L'Année Dernière à Marienbad (1961)

Leuke reactie BASWAS, vooral je laatste zin kan ik absoluut beamen, ik merk bij mezelf niets anders.

De film kon ik trouwens ook best smaken, ik hou erg veel van mysterieuze films die aan je oog voorbijrollen zonder dat je eigenlijk weet waar het juist over gaat, terwijl je dat eigenlijk toch te weten komt zonder het te merken. De vergelijking is niet meer echt origineel, maar ik vind dat David Lynch in Rabbits bijvoorbeeld juist hetzelfde weet te bereiken.

Ik ga dus niet uitweiden over de betekenissen van Marienbad want die kan ik ook voor mezelf niet formuleren, maar ik wil eigenlijk gewoon zeggen dat ik het een fascinerende, onderhoudende (net lang genoeg, dat wel), mooie (zeg maar ontroerende) film vond, helemaal niet zo elitair zwetserig als veel mensen hem verwijten te zijn. Wat ik trouwens enorm kon apprecieren was de orgelmuziek, vraag me niet waarom maar ik vond die absoluut perfect passen bij de film. Meningen kunnen dus verschillen, dat blijkt weeral.

Vanmorgen deze film weer eens voor de 4e keer bekeken. Visueel is en blijft dit een schitterende film. Film oogt als een kunstwerk, als een schilderij waarvan de beelden dan weer stilstaan, dan weer bewegen. Nooit heb ik de gangen van een kasteel zo mooi verfilmd gezien. Zoals de gangen van het barokke kasteel ogen als een labyrinth, zo oogt ook het plot in deze film. Wat is waarheid, wat is herinnering, wat is fantasie. Daarop geeft Resnais geen antwoord op. Volgens de regisseur is het aan de kijker zelf om dat in te vullen. Wat dat betreft is deze film net zo'n puzzel als "Lost Highway" van David Lynch, hoewel verder elke gelijkenis ophoudt.

De rol van de vrouw werd trouwens perfect vertolkt door Delphine Seyrig. Haar dromerige vertolking vond ik een lust voor het oog. Ook vond ik dat de score, de orgelmuziek best goed in deze film paste.

Alain Resnais was met deze film zijn tijd ver vooruit. Deze film betekende toen in die tijd een radicale breuk met de tradionele verhaalstructuur.

Verhoging van 4,5* naar 5,0*

De DVD die ik van deze film heb is die van Optimum World (UK import) met engelse ondertitels.

Ik kon hier niets mee. Te afstandelijk en ongrijpbaar.

De orgelmuziek was afgrijselijk. Al moet ik wel zeggen dat het gewenning vereist, aangezien ik mij er later niet meer zo aan stoorde als in het begin van de film. Vreselijk misplaatste muziek die de mysterieuze, dromerige aard van de film afbreekt tot een zondagsmis in de St. Pieterkerk, louter gevuld met kerksympathisanten die van kerkmuziek houden.

Afgezien van de muziek vond ik Last Year at Marienbad verder wel een zeer intrigerende film, die mij zowel aan als afstootte. In het begin moest ik er even inkomen. De manier waarop Resnais met zwart - wit, mise-en-scène, beeldcomposities en statische en vlug door elkaar gemonteerde shots speelde was werkelijk verbluffend. De scene waar die vent in een donkere bar zit, terwijl er steeds wat langer oplichtende, sneeuwwitte beelden tussendoor gemonteerd werden zal ik allicht niet snel vergeten, evenals de gestileerde scenes waar je vanaf het balkon op de prachtige tuinen en de horizon neerkeek.

De thematiek greep mij verder ook wel aan. Alhoewel je het zoals sommige als een flauw wel - niet spel kunt bestempelen, vond ik de ogenschijnlijke schijn die door de vrouw werd opgehouden en de vraag of sommige scenes nu wel of niet echt gebeurd waren en in welke context ongelofelijk interessant om te aanschouwen. In het begin vond ik het allemaal wat te random statisch qua camerawerk maar al snel kwam er verandering in en wist vooral het camerawerk mij in vervoering te brengen.

