menu

L'Année Dernière à Marienbad (1961)

Alternatieve titel: Last Year at Marienbad

mijn stem
3,51 (222)
222 stemmen

Frankrijk / Italië
Drama / Mystery
94 minuten

geregisseerd door Alain Resnais
met Delphine Seyrig, Giorgio Albertazzi en Sacha Pitoëff

In een luxe hotel probeert een vreemdeling een getrouwde vrouw te overtuigen dat zij vorig jaar in Marienbad een affaire hadden. Zij kan zich niets herinneren, maar hij blijft proberen haar over te halen met hem weg te gaan.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=yc6n2McMAnY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van maxcomthrilla
3,5
eRCee schreef:
Vond de orgelmuziek namelijk erg passen hier, het is abstract en dreigend. Wat dat met kerkmuziek te maken zou hebben, zoals maxcomthrilla suggereert, ontgaat me volkomen.


Ik heb vroeger lang in een kerkkoor gezongen. Tijdens repetities en zondagsmissen werden wij muzikaal altijd ondersteund door een orgelist, daardoor link ik orgelmuziek automatisch aan kerkmuziek. Ik zie er dus geen mate van abstractheid in die jij erin ziet en ervaarde het uiteindelijk vooral als suf. Het levert de film gemakkelijk een vol punt aftrek op.

avatar van Verhoeven
2,5
Last Year at Marienbad is een hermetische gesloten film die min of meer commentaar geeft op de verhalende film. Niet alleen staat de tijdsstructuur ter discussie maar ook de karakterontwikkeling krijgt na het zien van deze film een compleet andere betekenis. Alain Resnais brengt dit in geperfectioneerde composities in beeld. Let vooral eens op hoe Resnais de ruimte gebruikt om zijn personages in beeld te brengen of hoe gestroomlijnd de architectuur in Marienbad in beeld is gebracht en hoe de personages in dienst lijken te staan van de herinnering van de ‘‘vreemdeling’’. Door de vele herhalingen en bespiegelingen in de film lijkt het wel alsof Resnais het vrije leven in twijfel trekt. Zitten we niet allemaal vast in tijd en ruimte? De film is dus ontzettend gelaagd en op vele manieren interpreteerbaar/ discussieerbaar maar ik kon er zelf niet veel mee. Het kwam op mij nogal klinische en afstandelijk over alsof ik niet uitgenodigd was om deze film te gaan zien.

avatar van Baggerman
2,0
maxcomthrilla schreef:
De manier waarop Resnais met zwart - wit, mise-en-scène, beeldcomposities en statische en vlug door elkaar gemonteerde shots speelde was werkelijk verbluffend.


Mee eens. Hoe Resnais een nieuwe dimensie aan saaiheid heeft gegeven vind ik ook verbluffend. Voortaan heb ik bij slapeloosheid een moderner alternatief voor het tellen van schaapjes.

Ik heb mijn best gedaan, maar uiteindelijk was dit niets voor mij.

avatar van kos
1,5
kos
Niks mis met kunstfilms, niks mis met poetische vertellingen, niks mis met vorm boven verhaal, niks mis met mooie beelden in plaats van dialogen etc. etc.

Maar dan wel op een interessante manier met interessante ideeen svp!

avatar van Montorsi
5,0
Hehe kan me goed voorstellen dat je dit heel saai vindt. Tegelijkertijd snap ik zelf ook helemaal niet zo goed waarom ik het geweldig vond. Moet het allemaal ook nog wat verwerken, kan ook nog niet echt een cijfer geven.

Vond die dialogen echt fantastisch, hoewel je soms amper meekreeg wat nou echt de betekenis was, was de poezie en het ritme al genoeg. Verder imponerende shots en vooral de montage die opvallen, en een erg aanwezige soundtrack. Daarnaast barst de film van de sfeer. Kan alleen niet zeggen wat dit nou echt goed maakt, maar sommige films hebben nu eenmaal een X-factor en dit is er eentje. Veel beter dan Reconstruction wat mij betreft die hier wel erg veel op lijkt moet ik zeggen.

