Meningen

The Beyond: een goed voorbeeld dat het scheppen van de juiste sfeer het gebrek aan een echt sterk verhaal kan compenseren.

Na een vluchtige proloog wordt al snel duidelijk dat deze scènes de hoofdattractie zijn en dat het verhaal op de tweede plaats komt, maar dat vond ik echt geen enkel probleem. Lucio Fulci is een meester van de gore, en hier rijgt hij de ene na de andere groteske scène aan elkaar. Deze scènes bouwen ijzersterk naar een hoogtepunt toe, en de payoff is vrijwel in elk geval geweldig.

En dat de special effects af en toe iets knullig overkomen deerde me niet. Het is nog altijd beter om iets mindere praktische effecten te zien dan foeilelijke digitale rotzooi. De effecten hielden uitstekend stand; de scène met de spinnen bijvoorbeeld was lang niet zo slecht als velen beweren. De film is trouwens voornamelijk een zombiefilm, en de zombies worden geweldig uitgebuit in de slotscène, en deze wezens zijn lekker goor, ver verwijderd van de zombies uit mijn favoriete film Dawn of the Dead, maar zeker een stuk angstaanjagender.

De film eindigt met een zeer sterk laatste shot; een passende afsluiter voor deze zeer aparte film. Stijl is in dit geval belangrijker dan de inhoud, iets wat totaal niet verkeerd is op zijn tijd.

Bloedstollende film met geslaagde schrikmomenten, maar vooral een beklemmende sfeer die gedurende 70 minuten vastgehouden wordt. Net als bij Cloverfield had ik geen probleem bij het volgen van de film, en het geschud van de camera werd nergens te veel; naarmate de film vordert en de situatie escaleert gaat de camera mee in de ervaring.

De special effects zijn goed, maar stelen nergens de show en worden nooit nadrukkelijk in beeld genomen. Het laastste gedeelte is een van de meest intense scènes die ik in tijden heb gezien, zelfs beter dan een gelijkaardige scène uit 28 Weeks Later. Het Medeiros-meisje is één van de meest enge en intense creaties die ik ooi het mogen aanschouwen.

Ik heb deze film samen met Rec 2 achter elkaar gekeken, en dit voelt echt als één groot geheel: een prachtige, bizarre, onvoorspelbare achtbaanrit die de adrenaline door je lichaam doet gieren. Een geweldige ervaring.

Briljant vervolg op een briljante film.

Laat je niet in de luren leggen, dit vervolg bevat weer een aantal prachtige schrikmomenten. De film begint rustig met een paar momenten waar je verwacht dat er wat gaat gebeuren, en ook al gebeurt er niets, toch zit je op het puntje van je stoel omdat je weet dat er elk moment wat kán gebeuren. En als het eerste grote moment zich dan aandient, is het hek ook goed van de dam en besef je dat deze film alle registers opentrekt.

De actie speelt zich ditmaal af vanuit het oogpunt van een S.W.A.T.-team, en de beelden van de helmcamera's zijn in het begin van de film stabieler dan de filmcamera uit deel 1. Maar naarmate de film verder vordert neemt de paniek toe en daarmee het schokken van de camera.

Het kan misschien lijken alsof de sfeer in deze film minder is, maar dat is totaal niet waar. Het plot draagt hier voor een groot deel aan bij: het maakt de film totaal onvoorspelbaar en de monsters hebben een paar geweldige trucs in hun arsenaal. Normaal ben ik niet zo van de de duivel en bezetenen, maar hier wordt het omgezet in een echte bedreiging.

De laatste scène is ronduit briljant. Het hele concept van een schemerwereld die je alleen in het donker kan zien zorgt voor iets wat ik nog nooit eerder gezien had. Het einde is een prachtige downer en een absolute verademing.

Ik heb deze film samen met Rec 1 achter elkaar gekeken, en dit voelt echt als één groot geheel: een prachtige, bizarre, onvoorspelbare achtbaanrit die de adrenaline door je lichaam doet gieren. Ik weet niet zeker of het derde deel te veel van het goede wordt, maar deze 2 films staan allebei als een huis.

