan in Rimini en zonder naakte vrouwen!

En die zee daar in Rimini lijkt wel erg op plastic zeil???? Hoe heeft dit een Oscar kunnen winnen? Waren er wel andere inzendingen dan?

Om toch met een positieve noot te eindigen: ik heb me evengoed niet verveeld, de film is en wordt nooit voorspelbaar. En is daardoor toch wel het bekijken waard. En krijgt daardoor van mij toch nog een voldoende…. (half puntje extra voor de scène met de pauw!).

De fans van films als 'Twilight Samurai', "Seppuku" en 'Samurai Rebellion' zullen ook deze film wel waarderen. Lekker traag, mooi rustige beelden en best een goed verhaal, zonder dat dat standaard is en wordt. Inderdaad mooi ook het open einde.

Akira Terao vind ik altijd een beetje de 'Johnnyboy Walton' van het Japanse acteursgilde: d.w.z. een acteur met een beetje suffige, lieve uitstraling. In deze (en in de andere films waar ik hem van ken, zoals 'The Professor and His Beloved Equation' en 'The Village') is hij echter perfect gecast en overtuigd hij mij zeer in zijn rol.

Zoon Mifune lijkt inderdaad in zijn doen en laten op zijn vader. Leuk om te zien, net als Tatsuya Nakadai en Hidetaka Yoshioka in de bijrolletjes.

Voor de rest is het gegeven goed uitgewerkt dat 'groot talent hebben' en 'aardig zijn' een combinatie van eigenschappen in een mens is die, tegen alle logica in, bij veel mensen tòch juist wrevel en agressie oproept.

Ik hou wel van dit soort roadmovie dramaatjes en ook dit keek weer prettig weg. Wordt zoals hier al gezegd echter nergens ècht memorabel. Voor velen zal deze film ook te traag en te saai zijn.

Nooit gedacht Kitano, Asano èn Ken Takakura ooit nog eens in één frame te zien! Wellicht wilde Kitano aantonen dat hij ook hele suffe rollen aankan? Nou dat is gelukt, want hij overtuigt wel in zijn rol. Maar waarom Asano hier in zit??? Misschien was hij gewoon in de buurt?

Hmmm, voor een tachtigjarige (inmiddels al ruim 83) ziet hij er toch nog best goed uit! Hij is echter wel wat te oud voor de rol die hij moet spelen, vind ik.

Fraai ingetogen drama. Die knul steelt met zijn performance wel de show. Het geheel blijft boeien, ondanks dat er eigenlijk niet zoveel spectaculairs gebeurd!

Sterk en wrang vond ik de scenes waarin vader in het bijzijn van zijn kind(eren) keihard afgeeft op zijn vrouw en daarbij totaal voorbijgaat aan het feit dat dit wèl hun moeder is -en blijft! (en dan tegen zijn zoon zeggen: "ik zeg dit omdat ik denk dat je oud genoeg bent om over dit soort dingen te praten!")

Sterk ook de scene waarin moeder haar zoon wil helpen met zich wassen. Blijkbaar is ze al zo lang weg dat ze (nog) niet weet dat zoonlief daar (logischerwijs!) op zijn leeftijd niet meer van gediend is!

Minpunten vond ik sommige slordig of niet uitgewerkte zijverhaaltjes, zoals met die dove jongen of dat gedoe met het liefdesbriefje?

Prachtige zwart-wit fotografie met daardoor erg sfeervolle beelden van Parijs. Hier moet de film het toch vooral van hebben. Besson lijkt hiermee een hommage te willen brengen aan meesters als Malle, Dassin, Godard en Melville, die Parijs ook al eens schitterend in beeld brachten.

Debbouze vond ik zeer goed in zijn rol, Rasmussen (dit is toch een Deense naam, niet Zweeds?) is een erg mooie vrouw, maar helaas geen top-actrice. Dat laatste wellicht vanwege haar gebrekkige Frans?

Samen vormen ze echter wel een intrigerend paar en het verschil in lengte geeft een heel apart effect.

Minpunt vind ik toch dat het uiteindelijk een beetje een flut-verhaaltje is. En dan ook nog eentje waarvan ik de strekking toch al deels in vele andere films heb gezien. Hierdoor sleept de film uiteindelijk naar een wat afgezaagd einde toe.

Mijn God, de film met de hoogste luchtvochtigheid allertijden!!! Overal water en mist. De klamheid walmt je tegemoed, ik deed tijdens deze film meteen de verwarming een standje hoger.

Toch een mooie film, 3.5*.