4.5* voorlopig, kan deze dagen ook zomaar een halfje vanaf gaan.

avatar van wendyvortex
4,0
Mij bevalt deze een stuk beter dan "Hiroshima Mon Amour".
Dat vond ik een interessante film, maar weinig meeslepend.
Hier gebeurt dat wel.
Een soort vreemde surrealistische wereld die af en toe doet denken aan Tystnaden (De Grote Stilte) van Ingmar Bergman en ook een vreemde haast SF-sfeer meekrijgt (Ik moest denken aan Blokken van Bordewijk of zelfs Mondriaan) zo scherp brengt de camera de tuin in beeld (driehoekige boompjes).
Tijdsbesef loopt hier ook compleet door elkaar.
Vaak is het niet helemaal duidelijk wat dit jaar en wat vorig jaar was en regelmatig wordt er in één en dezelfde scene gesprongen.
Wat mij betreft één van de hoogtepunten uit de Franse new wave.
Hypnotiserend en betoverend.

avatar van Mug
5,0
Mug
Resnais op de top van z'n kunnen, na een handvol korte documentaire meesterwerkjes en natuurlijk het sublieme Hiroshima Mon Amour. Hij flikt het om nog iets intrigerenders en mooiers uit de hoge hoed te toveren dan wat ik al reeds heb mogen aanschouwen.

Ik kan weer allerlei standpunten gaan herhalen over de strakke cameravoering (en strakke gezichten en een strakke tuin). Over emoties. Over filosofie. Over een mysterie. Over de editing. Over de tijdsprongen (incl. andere jurkjes van Seyrig). Over het verhaal (of juist het gebrek daar aan?).

In ieder geval werd ik anderhalf uur compleet meegezogen door de beeldenpracht, de lokatie, het mysterie, de verschijning van de drie protagonisten [m.n. Pitoeff die wel uit een horrorfilm lijkt te zijn weggelopen], en natuurlijk die heerlijke orgelherrie (die na een uur opeens overgaat in een halve minuut van een kakofonie van strijkers).

Grappig dat de documentaire die als extra op de dvd staat (die er op los interpreteert) notie maakt van Kubrick's The Shining en Hitchcock's North by Northwest. Maar geen woord werd er gerept over horrorklassiekertje Carnival of Souls (te danken aan de orgelherrie en de waltz-scene), die een jaar later uitkwam. Het is natuurlijk beter te zwepen met grote namen dan zo'n one hit wonder.

L'Année Dernière à Marienbad is een bijzondere ervaring (pour moi) vol interessante lagen. Er valt genoeg te ontleden, maar daar zit ik ook niet op te wachten. Soms is het fijner om een mysterie een mysterie te laten zijn.

[mental note] En vanaf nu uit de buurt blijven van hugohei... [/mental note]

avatar van Knisper
3,5
Behoorlijk intrigerende film, die uiteindelijk voor mij net iets meer interessant dan goed is. Er wordt leuk gespeeld met perspectief, achtergronden, montage e.d. en de film trekt als een soort roes aan je ogen voorbij. Uiteindelijk wist ik niet helemaal wat ik er mee aan moest en vond ik het na een uur wel wat inzakken (doordat het ook wel veel van hetzelfde is).

Vooral intrigerend zijn de bijfiguren die op de achtergrond eigenlijk niks staan te doen, klaarstaand totdat er in het script iets gemeld staat waardoor ze moeten bewegen. Zo lijkt de hele film over een soort controle over de beelden, gebeurtenissen, locaties etc. te gaan. Best een goede film dus.

avatar van Co Jackso
3,0
Bij het mogen zien van een absolute klassieker is er altijd het verwachtingspatroon. Dit soort films hebben voor mij namelijk altijd de potentie om uit te groeien tot een persoonlijke favoriet. Enige verwachtingen had ik al bij deze film, omdat ik een aantal jaar geleden Hiroshima Mon Amour en Nuit et Brouillard heb gezien. De eerste viel nogal tegen, en was vooral oninteressant omdat de karakters mij niet konden boeien en de vertelstructuur mij niet lag. Nuit et brouillard beviel mij een stuk beter.

