Meningen

Pacific Rim is een pure bioscoopfilm.

Deze film komt het best tot zijn recht als je op het puntje van je bioscoopstoel met een bak popcorn erbij en zo'n lullig 3D-brilletje op je neus bij elke rake klap de grond onder je voeten voelt trillen. Het plot is minimaal, en karakterontwikkeling blijft oppervlakkig, maar daarvoor ga je hopelijk niet naar een film als Pacific Rim.

De monsteractie is echt spectaculair. Ik kan er niet veel nuttigs over zeggen: de special effects zijn prachtig, en de Kaiju zijn een goed voorbeeld van dingen die nooit of te nimmer met praktische effecten gemaakt hadden kunnen worden zonder er lachwekkend uit te zien. Er is genoeg variatie wat monsters betreft, en bij de beelden van gevechten op land en in het water zat ik echt gefascineerd te kijken. Er is trouwens wat te veel actie in het water: de grote confrontatie in de stad was visueel veel mooier en interessanter. Maar de spectaculairste scène vond ik die met de vliegende Kaiju.

Zoals ik al zei, de personages waren ondergeschikt aan de vette actie. Het enige waardoor de hoofdrolspeler en zijn grote rivaal uit elkaar te houden waren was dat één van hen een Australisch accent had: voor de rest leken het wel klonen van elkaar. De love interest van onze koene held was zeker wel knap en ze stond af en toe wel haar mannetje, maar meestal leek het wel een verwend klein meisje en vond ik haar bloed-irritant. Charlie Day's personage is net zo'n vervelend geval als zijn personage in het al net zo hysterische It's Always Sunny in Philadelphia, en zijn collega wetenschapper was misschien nog wel vervelender

Idris Elba en Ron Perlman spelen de enige interessante personages. Elba was een stereotype stoere gast, maar hij wist in elk geval wel te overtuigen. En Perlman is Perlman: del Toro houdt er wel van om hem vette rollen in zijn films te geven, en dat is des te beter voor ons als kijker. Ik vond het trouwens wel jammer dat die Russen er zo gemakkelijk aan gingen.Van hen had ik graag wat meer gezien.

Andere films hadden eerst rustig de eerste aanval laten zien, maar dat laat men hier lekker achterwege en de eerste Kaiju laten gelukkig niet lang op zich wachten: je wordt als kijker snel op de hoogte gebracht van de situatie om daarna meteen in het diepe gegooid te worden. Pacific Rim gaat alle plotelementen netjes af, van onderlinge problemen naar "verrassende" ontwikkelingen, maar zoals ik al zei, als je voor Interessante personages of een intrigerend plot naar PR gaat kom je van een kouwe kermis thuis.

Ik wist gelukkig wat ik kon verwachten en heb me daarom uitstekend vermaakt. Oh, en de 3D was lang zo slecht nog niet. Ik ben benieuwd wat er zonder deze gimmick en bovendien op een TV-scherm van Pacific Rim overblijft, maar voor de bioscoopervaring geef ik in elk geval een dikke voldoende.

Ik ben geen fan van de eerste Paranormal Activity. Eigenlijk vind ik het de saaiste en meest ongeïnspireerde films aller tijden. Maar er draait een nieuw deel in de bioscoop en de serie is toch wel een fenomeen, dus ik dacht, waarom ook niet.

En uiteindelijk is dit deel iets beter dan PA 1, maar dat zit hem in de laatste paar minuten. Voor de rest is het één en al harde geluiden en valse schrikmomenten (met als enig hoogtepunt alle kasten in de keuken die tegelijkertijd open sprongen), maar de laatste tien minuten zijn ten minste nog een beetje spannend te noemen.

De laatste scènes vond ik wel alleraardigst. Het was fraai om te zien hoe Katie de man des huizes na zijn lullige actie de nek omdraaide. De makers plakken er helaas wel weer een onnodige tekst aan vast, maar de muziekloze aftiteling met hooguit wat geruis is dan wel weer lekker. Het is me trouwens een raadsel waarom er een unrated versie is (die ik blijkbaar gezien heb). want wat er nou zo schokkend was weet ik niet.