Het lijkt me ook dat het feit dat de film je een ellendig gevoel geeft geen reden mag zijn om een lage beoordeling te geven. Volgens mij is dat toch juist de bedoeling van de film?

Maar ja, na een comedy geven jullie misschien ook een laag cijfer 'omdat je je zó vrolijk voelde na afloop!'......

Hélèmaal niet gezien! Gaaf, dat overkomt me niet vaak! Goed geacteerd dan.

William Dafoe vind ik wel de publiekstrekker van de film. Ik begin hem als acteur steeds meer te waarderen.

Voor de rest een standaard gevangenisfilm, maar toch wel de moeite waard.

Ook deze film van Shimizu is weer een leuk prentenboekje! Kort maar krachtig en weer fris van toon en beeld. Je ziet de ouderdom van de film niet af aan de manier van acteren, het plot en hoe het geheel is gefilmd.

Haha, klopt als een bus figuurlijk en in mijn geval nu ook letterlijk!

Dat vind ik dus ook (verrassend)! Veel Ozu's van de jaren vijftig en andere Japanse films uit die periode ogen véél ouderwetser, stijver en traditioneler?

Mee eens. Hoe Resnais een nieuwe dimensie aan saaiheid heeft gegeven vind ik ook verbluffend. Voortaan heb ik bij slapeloosheid een moderner alternatief voor het tellen van schaapjes.

Ik heb mijn best gedaan, maar uiteindelijk was dit niets voor mij.

Tegen beter weten in toch weer een Allen bekeken...

Tja. Ik vind Woody Allen gewoon vaak niet grappig, eerder irritant en ook nog eens een slecht acteur! Ook hier bekropen de irritaties me af en toe, vooral in de scène na het tennissen!

Wat acteert Keaton dan onnoemelijk irritant, zeg! Op een gegeven moment dacht ik dat er per ongeluk beelden van Rick Mayall in Bottom tussen gemonteerd waren!!! Tsjeesus!

Tijdens de eerste helft van de film kwam ik niet op een voldoende uit, maar gelukkig komt Allen later toch nog met een aantal schitterende spitsvondigheden die me over de streep trokken.

Uiteindelijk toch leuk, misschien na herziening zelfs nog erg leuk!

Wat? Huh?

Heeft NIEMAND hier nog deze film gezien???

Een zeer ontroerende tearjerker van een op alle fronten hoog niveau. Laat je niet bedriegen door de ogenschijnlijk kinderachtige plotbeschrijving, want daarachter gaat een zeer serieuze film met zowel en lach en een traan schuil. Eigenlijk is het prachtdrama vemomd lijkend als kinderfilm, maar zeker géén kinderfilm! De film toont subtiel het dramatische effect van een levensbedreigende ziekte op zowel de patiënt als zijn directe familieleden, met centraal hier het jongere broertje dat sowieso al een beetje een verwend probleemkind is.

Het knappe hier is dat Hanji echt als kind reageert en zich zo blijft gedragen, ook in negatief gedrag. Mooi is dat je als kijker toch sympathie blijft voelen met het joch, dat werkelijk fantastisch wordt neergezet door Jin-bin Park; het lefgozertje met de prachtmimiek hier op de poster. Kindsterren zijn vaak een bron van ergenis, maar hier komen ze (ook de oudere broer en Wook uit het plot presteren bovenmaats) zeer geloofwaardig over, vooral omdat men ze kind laat zijn en blijven.

De film wordt nergens tè sentimenteel en verloopt volkomen geloofwaardig.

Heel fraai ook de tegenstelling tussen het begin van de film en het einde, waar de karaktergroei van Hanji heel subtiel wordt neergezet!

Zeer aanbevelenswaardig en alweer een voorbeeld dat er in Korea wel degelijk fraaie films worden gemaakt! Voorlopig zie ik geen minpunten of zulke minieme dat ik afgerond nog op de maximale scoren uitkom.

De best (enige met Ned. subs?) verkrijgbare Sabu is inderdaad niet zijn beste film. Maar toch zeker niet slecht. Het begin is sowieso erg sterk met de bankoverval, de nasleep en de 'moord'op Ren Osugi!

Geniaal ook het muziekje tijdens de achtervolging na de bankoverval, dat overgaat in het beatje op de i-pod/walkman van het meisje dat wordt neergestoken!

Het middenstuk van de film vond ik dan weer wat minder en bijna langdradig, maar het einde is toch wel weer zeer aardig.

Inderdaad moet je wel goed uitgelapen zijn om deze film een klein beetje te kunnen volgen. Wat kennis over de historie van Japan en de relatie Shogun/Keizer is ook wel meegenomen!