De recensies voor deze film, hoewel ik die vooraf niet heb doorgenomen, zijn zeer wisselend. Na het zien van de film heb ik eenzelfde reactie. Na een vijftal minuten wist ik al dat de film geen topwaardering zou krijgen, maar zonder de film op te geven, bleef ik mijn concentratie vasthouden. Uiteindelijk herstelde de film zich voor een deel, maar net als Hiroshima Mon Amour, wist deze film geen uitgesproken gevoelens op te wekken.

Visueel zit het goed bij deze film, en ook qua originaliteit heb ik weinig te klagen. Ondanks de verschillende betekenissen die de film kan hebben, blijft het verhaal voor mij niet interessant genoeg. Deels komt dit door de wijze van presenteren, ontbreken van boeiende karakters en het hoge repetitieve karakter van de film. Kortom de duidelijke plus- en minpunten zorgen ervoor dat mijn eindbeoordeling uitkomt op een kleine voldoende.

avatar van The One Ring
3,0
Het paleis dat als kasteel doorgaat, met die wonderbaarlijke tuin en eindeloze gangen is een schitterende locatie voor een film. Resnais laat de camera er flink op los gaan, met vele lange, glijdende shots en door de personages geregeld op een andere plaats in de film te zetten. Het is werkelijk prachtig gefilmd in zwart-wit, waarin de schaduwen niet zozeer dreigend als wel ongemakkelijk mysterieus zijn. Dit wordt ondersteund door de verwarrende montage, die op onverwachte momenten wegknipt of parallellen toont tussen voorgaande stukken. Geen idee wat de meeste gebruikers hier tegen de orgels hebben. Ik vond het prachtig. Somber, mysterieus, duister, maar ergens ook weer romantisch. Het paste voor mij perfect in het totaalplaatje. Net als de drie hoofdrolspelers. Delphine Seyrig heeft een dromerige schoonheid die bij haar naam past, Albertazzi is een toepasselijk mysterieuze gentleman en van Pitoëff hoop ik dat regisseurs hem later nog in horrorfilms gebruikt hebben.

Een nagenoeg perfect totaalplaatje levert het op. Hoe komt het dan toch dat Last Year at Marienbad voor mij niet echt werkt? Toegegeven, het eerste half uur hypnotiseerde me en het volgende half uur bleef het intrigerend. Daarna is het vooral meer van hetzelfde, al zou je zeker kunnen zeggen dat de gehele film constant hetzelfde doet. Mijn probleem is niet dat ik uitleg wil, want dit is het soort film waarbij je al bijna meteen kunt raden dat je die niet krijgt. Mijn probleem is meer dat de afstandelijke abstractie van de personages niets voor mij is. Resnais behandelt de mensen bijna als filmtechnieken. Hun woorden zijn net zo bombastisch-poëtisch als de muziek die de orgels voortbrengen en hun gedrag is even kunstmatig en steriel als die camerabewegingen. Daarmee is alles enerzijds perfect op elkaar aangesloten, maar het geeft de film iets zinloos mee. Ik weet niet waarom ik zou willen kijken naar een film over een romance waarbij liefde niets meer met emotie te maken heeft. Eveneens heb ik niet zoveel met een film over herrinnering waarbij de gaten in het geheugen niet vanuit de personages, maar vanuit de schrijver lijkt te komen.

De eerder gebruikte term 'hermetische film' is dan ook prima op zijn plaats. Ik kijk ernaar, vergaap me aan de schoonheid, maar loop uiteindelijk weg met het gevoel dat het niets met mij of met de wereld te maken heeft. Een film niet alleen als zichzelf, maar vooral voor zichzelf. Toch zie ik wel in hoe sommige mensen wel binnen zouden kunnen dringen tot dit afgesloten werk en de schoonheid zouden kunnen inademen. Interessante film, maar niet een die me bijzonder aanspreekt.
3*