Deze film had alleen vele betere muziek verdiend. Voor nu 3,5*

Inderdaad een overduidelijke inspiratiebron voor Boe's Reconstruction, maar ik heb van deze toch een stuk minder genoten. Weliswaar leuk om dingen te herkennen (vrouw met de drie keuzes, gebruik van voice-over), en inhoudelijk erg interessant, maar toch niet mijn film. Dat heeft drie hoofdoorzaken.

Ten eerste de afschuwelijke muziek. Wat een kattengejank zeg, jezus. Ten tweede is de film (nog) een stuk abstracter dan Reconstruction en ontbreekt de chemie tussen de hoofdrolspelers volledig. Hierdoor werd het mij te afstandelijk en onmenselijk. Film is volgens Boe en "backstage pass into life", een uitgangspunt dat ik deel, maar wat we hier te zien krijgen heeft met 'leven' weinig te maken.

Ten derde (en belangrijkste) gaat L'Année Dernière à Marienbad toch wel gebukt onder zijn leeftijd. De net-niet-stabiele-cameravoering, het gedateerde geluid, het theatrale acteerwerk en vooral de verschrikkelijke decadentie uit die periode... ik erger me er aan.

Thematisch en narratief erg fascinerend en leuk om te zien waar Boe een deel van zijn mosterd haalt, maar audiovisueel niet mijn ding. Dan heeft Boe het beter voor elkaar.

2,5*

Kan me wel vinden in de woorden van danuz; hermetisch is een goede betiteling van L'Annee derniere a Marienbad. Verder ben ik wat positiever. De opening kluistert je gelijk aan het beeld, en dat blijft eigenlijk zo, hoewel er wat haperingen zijn in de mate van 'gekluisterdheid'. Met name de sfeer is sterk, en die ontstaat door een combinatie van de statige zwart-wit beelden, het mysterieuze verhaal en de hoogst originele soundtrack. Vond de orgelmuziek namelijk erg passen hier, het is abstract en dreigend. Wat dat met kerkmuziek te maken zou hebben, zoals maxcomthrilla suggereert, ontgaat me volkomen. (En is dat trouwens iedere zondagmiddag in de Sint Pieter? Moet echt magnifiek zijn om eens mee te maken. ). Jammer dat de montage soms inderdaad nogal abrupt is, zowel van beelden als van geluid. Daarnaast had het verhaal dat van mij wel iets duidelijker mogen worden. Maar goed, dit zijn eigenlijk kleinigheden. Verder opnieuw een meer dan interessante en eigenzinnige film van Resnais.

Mee eens. Hoe Resnais een nieuwe dimensie aan saaiheid heeft gegeven vind ik ook verbluffend. Voortaan heb ik bij slapeloosheid een moderner alternatief voor het tellen van schaapjes.

Ik heb mijn best gedaan, maar uiteindelijk was dit niets voor mij.

Hehe kan me goed voorstellen dat je dit heel saai vindt. Tegelijkertijd snap ik zelf ook helemaal niet zo goed waarom ik het geweldig vond. Moet het allemaal ook nog wat verwerken, kan ook nog niet echt een cijfer geven.

Vond die dialogen echt fantastisch, hoewel je soms amper meekreeg wat nou echt de betekenis was, was de poezie en het ritme al genoeg. Verder imponerende shots en vooral de montage die opvallen, en een erg aanwezige soundtrack. Daarnaast barst de film van de sfeer. Kan alleen niet zeggen wat dit nou echt goed maakt, maar sommige films hebben nu eenmaal een X-factor en dit is er eentje. Veel beter dan Reconstruction wat mij betreft die hier wel erg veel op lijkt moet ik zeggen.

4.5* voorlopig, kan deze dagen ook zomaar een halfje vanaf gaan.

Mij bevalt deze een stuk beter dan "Hiroshima Mon Amour".

Dat vond ik een interessante film, maar weinig meeslepend.

Hier gebeurt dat wel.

Een soort vreemde surrealistische wereld die af en toe doet denken aan Tystnaden (De Grote Stilte) van Ingmar Bergman en ook een vreemde haast SF-sfeer meekrijgt (Ik moest denken aan Blokken van Bordewijk of zelfs Mondriaan) zo scherp brengt de camera de tuin in beeld (driehoekige boompjes).