Voor mij de eerste film van Shinoda van voor de jaren negentig. Ook voor het eerst dat ik Tetsuro Tanba in een hoofdrol zie en ik ben het met de commentaren eens dat hij die met verve vervuld!

Een ontnuchterende jidai geki volgens mij, met Seppuku en twee films van Tadashi Imai, behorende tot de eerste films waarin de samurai op een minder romantische manier werden geportreteerd, vergelijkbaar met wat in het Westen rond dezelfde tijd gebeurde met films over de Middeleeuwen.

Knap dat men echter de antisamurai die Tanba speelt óók niet als een stereotype held afbeeld, maar ook als machtwellustige. Het enige sympathieke karakter in de film is zijn maitresse Oren, die voor hem sterft.

Deze film ga ik zeker nogmaals kijken, want nu was ik wat teveel gespitst op het te willen volgen en begrijpen van het verhaal. Maar de film heeft meer dan dat te bieden, zoals een aantal schitterend in beeld gebrachte gevechten. De freeze-frames vond ik overigens soms niet zo geslaagd, alhoewel ze zo wel misschien meer effect opleveren.

Poeh!

Een film die ik zeker nogmaals moet zien om er a) wat van te proberen te begrijpen en b) omdat het filmisch een verbluffende film is met zowel gruwelijke als mooie beelden.

Geweldige performances van Dafoe en Gainsbourg trouwens. Von Trier vraagt wel flink wat van hen!

Dat de film opgedragen is aan Tarkovsky en dat von Trier daar blijkbaar door is geïnspireerd is wel duidelijk zichtbaar in de beeldtaal van deze film. Veel (het shot van de hut bijvoorbeeld) deed me denken aan 'Zerkalo'. Toch lijkt von Trier hier ook mee te spelen door ook een soort antiTarkovsky-shots te plaatsen (het troebele water bijvoorbeeld).

Apart en ik weet nog steeds niet of ik dit goed vind of juist niet.

Aandoenlijke documentaire. De film heeft zeker zijn momenten, zoals het optreden van Anvil tijdens de trouwerij van bassist Ivan waar een groot aantal van de gasten toch liever een coverbandje of levensliedzanger hadden zien spelen!

Zelf vind ik de muziek van Anvil niet echt om naar huis te schrijven en ik denk dat ze het ook nooit in zich hadden om het echt te maken. Hoewel de boys toch wel genieten van bepaalde momenten die hun rockleven met zich meebrengt (duidelijk te zien in Japan of als ze naar Stonehenge gaan!) en soms tevreden zijn met wat ze toch hebben weten te bereiken, blijven ze toch nog gefocust op die doorbraak (die ècht nooit gaat komen!).

Ze doen me denken aan één van mijn favoriete bands die wel eindelijk tot dit besef zijn gekomen: Magnum. Zelf blijf ik deze band geweldig vinden, al ben ik waarschijnlijk de enige in heel Nederland. Zij blijven ook doorgaan tot ze er bij neervallen, kunnen er nèt van leven en genieten er duidelijk van. Maar doorbreken zullen ze nooit meer.

Ik had zelf wel iets meer willen zien van de belevenissen van de band op tour.

Leuke film à la Guerre du Feu. Het is maar de vraag in hoeverre dit de realiteit van toen weerspiegelt, maar het is leuk om eens te zien. Net als in zijn documentaires slaagt Malaterre er in het één en ander overtuigend te brengen. Muziek is ook mooi en passend voor een film als deze.

Beesten heb ik wel gezien? De ijsbeer op de poster, bizons, paarden et cetera!

Minnetje vond ik toch het 'bovennatuurlijke' in de film (AO die met dieren kan praten en dergelijke).

Ik van de Japanse Punkrock zeer goed passen als omlijsting van deze film! Al hoor ik wel liever foute punkbandjes als Hi-Standard of The Blue Hearts.

Voor de rest een rauwe film met een heerlijk grauw decor. Weer eens heel wat anders als al die blije highschoolfilms als 'Linda Linda Linda', 'Yoru no Pikunikku' en 'Swing Girls'.

Geweldig einde ook! Ook daarvoorhet shot op het dak. Zou Arai werkelijk de hele nacht daar hebben gestaan? Ik vraag me af hoe ze dat hebben geflikt. Zag er wel héél gaaf uit zo!

