Ao no Hono-o (2003)

Aardige film, maar iets te melig.

Zit boordevol prachtige shots, dat wel, maar uiteindelijk is de pacing wat te snel zodat er niet genoeg te "genieten" valt, en sommige scenes zijn wat te bombastisch dramatisch. Wat meer subtiliteit had bij deze film wel gemogen.

Ook het acteerwerk was niet echt perfect, al betert het allemaal wat naar het einde. Wel een mooie film over een redelijk delicaat thema, zeker aangezien het ergens medeleven/sympathie probeert te creeëren voor de situatie, wat de film zelfs aardig lukt ook..

3*, halve ster extra voor het mooie einde, halve ster aftrek voor die kut intro en outro muziek. Of hoe je prachtige visueels totaal kan verkloten door een foute soundtrack. Wilde gok is dat't Tom Waits is, verder hoop ik er nooit achter te komen. 3* dus, had wat meer ingezeten.

De in en outro muziek vond ik persoonlijk ook niets maar het is absoluut niet Tom Waits. Die had waarschijnlijk de film naargeestiger gemaakt met zijn 'gravel' stem en schitzofrene liedjes.

Het schijnt The Post War Dream van Pink Floyd te zijn, al is er wat twijfel of het daadwerkelijk Pink Floyd is die het speeld.

Anyway kan me wel vinden in je review. Mooie film maar had op bepaalde punten wat serieuzer gemogen. Het drama ligt er af en toe te dik op. 7.6 geef ik hem.

In z’n kern een nare film over een nog jonge eenzaat, die zijn stiefvader het huis uit wil hebben. Gaat dat niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Ik vond het verhaal weinig overtuigend, temeer omdat het belachelijk lang duurde voor de politie de feiten op een rijtje had. Daarnaast is het een gemis dat de relatie van de dader met zijn moeder, zijn halfzusje en zijn vriendinnetje (?) amper uit de verf komt.
Een misdaadfilm, die maar niet spannend wil worden, en in een gezapig tempo naar zijn (in deze vorm overbodig) einde sukkelt.