Tijdsbesef loopt hier ook compleet door elkaar.

Vaak is het niet helemaal duidelijk wat dit jaar en wat vorig jaar was en regelmatig wordt er in één en dezelfde scene gesprongen.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten uit de Franse new wave.

Hypnotiserend en betoverend.

Resnais op de top van z'n kunnen, na een handvol korte documentaire meesterwerkjes en natuurlijk het sublieme Hiroshima Mon Amour. Hij flikt het om nog iets intrigerenders en mooiers uit de hoge hoed te toveren dan wat ik al reeds heb mogen aanschouwen.

Ik kan weer allerlei standpunten gaan herhalen over de strakke cameravoering (en strakke gezichten en een strakke tuin). Over emoties. Over filosofie. Over een mysterie. Over de editing. Over de tijdsprongen (incl. andere jurkjes van Seyrig). Over het verhaal (of juist het gebrek daar aan?).

In ieder geval werd ik anderhalf uur compleet meegezogen door de beeldenpracht, de lokatie, het mysterie, de verschijning van de drie protagonisten [m.n. Pitoeff die wel uit een horrorfilm lijkt te zijn weggelopen], en natuurlijk die heerlijke orgelherrie (die na een uur opeens overgaat in een halve minuut van een kakofonie van strijkers).

Grappig dat de documentaire die als extra op de dvd staat (die er op los interpreteert) notie maakt van Kubrick's The Shining en Hitchcock's North by Northwest. Maar geen woord werd er gerept over horrorklassiekertje Carnival of Souls (te danken aan de orgelherrie en de waltz-scene), die een jaar later uitkwam. Het is natuurlijk beter te zwepen met grote namen dan zo'n one hit wonder.

L'Année Dernière à Marienbad is een bijzondere ervaring (pour moi) vol interessante lagen. Er valt genoeg te ontleden, maar daar zit ik ook niet op te wachten. Soms is het fijner om een mysterie een mysterie te laten zijn.

[mental note] En vanaf nu uit de buurt blijven van hugohei... [/mental note]

Behoorlijk intrigerende film, die uiteindelijk voor mij net iets meer interessant dan goed is. Er wordt leuk gespeeld met perspectief, achtergronden, montage e.d. en de film trekt als een soort roes aan je ogen voorbij. Uiteindelijk wist ik niet helemaal wat ik er mee aan moest en vond ik het na een uur wel wat inzakken (doordat het ook wel veel van hetzelfde is).

Vooral intrigerend zijn de bijfiguren die op de achtergrond eigenlijk niks staan te doen, klaarstaand totdat er in het script iets gemeld staat waardoor ze moeten bewegen. Zo lijkt de hele film over een soort controle over de beelden, gebeurtenissen, locaties etc. te gaan. Best een goede film dus.

Bij het mogen zien van een absolute klassieker is er altijd het verwachtingspatroon. Dit soort films hebben voor mij namelijk altijd de potentie om uit te groeien tot een persoonlijke favoriet. Enige verwachtingen had ik al bij deze film, omdat ik een aantal jaar geleden Hiroshima Mon Amour en Nuit et Brouillard heb gezien. De eerste viel nogal tegen, en was vooral oninteressant omdat de karakters mij niet konden boeien en de vertelstructuur mij niet lag. Nuit et brouillard beviel mij een stuk beter.

De recensies voor deze film, hoewel ik die vooraf niet heb doorgenomen, zijn zeer wisselend. Na het zien van de film heb ik eenzelfde reactie. Na een vijftal minuten wist ik al dat de film geen topwaardering zou krijgen, maar zonder de film op te geven, bleef ik mijn concentratie vasthouden. Uiteindelijk herstelde de film zich voor een deel, maar net als Hiroshima Mon Amour, wist deze film geen uitgesproken gevoelens op te wekken.

Visueel zit het goed bij deze film, en ook qua originaliteit heb ik weinig te klagen. Ondanks de verschillende betekenissen die de film kan hebben, blijft het verhaal voor mij niet interessant genoeg. Deels komt dit door de wijze van presenteren, ontbreken van boeiende karakters en het hoge repetitieve karakter van de film. Kortom de duidelijke plus- en minpunten zorgen ervoor dat mijn eindbeoordeling uitkomt op een kleine voldoende.

