Meningen

Horror-drama dat meer naar drama neigt dan naar echte horror.

Knap geacteerd van Essie Davis en ook Noah Wiseman; sterk staaltje acteren van zo'n jong jochie. Davis's hoogtepunt is richting het einde wanneer Samuel haar heeft vastgebonden en ze binnen enkele momenten het gehele spectrum van emoties doormaakt. Wiseman speelt echt een ettertje, en daar moet je absoluut tegen kunnen, en ik moet zeggen dat hij me af een toe inderdaad gek kreeg met dat gekrijs. Maar toch kreeg ik tijdens de tirades van zijn filmmoeder wel sympathie voor het ventje; voor iemand die het niet zo op kinderen heeft vind ik dat toch wel knap.

Het was totaal geen opdracht om de film te kijken, hoewel het eerste uur af en toe toch lastig door te komen is; er zijn wel erg weinig sympathieke personages en het drama wordt af en toe wel erg zwaar op de hand. Ik moet zeggen dat als deze film geen horrorelement had gehad ik dit soort drama nooit of te nimmer uit mezelf zou bekijken. Toen het laatste half uur het hek echt van de dam was vond ik het pas echt leuk worden met de af en toe geweldig over de top reacties van Essie Davis' personage, en de steeds sterker wordende aanwezigheid van de Babadook. Het einde met de Babadook opgesloten in de kelder was lekker apart.

De film heeft enkele momenten die er echt tussenuit springen. De eerste keer dat de Babadook opduikt is een sterk staaltje spanning opbouwen met voornamelijk geluid, maar ook een geweldig shot van het monster. Geluid is overigens één van de belangrijkste factoren in deze film. De beelden van het boek dat steeds meer lugubere dingen laat zien is visueel erg mooi, en het is niet per sé een hoogtepunt, maar de dood van het hondjekwam wel keihard aan.

Het is wel verfrissend om af en toe een horrorfilm te zien die emotioneel wat dieper gaat. Deze film is absoluut niet voor iedereen, maar ik vond het wel een bevredigende filmervaring.

Nou, dat was middelmatig.

De hele setting van een winkel die onder water staat is eigenlijk het enige dat de film een beetje apart maakt, want de gebeurtenissen zijn verder erg goed te voorspellen. Alleen de personages die het minst ontiwikkeld zijn gaan dood, en voor de rest wordt één plotelement (de tweede overvaller leeft nog en bevindt zich onder de overlevenden) zo slecht uitgewerkt dat ik er echt op zat te wachten, en dat kan niet de bedoeling zijn geweest. En natuurlijk laten ze Bully het irritante keffertje weer eens niet dood gaan

De personages zijn ééndimensionaal en moeten wat diepgang krijgen door een paar geforceerd aanvoelende dialogen, wat natuurlijk niet echt werkt, en de hele intro is zó erg cheesy dat je je afvraagt of dat wel de bedoeling was, want verder was alles vrij serieus. De acteurs zijn trouwens ook niet van wereldklasse en niemand sprong er echt positief uit. Vooral die overvaller was echt irritant met zijn vervelende stem en klote-gedrag.

Wel vond ik het aardig dat er niet echt heel grote klootzakken in de groep zaten. Er is de vervelende jock en zijn vriendin, maar ook die waren niet echt kwaadaardig, eerder wat dom. Ik had alleen gewild dat de personages iets meer karakter hadden, maar voor de rest hoefde ik niet per sé iedereen dood zien gaan.

Maar waar komen we hier nou eigenlijk voor? Precies, haaien. Om te beginnen is de vloedgolf waar alles mee begint best goed gedaan, hoewel het er in 3D waarschijnlijk indrukwekkender had uitgezien. De haaien zijn lekker overdreven groot en zijn best wel eng, en ik had de film graag in 3D in de bios gezien om ze op me af te zien komen. Helaas gaat er geen echte dreiging van ze uit behalve als er zich een noodsituatie voordoet; voor de rest zwemmen ze maar wat rond. Er vloeit wel veel bloed en er zijn veel afgehakte/gebeten lichaamsdelen te zien, wat altijd een plus is voor gorehounds zoals ik. Helaas eindigt de film met en stevige anticlimax, hoewel het daarvoor ook niet super-spannend was.

Maar ja, ik hou nu eenmaal van een leuke haaien-film, en hoewel deze net geen voldoende verdient zijn er ergere digen om 90 minuten mee te vullen.

Dit eerste vervolg op het zieke Basket Case is bij lange na niet zo leuk. De 'unieke mensen" zijn de grootste attractie van deze film, maar deze zijn totaal niet eng, en het eerste uur gebeurt er niet al te veel. Belial is ook bij lange na niet zo kwaadaardig. De moorden zijn niet echt spectaculair of zelfs bloederig, en uiteindelijk hou je te weinig over om je concentratie er echt bij te houden.

Gelukkig maken de laatste minuten de film zeker de moeite waard. De film wordt daar nog enigzins smerig, en schudt je nog even wakker. Het aanzien van een neukende Bilial en het laatste shot van de verenigde broers blijft wel even op je netvlies staan.

Henenlotter bewaart in Basket Case 2 het beste tot het laatst en zo blijf ik ondanks het trage en oninteressante eerste uur toch nog met een aardig gevoel achter. Nog één deel te gaan...

Hell freezes over: ik vind Batman & Robin oprecht een fantastische film.

