L'Année Dernière à Marienbad (1961)

In navolging van een (gelukkig) kort durende mode in de franse literatuur, gingen ook een paar franse cineasten op dezelfde toer : vooral géen verhaal, fraaie beelden, meestal zwart-wit, interessante acteurs die niet in lachen uitbarsten, veel herhalingen (= poëzie) en associaties van het genre dat de jalouzieën voor de ramen iets te maken moeten hebben met de jalouzieën van de hoofdpersonen.

Op festivals had dit soort films daverend succes. Er valt gewoon veel over te ouwehoeren, en dat hoort ook bij film. Nieuwe kleren van de keizer ? Ach nou ja... misschien is dat overdreven. Maar een tikje scepsis is wel op z'n plaats.

Wie echt geïnteresseerd is, moet het zeker es proberen, deze film. En er zullen altijd mensen blijven die dit het mooiste vinden wat er bestaat. Ik heb daar vrede mee. Als ze maar uit m'n buurt blijven !

Dat lijken me inderdaad enge mensen Hugo .

Wel een interessante film dit, misschien kan ik het beter bijzonder noemen. De willekeur, de flarden beeld en dialoog die elkaar constant opvolgen, ach.. het fascineert wel even, maar gelukkig duurde het niet veel langer dan anderhalf uur.

Ik stoorde me trouwens wel aan die verschrikkelijke orgelmuziek die te pas en te onpas keihard werd ingezet, terwijl die dromerige, traag observerende beelden de film juist in zo'n aangenaam sfeertje duwden. Film maakt gehakt van narratieve conventies, maar is wat dat betreft uiteindelijk niet meer dan een boeiende mislukking.

Hoe heb je deze gezien Goodfella?

Vanmiddag in Cinerama. Had ik je even moeten waarschuwen?

Geweldige film, Mulholland Drive tot de macht 69

Ik vond 'm interessant als experiment, voor een keertje. Maar steriel.

Mulholland Drive barst van de emoties. Dat vind ik iets heel anders.

In een tijd dat verbeelding grotendeels beperkt blijft tot het vastklampen aan uitslagen van statistieken is een film uit kort vervlogen tijd die niet probeerde als een braaf hondje het afgehaakte staartje van de kassa trouwhartig te laten kwispelen al gauw het slachtoffer van de consumerende massa die opzij bij de beursvloer van de nieuwe tijd als kleine sluwe keizertjes in hun blote kont staan te dringen omdat ze liever geld steken in liberale aandelen van verlichte rechtlijnigheid zonder fantasievolle krommingen omdat het niet hoeven lezen van kleine lettertjes hen meer schijnzekerheid biedt dan het steeds maar moeten oplichten van een bedekking aan de achterkant voor het doen van de natuurlijke behoeften.

Via emotionele waarden van beeld en geluid vrij abstract in niet hapklare brokstukken film een ervaring beleven van door het geheugen dwarrelende herinneringen is een geheel andere manier van het springen naar vermaledijde billenkoek om te happen dan het kijken naar de verfilming van een semi-literair verhaal vol vals chique verborgen psychologische en andersoortige ideeën.

Ik vind L' Année Dernière à Marienbad (1961) van Alain Resnais in ieder geval een stuk consequenter in stijl en daarom beter geslaagd dan Lost Highway (1997), één van de pogingen die David Lynch deed om films te componeren met de nadruk op emotionele beeldtaal. In laatst genoemde compositie klinken de tonen uit een knorpiepende saxofoon te vertrouwd van de mislukkende burgermansrelatie tussen moderne singles onder toezicht van een uit de hoge hoed getoverd kaal clichémannetje weggelopen uit een midzomernacht droom met veel te grote konijnenoren.

De meeste kijkers zien in films slechts de dingen die ze geleerd hebben te zien, er zijn maar weinig kijkers die hun eigen ogen durven te geloven.

Leuke reactie BASWAS, vooral je laatste zin kan ik absoluut beamen, ik merk bij mezelf niets anders.

De film kon ik trouwens ook best smaken, ik hou erg veel van mysterieuze films die aan je oog voorbijrollen zonder dat je eigenlijk weet waar het juist over gaat, terwijl je dat eigenlijk toch te weten komt zonder het te merken. De vergelijking is niet meer echt origineel, maar ik vind dat David Lynch in Rabbits bijvoorbeeld juist hetzelfde weet te bereiken.

