Meningen

En dan zegt men dat de zombies in Dawn of the Dead een raar kleurtje hebben...

Een gedrocht van een film met een flinke dosis naakt en beroerde special effects en lachwekkend houterige acteerprestaties: een vreemd soort kruising tussen Tiroler- en zombiefilm en onbedoelde komedie. Zelfs als groot zombie-liefhebber kan ik hier helemaal niks mee.

Erg leuke vrij low-budget science fiction-film die me, omdat ik er totaal onwetend inging, prettig verrast heeft. De sets zijn erg mooi, en de Jordaanse woestijn staat prachtig in voor Mars. Ook de voertuigen zijn erg knap ontworpen en gemaakt; visueel is de film erg aantrekkelijk.

Het verhaal heeft in het begin een rustige opbouw, en ik had me al lekker voorbereid op een spannende race tegen de klok. Maar tot mijn aangename verrassing werd het alleen maar spannender toen bleek dat het om een zombieverhaal met een twist ging. Laat dat nou mijn favoriete genre zijn, en de combinatie met science fiction vond ik een erg leuke.

De film is af en toe wat chaotisch maar altijd lekker spannend, en afgezien van Schreiber wist ik nooit wie de pijp uit zou gaan en wanneer. De flashbacks die Schreiber's personage af en toe had hadden van mij wel achterwegen gelaten mogen worden, want dat verraadde wel een beetje en gebeurtenis in de laatste akte. Maar het eind is dan wel weer lekker open met Schreiber die desolaat door de ruimte zweeft.

Uiteindelijk was dit een erg leuke film die me tot het eind aan toe wist te vermaken en te boeien.

Weer een succesvolle 'fake documentary'!

De film begint met het introduceren van Cotton Marcus; een briljant personage. We zien hem bezig met zijn dagelijks werk en zijn beweegredenen. Hij lijkt erg oprecht, maar geleidelijk ontdekken we dat hij eigenlijk niets meer is dan een charlatan die doet wat hij doet om rond te komen. Het zien van de trucs die hij uithaalt tijdens zijn preken betaalt zich prachtig uit tijdens het eerste exorcisme.

Na deze introductie reizen we van de stad af naar het platteland, en de tegenstelling tussen deze twee werelden is erg sterk. Door middel van een simpele montage transformeert de film van een luchtige documentaire waarin iedereen op zijn gemak is in iets waarin de personages compleet uit hun element zijn. alle personages gedragen zich vreemd en niemand van het team weet hoe ze zich op moeten stellen. Alle personages hebben meerdere gezichten en je weet nooit hoe iedereen echt is tot het bittere eind.

Het einde van de film vond ik persoonlijk steengoed. De hele film lang ben je nooit 100% zeker of het zich allemaal in het hoofd van Nell afspeelt of dat er echt iets bovennatuurljks aan de hand is. En net op het moment dat het allemaal een Aardse oorzaak lijkt te hebben en alles voorbij lijkt draait de film 180 graden om op een briljante noot te eindigen waar kleine details en het gedrag van bepaalde personages eerder uit de film op hun plek vallen en je des te meer geschokt bent omdat de makers je zó op het verkeerde been hebben gezet. Ik was echt zo trots op mezelf dat ik een kleine verspreking opgemerkt had en daarom dacht de uitkomst door te hebben, dat de 'twist' nog harder aankwam.

Een film in een fake documentary stijl valt of staat een film met een goede, realistische cameravoering en realistische acteerprestaties. Daarover heb ik helemaal niets te klagen. De cameraman heeft een vaste hand, iets wat je van professionele cameramensen mag verwachten. Pas als de scènes en gebeurtenissen iets intenser en schokkender worden wordt de persoon achter de camera en dus de film iets chaotischer, maar nooit zo dat het onkijkbaar wordt. Het gebruik van muziek is bij dit soort dingen altijd een knelpunt, maar het is ten slotte een film; de muziek die in de film zit wordt prachtig gebruikt om de sfeer te verhogen.

Acteerprestaties zijn over het algemeen erg sterk. Patrick Fabian is geweldig als Cotton; een gladde prater die perfect de lijn tussen charmant en arrogant bewandelt. Ashley Bell is absoluut fascinerend om naar te kijken. Als we aan haar voorgesteld worden is ze bijna vertederend lief en vreselijk naïef, maar naarmate we meer van haar zien en ze door lijkt te draaien is ze een bal van energie en wordt ze echt eng. En hoe ze haar lichaam in allerlei bochten wringt is beangstigend. De rest van de cast doet het ook goed, een goede combinatie van enge en charmante personages, en ook de figuranten of mensen met een paar zinnen aan dialoog komen realistisch over.