De duistere Tim Burton-films blijven de definitieve filmversie van het personage, maar er is ook absoluut ruimte voor Schumacher's campy jaren '60 TV Batman; het mag dan allemaal wat losser zijn, maar wat zijn twee Bat-films nooit zijn, is saai. En van de twee is Batman & Robin mijn favoriet.

Het mooiste voorbeeld is voor mij de introductie van Pamela Isley, en de daarop volgende creatie van Poison Ivy. deze scène barst van de kleurige sets en flitsende apparatuur, en de energie spat er echt van af. De maffe professor is net als de rest van de film compleet over de top, en bovendien is Poison Ivy als ze daar uit grond naar boven komt bloedmooi en verleidelijk.

Maar geen recensie van Batman & Robin zou compleet zijn zonder Schwarzenegger's Mister Freeze. Zowat als zijn zinnen zijn cheey one-liners, maar ik vind ze stuk voor stuk geweldig. Ik betrap me er tijdens deze bloedhete dagen zelfs op dat ik er af en toe eentje uitgooi om me iets beter te voelen (ik haat dit weer). Freeze zijn kostuum is ook erg COOL, en zijn ijspistool zorgt voor een paar aardige special effects. Maar op het laatst wordt hij nog verrassend emotioneel als het op zijn zieke vrouw aankomt, en de resolutie van zijn verhaal en de film in het algemeen is wel toepasselijk; hij was niet per sé super-slecht, maar gewoon instabiel.

Er zitten zoveel knotsgekke momenten in de film dat het er echt te veel zijn om op te noemen. De Bat-creditcard, de shots van Bat-kruizen-en achterwerken, Batman's opmerking over Superman, het zijn er echt erg veel. Maar weet je wat, het past volledig bij deze film die zichzelf vaak niet al te serieus neemt. George Clooney is misschien een vreemde keuze voor Batman/Bruce Wayne, maar hij speelt het allemaal perfect; soms emotioneel, en dan weer grappig op een gortdroge manier; hij weet waarin hij speelt en draagt het kostuum met verve; wat mij betreft honderd keer beter dan Christian Bale.

Het verhaal is misschien een beetje dun, en de introductie van Batgirl (die hier familie is van Alfred in plaats van dochter van Jim Gordon) heeft niet veel om het lijf, hoewel het wel een mooi lijf is in de gedaante van Alicia Silverstone. Haar interactie met O'Connell's Robin is trouwens wel aangenaam in de stijl van de Batman Animated serie. Ze krijgen ook wat vette actiemomenten tijdens de spectaculaire straatrace. De reeds genoemde Alfred krijgt trouwens een goede emotionele verhaallijn zodat ieder personage zijn moment in de spotlight krijgt. De enige die een beetje buiten de boot valt is Bane, die hier in tegenstelling tot de comic-versie slechts een domme bodybuilder is. Hij ziet er daarentegen spectaculair uit, dat wel.

Ik heb nog niet eens de dansclub-scène met de Gorilla-kostuums vermeld, en hoe Poison Ivy haar krachten gebruikt om Batman en Robin tegen elkaar uit te spelen. Ook mooi is de aanblik van Freeze's ingevroren vrouw, en sowieso is Freeze erg COOL met zijn handlangers en bloedmooie vrouwen die zich verschuilen in een prachtig ontworpen schuilplaats ("come on, sing, sing!"). Ik kan wel alinea's doorgaan, maar ik zou zeggen; ontdek de film zelf opnieuw of zelfs voor de eerste keer als je er niets dan negatiefs over hebt gehoord; dit is echt onterecht.

Want als een pure actie/comic-film is Batman & Robin erg geslaagd; de film is kleurrijk, en zit vol actie en humor. Wat wil een mens nog meer; voor mij zijn de Batman-films uit de jaren '90 tienmaal meer vermakelijk dan alles wat Nolan en Bale hebben gecreëerd.

Assault on Arkham doet veel te hard zijn best om edgy te zijn, maar komt daardoor des te kinderachtig over.

Het groepje misfits dat zich de Suicide Squad noemt kan zich niet meten aan de gevestigde namen die tijdens de film opduiken en het scherm overnemen. Ik moet wel zeggen dat ik er erg van genoot toen er achter elkaar een aantal hoofden van Squad-leden explodeerden. Deadshot en Harley Quinn krijgen het meeste te doen, maar ik moet zeggen dat deze versie van Harley me een beetje tegenstaat. Ik weet het niet, ze proberen haar en beetje te donker en vreemd te maken, net als in de comics en de videogame-reeks van Rocksteady, waar deze animatie vooral op gebaseerd lijkt.

Zoals te verwachten wordt het pas echt leuk als Batman en the Joker zich er mee gaan bemoeien. De actie wordt dan aardig spectaculair en Mister J. laat zien waarom hij zo'n iconisch figuur is; in welke vorm dan ook blijft hij de beste van de Batman-slechteriken, en één van de beste personages in comics en popular culture in het algemeen. Batman haalt weer wat spectaculaire stunts uit en bewijst opnieuw zijn coolheid. Daarnaast krijgen we cameo's van veel bad guys, waaronder Scarecrow, Poison Ivy en Bane, die een verademing zijn naast de saaie leden van de Suicide Squad.