Het was lang wachten op [REC]3, en ondanks de stijlbreuk met de eerste twee uit de reeks was het weer genieten geblazen. Het enige minpunt is dat het allemaal zó voorbij leek; dit is een waardige toevoeging op de sage.

Ondanks het feit dat ik een enorme fan van het genre ben, vond ik het wel een verademing dat er van de handheld-stijl werd afgestapt. Regisseur Plaza tovert een aantal prachtige plaatjes op het scherm, zoals de scène in de regen. Dat de eerste minuten wel met een compacte camera waren geschoten leverde wel een leuke grap op die het cliché van de constant filmende cameraman op de hak nam.

Ook waren bepaalde schrik-momenten verloren gegaan in de chaos van de handheld, zoals de reflectie van de demonen in de spiegel, een scène die wat mij betreft wel een beetje afbreuk deed aan de impact van hetzelfde verschijnsel in de eerste film toen het er nog maar eentje leek te zijn. De sfeer was in dit deel nog steeds even zwaar, ondanks de afwisseling met zwarte humor. Deel één en twee gingen in zo'n sneltreinvaart dat je je niet echt kon binden aan de personages, maar nu had je wel wat te doen met de (hoofd)personen.

Ik ben een beetje hypocriet, maar het idee van de Duivel spreekt me in de reeks zeer aan, terwijl het hele aspect van het geloof dat de oplossing is me niet lekker zit. Maar het levert wel wat spannende scènes en verrassende wendingen op. En ook mooi dat er subtiele en minder subtiele verwijzingen naar REC 1 en 2 in de film zaten.

Nog één compliment voor de film: de ontwikkeling van Leticia Dolera van bloedmooie bruid tot bloedmooie actieheldin en ten slotte vreemd aantrekkelijke zombie-demoon was adembenemend en fascinerend om te aanschouwen.

Laat sommigen maar praten: de nieuwe stijl doet de serie geen kwaad, het geeft het zelfs een nieuwe impuls. Ben benieuwd naar de ontknoping van de reeks. Laat maar komen!

Famke Janssen is en blijft een bloedmooie vrouw en ze draagt deze film. Die glimlach deed mijn hart smelten. Ze heeft soms wat moeite haar accent constant te houden, maar ze communiceerde zo goed met haar gezicht, en vooral de Halloween-scène was bijna hartverscheurend. Het draait in deze film allemaal om Famke, en de scènes van haar alleen in het huis waren bijna de beste scènes.

De film gaat pas erg laat helemaal los; het eerste uur was de film vrij subtiel met slechts een paar schrikmomenten en een paar spectaculaire fysieke hoogstandjes. De film bevat nog een paar aardige momenten, inclusief de (waarschijnlijk onbedoeld) grappige scène waarin een lijk door het plafond dreigt te vallen. Het verhaal wordt een beetje snel afgeraffeld, hoewel de laatste scène wel erg spectaculair is.

Het spook ziet er in het begin niet onaardig uit, maar naar het einde toe komt hij te nadrukkelijk in beeld (vanaf de scène waarin hij Marnie's minnaar op spectaculaire wijze doodslaat) en is hij niet meer zo effectief. De gore-scène past niet helemaal in de film, maar het is wel goed gedaan.

Ik wilde deze film eerst 3,5 ster geven maar door Famke doe ik er nog een halfje bij.

Ik kan moeilijk gaan zeuren, want bij the Asylum weet je wat je krijgt.

De personages zijn lekker eendimensionaal, en dienen alleen als visvoer.

De haai is nadrukkelijk en veel te zien, is duidelijk slechte CG, met een paar uitzonderingen.

Vaak lijkt de haai zelfs maar in hetzelfde universum te verkeren als de personages, want het ding hapt naar lucht terwijl de acteurs wat liggen te spartelen en het meestal niet in de buurt is.

Lekker veel bloed wel, maar ook weer van het digitale soort.