De film kan samen met deel één als een groot geheel gezien worden, en het had eigenlijk ook bij dit tweeluik kunnen blijven. Maar ze zouden wel gek zijn om deze serie niet tot op de laatste cent uit te melken. Op naar deel drie!

Oké, het begint leuk te worden!

Het loont uiteindelijk om de reeks verder dan deel één te bekijken, iets waar ik na al die jaren dan toch achter ben gekomen.

Eindelijk zitten er een paar lofwaardige enge scènes in de PA-reeks. De Bloody Mary-scène is wordt erg goed opgebouwd door twee keer loos alarm, waar bij de derde keer een erg goede uitbarsting volgt. de laken-scène was ook best effectief; het voordeel van een camera die heen en weer beweegt, iets dat (meen ik) hier voor het eerst gebruikt wordt. Later wordt deze truc nog eens goed toegepast met de indrukwekkende "keuken wordt op zijn kop gezet"-moment..

Een toename in sterke momenten neemt niet weg dat er in het begin van de film veel te veel gebruik wordt gemaakt van goedkope trucs zoals harde geluiden en mensen die plotseling het beeld in stormen. Gelukkig zijn er niet al te veel loze scènes, want in het voorgaande deel gebeurde er het eerste uur echt bijna niks. Hier viel dat reuze mee. Het einde met de handheld-camera zit trouwens ook goed in elkaar; het lijkt één lange take, wat natuurlijk niet zo is, maar daardoor bleef de vaart er wel in. In de voorgaande delen waren de slotscènes te kort en te abrupt, maar nu was het eind ten minste echt spannend.

Het verhaal, dat in deel 1 en 2 mondjesmaat uit de doeken werd gedaan, krijgt hier eindelijk een interessante wending. We komen achter de bron van het kwaad en leren ook waarom Kristi en Katie zich bijna niets van het voorval uit hun jeugd kunnen herinneren. Zo krijgen de sequels toch net iets meer diepgang en zelfs iets tragisch, omdat het blijkt dat de zusjes van tevoren gedoemd waren. Als de makers dit tijdens het maken van deel één van te voren al in hun hoofd hadden vind ik dat toch wel sterk!

Dit alles maakt PA 1 en 2 qua film niet beter (want saai blijft saai), maar dit deel levert de serie van mijn kant dan toch de eerste voldoende op. Ik ben benieuwd of deel vier echt zo slecht is als men beweert. Voor het eerst in de reeks ben ik nieuwsgierig!

Terug bij af.

Na twee uitermate slechte films die niets maar dan ook niets engs hadden kon ik Paranormal Activity 3 dan eindelijk een krappe voldoende geven en sprak daarbij de hoop uit dat de reeks eindelijk interessant zou gaan worden.

Nou dat bleek uiteindelijk valse hoop.

Laat ik van tevoren één ding zeggen: Kathryn Newton was inderdaad een erg leuk meisje en ze hield zich aardig staande in deze film. Maar de rest van de cast is echt wel een stuk minder, en met name Katie Featherston is weer te slecht voor woorden Mensen nemen wederom de meest debiele beslissingen en niemand gelooft elkaar natuurlijk weer; als het meest sympathieke personage de kat des huizes is doe je toch iets niet goed.

Afgezien van de laatste vijf minuten gebeurt er totaal niks. De schrikmomenten die er zijn, zijn nu zo voorspelbaar dat ik letterlijk elke keer de "verrassing" kon raden. Dezelfde fysieke trucs worden weer uitgehaald; mensen vliegen door de kamer, personages gaan op exact dezelfde manier dood als in deel twee, en de finale bestaat uit vijf minuten hysterie met een abrupt, ongeïnspireerd einde. Enige schamele pluspuntje was het gebruik van de Kinect met de silhouetten van kinderen, maar dat was het dan ook wel.

En in het begin van de film had ik zo gehoopt dat de makers niet voor de bekende weg zouden kiezen, maar ja hoor: Katie blijkt inderdaad de nieuwe buurvrouw te zijn, hoe de makers ook hun best doen haar identiteit te verhullen tot een uur in de film. Het verhaal, als je dat zo mag noemen, komt echt geen stap verder en zit ook nog eens vol gaten die hier al meerdere malen aangekaart zijn. Als Robbie Hunter niet is wie is hij dan wel, en hoe komt Wyatt/Hunter opeens bij dit gezin terecht? De antwoorden blijven hopeloos voor ons verborgen.