Ik vond het eerste gedeelte van deze film erg vervelend (ook door Amanda Waller die ik nog niet eens genoemd heb), maar naarmate het verhaal vorderde en de lijken van voornamelijk de Suicide Squad zich begonnen op te stapelen begaon ik er meer in te komen. Daardoor een iets hoger cijfer, maar geen voldoende.

Afgezien van de comics is de tekenfilmserie van begin jaren '90 het beste waar de naam Batman ooit aan verbonden is geweest, en deze geanimeerde film is daar een goed verlengde van.

De animatie is van een hoog niveau. Gotham City is een duistere stad met veel schaduw en de archietctuur is een mooie combinatie van futuristisch en retro. De personages bewegen zeer vloeiend en de gezichtsuitdrukkingen zijn expressief. de hele animatiestijl is gewoon prachtig, weet niet hoe ik het anders moet verwoorden.

Maar de animatie zou niks zijn als de stemmen niet memorabel waren. Gelukkig is dit wel het geval. Kevin Conroy IS Batman. Zijn stem is erg zwaar en intimiderend zonder dat hij verzand in Christian Bale-achtig overacteren. Zijn stem wisselt tussen Bruce Wayne en Batman lichtelijk in toon en het komt erg overtuigend over. Mark Hamill is gewoonweg briljant als de Joker. De man is helemaal geschift en dat brengt Hamill uitmuntend over. Die aanstekelijke lach, zijn speelse stem, het werkt constant op de lachspieren. Niet dat hij niet intimiderend kan zijn, want hij is bij vlagen zeker ook eng. De rest van de cast doet het ook uitstekend, met als hoogtepunt Alfred en de duistere stem van de Phantasm.

Het verhaal is een combinatie van een hervertelling van Batman's origine en een moordmysterie dat nooit echt een mysterie wil worden. Dat is misschien het enige minpunt als je dat zo wil noemen; er zijn slechts een paar verdachten voor de identiteit van de Phantasm, a la Scooby Doo. Maar dat maakt niet uit, want het verhaal is voor de rest best wel sterk. Het is allemaal lekker duister en er vallen aardig wat doden, en er is genoeg drama. De rol van de Joker in het geheel is goed bedacht en voelt niet als een wanhoopspoging om de Joker in de film te kunnen stoppen. Het verhaal kent niet echt een happy end; dit is best wel een volwassen animatiefilm in de stijl van de Doug Moench/Kelley Jones run uit de comics en de eerder genoemde animatieserie.

De actiescènes zijn zeker spannend maar overheersen het verhaal niet; het gaat vooral over karakterontwikkeling en een duistere toon. Ijzersterke animatie/Batman film.

Dit is een bar slechte film. De personages zijn flinterdun, de actie beroerd en de special effects komen allemaal uit de computer, iets waar ik een grondige hekel aan heb. Van de vleermuizen kan ik het enigzins begrijpen, maar alles is nep: bomen, helicopters, bloed. Kwesie van budget waarschijnlijk.

Maar toch was ik nergens echt kwaad om, waarschijnlijk vanwege mijn lage verwachtingen. Het tempo was redelijk hoog en de dreiging kwam ten minste van 2 kanten; de rebellen en de vleermuizen, hoewel die beesten vaak niet meer deden dan een beetje rondjes door de lucht vliegen.

Nee, er was niks aanstootgevends aan de film. Hij is zo weer vergeten maar perfect om op TV even mee te pakken.

Bombastische rotfilm met een irritante cameravoering en nietszeggende personages. De film gunt zichzelf en de kijker nauwelijks wat rust en het verhaaltje is flinterdun.

Ik heb een gruwelijke hekel aan overdreven pattriotisme en deze film heeft daar erg veel last van, en voor de personages voelde ik al helemaal niks. De special effects waren van een matig niveau en de muziek in combinatie van constante herrie werkten op den duur op mijn zenuwen.

Deze film duurt veel te lang en is gewoon niet leuk; laat maar zitten.

Een found footage film in de bioscoop? Oké dan! Ik ben nog steeds een fan van het genre, dus de hoop was groot. Ik moest nog naar de tandarts, dus het was mar de vraag of ik op tijd zou komen voor de voorstelling van 10:40, maar het was me uiteindelijk dan toch gelukt. De film moest het nu echt wel waar maken!

Helaas vond ik het maar matig. Niet slecht, maar echt spannend werd het allemaal niet. Het lag niet aan het format, want het brengt toch wel wat extra's, die niet altijd perfecte, soms schokkerige beelden. Ook het feit dat de film jaren later wordt becommentariëert door één van de overlevendenvond ik goed gevonden. Sommige monologen geven vaak iets weg over het lot van de personages, wat toch wel werkte omdat je je gaat afvragen wat er met ze gaat gebeuren.

Maar jammer genoeg zijn de scènes uiteindelijk gewoon niet zo spannend. Er gebeurt buiten sommige shots van bloed kotsende mensen met een vreemde uitslag niets schokkends. Er zitten één of twee geslaagde schrikmomenten in de film, waar er een paar helaas verpest worden in de trailer (een schijnbaar dood iemand die plots om zich heen kijkt was sterk. Maar voor de rest is het vooral een halfslachtige poging tot mysterie omtrent de oorzaak van de epidemie, terwijl zelfs de poster hierboven het al weggeeft, en is het vaak wat saai.