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
The One Ring schreef:
Resnais laat de camera er flink op los gaan, met vele lange, glijdende shots en door de personages geregeld op een andere plaats in de film te zetten. Het is werkelijk prachtig gefilmd in zwart-wit, waarin de schaduwen niet zozeer dreigend als wel ongemakkelijk mysterieus zijn.
Ik reageer nu toevallig op dit bericht. Meerdere prijzen het camerawerk, zoals ook hier. Maar nergens wordt de naam Van Sacha Vierny genoemd. Bij deze! Hulde aan diegene die het toekomt. Want mooi is het.

avatar van otherfool
1,0
Was Hiroshima voor mij nog een mixed bag, deze Marienbad deed de oogleden veelvuldig en steeds langduriger knipperen. Zalvende stem kletst anderhalf uur vol, maar het hoe, wat en waarom blijft in het midden. Fotografie is prachtig, de karakters afstandelijk, het verhaal afwezig, de waardering nihil.

1*.

4,0
Vandaag L'Année Dernière à Marienbad mogen zien voor mijn studie (vak: wetenschapsfilosofie). Ik moet zeggen dat ik zeer onder de indruk ben van het 'fenomeen' tijd dat in deze film een prachtige rol speelt. Hoe de scenes in elkaar overlopen/doorlopen of juist abrupt eindigen is fantastisch gedaan. Daarnaast de vele hints die bij de eerste keer kijken te al opvallen in bijvoorbeeld muziek, kostuums en kleur (zwart/wit contrasten).

Dit wordt een film om zeker nogmaals te bekijken. Misschien dat die dan wat tegenvalt, aangezien dat naar alle waarschijnlijkheid niet op een groot doek zal zijn, helaas.

avatar van nognooit
2,5
Een taaie film. Het doet, zoals enkele al voor mij zeiden, afstandelijk aan en dat maakt het toch een lastige zit.
De cinematografie is echter wel zeer mooi en de, soms zeer aanwezige, muziek kon ik wel waarderen. Dramatisch en sfeervol.

Met het verhaal kan ik helaas niet zo veel. Ik denk dat dit typisch zo'n film is die bij een herziening pas echt goed tot zijn recht komt.

avatar van Fikret8
5,0
Een unieke filmervaring dat helaas de enige in zijn soort is. Wordt overigens veel te laag beoordeeld.

Reinbo
Een droom van een film. Wat een schitterende film is dit, de meest prachtige visuals en een heerlijk dromerig sfeertje. Imposant kunstwerk waar ik eigenlijk nog geen woorden voor heb. Totaal unieke filmervaring, soms wat taai, maar dat deed er eigenlijk weinig aan af.

Duidelijk is wel dat de film van grote invloed is geweest, want ik durf te stellen dat zo'n beetje de helft van Kubricks oeuvre hier schatplichtig aan is geweest. Ik zou The Shining welhaast een soort remake durven noemen, maar ook Barry Lyndon, Eyes Wide Shut en de eindscene van 2001 in de kamer vinden hier hun visuele oorsprong. Maar ook Lynch heeft hier veel mosterd vandaan.
Een prachtige 4,5 en moet snel eens meer van Renais gaan zien.

avatar van wibro
5,0
Reinbo schreef:
Een droom van een film. Wat een schitterende film is dit, de meest prachtige visuals en een heerlijk dromerig sfeertje. Imposant kunstwerk waar ik eigenlijk nog geen woorden voor heb. Totaal unieke filmervaring, soms wat taai, maar dat deed er eigenlijk weinig aan af.


3,5
Vijftig jaar geleden vond ik waaschijnlijk alleen de vrouw, waarnaar verlangd werd interessant. Gisteravond op TV5 (helaas Duits nagesynchroniseerd, maar met Franse ondertiteling m.b.v. teletekst 888) heb ik opnieuw gekeken. Wat je ziet en meemaakt is niet wat er echt gebeurt, maar alleen maar wat je denkt dat er gebeurt.. En dat is precies het geniale van Alain Resnais in deze film. Je moet wel wat geduld opbengen bij deze film, maar als je je open stelt voor prachtige beelden en de muziek en het verhaaltje daaraan volledig ondergeschikt maakt, valt er heel veel te genieten van deze 4 **** film.

avatar van wibro
5,0
dumo2929 schreef:
Gisteravond op TV5 (helaas Duits nagesynchroniseerd, maar met Franse ondertiteling m.b.v. teletekst 888) ...