Het paleis dat als kasteel doorgaat, met die wonderbaarlijke tuin en eindeloze gangen is een schitterende locatie voor een film. Resnais laat de camera er flink op los gaan, met vele lange, glijdende shots en door de personages geregeld op een andere plaats in de film te zetten. Het is werkelijk prachtig gefilmd in zwart-wit, waarin de schaduwen niet zozeer dreigend als wel ongemakkelijk mysterieus zijn. Dit wordt ondersteund door de verwarrende montage, die op onverwachte momenten wegknipt of parallellen toont tussen voorgaande stukken. Geen idee wat de meeste gebruikers hier tegen de orgels hebben. Ik vond het prachtig. Somber, mysterieus, duister, maar ergens ook weer romantisch. Het paste voor mij perfect in het totaalplaatje. Net als de drie hoofdrolspelers. Delphine Seyrig heeft een dromerige schoonheid die bij haar naam past, Albertazzi is een toepasselijk mysterieuze gentleman en van Pitoëff hoop ik dat regisseurs hem later nog in horrorfilms gebruikt hebben.

Een nagenoeg perfect totaalplaatje levert het op. Hoe komt het dan toch dat Last Year at Marienbad voor mij niet echt werkt? Toegegeven, het eerste half uur hypnotiseerde me en het volgende half uur bleef het intrigerend. Daarna is het vooral meer van hetzelfde, al zou je zeker kunnen zeggen dat de gehele film constant hetzelfde doet. Mijn probleem is niet dat ik uitleg wil, want dit is het soort film waarbij je al bijna meteen kunt raden dat je die niet krijgt. Mijn probleem is meer dat de afstandelijke abstractie van de personages niets voor mij is. Resnais behandelt de mensen bijna als filmtechnieken. Hun woorden zijn net zo bombastisch-poëtisch als de muziek die de orgels voortbrengen en hun gedrag is even kunstmatig en steriel als die camerabewegingen. Daarmee is alles enerzijds perfect op elkaar aangesloten, maar het geeft de film iets zinloos mee. Ik weet niet waarom ik zou willen kijken naar een film over een romance waarbij liefde niets meer met emotie te maken heeft. Eveneens heb ik niet zoveel met een film over herrinnering waarbij de gaten in het geheugen niet vanuit de personages, maar vanuit de schrijver lijkt te komen.

De eerder gebruikte term 'hermetische film' is dan ook prima op zijn plaats. Ik kijk ernaar, vergaap me aan de schoonheid, maar loop uiteindelijk weg met het gevoel dat het niets met mij of met de wereld te maken heeft. Een film niet alleen als zichzelf, maar vooral voor zichzelf. Toch zie ik wel in hoe sommige mensen wel binnen zouden kunnen dringen tot dit afgesloten werk en de schoonheid zouden kunnen inademen. Interessante film, maar niet een die me bijzonder aanspreekt.

3*

Was Hiroshima voor mij nog een mixed bag, deze Marienbad deed de oogleden veelvuldig en steeds langduriger knipperen. Zalvende stem kletst anderhalf uur vol, maar het hoe, wat en waarom blijft in het midden. Fotografie is prachtig, de karakters afstandelijk, het verhaal afwezig, de waardering nihil.

1*.

Vijftig jaar geleden vond ik waaschijnlijk alleen de vrouw, waarnaar verlangd werd interessant. Gisteravond op TV5 (helaas Duits nagesynchroniseerd, maar met Franse ondertiteling m.b.v. teletekst 888) heb ik opnieuw gekeken. Wat je ziet en meemaakt is niet wat er echt gebeurt, maar alleen maar wat je denkt dat er gebeurt.. En dat is precies het geniale van Alain Resnais in deze film. Je moet wel wat geduld opbengen bij deze film, maar als je je open stelt voor prachtige beelden en de muziek en het verhaaltje daaraan volledig ondergeschikt maakt, valt er heel veel te genieten van deze 4 **** film.