Het 'hoofdpersonage' is trouwens ook af en toe onuitstaanbaar met een paar erg prekerige teksten, en is de ecologische 'boodschap' wat geforceerd.

Er zitten wel wat individueel sterke scènes in de film, maar daar zijn er gewoon iets te weinig van. Het gebruik van verschillende video-bronnen hield het wel interessant en de special effects die er waren overtuigden wel. De sfeer van verlaten straten bezaaid met lijken was ook goed. Het was dus ook weer geen ramp van een film, maar qua found footage heb ik wel beter en spannender gezien.

Een hele opgave.

Beast of Yucca Flats is kort, maar in die tijd kon ik mijn aandacht er al met moeite bij houden. Er gebeurt bar weinig; de meeste tijd wordt besteed aan shots van het landschap, dat niet echt speciaal is, en de "personages" zijn allemaal erg saai. de voice-over is even leuk maar daar is ook snel de lol vanaf.

Gelukkig wordt het allemaal iets leuker als Tor Johnson door het beeld strompelt. Het is geweldig hoe onbeholpen hij zich beweegt, en met die waardeloze make-up en dat vage geschreeuw dat hij voortbrengt is hij erg komisch. Maar helaas ontbreekt Johnson gedurende een groot deel het middengedeelte waardoor we vastzitten aan die vervelende bij-personages.

Was vast leuker in de drive-in.

Er zijn absoluut Giallo-elementen te vinden in films als Suspiria, zoals de moordenaar met zwarte handschoenen en (voornamelijk) vrouwelijke slachtoffers die op zeer bloederige en brute wijze om het leven worden gebracht.

Zo'n 68 films geleden besloot ik om Troll 2 op te zetten, door velen bestempelt als de slechtste film aller tijden. Zo ver ging het bij mij niet; ik was neutraal, het was een grappige film (onbedoeld of niet), en lang niet zo slecht als wordt beweerd.

Nu is er dus Best Worst Movie, een documentaire over die zogenaamde beste slechtste film aller tijden, en de naweeën van die film op de makers, acteurs en fans, nu 20 jaar later. En ik moet zeggen dat ik me hier beter mee vermaakt heb dan met Troll 2 zelf.

Het is geweldig om te zien hoe mensen nu tegenover de film staan; de één vol met (misplaatste) trots, de ander met het nodige pessimisme, en sommige die zelfs helemaal niets meer met de film te maken willen hebben. De film draait voornamelijk om George Hardy en zijn persoonlijke ervaringen. Hij is uiterst vriendelijk en vrolijk, en lijkt zijn cultstatus volledig omhelst te hebben, hoewel dat naarmete de tijd vordert wel ietsje bijdraait.

Dan is er regisseur Fragasso; wat een wonderlijke man is dat toch. Hij zorgt onbedoeld voor de meeste humor, omdat in zijn ogen niemand door lijkt te hebben wat voor geniaal product hij heeft afgeleverd. Zo zit de film nog vol met markante personages die in Man Bijt Hond of Showroom niet zouden misstaan, en de documentaire blijft van begin tot eind boeiend, zeker als je alle fans ziet en de bijeenkomsten die ze vol enthousiasme organiseren.

Troll 2 mag dan niet zo goed bekend staan, maar zoals alle films heeft deze zijn eigen plaats in de filmgeschiedenis verdiend, en zal ik hem dankzij Best Worst Movie nog een kijkbeurt gunnen en er met heel andere ogen naar kijken.

Als ik een documentaire bekijk betekent dat meestal dat ik een groot fan ben van de film. Ik was dus erg blij dat ik afgelopen vrijdag bij Cinema Egzotik te horen heb gekregen dat an American Werewolf in London volgende keer aan de beurt is, en zo kwam ik ook bij deze documentaire uit...

Ik vind dit een uiterst prettige documentaire. Het heeft de juiste balans tussen grappige anekdotes en daadwerkelijk interessante informatie. Het gaat diep in op de special effects die zelfs vandaag de dag nog overtuigen, en op het maken van de film in het algemeen. Er zijn heel veel mensen geïnterviewd voor de docu, iets wat niet altijd het geval is.

Er zit redelijk wat achter de schermen-materiaal in de film, altijd een leuke toevoeging die in veel 'talking head' documentaires wel eens ontbreekt. Ook worden de mensen niet geïnterviewd voor een saai wit scherm maar voor projecties van scènes uit de film of het lijkt wel in hun eigen woonkamer, zodat het visueel in elk geval boeiend blijft.

Landis blijft een genot om naar te kijken en ik moet altijd lachen als ik zijn kop zie. Het is ook leuk om te zien hoe anderen ouder zijn geworden, want het is inmiddels al 25 jaar geleden. Ik kan niet wachten op volgende maand als ik American Werewolf op een groot scherm kan gaan zien. Dit was alvast een leuk voorproefje...

Een quote van Finding Bigfoot's Bobo op de DVD-hoes? How can you go wrong? Nou blijkbaar wel, want wát een frustrerende kijkervaring was dit.

Laat ten eerste duidelijk zijn dat de Bigfoots niet de daders lijken te zijn, maar een demoon-achtig wezen, en dat de Bigfoots er zijn om mensen tegen dit wezen te beschermen. Er wordt slechts één keer over deze theorie gesproken en het laatste 'money shot' lijkt dit te bevestigen, maar dit voelde aan als een gimmick. En bij films als Cloverfield vond ik het wel een verademing dat er nooit echt een uitleg voor het monster werd gegeven, maar dit was frustrerend vaag. En als ik er zo over nadenk is het niet eens zeker of de Bigfoots nou die beschermers zijn waar men het een paar secondes over had of gewoon onschuldige omstanders. Verder waren er gewoon te veel ideeën en plotpunten die nergens heen leken te gaan. Ik wil in dit geval graag een uitleg!