Ik ga dus niet uitweiden over de betekenissen van Marienbad want die kan ik ook voor mezelf niet formuleren, maar ik wil eigenlijk gewoon zeggen dat ik het een fascinerende, onderhoudende (net lang genoeg, dat wel), mooie (zeg maar ontroerende) film vond, helemaal niet zo elitair zwetserig als veel mensen hem verwijten te zijn. Wat ik trouwens enorm kon apprecieren was de orgelmuziek, vraag me niet waarom maar ik vond die absoluut perfect passen bij de film. Meningen kunnen dus verschillen, dat blijkt weeral.

Film gekeken, daarna een docu over de film gezien (docu behandelde oa een viertal interpretaties van de inhoud) en vervolgens de film herzien met de nieuw verworven inzichten en ik moet concluderen dat L' Annee Derniere a Marienbad een visueel surreeel meesterwerk is. Een poetische, esthetische, maar bovenal intellectuele ervaring. L' Annee Derniere a Marienbad bestaat uit onnoemlijk veel lagen en is op vele manieren te interpreteren. In de docu werd Kubrick's The Shining een remake genoemd en de uitleg was zeer plausibel. Zowel op inhoudelijk vlak als op visueel vlak. Denk maar eens aan de overeenkomende tracking shots in de hallen en gangen van kasteel en motel. Ook werd er een link gelegd met Hitchcock's North By Northwest. Zelf denk ik dat Resnais' film connecties heeft met ontelbare films. Marienbad gaat over emotie en het mens-zijn en de film speelt met cinema, editing, verhaalstructuur en tijd. De film staat naar mijn mening juist loodrecht op Mulholland Drive van Lynch: MD toont namelijk een alternatief universum waarin de mensen emoties tonen, terwijl L' Annee Derniere a Marienbad ons een universum toont waarin emoties niet lijken te bestaan. De mannelijke hoofdpersoon probeert de vrouw juist te overtuigen van het bestaan van emoties.

Visueel is Marienbad trouwens overdonderend mooi. Prachtig gebruik van licht en donker, schitterende lange takes, dan weer een snel gemonteerde scene, fenomenale composities.... deze film heeft het allemaal. Het enige minpuntje zit 'm in de soundtrack; soms werken de orgelgeluiden erg goed, maar soms zijn ze te aanwezig en is stilte meer op zijn plaats. Ik hou het vooralsnog op 4,5*

Aparte en mysterieuze film Aparte sfeer met goede acteerprestaties en de emoties komen goed naar boven.

Zeker een toppertje .

4,0*

Zeldzaam slecht zeg, heb nog niet vaak met zo veel plezier de 0,5 gegeven. Kon hier echt helemaal niets mee

Heb L'Année Dernière à Marienbad vooral als een hermetische film ervaren (en wellicht wat te gemaakt en star). De constant nasale toon van de voice-over, de herhalende rijders door de gangen, het drukkende zwart-wit beeld. Door deze 'dichte' vertelvorm is het (voor mij, ik kan het me namelijk ook anders voorstellen) uiterst moeilijk om mee te worden gesleept door de film.

Vond vooral de spelingen met beeld en vertellingen interessant. Hierdoor werd bijna alle logica aan de film onttrokken (of kon ik het gewoonweg niet volgen?) en bleef er vooral een zwijmelde sfeer over. Wat ik dan weer van die constante orgelmuziek vond, weet ik nog niet. Vond het an sich erg mooi, maar misschien ietwat te aanwezig op den duur. Hierdoor begon ik het als achtergrond te ervaren en dreef mijn aandacht meermaals af.

Dat is jammer, want in principe vond ik het een erg boeiende film. Misschien later nog eens proberen.

Of je vindt hem erg goed óf je vindt er helemaal geen bal aan. Zo zou je dit soort films kunnen kwalificeren. Een tussenweg is er gewoon niet. Ik heb hem 3 maal bekeken en ik vond hem elke keer weer beter. Deze film moet je ook meer dan een keer bekeken hebben, want het is geen gemakkelijke film. Je moet de juiste bril opzetten, die van een filosoof zou ik haast zeggen. Ik vond deze film visueel schitterend. Een waar kijkgenot. Dat mensen deze film niet kunnen pruimen kan ik mij best wel voorstellen. Dit soort films zijn nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd.

http://www.amazon.com/s/ref=nb_ss_gw/105-3431304-7505260?url=search-alias%3Daps&field-keywords=last+year+at+marienbad

Films kun je in mijn ervaring vaak beter op amazon.co.uk halen. De op DVDBeaver de hemel ingeprezen Optimum-uitgave is daar nu voor €8,50 incl. verzendkosten te krijgen (cf. ca $30 excl. op amazon.com).