Ik weet niet of het nog wat gaat worden met deze serie. Geld speelt natuurlijk een bepalende factor in de levensduur van de PA-films, hoewel iemand wel heeft laten vallen dat er wel degelijk een eindpunt is voor het verhaal. Hopelijk hoeven we daar niet al te lang op te wachten, hoewel ik wel razend nieuwsgierig ben hoe ze zich hier nog uit weten te redden. Dat dan nog wel.

Ik weet niet wat het is, maar ik word alijd erg blij van dit soort animatie. En al is dit geen klassieke stop motion-animatie, het heeft zeker nog steeds de charme. Hoe de figuren bewegen, hun ogen en mond, het is nooit helemaal smooth. En dat ze gebruik maken van de computer om het er allemaal iets vloeiender uit te laten zien, dat deerde me nou totaal niet, Het zit lekker tussen the Nightmare Before Christmas en een Pixar-animatie in.

En dan is het ook nog een genot dat het onderwerp van de film zo in m'n straatje ligt. Zombies zijn momenteel het grote ding in TV en horrorfilms, maar ParaNorman toont maar eens aan dat er nog zoveel leuke dingen mee te doen zijn. Het verhaal is op zich simpel, maar zó leuk gevonden, en de inside jokes en horror-referenties maken het nog net dat beetje leuker. Een hond die Bub heet, de filkm waar Norman in het begin naar kijkt; sommige zijn subtieler dan andere en ik heb er vast wat gemist.

De personages en stemmen zijn geweldig. Norman is een leuk kereltje met een unieke gave, en de bijpersonages zijn stuk voor stuk leuk of grappig. Vooral Norman's vriendje Neil is hilarisch met dat dikke koppie en die briljante opmerkingen van hem. Norman's zus en Neil's broer zijn een beetje standaard, maar hoe ze geanimeerd zijn maakt ze toch weer leuk. En wat ik al zei, de stemmen van een aantal namen die je zeker kent droegen zo veel bij aan hun karakter. Een kwestie van sterke casting.

Verder is het allemaal zo leuk, van de speciale effecten tot de briljant gevonden muziek geïnspireerd op de horror-muziek uit de jaren '80 (met als beste voorbeeld Day of the Dead). De spoken zijn leuke uiteenlopende figuren en de zombies schuifelen volgens de aloude traditie voordat ze marathonlopers werden. Het verhaal gaat van grappig naar spannend en ontroerend en weer terug, en ik verveelde me geen moment.

Na Frankenweenie weer een stop motion pareltje.

Te gekke film!

De film is een perfecte combinatie van humor, science fiction, actie, road movie, en ga zo maar door. Het was vooral geweldig om alle subtiele en minder subtiele verwijzingen naar klassieke science fiction- en avonturenfilms te ontdekken. Verwijzingen naar Star Wars (de muziek in de bar), E.T. (het gesprek van Paul met Spielberg), Indiana Jones (het pakhuis, 'ShortRound'), Aliens, te veel om op te noemen.

Nee, het is niet altijd hilarisch grappig, maar alle soorten van humor zijn vertegenwoordigd. Niet dat de grapdichtheid de gehele film vastgehouden wordt, maar dat maakte in deze instantie niet uit; de film verandert naarmate de film vordert in een spannende achtervolgingsfilm, maar nog steeds met een paar subtiele grappen. Maar alle genres worden geweldig vertegenwoordigd, en er is er niet één die minder goed uit de verf komt.

De acteerprestaties zijn erg sterk. Pegg en Frost werken echt als een team; ze voelen elkaar feilloos aan en ze zijn altijd grappig. Wiig is leuk als gelovige die het licht ziet en hilarisch het keurslijf van zich afschudt. Alle bijrollen zijn grappig, zonder uitzondering, en Weaver is geweldig als 'bad guy'. Een komedie valt of staat ook vaak met een goede cast, en daar is echt niets over te klagen. Paul is trouwens ook een geweldige creatie, Realistisch voor zover dat kan, en in combinatie met Seth Rogen's stem komt hij echt tot leven; Rogen's levering van zijn teksten zijn prachtig. Zijn interactie met de overige personages is perfect en voelt echt natuurlijk aan.