Nee, het verhaal was te verwaarlozen, en bovendien waren de personages te vervelend voor woorden. De dialogen waren soms veel te geforceerd, en er waren een paar rampzalig slechte grappen, en de personages maken de ene na de andere vervelende beslissing. Dat de acteurs bij tijd en wijlen erg slecht waren hielp ook niet mee, want zo wisten ze ook nog eens geen sympathie op te wekken.

Erg jammer allemaal, want sommige scènes waren nog vrij spannend te noemen, vooral de aanvallen op de hut die het voornamelijk van geluid moesten hebben. Ook de scènes die puur gericht waren op het maken van de show waren leuk en deden daadwerkelijk denken aan het programma Finding Bigfoot. Maar dat was allemaal veel te weinig om hier iets echt leuks van te maken.

Meh, Resident Evil is een beetje en roemloze dood aan het sterven.

Deze animatie zag er zeker gelikt uit, maar het verhaal is een totaal overbodige toevoeging. En om nou te zeggen dat ik de politieke onzin nou echt interessant vond, nou nee. Verder was de film een herhaling van zetten. Lickers vallen aan, er wordt geschoten, zombies vallen aan, er wordt geschoten, grote bad guys vallen aan, en er wordt nog wat geschoten.

Maar zoals ik al zei, visueel was het allemaal erg puik. Bij tijd en wijlen aardig realistisch, de actie was vloeiend, en met het geluid was ook niets mis. En die first person scènes vond ik trouwens ook erg leuk; er gebeurde niet veel in deze scènes, maar het zorgde wel voor wat afwisseling.

Leuk voor de echte fans, en ik heb me wel vermaakt, hoewel ik die versie van 150 minuten die hierboven vermeld staat lekker aan m'n neus voorbij laat gaan...

En klonken die Lickers nou als ezels?

Deze film wordt gemaakt door Karloff en vooral Bela Lugosi. Lugosi's gekwelde blik en zijn dramatische dialogen waren erg overtuigend. Vond ik hem in Dracula een slechte karikatuur, hier geeft hij iets dramatisch aan zijn personage. Hij is volledig geloofwaardig. Misschien wel zijn beste acteerprestatie. Karloff is een indrukwekkende verschijning en hij weet net als Lugosi te overtuigen. Zijn sinistere blik is al genoeg, maar ook zijn dialogen zijn imposant. De twee acteurs samen hebben verreweg de beste scènes in het begin van de film.

De rest van de acteurs waren minder, en vooral het pas getrouwde stel was zwak. Hun hele verliefdheid voelde overgeacteerd aan. De bedienden hadden weinig tekst, maar waren redelijk met hun blikken en lichaamstaal.

Qua sfeer zit het in deze film goed. Het begin met de constante donder en bliksem en de sfeervolle doch minieme sets waren erg mooi. Poelzig's huis was bijna een personage op zichzelf. Het was allemaal erg indrukwekkend met de mooie architectuur en de technische snufjes.

Het verhaal is wat zwak en de film voelt zelfs met de korte speelduur wat gerekt aan. Naar het einde toe wordt het een beetje chaotsich, en de film kent een anticlimactisch einde, hoewel het idee dat Werdegast Poelzig aan het villen is een nare gedachte is, en zeker was in die tijd. Verder heeft het verhaal weinig met een zwarte kat te maken, maar goed.

Eén puntje van kritiek zou zijn dat de muziek soms wat overheersend was. Maar voor de rest is dit een lekker sfeervol werkje dat gedragen wordt door Karloff en Lugosi, 2 legendes binnen het genre.

Black Swan was lang in de running voor beste film van het jaar volgens vele critici. Opmerkelijk, want men kan het een geweldig drama of spannende thriller willen noemen, maar eigenlijk is dit gewoon een soort arthouse horrorfilm met enkele grote namen, met een niet al te opmerkelijk verhaal. De setting was wel fraai bedacht, en de balletscènes hadden echt wel een apart soort schoonheid; je kon de botten bijna horen kraken en het zweet ruiken.

Nathalie Portman is een goed actrice, en hier speelt ze erg sterk. Haar ontwikkeling van muurbloempje tot mooie zwaan was echt goed. De rest van de cast wasook uitstekend, hoewel je Mila Kunis nog steeds niet echt kunt bestempelen als geweldig actrice. De contoversiële scène tussen de dames was één van de hoogtepunten (!) uit de film.

De film komt erg (érg) langzaam op gang, en ik had het op een gegeven moment niet meer, want ik kwam er tijdens deze scènes achter dat ik niet iemand ben die van al te veel subtiliteit houd; de latere, iets meer grafische scènes lagen mij beter. De laatste 3 kwartier vond ik dus ijzersterk; ik zou willen dat de film iets sneller op gang was gekomen. De film eindigde wel op het perfecte moment.

Ik vond dit dus wel een mooie film, maar het meesterwerk dat velen er van maken zie ik er helaas niet in.