Eén of twee 'bekende' acteurs die weinig toe te voegen hebben aan de gebeurtenissen, waarvan er minstens één een mooie vrouw is die nu net iets te veel botox in haar gezicht heeft.

De 'acteurs' kunnen niet acteren, maar gelukkig trekken er nog wat vrouwen hun kleren uit.

Het duurt uiteindelijk iets te lang, maar in dit geval blijft het bloed tot het eind aan toe vloeien.

Uiteindelijk natuurlijk geen goede film, maar wat mooie dames en wat gore redden het allemaal nog een klein beetje.

Alleraardigste sci-fi film uit de hoogtijdagen van het genre.

Het monster is uiteraard het hoogtepunt van de film. Harryhausen is de meester van de stop-motion, en deze vroege creatie is erg mooi. Het beweegt niet helemaal soepel, maar dat is gewon inherent aan de techniek die gebruikt wordt. Wat er gebeurt met het monster is best tragisch. Het heeft in feite geen kwaad in de zin, en probeert zich alleen maar te verdedigen tegen die vreemde wezens die op hem schieten. Het enige punt van kritiek dat ik op het monster heb is zijn gebrul, een soort kruising van een olifant en een ander dier, dat op een bepaald moment een beetje op de zenuwen werkte. Maar verder, top.

Leuk trouwens, de locatie. Eens geen Amerikaanse stad, maar eentje in Italië. Van de stranden van Sicilië tot aan het Colloseum in Rome is het veel leuker om naar te kijken dan die saaie flatgebouwen. Vaak staan de acteurs wel voor een green screen, wat wel wat afleidt, maar voor de rest was de verandering van locatie wel even een verademing. Natuurlijk ontkom je er niet aan dat de Italianen zelfs onderling Engels spreken, maar dat is nou eenmaal gewoon voor Amerikaanse producties.

Verder is dit een film van vóór de eerste maanlanding, maar komen de astronauten gewoon eventjes van Venus! Ach, wisten de makers van de film veel hoe de wereld er ruim tien jaar later voorstond. De technische praat is natuurlijk wel erg leuk allemaal, gewoon typisch fifties science fiction.

Het eind van de film is een kopie van King Kong, met het monster op het Colloseum in plaats van de aap op het Empire State Building. Maar daar voor krijgen we wel lekker wat destructie en een heus gevecht tussen het monster en een olifant (die trouwens minder als een olifant klinkt dan het monster! Dat zie je toch niet elke dag, en dat houdt het ten minste leuk Wat ik wel kon missen was het romantische subplotje, maar ook dát is weer typisch voor die periode, dus vooruit.

Gewoon een erg leuke sci-fi voor een druilerige middag...

Een kop meer, maar een ster minder.

2-Headed Shark Attack kon ik tolereren, maar 3 Headed Shark Attack was een terugkeer naar de kwaliteit die we van the Asylum gewend zijn.

Geen enkel interessant personage te bespeuren. Ik had enige hoop toen ik erachter kwam dat Danny Trejo er in zat, maar ik had natuurlijk moeten weten dat zijn optreden een halve dag werk was. Het was natuurlijk nodig dat hij in de film zat zodat hij een machete uit zijn handschoenen-vakje kon halen en er een kop mee af kon hakken. Had ik moeten zien aankomen, maar ik werd er niet vrolijker door: veel te weinig, veel te laat.

De haai heeft nu drie koppen, maar wat voegt dat uiteindelijk toe? Helemaal niks natuurlijk! Het beest beslist af en toe een paar mensen op te vreten, en we krijgen een scène met een slachtoffer voor elke bek, maar voor de rest is het allemaal zo vervelend eentonig; hoe vaak het ding ruzie had met zijn eigen koppen was niet op één hand te tellen, en vaak was er alleen een bloedvlek in het water te zien. Erg lui. Maar ik moet zeggen, ze hadden iets meer werk in de CG van de haai gestoken dan ik gewend ben van the Asylum, hoewel deel 1 ook af en toe een praktische haai had; hier was ales CG.