De film verslapt nooit, en is spannend, grappig en soms ontroerend, alles in perfecte doses. Een voor mij perfecte komedie.

Met de constante mist waarin de groezelige sets gehuld worden weet Fulci een prettig griezelige sfeer te creëren. In combinatie met een paar van de meest beruchte gore-scènes was dit een aangename horror-ervaring.

De zombies zijn weer typsich Fulci: grotesk en meedogenloos. Hun gewoonte om spontaan op te duiken in jump-cuts was erg... apart. De verschijningen van de hangende priester waren ook erg fraai gedaan, en je wist nooit wanneer er weer een zombie op zou duiken, wat zeker goed was voor de spanning. De muziek is trouwens ook fantastisch sfeerbepalend, met een score die erg aan Goblin's Zombi-score doet denken.

De splatter-effecten zijn zoals vaak lekker dik aangezet en worden lang in beeld gehouden, dus de mensen die van bloed houden komen zeker aan hun trekken. De beruchte scène waarin een vrouwelijk personage haar ingewanden uitkotst is één van de meest unieke die ik ooit gezien heb. De meest bekende scène heeft trouwens niet eens iets met zombies van doen, maar met een bijpersonage waar de film wel zonder had gekund, hoewel de payoff natuurlijk fantastisch is.

Ik heb me wederom vermaakt met Fulci. Hoewel de film aan het einde gewoon abrupt stopt, is wat daaraan vooraf gaat gewoon zeer sterk. Na het zien van deze film en het even sterke the Beyond is House by the Cemetery hopelijk net zo leuk.

Dit filmpje heeft zeker een leuk concept en gedurende het eerste uur een erg rustige opbouw. We zien Estrella in haar adgelijks leven en hoe ze met haar eenzaamheid omgaat. Het mysterie rond de vampier wordt langzaam uit de doeken gedaan en het leek tot mijn teleurstelling even af te stevenen op een einde zonder bovennatuurlijke elementen.

Maar ik ben een horrorfan, dus het einde vond ik fantastisch. Ik kan hier niet te veel over zeggen in verband met spoilers, maar alle cameo's van beroemde horroriconen waren echt verrassend en de make-up vond ik ook best wel geslaagd.

Kortom, de opbouw vond ik wat traag maar het einde maakte het zeker nog goed.

Fascinerend kijkje in de wereld van een gefrustreerde jongeman en zijn zus die onvoorwaardelijk achter hem blijft staan. het is vreselijk om te zien hoe ze eraan kapot gaat. Toch zijn haar beweegredenen begrijpelijk, hoe gestoord de jongen zich ook gedraagt.

Leon vond ik trouwens een beetje een vervelend personage. Ik begrijp dat zijn achtergrond ervoor zorgt dat hij doordraait, maar de opbouw is niet erg sterk: hij is van meet af aan al een beetje de weg kwijt. Ik kon niet meeleven met zijn personage, en telkens als hij zich zo vreemd gedroeg in bijzijn van zijn zus en haar vriendje begon ik hem minder te mogen. Dus in die zin was zijn personage wel weer goed.

Nee, uiteindelijk ging het lot van Leon's zus mij meer aan het hart. Haar scènes met haar vriendje hadden iets teders en ik gunde het haar ook echt om aan Leon's waanzin te ontsnappen.

De film kent weinig echt spannende momenten, maar de scènes waarin Pin opduikt waren aardig. Eng ding ook, die Pin", eerst als doorschijnende pop en dan als "man". Het verhaal loopt in de laatste minuten iets te voorspelbaar, vooral ook door het nadrukkelijk tonen van Stan's sporthorloge, en de beginscène die eigenlijk ook al het einde weggeeft.