Deze film is vooral visueel overdonderend. De stad, de kleding, en de voertuigen zijn erg fraai, en de hele look van de film is een geweldige combinatie van futuristisch en retro. Blade Runner heeft echt het gevoel van een klassieke film noir.

Qua verhaal is het niet geweldig bijzonder, maar het blijft interessant door de personages. Rutger Hauer speelt één van zijn beste rollen als replicant. Hij heeft echt wel je sympathie door zijn situatie. En hoewel zijn motivatie te begrijpen is, maar zijn acties niet, zorgt dat voor een aardige tweestrijd. Daryll Hannah is erg aantrekkelijk als sensuele android, en Sean Young is adembenemend mooi als Harrisson Ford's love interest. Ford vond ik uiteindelijk nog het minst sterk, hij was gewoon Ford.

Verder is alles erg mooi, ook de fantastische 80's score. Het fraaist vond ik trouwens het huis van JF Sebastian, met zijn geweldige creaties. Uiteindelijk is deze film met al zijn existentiële vragen de naam klassieker zeker waardig.

Geweldige film die het fenomeen van hekserij in de middeleeuwen onder de loep neemt.

De film maakt het voor de kijker moeilijk om zich met de personages te identificeren, en de scheidslijn tussen goed en kwaad is hier erg dun. Aan de ene kant heb je de Satan aanbiddende kinderen onder leiding van Angel (gespeeld door de adembenemend mooie Linda Hayden), en aan de andere kant de arrogante rechter en zijn aanhang. Eigenlijk zijn de paar aardige personages die de film telt uiteindelijk slachtoffer van de demonische groep en is de rest erg apatisch; als na de absoluut brute verkrachting- en uiteindelijk moord van een tienermeisje haar levenloze lichaam aan haar moeder wordt getoond is er nauwelijks een greintje verdriet te bespeuren. En hoewel dit meisje werd gespeeld door de toen inmiddels 26-jarige Wendy Padbury zag ze er echt een stuk jonger uit!

De hele film wordt praktisch gedragen door de prachtige Linda Hayden als de verleidelijke Angel. Gehuld in haar witte gewaad en de doornenkrans op haar hoofd doet ze haar filmnaam absoluut eer aan.Maar van het ene op het andere moment kon ze volledig omslaan en was ze echt intimiderend. Ze heeft in de film ook een scène waarin ze compleet naakt te bewonderen is, en hoewel ze tijdens het maken van de film al een jaar of twintig was wist ik als kijker nu niet zo goed of het oké was om opgewonden te raken.

Door de Britse setting krijgt de film ondanks de af en toe vrij schokkende inhoud toch een gevoel van klasse mee, en de sfeer wordt geweldig sterk opgebouwd om mij in elk geval met een dubbel gevoel achter te laten; de film laat uiteindelijk mooi in het midden wie er nou eigenlijk aan de kant van het goede stond, iets dat goed geïllustreerd wordt door een meisje dat in het water wordt gegooid om te kijken of ze een heks is; de blik van de dorpelingen geeft je nu niet echt het gevoel dat de mensen toen bij hun volle verstand waren.

Of het nu de bedoeling van de makers was of niet, wat mij betreft is dit ook een mooie aanslag op religie en de extremen die daaraan zijn verbonden; ook al is er in dit geval ook daadwerkelijk een bovennatuurlijke dreiging, dan rechtvaardigt dat nog niet het extreme gedrag van de mensen.

En slechts vijf jaar later is er Blood Monkey. En ik had natuurlijk moeten weten dat dit een SyFy film is...

Voor een film met de naam Blood Monkey zijn er verrassend weinig apen te bespeuren; slechts op het eind komen ze even goed in beeld, maar voor de rest zijn ze gehuld in de schaduw en zien we dingen vanuit hun oogpunt. En da's maar goed ook, want erg realistisch of bedreigend zagen ze er niet uit. Een pluspuntje: dit was een aardig subtiele film wat SyFy-standaarden betreft, en die beesten werden ten minste niet te pas en te onpas in beeld gebracht.

Maar misschien hadden een paar extra shots van de apen voor wat opschudding kunnen zorgen, want erg veel interessants of spannends gebeurt er helaas niet in deze film. De jungle-locatie is het enige dat voor en beetje visuele stimulans zorgt, want van de personages moet deze film het niet hebben. Ze zijn allemaal beroerd ontwikkelt en vervelend. Zelfs ouwe rot Abraham doet het niet echt goed; hij beseft ongetwijfeld in wat voor wanproduct hij speelt, want echt zijn hart erin leggen doet hij niet.

Voor de rest komt de grootste dreiging niet altijd van de apen, maar van Abraham's personage en zijn assistente die hun eigen plannetje hebben. Ik ben niet altijd een fan van bad guys in films; laat de dreiging lekker uitgaan van het monster uit de titel en stop er geen geforceerde extra dreiging in. Aan de andere kant, die apen deden niet echt hun best, dus het zorgde ten minste nog voor een beetje opschudding.

De laatste vijf minuten zijn eigenlijk de enige die de moeite van het kijken waard zijn; het is wel vrij abrupt afgelopen, maar ik hou wel van dit soort claustrofobische situaties. En nogmaals, dan krijgen we als enige een kleine glimp van de bloed-apen. Om een beetje positief af te sluiten; beter laat dan nooit.

Goede sfeervolle film.