De personages waren gewoon beroerd, en hadden steeds de ziekelijke neiging de held uit te willen hangen, en vaak op niks af; volgens mij hadden veel meer mensen het kunnen overleven als ze normaal hadden gedaan. Maar ja, het boeide me weinig wie het zou overleven, hoewel je het eigenlijk wel kon voorspellen; ik had m'n twijfels over Trejo, maar die ging er ook aan. Niemand kon acteren, maar dat is standaard voor dit soort snelle cash grabs.

Het was een te grote spoiler geweest als de film 5-Headed Shark Attack had geheten, maar dar draait het wel op uit. De laatste tien minuten waren trouwens niet om te harden; het had na Trejo's dood gewoon afgelopen moeten zijn, maar de makers moesten er nog een belachelijke twist en conclusie aan breien, waarna het ook meteen BOEM was afgelopen.

Één of twee schrale hoogtepuntjes dan maar; de stunt van de man met de bijl was best wel Ik wil wel even melden dat Karrueche Tran wel aantrekkelijk was, net als een paar andere dames op de partyboot.

Maar da's een schrale troost; dit was helemaal niks. Ik vind dat je pas je mening mag uiten nadat je een film helemaal hebt uitgezeten, en dat heb ik ten minste nog voor elkaar gekregen. Een halve ster meer voor de twee lichtpuntjes die ik gemeld heb? Nee, dat zou niet eerlijk zijn geweest.

300 was een film zoals geen ander. Visueel was het een waar spektakel, en de actiescènes waren sterk en bruut op een prachtig gestileerde manier. De slow motion had daadwerkelijk een meerwaarde en het gebruik van CG was een stijlkeuze die het gevoel van een levende graphic novel alleen maar versterkte.

En nu, maar liefst acht jaar later, is er het vervolg. 300: Rise of an Empire had veel om waar te maken, en hoewel de film verder borduurt op het zelfde concept is het weer een lust voor de ogen en oren. Waar het origineel vooral rood was, overheerst hier de kleur blauw. De "veld"slagen op het water waren vast lastig om te choreograferen, maar het eindresultaat was echt spectaculair. De impact van op elkaar beukende schepen en de brute zwaardgevechten kwam keihard aan, zeker in IMax.

Net als 8 jaar geleden had ik nog nooit van de hoofdrolspeler gehoord. Sullivan Stapleton als Themistocles is geen Gerard Butler, maar hij draagt zijn hoofdrol met verve. Eva Green is best wel intimiderend tussen al dat testosteron. Ze staat haar mannetje ook tijdens de actiescènes, en ik wil nu al even melden dat har naaktscène de mooiste is die ik dit jaar heb gezien of nog ga zien; wat een schoonheid en wat een indrukwekkend lichaam!

Helaas is het verhaal niet echt uniek. Het speelt zich nagenoeg helemaal parallel af met de eerste 300, en verweeft personages uit die eerste film met deze. Helaas geen Butler, en daar wordt wel handig omheen gedraaid, maar een gastoptreden was niet onmogelijk geweest. Aan het eind van de film zijn we in feite geen stap verder met het uiteindelijke verhaal, en dat is toch wel een beetje zonde. de achtergrond van Xerxes was trouwens ook niet bijster interessant.

Nee, 300 RoaE kijk je niet voor het geweldige plot, maar voor de (audio)visuele pracht en het bombastische spierballenvertoon van de cast. En hoewel deze lang niet zo sterk of memorabel is als het origineel is dit wel een waardige toevoeging.

Nee, dit was niet leuk.

Het verhaaltje was slap en niet interessant en het werd nooit spannend of eng. De productie-waarden waren erg laag en sommige acteerprestaties echt slecht.

Het enige dat de film nog een beetje kon redden waren de praktische alien die er niet eens heel slecht uitzag en één of twee gore momenten.

Maar voor de rest gewoon niks aan.

Hoewel ik Blood and Black Lace af en toe iets te traag vond kan ik de visuele flair wel waarderen.