Dat Duits past echt niet bij Delphine Seyrig. Ik zou daarom deze film nog een keer gaan bekijken maar dan niét nagesynchroniseerd. Ik weet zeker dat je deze film dan nog hoger gaat waarderen.
Ik heb deze prachtige film gelukkig op DVD (UK import) met Engelse ondertiteling.

avatar van Zandkuiken
3,5
Montorsi schreef:
Vond die dialogen echt fantastisch, hoewel je soms amper meekreeg wat nou echt de betekenis was, was de poezie en het ritme al genoeg.

Geweldig inderdaad, dat Frans van Albertazzi klonk prachtig.

Vond dit toch wel een zeer bijzondere film. Nog niet helemaal overweldigd, maar Resnais slaagde er in ieder geval in mij van de eerste tot de laatste seconde te intrigeren. Waarom precies weet ik eigenlijk niet echt, maar ik raakte steeds meer ondergedompeld in de dromerige, wat sinistere sfeer.

De trage tracking shots (denk inderdaad Kubrick), de fijn uitgekiende composities, de elegante zwart-wit fotografie, de orgelmuziek, de setting (dat majestueuze hotel), de non-naturalistische acteerprestaties... L'Année Dernière À Marienbad lijkt zich af te spelen in een compleet eigen universum, los van tijd. En is daardoor een volstrekt unieke film geworden.

Erg intrigerend dus, maar wel heel moeilijk om hier een score aan vast te kleven. Tot aan een tweede kijkbeurt alvast 3,5*.

avatar van gauke
3,5
Een bijzondere, surrealistische film met verwarrende beelden en monotone orgelmuziek: het lijkt een onechte droom zonder verklaring, een illusie tussen wakker zijn en slapen, tussen waarheid en leugen, tussen nu en vroeger, een puzzel die je geduld danig op de proef stelt. Met tijdstippen die verspringen en verschuiven, gebaseerd op herinnering, waarneming en fantasie. Invloeden van David Lynch zijn voelbaar. En of ik het allemaal begrepen heb?

avatar van Spetie
3,0
Mijn tweede Resnais dit, na het erg mooie Hiroshimo mon Amour. Een fijne eerste film schept altijd wat verwachtingen voor een volgende. Last Year at Marienbad lost die verwachtingen echter niet helemaal in.

Visueel zit het allemaal best goed in elkaar. De film heeft mooie zwart-wit beelden en daarnaast wordt het kasteel waar de film zich grotendeels afspeelt op fraaie wijze getoond. Sowieso is het trouwens een erg mooi kasteel. De muziek is wat wisselvallig. Soms best aangenaam, maar als de orgels harder gaan spelen, klinkt het soms wat te schel en te fel naar mijn zin.

Het acteerwerk is verder in orde. Pitoëff en Albertazzi spelen naar behoren, maar vooral Delphine Seyrig doet het erg overtuigend. Het is trouwens ook een erg mooie vrouw moet ik zeggen. Toch is het voor mij geen echte topper. Ik werd nooit echt de film ingetrokken en ik vond het hele gebeuren vaak ook erg afstandelijk ogen. Het riep in ieder geval geen gevoelens bij mij op.

Het is al met al een interessante film om een keer gezien te hebben. Zeker niet slecht, maar te afstandelijk om echt heel goed te worden.

3,0*

avatar van wihu61
Ik heb hem besteld en ben zeer benieuwd; ik houd wel van dit soort films.

avatar van jipt
4,5
Schitterende film. Qua fotografie verschrikkelijk mooi, maar ook verhalend één van de knapste dingen die ik ooit heb gezien, soort niet-chronologische-flashback-droom vertelling. Dè voorloper van het surreële drama. Vanaf het intro, tot het einde, weet de kijker niet wat zich op welke locatie in welke tijd afspeelt, een soort droomvoorstelling van een verloren liefde die nooit heeft bestaan. Werd er na een kwartier al helemaal in meegesleurd. En hoewel de vertelling nogal bijzonder was, is het niet moeilijk om te volgen, in tegenstelling, juist prettig. De kijker kan op elk moment, op elk tijdstip, bij elke voice-over kiezen wie je, wat je, waar je en wanneer je het ziet. Het maakt daarom ook niet uit of je het zou snappen of niet zou snappen, het is immers nooit de waarheid. De poëtische voice-over rond het geheel af. Ik denk dat ik maar eens op een meid afstap en ook zo'n verhaal ga aanhangen