Boris Karloff is echt een maniak. Hij speelt een enorme klootzak die nergens voor terugdeinst, maar met zijn nonchalante gedrag en die constante grijns op zijn smoel weet hij je toch voor zich te winnen. Hij is echt overheersend in deze film, en speelt elke tegenspeler van het scherm. De andere personages zijn duidelijk goed of slecht, en het plot rond het meisje was erg fraai, zeker de rol die Gray en zijn paard uiteindelijk nog speelden.

De sfeer is lekker duister. De kerkhoven waar Gray zich in begeeft zijn lekker griezelig en de donkere straten van 'Edinburg' lijken bijna een personage op zichzelf. Het verhaal is erg intrigerend en zit knap in elkaar, met een paar mooie twists en een geweldige regenachtige climax.

Ja een erg aangename film. Perfecte speelduur ook.

Niet zo dramatisch slecht als hier wordt beweerd.

Vooral in het begin is het een leuke spookfilm met wat aardige schrikmomentjes en redelijke special effects. De sets zijn ook lekker eng, met veel donkere kamers en half verlichte gangen. Het ziekenhuis zit vol met kleine details, en visueel vind ik het dus wel leuk.

Het verhaaltje is een beetje aan de dunne kant maar in het eerste uur nog redelijk mysterieus. Het laatste half uur vond ik wel weer slappe hap met rare plotwendingen en een halfbakken einde. Een beetje gezwets over de pijn van het leven; ik kon er niet zoveel mee.

De special effects zijn niet zo beroerd. De spoken zijn lekker eng als ze plotseling uit de schaduwen opduiken, en de gore stukjes zijn niet altijd even goed maar wel lekker smerig met al die ontploffende lichamen. het stukje met de hond was nog best freaky.

De acteurs? Ja, die zijn matig, maar de stille scènes wisten wel een enge sfeer te scheppen en de 'spoken' waren lekker over de top neergezet. Het hoofdpersonage vond ik waardeloos en de tieners waren ééndimesionaal. Dee Wallace Stone geeft de film nog enig aanzien mee en ze is verreweg de beste acteur in 'Boo'.

Leuk filmpje voor tussendoor, en ik ga wachten op Dynamite Jones the Movie.

Breakdown is misschien niet al te origineel, maar dat hoeft absoluut niet; het is een spannende film met een aardig mysterie, een goed acterende Kurt Russell, en een paar spectaculaire actiescènes.

Russell speelt hier absoluut geen actieheld en dat is goed voor de spanning; hij moet alles puur op instinct doen en sommige situaties gaan hem echt boven zijn pet zodat je je goed met hem kunt identificeren. En als er dan een uitbarsting van hem komt of hij een kleine overwinning behaalt leef je echt met hem mee.

Het helpt ook wel mee dat de slechteriken echt white trash tuig zijn die je graag een kopje kleiner gemaakt wil zien worden. Op het eind krijgen we trouwens een behoorlijk spectaculaire achtervolgingsscène met aardige stunts voorgeschoteld. Je hoeft op zich ook geen wereldschokkend eind te verwachten, maar de reis naar de eindbestemming zit vol aardige verrassingen en de pay-off is lekker bevredigend: zo gauw je ziet dat de opperslechterik nog leeft zie je wel aankomen hoe hij aan zijn einde komt. Ik heb in elk geval lekker zitten juichen!

Als je een pure adrenalinestoot wil kan ik Breakdown van harte aanbevelen!

Uhm, waar heb ik net naar zitten kijken?

Het plot, als je het zo kan noemen, is totaal van ondergeschikt belang. De acteurs waren zo apatisch dat het bijna hilarisch werd.

Maar wat boeit dat allemaal als de ene na de andere bloedmooie vrouw uit de kleren gaat om luttele ogenblikken later verkracht te worden door een slijmerige mutant van een andere planeet. Vooral het eerste meisje wordt ruim een minuut in beeld genomen terwijl ze oefeningen doet en een beetje aan zichzelf zit, om zodra het monster ten tonele verschijnt verstijfd van angst blijft gaan staan schreeuwen tot het al ruimschoots te laat is. Waar de makers al deze gewillige dames vandaan hebben gehaald weet ik niet, maar mij hoor je niet klagen!

De gore-effecten zijn trouwens ook zo slecht nog niet, hoewel de alien effecten beter uitgewerkt zijn dan de 'slasher'-elementen. Weer verschieten de makers hun kruit in één van de eerste scènes, want daarna zie je de alien alleen nog een beetje in de schaduw, en af en toe een slijmerige klauw. Als je hem op het laatst ziet lopen is het ook duidelijk een man in een rubberen pak. Maar voor een film van dit niveau was het nog steeds niet slecht.

Maar hoe leuk al die fraaie dames ook waren en hoe redelijk de special effects, qua tempo is het ondanks de korte speelduur simpelweg beroerd. Er wordt belachelijk veel tijd in beslag genomen door dialogen die eigenlijk nergens iets mee van doen hebben, en ook vinden de makers het blijkbaar nodig om de meisjes uitgebreid rond te laten lopen. Zo zien we wel goed hun achterwerk in beeld, maar deze scènes gaan simpelweg te lang stuurloos door om een acceptabele speelduur te krijgen. Wel was de uitleg van de beweegredenen en de biologie van de alien voor dit soort films aardig bedacht, maar hoe men erachter komt waar het monster zich schuil houdt is wel weer twijfelachtig en een beetje makkelijk. Maar een kniesoor die daar op let.