De film heeft geen hoog tempo, maar blijft boeien, voornamelijk door de acteurs die hun rol goed spelen. Terry O'Quinn is altijd meer dan uitstekend, en vooral de 11-jarige Ursula wist goed te overtuigen, hoe kort haar optreden ook was. David Hewlett was erg goed in zijn rol, en Cynthia Preston was naast erg aantrekkelijk ook erg sympathiek.

Al met al was dit een zeer geslaagde film, meer drama dan horror, maar tot de laatste minuten zeer boeiend.

Vanaf het begin is vrij duidelijk dat de film zwaar "geïnspireerd" is door Jaws. de openinbgsscène is bijna een regelrechte kopie, alleen ontbraken er in het begin van Spielberg's film de blote borsten, die we hier gelukkig wel te zien krijgen.

Voor de rest begint de film verder rustig, en net als de film saai dreigt te worden krijgen we een lekker venijnige piranha-aanval. De vissen zien er niet al te best uit, maar door snel knipwerk ziet het er allemaal wel spectaculair uit. De film draait uiteindelijk uit op een lekker bloedbad dat veel mensen met de dood moeten bekopen, hoewel Dick Miller's personage het helaas wel overleeft.

Heit einde was helaas een beetje een anticlimax. De film was waarschijnlijk wel een beetje bedoeld als begin van een serie(?), dus het is niet verwonderlijk dat de film niet echt uitsluitsel geeft over het lot van de vissen.

De acteerprestaties zijn goed voor een B-productie, en Dillman en Menzies zijn een sympathiek duo. Dick Miller is goed als gewetenloze geldwolf, en Barbara Steele's uitspraak van het woord piranJa is wel grappig. Kevin McCarthey doet wat hij kan met zijn kleine rol.

Tijdens de piranha-aanvallen erg vermakelijk, maar daar tussendoor wat saai; dat is de indruk die Piranha bij mij achterlaat. Op naar de "remake"!

Zalige dames en lekkere over de top gore; wat wil een genrefan nog meer?

De special effects van Nicotero en Berger stelen absoluut de show, maar op dat magistrale bloedbad moeten we wel eventjes wachten. Gelukkig hebben de dames in deze film absoluut geen moeite om uit de kleren te gaan, en vooral Kelly Brook is adembenemend mooi. En die balletscène? Prachtig!

Elisabeth Shue is een prachtige vrouw en ze nam het allemaal aardig serieus, maar Ving Rhames was vrij waardeloos en erg weinig in beeld. Christopher Lloyd deed zijn beste Doc Brown-immitatie, maar het was leuk om hem eventjes te zien. Hetzelfde met Richard Dreyfuss; een leuke ode aan een klassiek personage en een klassieke film. Jerry O'Connell was lekker op dreef als klootzak, en zijn einde was één van de hoogtepunten.

Maar alles drtaait in deze film om die bijtgrage visjes en de liters en liters vloeiend bloed. Mensen worden op spectaculaire wijze aan stukken gereten, zorgen zelf ook soms voor een grote chaos, en er zaten een paar leuke grapjes tussen, waarvan er eentje te maken heeft met een bootlijn en een bikini, en goed bedeelde pornoster Gianna Michaels als gedoemde parasailer.

De piranha's zagen er trouwens lekker venijnig uit; totaal niet realistisch, maar lekker over de top, net als de rest van de film eigenlijk. Als de vissen eenmaal aanvallen is het lekker bloederig en chaotisch; soms een beetje tè.

En dan is er nog het 3D aspect; ik kan er persoonlijk moeilijk tegen en na 10 minuten werd ik al scheel. Ook voegde het totaal niets toe. leuk om al die dames in 3D te zien, daar niet van, maar het had zonder gekund.

Om het verhaal en de 3D hoef je het niet te doen; de 3D was niet van enige meerwaarde en de film loopt af met een slecht uitgewerkte anticlimax. Kijk deze film lekker voor het bloed en de boobies.

Als je je film met 10 minuten aan outtakes moet opvullen tot een aanvaardbare lengte weet je dat je een zwaar probleem hebt.