Vanmorgen deze film weer eens voor de 4e keer bekeken. Visueel is en blijft dit een schitterende film. Film oogt als een kunstwerk, als een schilderij waarvan de beelden dan weer stilstaan, dan weer bewegen. Nooit heb ik de gangen van een kasteel zo mooi verfilmd gezien. Zoals de gangen van het barokke kasteel ogen als een labyrinth, zo oogt ook het plot in deze film. Wat is waarheid, wat is herinnering, wat is fantasie. Daarop geeft Resnais geen antwoord op. Volgens de regisseur is het aan de kijker zelf om dat in te vullen. Wat dat betreft is deze film net zo'n puzzel als "Lost Highway" van David Lynch, hoewel verder elke gelijkenis ophoudt.

De rol van de vrouw werd trouwens perfect vertolkt door Delphine Seyrig. Haar dromerige vertolking vond ik een lust voor het oog. Ook vond ik dat de score, de orgelmuziek best goed in deze film paste.

Alain Resnais was met deze film zijn tijd ver vooruit. Deze film betekende toen in die tijd een radicale breuk met de tradionele verhaalstructuur.

Verhoging van 4,5* naar 5,0*

De DVD die ik van deze film heb is die van Optimum World (UK import) met engelse ondertitels.

Met vette tegenzin aan begonnen want Resnais’ andere wapenfeit, Hiroshima mon amour, vond ik een afgrijselijke draak, met zijn zelfingenomen, bombastische quasi-diepzinnigheid. In feite kun je hetzelfde plakken op deze, maar ik moet toegeven dat dit etiquette hier toch niet echt blijft zitten. Er is namelijk geen andere film zoals L’année... Het is een volstrekt unieke film die volledig op zichzelf staat: je weet niet echt wat je zit te kijken, wat waar is, wat niet, wat nu eigenlijk gebeurt. Het verhaal had ook in drie minuten gekund: man probeert een jaar na de encounter een vrouw ervan te overtuigen met hem te elope-en, vrouw doet vooral moeilijk. Het zijn de trage, lange shots door het barokke hotel die me zullen bijblijven (en die me deden denken aan The shining) en die een mooi contrast vormen met de leegte van de in het hotel vertoevende jetset. Geïnterpreteerd als een parodie op Hollywood-romantiek, maar dat lijkt me volstrekte onzin. Daarvoor neemt Resnais zichzelf veel te serieus. Dat is eigenlijk het enige manco van de film: het is zo verdomde serieus. Hadden die dialogen niet gewoon een stuk aardser gemoeten? Was L’année... maar geen Franse film geweest, maar een Italiaanse. Dan was het waarschijnlijk helemaal raak geweest.

Ik heb het kaart-/luciferspelletje onder de knie. Ik ben nu ook onverslaanbaar.

Ik kon hier niets mee. Te afstandelijk en ongrijpbaar.

Deze cinematografische parel is inderdaad heel afstandelijk en ongrijpbaar. Daar heb ik juist heel veel mee.

Pffff ... Heb het precies 55 minuten weten vol te houden alvorens af te haken. Die orgelmuziek alleen al, VRESELIJK. Wat een kwelling. Het komt niet vaak voor dat ik een film voor het einde afzet maar er zijn grenzen. Toegegeven dat ik erg moe was toen ik aan dit geheel begon. Misschien ooit nog eens herzien en proberen af te kijken, zal in ieder geval dan zorgen dat ik fit en uitgerust ben. Geen cijfer uiteraard deze keer.

De orgelmuziek was afgrijselijk. Al moet ik wel zeggen dat het gewenning vereist, aangezien ik mij er later niet meer zo aan stoorde als in het begin van de film. Vreselijk misplaatste muziek die de mysterieuze, dromerige aard van de film afbreekt tot een zondagsmis in de St. Pieterkerk, louter gevuld met kerksympathisanten die van kerkmuziek houden.