Ik weet niet of ik de volledige cut heb gezien in Eye, maar ik vond de moorden wel wat bloedeloos. Dat mag de 'pret' gelukkig niet drukken, want de moordenaar ziet er echt prachtig uit, en de stalk and slash scènes zijn uiterst sfeervol gedaan en zijn behoorlijk spannend tot aan de grote apotheose. De indrukwekkende slepende camera is bijna een personage op zichzelf, en de kleine schrikmomenten weten je lekker op het verkeerde been te zetten.

Giallo staat bekend (is berucht mag ik ook wel zeggen) om de bijna niet te raden identiteit van de dader en de vele red herrings om de kijker om te tuin te leiden. Ik vond het hier gelukkig erg goed gedaan, want ik kon het niet echt raden zonder dat de onthulling van de dader volledig uit het niets kwam; het was nu ten minste echt iemand uit de cast en niet een laatste toevoeging.

Overacteren en dubbing leidden bij mij wel af, maar de acteurs doen hun best. Het was allemaal erg stijlvol gedaan, wat ik wel kon appreciëren: de hele film druipt gewoon van de klasse. Trouwens, leuk dat onze toekomstige ''acteurs' en 'actrices' deze film zo konden 'waarderen'. Ik heb er veel vertrouwen in voor de toekomst. De muziek ten slotte was inderdaad soms iets te kitsch voor mijn smaak, maar ik vond het zeker wel passen.

Deze film stond aan de basis van de Giallo, en is goed gegrond in de realiteit, iets wat door Argento en anderen wel eens werd vergeten. Ik ben blij dat ik hem op een groot scherm gezien heb.

Alleen mag de leraar zijn schoolklasje volgende keer wel thuislaten...

Brute, meedogenloze horror van Franse makelij.

De film bouwt rustig op, stelt alle personages één voor één voor, om daarna los te barsten in een zee van geweld waar je tijden na het kijken van de film nog niet overheen bent. De film is precies lang genoeg, zonder echte opvulling. Af en toe zittten er wat minieme rustmomenten in, om daarna weer verder te gaan met de constante aanslag op je zenuwen. De film wordt op het laatst zeker erg sadistisch en het einde komt als een mokerslag. Ja, een film die me wel enige dagen zal bijblijven.

De film heeft genoeg om je aandacht erbij te houden. Is het niet de ondraaglijke spanning, dan zijn het wel de liters bloed die realistisch van het beeldscherm druipen. Bloederigste film aller tijden gaat wat te ver maar in die categorie scoort de film zeker hoog. Slechts in één of twee instanties zijn de special effects een beetje slecht, zoals bij de agent die zijn halve hoofd krijgt weggeblazen, maar voor de rest heb ik zelden zulke realistische gore gezien. Wat de CG baby betreft; dit was toch ook wel een minpuntje; we kennen Sarah's situatie en we hoeven geen slechte animatie te zien war het om gaat.

Béatrice Dalle is meesterlijk als De Vrouw. Haar introductie is erg indrukwekkend. Als ze slechts een schaduw en een stem is is ze al erg intens, maar als ze eenmaal tot de aanval overgaat gaat ze door alle emoties heen. Als ze in woede ontsteekt is ze vreselijk eng, maar bij tijd en wijlen toch ook onbedoeld sympathiek. En dat is in dit geval ook een klein probleem bij deze film: de moordenaar vond ik in dit geval bijna sympatieker dan het slachtoffer; Paradis is in het begin zo apatisch dat het zelfs naarmate de film vordert moeilijk was me echt aan haar te binden, terwijl Dalle haar emoties de vrije loop laat. Het is in dit geval echt een kwestie van wie de baby het liefste wil, en het lijkt of Dalle's personage in deze film wat dat betreft beter uitgediept is, niet door achtergrond maar puur door performance.

Maar één of twee minpuntjes daargelaten is dit een oersterke film uit Frankrijk. Haute Tension vond ik net beter, maar de Fransen laten weer zien dat Europa vaak de ziekste films maakt.