En dan nog is de film niet vooruit te BRANDEN, hoor. Een paar aardige ideetjes hier en daar, maar voor een film die PIRANHA 3DD heet is er bar weinig te genieten op het gebied van piranha-actie. Je ziet er een paar op een arm of een been kluiven en er een paar door de lucht vliegen, maar meer is het ook niet. Er zijn zelfs nauwelijks mooie gore-momenten, en het resultaat van de slachtpartij in het waterpark is alles behalve bevredigend.

En ik weet niet wiens idee het was om gedurende de laatste 20 minuten de helft in slow motion te schieten, maar dat was wel de definitieve doodssteek. Hadden de makers het gebruikt voor een paar leuke 3D-grapjes dan was het nog een beetje nuttig geweest, maar afgezien van een paar piranha's die de camera inkijken en een een paar plastic borsten die door het beeld stuiteren gebeurt er gewoon helemaal niks leuks.

Het heeft in deze film weinig nut om het over de personages te hebben, want die waren van bordkarton. Danielle Panabaker en Katrina Bowden zijn leuke meisje, maar zelfs Panabaker's personage boeide weinig. Christopher Lloyd mag even komen opdraven, maar hij ziet er gewoon vermoeid en totaal ongeïnteresseerd uit. Cameo's van Ving Rhames en gary Busey hadden voor een lach moeten zorgen, maar dat mislukt ook nog eens een keer.

En dan is er natuurlijk nog David Hasslehoff. Als die man het hoogtepunt van je film is heb je toch echt iets niet goed gedaan. Na een paar minuten was de lol daar ook wel van af, hoor, maar hij zorgde bij mij voor een fractie van een seconde voor een daadwerkelijke lach.

Piranha 3DD probeert af en toe te schokken met een bloederig grapje (een jongetje dat z'n hoofd eraf gereten krijgt, de seksscène met een nare afloop voor de man in kwestie), maar Gulagher had al zijn beste materiaal al gebruikt voor zijn Feast trilogie. Dit is gewoon echt slappe hap. Het hielp waarschijnlijk niet dat ik de film in mijn eentje in 2D heb gekeken, maar ik kan me niet voorstellen dat ook maar iemand van deze film genoten heeft terwijl hij in 3D in de bioscoop draaide.

Het kostte me geen enkele moeite om deze tekst hier neer te zetten, want af en toe heb je zo'n film waar je zoveel negatiefs over te zeggen hebt dat het zo uit je vingers komt. Echt een prul.

Eindelijk een echt leuk vervolg op het eerste deel, met een iets minder gecompliceerd verhaal en een redelijk vlot tempo. Er zitten een paar geweldige actiescènes in, maar de film verliest een beetje vaart in het middengedeelte, vooral omdat de makers er toch weer een vervelend liefdesplotje doorheen moeten gooien, bovendien rond twee vreselijke personages. Dacht ik dat Bloom en Knightley saai waren, dit was bijna nog erger.

De film brengt een hele boel leuke acteurs samen, met natuurlijk voorop Johnny Depp. Zijn gedrag werkt toch weer aanstekelijk en hij kraamt weer lekkere onzin-teksten uit. Rush als Barbossa is natuurlijk weer terug, en hij heeft op het eind een goede confrontatie met Ian McShane's Blackbeard, die toch wel een indruk achterlaat. Penelope Cruz heb ik nooit wat gevonden, en ook hier staarde ik meer naar haar decolleté dan dat ik op haar 'acteren' lette.

Het verhaal is dit keer iets meer rechttoe-rechtaan, hoewel er weer een paar dubbele vallen ingeslopen zijn. Het plot is niet al te origineel, maar hoe de Fountain gebruikt dient te worden is dan weel weer goed gevonden. Alleen jammer dat je de laatste plotwending duidelijk aan zag komen.

De scène met de zeemeerminnen is trouwens één van de beter opgebouwde die ik in tijden gezien heb. Het gaat van een subtiel eng moment over in een geweldig actiespektakel; het beste stuk uit de film. En in Stranger Tides zitten zombies! Dat zie ik als zombie-fan graag, hoe nietszeggend hun optreden ook was. Wat dat betreft werd deze film door dit kleine snufje horror voor mij nog net iets leuker. Die voodoo-pop was in dat opzicht wel weer overbodig.