Afgezien van de muziek vond ik Last Year at Marienbad verder wel een zeer intrigerende film, die mij zowel aan als afstootte. In het begin moest ik er even inkomen. De manier waarop Resnais met zwart - wit, mise-en-scène, beeldcomposities en statische en vlug door elkaar gemonteerde shots speelde was werkelijk verbluffend. De scene waar die vent in een donkere bar zit, terwijl er steeds wat langer oplichtende, sneeuwwitte beelden tussendoor gemonteerd werden zal ik allicht niet snel vergeten, evenals de gestileerde scenes waar je vanaf het balkon op de prachtige tuinen en de horizon neerkeek.

De thematiek greep mij verder ook wel aan. Alhoewel je het zoals sommige als een flauw wel - niet spel kunt bestempelen, vond ik de ogenschijnlijke schijn die door de vrouw werd opgehouden en de vraag of sommige scenes nu wel of niet echt gebeurd waren en in welke context ongelofelijk interessant om te aanschouwen. In het begin vond ik het allemaal wat te random statisch qua camerawerk maar al snel kwam er verandering in en wist vooral het camerawerk mij in vervoering te brengen.

Deze film had alleen vele betere muziek verdiend. Voor nu 3,5*

Inderdaad een overduidelijke inspiratiebron voor Boe's Reconstruction, maar ik heb van deze toch een stuk minder genoten. Weliswaar leuk om dingen te herkennen (vrouw met de drie keuzes, gebruik van voice-over), en inhoudelijk erg interessant, maar toch niet mijn film. Dat heeft drie hoofdoorzaken.

Ten eerste de afschuwelijke muziek. Wat een kattengejank zeg, jezus. Ten tweede is de film (nog) een stuk abstracter dan Reconstruction en ontbreekt de chemie tussen de hoofdrolspelers volledig. Hierdoor werd het mij te afstandelijk en onmenselijk. Film is volgens Boe en "backstage pass into life", een uitgangspunt dat ik deel, maar wat we hier te zien krijgen heeft met 'leven' weinig te maken.

Ten derde (en belangrijkste) gaat L'Année Dernière à Marienbad toch wel gebukt onder zijn leeftijd. De net-niet-stabiele-cameravoering, het gedateerde geluid, het theatrale acteerwerk en vooral de verschrikkelijke decadentie uit die periode... ik erger me er aan.

Thematisch en narratief erg fascinerend en leuk om te zien waar Boe een deel van zijn mosterd haalt, maar audiovisueel niet mijn ding. Dan heeft Boe het beter voor elkaar.

2,5*

Eerste en vooral: Baswas, je laatste zin in je post is prachtig! Ik doe mijn best volgens die gedachte naar films te kijken, maar een zekere 'conditionering' kan je toch niet uitsluiten. Hoe je het draait of keert, mensen verwachten het 'stabiele' filmpatroon. Maar je moet zeker en vast ook openstaan voor afwijkende filmvormen, waarvan deze L'Année Dernière à Marienbad wel een erg goed voorbeeld is (of toch althans op verhaaltechnisch vlak).

Hier ga ik niet helemaal mee akkoord, en voor een deel snap ik de kritiek ook niet. De cameravoering vond ik juist enorm vloeiend, voor mij persoonlijk is de beeldenpracht hét sterktepunt van deze film. Mooie tracking shots, heerlijke symmetrieën binnen het kader, fantastische interieurs (heb je het hierover wanneer je het over 'verschrikkelijke decadentie' hebt?),...

Het theatrale acteerwerk versterk voor mij net het ünheimliche sfeertje dat doorheen de film zit; het houterige, ietwat afwezige acteerwerk versterk het 'droomgevoel'. Indien de acteerprestaties veel realistischer geweest waren, had Resnais het de kijker volgens mij moeilijker gemaakt om zich onder te dompelen in de sfeer van de film.

L'Année Dernière à Marienbad kwam op mij over als een unieke film, die absoluut thuishoort in de filmcanon. Echter ga ik meteen ook toegeven dat ik minstens een vijftal keer mentaal gesmeekt heb voor het einde van de film en dat ik me op sommige momenten toch ergerde aan - let's face it, of is het te kort door de bocht? - het ietwat pedante, intellectuele Franse toontje van de voice-over.