Een zeer genietbare film van István Szabó. In het begin ziet het er wat knullig uit. Ik hoop dat dat de bedoeling was, want de actiescènes van de vader moeten zich in de verbeelding van de jongen afspelen en ziet er nu daardoor erg overtuigend èn komisch uit! De spelvreugde van de acteurs spat in ieder geval wel van het doek! Het ziet eruit of ze het erg grappig vonden deze film te maken.

De jongen fantaseert logischerwijs over de vader die hij nooit heeft gekend en krijgtt daardoor wat status in de klas en kan zich daar op latere leeftijd bijna niet meer los van rukken. Zelfs dan blijft hij de waarheid mooier vertellen dan die is.

Het geheel wordt luchtig verteld en en passant krijgen we nog wat recente Hongaarse geschiedenisles.

Mooie soundtrack op het thema van 'Vader Jacob'!

Ook nog József Madaras (de hoofdpersoon in Jancsó's 'My Way Home' en 'The Red and the White') in een bijrolletje gespot.

Het vervolg is weer mooi en het 'soap'effect zorgt ervoor dat je van meet af aan al meevoelt met de hoofdpersonages. Bovendien maakt Ray duidelijke verwijzingen naar Pather Panchali. (zoals de hier al eerder gememoreerde trein-scène. Wat ik overigens wel gek vond, want in de scène daarvoor zitten moeder en zoon gezamelijk in de trein, dus waarvoor Apu dan nu nog zo enthousiast reageert? Maar ja, misschien dat ik straks in de parkeergarage ook wel ineens weer enthousiast uitroep: 'kijk! een auto!' ?)

Maar wat tussen haakjes staat mag de pret niet drukken, want in een rustig tempo glijdt de film voorbij met een prima passende soundtrack. We worden ook getrakteerd op fraaie beelden en krijgen een leuk kijkje in het indiase leven.

Wat ik weer een grote plus van de film vind is dat Ray nergens oordeelt; de dingen 'gebeuren' gewoon! Er zit dan ook geen slechterik in de film.

Ik kijk al uit naar 'the world of Apu'....

Eigenlijk wel typisch Koreaans deze comedy, met daarin inderdaad een beetje drama. Wel wat pover op beide vlakken, maar wat mij betreft nou ook niet enorm slecht. Veel poep en plashumor ook, maar soms moest ik toch wel grijnzen vanwege sommige situaties.

Papa die zijn jeugdvriend weer ontmoet en zich vergaapt op diens werk als lingerie-ontwerper, vond ik wel grappig bijvoorbeeld.

Het plot doet wat denken aan een iets humoristischere versie van 'The Champ', waaraan deze film qua drama echter de mindere is, en aan Jacob Cheung's 'The Kid'.

Het acteren is over het algemeen prima, zeker ook het jochie. Een talentje, want hij doet dit ook erg goed in 'Jibeuro' en veel later in '4th Period Murder Mysterie'.

Jammer dat de film op het einde toch wat ontspoort.

Eindelijk ook het laatste deel bekeken en weer genoten.

Prachtige muziek en een heerlijk voortkabbelend verhaal. In tegenstelling tot Co Jackso vond ik de volwassen Apu volstrekt niet storend. Ik vond het juist knap hoe subtiel deze volwassen Apu vooral ook in gedragingen leek op de kind-Apu, zoals bij het wakker worden (het zich uitrekken!).

Mooiste deel van de film is inderdaad als Apu en Aparna gaan samenwonen en langzamerhand elkaar gaan waarderen en liefhebben!

Mooi en van evenhoog niveau als de andere twee delen van de trilogie.

Dat deze film op dit tijdstip werd uitgezonden, want dit lijkt me toch ècht een film voor meisjes die nog de 'Tina' (bestaat dat blad nog?) lezen. Zou zou een flut-verhaaltje uit dat bakvissenblad kunnen zijn. Voor die doelgroep wellicht wel een leuk filmpje, voor mij dus helemaal niets.

Wat ik me meteen afvroeg: "waarom wensen die tutten niet gewoon dat die moeder een supercarrière in dat negorijendorp krijgt, zodat de tutjes vrienden blijven èn moeder haar carrière kan blijven navolgen?"

Om een idee van deze film te geven:

Net zoiets als Hsiao-hsien Hou's 'The Time to Live and the Time to Die', maar dan gefilmd door een verkeerdomgehouden verrekijker!

Hé`-lè-maal niks dit. Hopeloos. Dit ligt niet aan het script (het verhaal is best interessant, jammer, jammer, jammer!), de acteurs (in hoeverre je dat van kilometers afstand kunt beoordelen) en de lokaties.