Het verhaal rond de relatie Sparrow/Angelica was trouwens lang niet zo vervelend als die andere romance, hoewel ik in dit soort films liever zo weinig mogelijk romantiek zie; ik wil gewoon een snelle actievolle film, en die kreeg ik over het algemeen ook in deze leuke Pirates film, die ik eigenlijk net zo leuk vind als deel 1. Over deel 2 en 3 hoeven we het wat mij betreft niet meer te hebben...

Trouwens, bedankt Pathé, voor de reguliere voorstelling, want dat 3D was waarschijnlijk nergens voor nodig...

Gijs Scholten van Aschat mocht in interviews dan wat neerbuigend doen over horror en De Poel zelfs geen horror noemen, maar ik heb nieuws voor hem, dit is wel degelijk een rasechte Nederhorror. En een Nederlandse horrorfilm in de bioscoop, dat was een tijd geleden.

De Poel is helemaal niet onaardig. Het is een erg sfeervolle film met een kleine cast, en er wordt geen moment verspilt, zodat het allemaal erg vlot loopt. Ik heb met Nederlandse (horror)films wel eens dat het acteren wat onnatuurlijk aanvoelt, maar de dialogen waren goed geschreven en de acteurs waren goed.

De film verdoet geen tijd met het vertellen van een uitgebreid achtergrondverhaal, maar de gebeurtenissen worden langzamerhand uit de doeken gedaan. De onderlinge verhoudingen worden goed op de proef gesteld, en de film bevat aardig wat drama zonder te overdrijven.

Soms worden de scènes wel wat zwaar op de hand en erg abstract, wat dan wel weer wat aardige visuele momentjes oplevert. Grootste minpunt is misschien dat het allemaal wat voorspelbaar wordt, maar het laatste shot is wel een lekkere. Of de persoon in kwestie nou per sé verdient wat hij/zij krijgt, dat laten we maar even in het midden.

Maar voor de rest is dit een lekkere subtiele horrorfilm die een groter publiek verdient. want naast mij maar 5 anderen in de zaal, dat zet geen zoden aan de dijk. Ach, misschien op DVD, want dan gun ik deze zeker in elk geval een tweede kijkbeurt.

Lee Marvin is een bad-ass in deze uiterst stijlvolle misdaadthriller.

Boorman maakt gebruik van flashbacks en vooruitblikken om het verhaal te vertellen, maar dat leid nooit af en is nooit verwarrend. Het houdt je als kijker zeker aan het scherm gekluisterd. De actiescènes waren zeker voor die tijd vrij heftig en blijven vandaag de dag zeker overeind. Het hoogtepunt was de scène in de swingclub; geweldig gechoreografeerd met goed gebruik van lichteffecten en schaduw. Het gekrijs van de zanger dat naadloos over lijkt te gaan in het geschreeuw van een danseres was ook een briljante vondst. Echt een lust voor het oog en oor.

Lee Marvin draagt deze film op zijn brede schouders. Hij overtuigd vaak alleen door zijn geweldig gebeeldhouwde kop, maar zeker ook door zijn acties; hij is bikkelhard maar ook charmant als het hem goed uitkomt. Het was prachtig om te zien hoe hij de schurken stuk voor stuk te slim af was.Angie Dickinson is zijn adembenemende tegenspeelster en ze biedt goed tegengas en staat haar mannetje absoluut.

Alcatraz is bijna een personage op zich, en de laatste scène op het gevangeniseiland waarin walker beseft dat alles toch een beetje boven zijn pet gaat eb zich terugtrekt in de schaduw is een mooie, vrij verrassende afsluiter van een absolute misdaadklassieker.

Deze film is toch duidelijk een prequel op de hier al vaak benoemde reeks, en wat dat betreft is het een beetje te bombastich en ambitieus. Maar ook als science fiction vond ik het gewoon niet al te boeiend.

Het hele concept van onze creatie vond ik niet bijster interessant; de actiescenes waren wat mij betreft beter geslaagd. Het filosofische geneuzel vond ik slap, en wat mij betreft had het laatste shot al veel eerder in de film plaats mogen vinden zodat er meer spannende dingen zouden gebeuren. Sommige plotwendingen waren ook overduidelijk, dus het hele verhaal bekoorde me gewoon niet.