De slotscène is een prachtig voorbeeld van jammer. De beelden van meisjes die liggen te krioelen in een bad vol alien-zaad zijn natuurlijk prachtig en die exploderende kop was ook sterk gedaan, maar de hoofdrolspeelster is gewoonweg apatisch en die detective staat gewoon suf om zich heen te kijken terwijl op elk moment de hel los gaat breken. Houterig dekt de lading in dit geval niet eens, en hoewel het af en toe wel hilarisch is had er ten minste nog een gevecht plaats kunnen vinden dat niet leek of de acteurs niet eens bij elkaar in de buurt stonden. Het laatste shot van de film na een belachelijke jump scare was trouwens ook curieus, en het is me nou niet helemaal duidelijk of dat nou een droom was of niet.

Nou lijkt het of ik vooral negatief ben over de film. Maar acteren en plot is hier nu eenmaal van minder belang als je zoveel vrouwelijk schoon uit de kleren ziet gaan en er nog redelijk wat bloed vloeit, dus ik heb me goed vermaakt met deze uiterst vreemde film.

Aardige film van Cronenberg.

Bevat een paar lugubere scènes met kinderen in de hoofdrol, wat alles net een tikkeltje luguberder maakt. Zoals vaak laat Cronenberg niets aan de fantasie over en wordt alles pontificaal in beeld gebracht, zoals de bij mij nu al fameuze foetus-lik scène, het zieke 'hoogtepunt' van de film. Het duurt allemaal wel even om echt op gang te komen, maar het resultaat is er uiteindelijk wel naar dat je met een ietwat naar gevoel blijft zitten.

Wat ik ook aardig vond aan het verhaal is dat Frank vrijwel vanaf het begin geloofd wordt en het bestaan van de demonische 'kinderen' een vaststaand feit is; niet per sé wat ze zijn, maar dat ze er zijn. Zo slaan we het hele 'man wordt niet geloofd'-stuk overgeslagen, wat wel een verademing was.

Visueel is de film wel een beetje saai, maar het besneeuwde landschap is wel mooi. De muziek was een beetje te luid zo af en toe, maar verder was het een goede kijkervaring. Niet Cronenberg's beste, maar zeer sterk.

Ten eerste: wát een vette soundtrack.

Verder is dit weer een dikke Stallone film met geweldige brute actie en gevatte oneliners. Leuk om die ouwe Stallone zijn jonge tegenspeler voor schut te zien zetten. Dit is blijkbaar allemaal geïnspireerd door een Franse strip, en daarom krijgen wel waarschijnlijk ook een voice-over, wat ik wel weer eens leuk vond om te horen. Tegen het einde komen er wel teksten die in een strip waarschijnlijk overtuigender waren, maar al met al wordt er tegenwoordig te weinig gebruik gemaakt van voice-overs.

Wat blijft Stallone trouwens een spierbundel, en die granieten onderkaak van hem blijft indrukwekkend; van de grote drie (Willis, Schwarzenegger. Stallone) komt hij vandaag de dag nog het meest over als een ware bad-ass. En ach, hij is af en toe wat lastig te verstaan, maar dat draagt alleen maar bij aan zijn unieke persoon. Hij krijgt dan ook wel weer pracht-zinnen in zijn mond gelegd, en hij blijft overtuigend als moordenaar met een morele code, iets wat met een andere acteur waarschijnlijk minder goed had gewerkt.

Het plot is niet echt om over naar huis te schrijven en de bad guys zijn erg eendimensionaal, maar dat mag de pret allemaal niet drukken. Bobo's (geweldige naam trouwens) partner steekt een beetje lullig af tegenover Stallone, maar staat tegen het eind echt zijn mannetje zoals het een dergelijk personage in een actie-comedy betaamt. Verder is er een overvloed aan niet functioneel naakt (bestaat dat eigenlijk wel) en bloederige shoot-outs, allemaal pluspunten van een volwassen actie-film.

Leuk om te zien dat Walter Hill en vooral Stallone hun vak nog niet verleerd zijn; dit was weer lekker ouderwets brute actie met een prachtig komisch randje.

Traag als dikke s...

Het is af en toe best pijnlijk om naar te kijken hoe lang scènes gerekt worden. Vooral de scène waarin het blonde model benedendeks gesleurd wordt begint best aardig, maar na bijna vijf minuten werkt het gekreun en gesmeek zwaar op de zenuwen.

Het spookschip en de Blinde Doden zijn best eng, maar het verhaal is zo dun dat de makers de speeltijd moeten rekken met mislukte ontsnappingspogingen en zelfs een totaal onnodige verkrachtingsscène. Op het laatst wordt het gelukkig nog wel even leuk als een plan dat van te voren gedoemd lijkt om te mislukken (het terugdrijven van de blinde Tempeliers met een geïmproviseerd kruis) daadwerkelijk lukt en we te zien krijgen hoe de overlevenden hilarisch neppe doodkisten overboord gooien.

Het eind van de film, als de Blind Dead uit het water herrijzen en de bijna zonnebadende overlevenden omsingelen, is ook nog wel een lekkere afsluiter. Maar voor de rest is dit best wel slaapverwekkend, en dat maakt van Ghost Ships het minste deel uit de Blind Dead serie.