De film bestaat vrijwel volledig uit long wide shots. Dit levert wel mooie plaatjes van de omgeving op, maar geen ook enkele empathie voor de hoofdpersonen. Je kunt hun emoties niet zien. Wat ze doen kun je niet zien. Je kunt vaak niet eens zien wie nu wie is!

Waardeloos! Alleen kijken als je wilt zien hoe het NIET moet!

Kijkt erg lekker weg, deze film! Luchtig, herkenbaar en grappig. Het acteren van de kids is af en toe wel matig, maar daar kijken we maar even doorheen, want soms kent de film ook sterke momenten. Zoals wanneer de 2 jongetjes zondag's voor zichzelf ontbijt klaar maken. Bij het openen van de melkdop spat de melk rond. Ik kan me niet voorstellen dat dit van tevoren door Truffaut is gepland! Het gebeurde gewoon per ongeluk (je ziet één van de jochies een fractie van een seconde in de camera kijken met een blik van: 'o, jee! De take verknalt!') en Truffaut heeft besloten dit er niet uit te knippen. Dit doet Truffaut meer in deze film en deze aanpak geven de film een ongekende frisheid!

Truffaut's dochter lijkt trouwens wel op haar vader, zeg! Hij maakt zelf (volgens mij) ook nog tweemaal een cameo.

Het plot klopt niet helemaal, want de worstelaar in de film heet Wladyslaw Góralewicz en niet Stanislaus Zbyszko Cyganiewicz, al lijkt de film inderdaad wel grotendeels gebaseerd op het leven van Stanislaus Zbyszko. Op zich wel een leuke film met in ieder geval een origineel onderwerp, waar ik vrijwel niets wist. Zo wist ik niet dat worstelen rond 1900 een standaard onderdeel was in circussen. De film zelf is wat donker geschoten, maar qua aankleding en rekwisieten ziet het geheel er wel erg goed uit. Voorts is op het acteren van Majchrzak niets aan te merken. Wel had het leven van Góralewicz/Zbyszko wat mij betreft iets beter uitgewerkt kunnen worden en wat meer gevechten had ook wel leuk geweest.

Grappig de historie te zien van hoe eigenlijk dat fake-gedoe van de WWE pro-wrestling is ontstaan. Het gokken was ook toen al belangrijker dan sportiviteit en eerlijke competitie.

Stanislaus Zbyszko, wiens leven dus waarschijnlijk model stond voor deze film, bleek inderdaad net als Góralewicz een filosoof en groot liefhebber van verfijnde kunsten. Zijn naam kwam me al bekend voor, maar hij speelt 'the Great Gregorius' in Jules Dassins geweldige 'Night and the City'. Leuke wetenswaardigheid is dat Dassin tijdens het schieten van de film regelmatig naar experimentele (moeilijke) toneelstukken ging en de enige van de crew die met hem meeging was Zbyszko!

Best leuk om eens te zien en van te leren. Zeker aanbevelenswaardig voor liefhebbers van WWE en/of worstelen.

Jammer dat die Shimizu-boxen zo hemeltergend veel geld kosten, want iedere film van hem vind ik tot nog toe zeer vermakelijk.

Ook hier weer een lekker prentenboekje met leuke karakters en kleine verwikkelingen.

Belachelijk ondergewaardeerd hier. Of gewoon nog niet gezien door de juiste liefhebbers.

De film is grotesk en lijkt totaal geen hoop te bevatten. Deed me erg denken aan 'Gummo' van Horamony Korine en ook aan die andere Iranese film 'Gaav' van Dariush Mehrjui. Het gebrek aan hoop maakt dit wel een erg moeilijke film om te bekijken, maar Samira Makhmalbaf tovert ons wel haarscherpe beelden voor van een wereld die mij erg vreemd voorkwam en die ver van mijn bed lijkt te staan. De duidelijk niet professionele acteurs zetten een prima performance neer en zijn op zichzelf al heel interessante figuren. Als ik de beenloze jongen zie bewegen en klimmen (Yuri van Gelder is er niets bij) dan doe ik mijn petje diep af! Ook hij (in de film) is een slachtoffer en op sommige fronten beklagenswaardig. Dit doet Samira Makhmalbaf knap en maakt van de jongen geen eendimensionale slechterik.

De paardjongen is werkelijk geweldig!!!

Prima film met, ik herhaal het nog maar eens, een ontzettend mooie muzikale omlijsting door Miles Davis!

Voor een debuut is het niet onaardig.......

En (zeker samen met de muziek van Miles Davis) kan ik uren naar een door Parijs ronddwalende Jeanne Moreau kijken!