Geweldig inderdaad, dat Frans van Albertazzi klonk prachtig.

Vond dit toch wel een zeer bijzondere film. Nog niet helemaal overweldigd, maar Resnais slaagde er in ieder geval in mij van de eerste tot de laatste seconde te intrigeren. Waarom precies weet ik eigenlijk niet echt, maar ik raakte steeds meer ondergedompeld in de dromerige, wat sinistere sfeer.

De trage tracking shots (denk inderdaad Kubrick), de fijn uitgekiende composities, de elegante zwart-wit fotografie, de orgelmuziek, de setting (dat majestueuze hotel), de non-naturalistische acteerprestaties... L'Année Dernière À Marienbad lijkt zich af te spelen in een compleet eigen universum, los van tijd. En is daardoor een volstrekt unieke film geworden.

Erg intrigerend dus, maar wel heel moeilijk om hier een score aan vast te kleven. Tot aan een tweede kijkbeurt alvast 3,5*.

Mijn tweede Resnais dit, na het erg mooie Hiroshimo mon Amour. Een fijne eerste film schept altijd wat verwachtingen voor een volgende. Last Year at Marienbad lost die verwachtingen echter niet helemaal in.

Visueel zit het allemaal best goed in elkaar. De film heeft mooie zwart-wit beelden en daarnaast wordt het kasteel waar de film zich grotendeels afspeelt op fraaie wijze getoond. Sowieso is het trouwens een erg mooi kasteel. De muziek is wat wisselvallig. Soms best aangenaam, maar als de orgels harder gaan spelen, klinkt het soms wat te schel en te fel naar mijn zin.

Het acteerwerk is verder in orde. Pitoëff en Albertazzi spelen naar behoren, maar vooral Delphine Seyrig doet het erg overtuigend. Het is trouwens ook een erg mooie vrouw moet ik zeggen. Toch is het voor mij geen echte topper. Ik werd nooit echt de film ingetrokken en ik vond het hele gebeuren vaak ook erg afstandelijk ogen. Het riep in ieder geval geen gevoelens bij mij op.

Het is al met al een interessante film om een keer gezien te hebben. Zeker niet slecht, maar te afstandelijk om echt heel goed te worden.

3,0*

Schitterende film. Qua fotografie verschrikkelijk mooi, maar ook verhalend één van de knapste dingen die ik ooit heb gezien, soort niet-chronologische-flashback-droom vertelling. Dè voorloper van het surreële drama. Vanaf het intro, tot het einde, weet de kijker niet wat zich op welke locatie in welke tijd afspeelt, een soort droomvoorstelling van een verloren liefde die nooit heeft bestaan. Werd er na een kwartier al helemaal in meegesleurd. En hoewel de vertelling nogal bijzonder was, is het niet moeilijk om te volgen, in tegenstelling, juist prettig. De kijker kan op elk moment, op elk tijdstip, bij elke voice-over kiezen wie je, wat je, waar je en wanneer je het ziet. Het maakt daarom ook niet uit of je het zou snappen of niet zou snappen, het is immers nooit de waarheid. De poëtische voice-over rond het geheel af. Ik denk dat ik maar eens op een meid afstap en ook zo'n verhaal ga aanhangen

Maar ook visueel een prachtfilm, aankleding, het 'smoothe' camerawerk en de voorlopers van de long-tracking shots (slow-tracking shots). Gemixt met mooie art direction en costuumdesign. Prachtige zwart/wit fotografie trouwens. En qua montage het mooiste, dit komt heel erg overeen met de vertelling, aangezien we elk segment van het verhaal op een andere locatie zien en alle locaties worden door elkaar heen gemonteerd waardoor je een soort hallucinerend, surrealistisch droomgevoel bekruipt waar je anderhalf uur in blijft hangen. Typisch zo'n film waarbij je de ondertiteling aan de ene kant wilt uitzetten omdat het alleen maar afleidt van het visuele, en aan de andere kant aan wilt laten aangezien de voice-over zo mooi poëtisch is, dan maar een cursus Frans. 4*/4,5*

Doet me een beetje denken aan hoe ik ''De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen'' heb ervaren. Het zit technisch magnifiek in elkaar, maar ik vond er geen ruk aan.