Technisch gezien was de film feilloos. De muziek, de adembenemende special effects en zelfs de 3D, het beste dat ik tot nog toe gezien heb, waren allemaal geweldig. Acteren was sterk; ik was stomverbaasd toen ik merkte welke rol Guy Pierce speelde en Fassbender was ijzersterk. Toch waren er te veel overbodige personages, en Theron´s rol vond ik te overdreven tough chick. Rapace houdt zich wel fantastisch staande, en ze is absoluut erg leuk.

Ja, technisch gezien was Prometheus perfect, maar ik denk ik wat anders qua verhaal had verwacht, want als het visueel niet zo sterk was geweest was ik mijn interesse snel kwijtgeraakt.

Al na de eerste spookverschijning wist ik alweer waarom films zoals the Grudge zo weinig voor me doen. Het ene cliché na het andere komt langs zonder dat het ook maar een moment spannend wordt. Plotelementen zag je ver van tevoren aakomen en het einde was erg voorpselbaar, omdat je weet dat je nooit of te nimmer van een geestkunt winnen.

Toch is het niet allemaal slecht: het zwartgallige einde was prima, en het was mooi om de stad steeds leger en leger te zien worden. Ook waren er één of twee leuke visuele vondsten, zoald die gast die in de muur verdween. De film had ook een apart kleurenpallet, met veel grauw en grijs. Het paste wel bij de sfeer van de film.

Kristen Bell is een beeldschone vrouw en ze acteerde goed. De rest van de cast was dan wel weer inwisselbaar, en de personages waren cliché. De erg korte cameo van Brad Dourif was een verrassing, maar had natuurlijk nergens mee te maken.

Geestenfilms zoals deze zijn gewoon niet aan mij besteed. Ik kan me niet erg inleven in dit soort dingen, en de cliché's waren niet van de lucht. Toch had de film een aparte naargeestige sfeer en een oké einde.

Vergelijkingen met de eerste Purge kan ik niet maken, want die heb ik nog nooit gezien. Maar aan the Purge: Anarchy te zien valt er veel te halen uit het concept: dit is slechts het verhaal van één groepje mensen, maar de mogelijkheden lijken me eindeloos.

We zien de gebeurtenissen de hele tijd vanuit het oogpunt van deze groep, en het is indrukwekkend om te zien wat zij zien; de opzet van de film is groots en er gebeuren heel wat brute dingen. Ik heb me in elk geval erg kunnen inleven in de situatie. Het lijkt me ook wel wat om een film te zien met gebeurtenissen uit het standpunt van de Purgers zelf, om te zien of je je ook met hen zou kunnen identificeren, maar dit werkte zo heel goed.

En aan de andere kant krijgen we wel een soortgelijke verhaallijn met Grillo's personage, hoewel deze wel wat genuanceerder ligt. Hij geeft de film een hoog bad-ass gehalte dat inderdaad een beetje aan films als Mad Max of zelfs First Blood doet denken. Verder zitten er wel een paar vervelende personages in het groepje, maar dankzij het tuig waar ze tegenover staan juich je wel voor ze als ze af en toe kleine overwinning behalen.

Verder zijn er een paar leuke verrassingen, zoals de elite-jachtclub en de scène waarin de boze vrouw haar schoonzus afschiet. In die eerste scène voel je langzamerhand spanningen ontstaan tot er een gewelddadige uitbarsting volgt. Wat ik al eerder zei, de mogelijkheden voor mini-verhaaltjes zijn eindeloos; het is misschien zelfs een idee voor een anthologie-achtige film. Bij het tweede voorbeeld voel je echt de haat voor die rijke klootzakken: prachtig om te zien hoe Grillo ze even later flink op hun nummer zet in de vetste actiescène van de film.

Het (ietwat voorspelbare) einde van de film laat de optie voor een zee aan vervolgen wijd open, en het zou me niets verbazen als dit een franchise van Saw-achtige proporties wordt. Geen rampzalig idee lijkt me; ik wil na deze goede film wel meer van deze wereld zien.