Maar ook visueel een prachtfilm, aankleding, het 'smoothe' camerawerk en de voorlopers van de long-tracking shots (slow-tracking shots). Gemixt met mooie art direction en costuumdesign. Prachtige zwart/wit fotografie trouwens. En qua montage het mooiste, dit komt heel erg overeen met de vertelling, aangezien we elk segment van het verhaal op een andere locatie zien en alle locaties worden door elkaar heen gemonteerd waardoor je een soort hallucinerend, surrealistisch droomgevoel bekruipt waar je anderhalf uur in blijft hangen. Typisch zo'n film waarbij je de ondertiteling aan de ene kant wilt uitzetten omdat het alleen maar afleidt van het visuele, en aan de andere kant aan wilt laten aangezien de voice-over zo mooi poëtisch is, dan maar een cursus Frans. 4*/4,5*

yorgos.dalman
gauke schreef:

"Invloeden van David Lynch zijn voelbaar."


Maakte Lynch voor 1961 al films dan?

Mug schreef:

Maar geen woord werd er gerept over horrorklassiekertje Carnival of Souls (te danken aan de orgelherrie en de waltz-scene), die een jaar later uitkwam. Het is natuurlijk beter te zwepen met grote namen dan zo'n one hit wonder.


Fijn dat iemand zich dit obscure werkje nog herinnert. Prachtig klein, raadselachtig filmpje...

avatar van Donkerwoud
2,5
Doet me een beetje denken aan hoe ik ''De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen'' heb ervaren. Het zit technisch magnifiek in elkaar, maar ik vond er geen ruk aan.

avatar van Vinokourov
2,5
Was ik nog redelijk te spreken over Hiroshima mon amour, deze film van Resnais verveelde me enorm. Een man ontmoet in een luxe resort een vrouw, beweert dat ie haar een jaar eerder ook al gespot heeft en stalkt haar de rest van de film. Dit allemaal ondersteund met wanstaltige orgelmuziek. Nee, het was heel afstandelijk allemaal en vervelend ook. De cinematografie was nog wel oke, maar met mooie plaatjes alleen kan ik niet zoveel.

avatar van Glacius
4,0
Audiovisueel sterk, dat geef ik toe, maar de film is ook zeer fragmentarisch en de karakters zijn statisch op emotioneel gebied. In tegenstelling tot Reconstruction, waarvan ik duidelijk kan zien dat deze elementen van Marienbad heeft overgenomen, voel ik bij deze film de emotie niet. Dit komt mede door de vervelende herhalende dialogen/scènes en emotieloze karakters. Lijkt me een essentieel gegeven om van dit concept te kunnen genieten.

avatar van NYSe
4,0
De schitterende fotografie en de fenomenale montage worden op bijna spectaculaire wijze door Resnais toegepast om een droom te reconstrueren. Meer dan eens deed het me allemaal denken aan de schitterende schilderijen van René Magritte.

Desalniettemin dreigt de film in het middenstuk een beetje in de herhaling te gaan vallen, en zodoende ietwat te gaan slepen. De ontoegankelijke dialogen en de orgelsoundtrack maken het er niet makkelijker op, wat van L'Année Dernière à Marienbad toch een flink pittige film maakt om doorheen te komen.

Voor nu een nette 4 sterren, maar dit schreeuwt om een herziening.

yorgos.dalman
Ja, het is meer een prachtig kunstwerk dat je van een afstand bewondert dan echt een intieme, emotionele ervaring.
Fascinerend tot en met - maar wel een beetje 'koud rondom het hart'...

Gast
geplaatst: vandaag om 14:26 uur

geplaatst: vandaag om 14:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.