Was ik nog redelijk te spreken over Hiroshima mon amour, deze film van Resnais verveelde me enorm. Een man ontmoet in een luxe resort een vrouw, beweert dat ie haar een jaar eerder ook al gespot heeft en stalkt haar de rest van de film. Dit allemaal ondersteund met wanstaltige orgelmuziek. Nee, het was heel afstandelijk allemaal en vervelend ook. De cinematografie was nog wel oke, maar met mooie plaatjes alleen kan ik niet zoveel.

De schitterende fotografie en de fenomenale montage worden op bijna spectaculaire wijze door Resnais toegepast om een droom te reconstrueren. Meer dan eens deed het me allemaal denken aan de schitterende schilderijen van René Magritte.

Desalniettemin dreigt de film in het middenstuk een beetje in de herhaling te gaan vallen, en zodoende ietwat te gaan slepen. De ontoegankelijke dialogen en de orgelsoundtrack maken het er niet makkelijker op, wat van L'Année Dernière à Marienbad toch een flink pittige film maakt om doorheen te komen.

Voor nu een nette 4 sterren, maar dit schreeuwt om een herziening.

Wat een prachtige film.

Resnais' beelden en Robbe-Grillet's woorden draaien in cirkels om elkaar; zich herhalend als een mantra, een bezweringsformule, een ritueel ; en soms samenvallend. Een schitterend labyrintisch gedicht van beeld en woord, zwevend tussen hoop en melancholie. Trachtend zich te herinneren, dat, wat misschien nooit geweest is, of wat nooit meer dan een droom was.

Hermetisch. Dat is de term die hierboven een paar keer gebruikt wordt om deze film te karakteriseren. Ik zou dat niet zeggen van de film zelf, maar wel dat hij zich afspeelt in een schijnbaar hermetisch afgesloten ruimte. En die hermetische afgeslotenheid geldt ook voor bijna alle personages, die, zich niet of nauwelijks bewegend, haast bevroren, als de standbeelden in de tuin bij het hotel, zich in die ruimte bevinden, en met die ruimte steeds meer samen lijken te vallen.

Eén man wil die ruimte openbreken, die ruimte, dat leven, waarin altijd alles hetzelfde is, waar steeds weer hetzelfde spel wordt gespeeld, met steeds weer dezelfde uitkomst; hoezeer je soms ook denkt dat het déze keer anders zal zijn.

Hij probeert een vrouw te... bewegen tot een herinnering aan een andere realiteit, om samen te ontsnappen aan het leven zoals dat is.

'Waarom wil je mij een ander leven opdringen?'
- 'Het gaat niet om een ander leven, het gaat om jouw leven.'

Of die herinnering werkelijk is, doet er niet toe als het om dat leven gaat. Ook The Master in Paul Thomas Andersons gelijknamige film wist dat je, als dat op het spel staat, het woordje remember kan vervangen door imagine...

Dit is modernistische cinema. Een basisprincipe is het ontbreken van een traditionele plot. We komen nooit te weten of die vrouw daar vorig jaar was of niet; de interpretatie is aan de kijker. Het thema zal dan wel het menselijke geheugen zijn.

De decors en de cinematografie zijn mooi. De muziek van Francis Seyrig is een zeldzaam voorbeeld van hedendaags klassiek in een film, beïnvloed door Olivier Messiaen.

Wat mij tegenstak, was het uitvoerige gebruik van voice-overs. Misschien heeft dat iets te maken met het creëren van vervreemding of zo, maar voor mij leidde het tot al te statische passages waar ik moeilijk mijn gedachten bij kon houden.

Van scenarist Robbe-Grillet heb ik ooit eens de nouveau roman "La Jalousie" proberen te lezen. Ook daarin zat geen traditionele plot; het einde heb ik dan ook niet gehaald.

Zo'n film is immuun tegen kritiek. Als je hem slecht vindt, heb je er niks van begrepen. Typerend is ook dat de uitleg die je achteraf leest, boeiender is dan de film zelf.