Maar hier tegenover staat dan wel dat ik betoverd was door de visuele pracht van de film en dat ik voor een groot deel wel in de droomsfeer gezogen werd. Sowieso is het een erg fascinerende film; het is één van de moeilijkste films die ik de afgelopen jaren zag, maar ik wil hem graag ooit nog eens opnieuw zien. Want ik vermoed dat wanneer ik over de eerste hindernissen geraak, dat dit voor mij wel een heel mooie film kan worden.

Voorlopig kan ik niet verder dan een dikke 3*, wegens de enorm vermoeiende kijkbeurt, maar ik hoop dat ik deze film ooit nog een dikke 4* kan geven.

3*

De bedoeling was uitstekend, maar de uitvoering leek NET niet helemaal perfect. En zeker bij zulke takes is perfectie juist zo belangrijk, want elke lichte hapering of schok doet de hele beweging teniet. Dat heeft dan denk ik gewoon te maken met inferieure (vergeleken met camera's van nu) techniek.

Ook bepaalde statische shots zijn gewoon net even bibberig. Het is gewoon niet zo soepel als het wat mij betreft zou moeten zijn, en tegenwoordig zou kunnen.

Ook, maar gewoon al dat deftige gedoe. Dat pedante toontje wat je noemt hoort er ook bij. Met het intellectuele heb ik dan weer geen problemen. Een beetje uit de hoogte mag best, zolang het maar niet gepaard gaat met van die chique etiquette. Daar kan ik absoluut niet tegen. Stond me bij 2046 en In The Mood For Love ook al niet aan.

Tsja, bij mij is het net andersom. Was er wat meer warmte, wat meer chemie geweest, dan was het geheel juist veel sfeervoller geworden . Is maar net naar wat voor een gevoel je op zoek bent, denk ik. Natuurlijk geeft Resnais expliciet aan dat het acteerwerk zo bedoeld is (parallel aan dat hele toneelstuk aan het begin inclusief pans en close-ups van de toeschouwers), maar voor mij heeft het absoluut geen meerwaarde. Integendeel.

Dat zeker, en ook zijn historische waarde accepteer ik. Alleen geef ik daar geen punten voor.

Misschien heb ik minder aandachtig naar de film gekeken dan jij; in elk geval kwamen eventuele schokken (akkoord, soms een héél lichte 'knik' in de montage, wat wel spijtig was) niet storend over bij mij.

En die etiquette en het deftige gedoe, inclusief mooie kostuums (nu ik er aan denk, op de één of andere manier kwam dat beeld van de vrouw in verenkleed op het bed enorm iconisch over...) en barokke kamers, maakten het voor mij des te genietbaarder. Net omdat het niet echt meer 'van deze tijd' is (of toch niet in mijn leefwereld), versterkt het het surreële karakter van de film in mijn ogen. Maar zoals je net zegt, iedereen zoekt zijn eigen gevoelens en ideëen in een film.

Kan me wel vinden in de woorden van danuz; hermetisch is een goede betiteling van L'Annee derniere a Marienbad. Verder ben ik wat positiever. De opening kluistert je gelijk aan het beeld, en dat blijft eigenlijk zo, hoewel er wat haperingen zijn in de mate van 'gekluisterdheid'. Met name de sfeer is sterk, en die ontstaat door een combinatie van de statige zwart-wit beelden, het mysterieuze verhaal en de hoogst originele soundtrack. Vond de orgelmuziek namelijk erg passen hier, het is abstract en dreigend. Wat dat met kerkmuziek te maken zou hebben, zoals maxcomthrilla suggereert, ontgaat me volkomen. (En is dat trouwens iedere zondagmiddag in de Sint Pieter? Moet echt magnifiek zijn om eens mee te maken. ). Jammer dat de montage soms inderdaad nogal abrupt is, zowel van beelden als van geluid. Daarnaast had het verhaal dat van mij wel iets duidelijker mogen worden. Maar goed, dit zijn eigenlijk kleinigheden. Verder opnieuw een meer dan interessante en eigenzinnige film van Resnais.

De Dom in Utrecht heeft het in ieder geval elke zaterdag (hier).

Klopt. Ben daar ook een paar keer heen geweest, niet voor de orgelmuziek dan maar wel voor de domcantorij. Prachtige sfeer natuurlijk in zo'n kerk en ook goeie uitvoeringen (1x per jaar doen ze bijvoorbeeld de Hohe Messe van Bach).