Wat mij nog het meeste boeide, was toch dat spelletje met die kaarten of lucifers. Deze variant van nim wordt ook jeu de Marienbad genoemd. Degene die begint, verliest altijd - als zijn tegenstander geen fout maakt. De winnende combinaties zijn 1, 2-2, 3-3, 4-4, 5-5, 1-1-1, 1-2-3, 1-4-5, 2-4-6, 2-5-7, 3-4-7, 3-5-6, 1-1-2-2, 1-1-3-3, 1-1-4-4, 1-1-5-5, 1-2-4-7, 1-2-5-6, 1-3-4-6 en de beginpositie 1-3-5-7. Als je je tegenstander telkens met een van deze combinaties opzadelt, verliest hij altijd.

Wanneer de bekwame speler zelf begint, gokt hij erop dat zij tegenstander een fout zal maken. Absurd genoeg begaat de "onklopbare" speler in één partij een blunder. Er ligt 2-3-6. In plaats van naar de winnende combinatie 1-2-3 te gaan maakt hij er 2-3-5 van, waardoor zijn tegenstander de kans krijgt om zelf naar 1-2-3 te gaan. Deze laat de kans echter liggen en de "onklopbare" speler wint alsnog. Ik vraag me af of iemand deze blunder ooit opgemerkt heeft.

Ook ik heb mij wel eens aan Robbe-Grillet gewaagd, want dat was toch een Grote Literaire Naam. Ik heb zelfs een áántal titels van hem in vertaling op de kop getikt, allemaal gelezen, interessánt, en vervolgens gingen ze linea recta de kast in. Een paar jaar geleden heb ik ze er weer eens herlezen en meteen stuk voor stuk naar De Slegte gebracht, want inmiddels kon ik mezelf wel toegeven dat "interessant" geen valide substituut is voor een boeiend plot met goed uitgewerkte personages en degelijke psychologie. Zelfs La jalousie, dat ik vanwege z'n historische belang (volgens mij was dat Robbe-Grillets doorbraak) nog wat langer bewaard had, moest er uiteindelijk toch ook aan geloven.

        Zijn script voor L'année dernière à Marienbad had ik echter wel bewaard, want de verfilming had ik helaas nog nooit gezien. Vorig jaar is dat laatste dan eindelijk gebeurd, en hoewel het me wel even moeite kostte om er "in" te komen werd ik gaandeweg toch geheel en al voor deze film gewonnen. zeker toen de film na ongeveer een uur in intensiteit toenam door de steeds verbetener pogingen van X om A mee te krijgen.

        Wie op internet gaat zoeken kan na de eerste paar recensies al gauw een half dozijn verschillende mogelijke interpretaties hebben gelezen, alsof er ergens ónder de oppervlakte van deze film een plotlaag ligt die één-op-één te vertalen is in een éénduidige betekenis, maar het merkwaardige is nu dat ik bij deze film in staat ben om al die "betekenissen" totaal te negeren en me over te geven aan de ongrijpbare voortgang van de scènes, de eindeloze vergezichten van de gangen van het hotel en de paden van het park, de doodse hotelgasten die tesamen een soort levend tableau vormen, en bovenal de droomachtige sfeer.

        In theorie zou ik gillend moeten weglopen van deze pretentieuze nieuwe kleren van de keizer, maar in de praktijk vind ik dit een sublieme film die mij als weinig anderen verleidt en bedwelmt.

        Een mooi eerbetoon: zie op YouTube Blurs video bij To the end.

Regisseur Alain Resnais zorgt met deze prent voor een schitterende rit op visueel vlak. Prachtig gefilmd, mysterieus en hij haalt alles uit de locaties. De 1e helft van de film zat ik gekluisterd aan het beeld, de mooie shots, het mysterie.. wat gaat er komen? Vooral veel van hetzelfde in de 2e helft van de prent. Dit en een paar erg intrigerende scenes. Op zich is dat nog niet eens een groot probleem, echter kan ik weinig met een romance waar personages zo afstandelijk en emotieloos zijn. Qua gevoel blijft deze 'L'Année Dernière à Marienbad' daarom ook op een afstand, waardoor de prent me niet zo wist te pakken als dat ik had gehoopt. Misschien weet Resnais me met 'Hiroshima Mon Amour' wel volledig te overtuigen.

Wat een herziening wel niet teweeg kan brengen. Zoveel meer dingetjes die me opvielen bij de tweede kijkbeurt. Een betoverend, hypnotiserend, poëtisch sprookje. Elke verroering telt, elke blik..

Ik had deze film niet eens in kleur willen zien, zo prachtig is de zwart-wit fotografie; het licht komt perfect tot zijn recht. Adembenemend mooi. 0.8* erbij.

Buitengewoon sfeerrijke beelden gaan hand in hand met oorpijnigende orgelherrie. Mijn trommelvliezen werden aardig op de proef gesteld. Al is het niet alleen de muziek an sich, maar evenzeer de continue aanwezigheid ervan waar ik wat dolletjes van werd. Wat meer stiltes hadden deze film ten goede gekomen.

Verder natuurlijk een bijzondere, maar voor mij persoonlijk nogal steriele film. Hermetisch dekt de lading inderdaad ook wel. Visueel is het bij wijlen zwierig genoeg om een indringend sfeertje te creëren, al staat de vrij futiele poging tot verhaal die de film doet dat meermaals in de weg. In combinatie met de steeds repetitiever wordende beeldtaal, en de, zoals gezegd, vreselijke muziek, zorgt het ervoor dat de film halverwege al wat begint te stagneren.

Eigenaardig en bij momenten sfeervol, maar niet genoeg om echt wat bij me los te kweken. 2,5*.

Ja, ik zal niet ontkennen dat de beelden mooi zijn. Erg fraai zelfs, en zozeer mer goed gebruik van zwart-wit dat ik iet kan indenken dat dit in kleur net zo sterk was geweest. Ook de langzaam zwevende camera en de orgelmuziek met die constante voice-over erbij geven een surreëel beeld wat je haast in trance meeneemt. Maar inhoudelijk kon me dit werkelijk geen moment boeien en ik verveelde me dan behoorlijk. Ik blijf ook niet anderhalf uur staren naar een mooi schilderij. 2,5*.

'L'Annee Derniere A Marienbad' is een visueel verbluffende en verhaaltechnisch nogal onbegrijpelijke film van Alain Resnais. De plot rondom drie mensen die elkaar wel of niet kennen wordt verfilmd als een zich herhalende droom in een labyrintisch hotel en een op Versailles gemodelleerde symmetrische tuin. De mensen in de tuin werpen schaduwen, de bomen niet ; het bordspel dat wordt gespeeld lijkt geen spelregels te hebben - de film zit vol met raadsels, maar intrigeert mateloos.

Het interessantere klassieke werk.

Veel klassieke cinema is toch vooral verhalend, of geënt op symboliek en klassieke filosofie. De style over substance films zijn eerder beperkt, al helemaal die waar de "style" factor nog enigszins fris aanvoelt. Niet dat Marienbad nu zo'n blitse film is naar moderne standaarden, maar visueel valt er nog steeds genoeg te beleven.

Erg krachtige zwart-wit fotografie en erg strak camerawerk vormen de basis van deze film. Ook de afwisseling tussen some erg duisteren en erg lichte scenes is boeiend, al moet gezegd dat op het vlak van editing de film nogal hoekig overkomt. Wanneer Resnais aan slo-mo strobe editing doet, is de leeftijd van deze film maar moeilijk te negeren.

Ook de muziek, maar vooral de dialoog voelt wat hoekig aan. De dialogen zijn sowieso al redelijk abstract, maar het is vooral dat aangestipte Frans dat wat tempo en zwierderigheid uit de film haalt. Het voelt bedoeld aan, maar het effect werkt de stijl van de film een beetje tegen.

L'Année Dernière à Marienbad is meer beleving dan plot, voor dat laatste zou ik de film dan ook niet opzetten. Allicht dat er nog wel een idee achtersteekt, maar ik had achteraf niet het gevoel dat dat de film beter zou maken. Zal hier en daar nog wel een review meepikken, maar Marienbad is wat mij betreft een film die het haalt op sfeer en anno 2017 nog steeds wat te melden heeft op dat gebied. Best knap.

3.0*