De special effects zijn subtiel maar doeltreffend, net als al het andere in de film; de opbouw is misschien wat traag, maar het is fascinerend om Cotton te zien werken en het mysterie te zien ontvouwen. En nogmaals, het einde is een perfecte reeks van gebeurtenissen, beginnend met het waarmaken van verwachtingen om daarna alsnog een overdonderende twist op het scherm te toveren. Een absolute aanrader.

Terugkeer van een legende.

Laat het duidelijk zijn: Arnold is in al zijn jaren afwezigheid niet beter gaan acteren, maar zijn grootse persoonlijkheid is in al die tijd nog steeds onmiskenbaar. De one-liners waren weer goed aanwezig, maar het werd nooit belachelijk, en zijn levering was met zijn karakteristieke accent weer vertrouwd leuk. Zijn actiescènes waren misschien iets stijfjes na zijn jaren in de gouverneurs-stoel, maar het was nog altijd een genot om naar de vuurgevechten te kijken en Arnie de bad guys knock-out te zien slaan.

Het hielp zeker ook dat Schwarzenegger's sheriff-personage niet alleen de focus op zich had, maar dat de actie gedragen werd door een aardige supporting cast. Het eerste gedeelte van de film draait zelfs bijna helemaal niet om sheriff Owens, maar om de ontsnapping van de slechterik. Deze scènes waren niet al te spectaculair of origineel, maar het was een degelijke opening die mooi afstak tegen het simpele boerenleven in het slaperige oude stadje. Forest Whitaker was best leuk als de FBI-agent die steeds meer gefrustreerd raakt, en de hele Nederlands elftal-scène leverde één van de aardigste komische momenten op.

Het stadje Sommertown Junction bevatte trouwens een paar leuke personages die Schwarzenegger's ietwat on-originele sheriff Owens aardig tegengas gaven. Het was wel een beetje de film van de accenten, want naast Schwarzenegger had ook Luis Guzmán een lekkere, vaak bijna onverstaanbare Mexicaanse tongval. Mooi om Guzmán tegen het eind van the Last Stand wat ass te zien kicken in een hilarisch over de top moment. De rest van de good guy-personages was wat nietszeggend maar iedereen was gewoon goed.

En dan hebben we natuurlijk nog Johnny Knoxville als Lewis Dinkum. Hij krijgt in de (Nederlandse) trailer zelfs een credit vóór Schwarzenegger, maar ik moet zeggen dat zijn personage nogal hit and miss was. Soms waren zijn scènes gewoon te geforceerd, vooral het fysieke aspect, maar daar tegenover stonden weer een paar aardige teksten die hij leuk bracht, en dat lachje werkte af en toe echt op mijn lachspieren. Wel viel me op hoe oud die gast aan het worden is: hij ziet er af en toe bijna net zo oud uit als Arnold zelf.

De schurken van het stuk brengen het er aardig van af. Ze waren nou niet bepaald origineel, maar werden toch weer gekenmerkt door twee fraaie accenten. Ik vond Stormare's personage leuker dan Noriega's drugsbaron karikatuur, maar ze hadden beide één of twee redelijke momenten. Vooral Noriega's verwende gedrag tegen het eind waarin hij Schwarzenegger probeerde om te kopen kon bij mij en het publiek zeker voor een hartelijke lach zorgen. Die lach was trouwens vaak aanwezig, maar meer dankzij de cliché momenten dan echt sterke humor. Toch was er zeker wat te lachen, zoals de scène met de vuurpijl en de met bommen behangen slechterik en de reeds genoemde one-liners.

Maar het draaide uiteindelijk voornamelijk toch om de sterke actie. Schwarzenegger en co schieten en sloegen in het laatste half uur stevig van zich af, en de kogels en ledematen vlogen me als kijker om de oren. De vuurgevechten waren lekker realistisch, waarbij de muziek tot het absoluut noodzakelijke werd gehouden en het voor namelijk ging om de kogel-inslagen en ontploffingen. Verfrissend vond ik het ook om te zien dat ook de goeie mensen er niet helemaal zonder kleerscheuren van af kwamen. Schwarzie moest af en toe zelfs een beetje valsspelen vanwege zijn toenemende leeftijd, zoals de scène waarin hij zich noodgedwongen onder een bus schuilhield, en bij de grote confrontatie met de hoofd-schurk is het mooie er zelfs mij Mr Terminator wel van af en moet hij écht werken. De achtervolgingsscène in het maïsveld was trouwens redelijk origineel en een leuk staaltje van kat en muis.

The Last Stand is een aardige terugkeer voor Arnold Schwarzenegger, de man die in de jaren '80 en '90 een waar icoon was voor het genre. Hij wordt dan wel een jaartje ouder, maar deze film is het bewijs dat hij met een redelijk verhaal, een aardige supporting cast en een paar leuke one-liners nog steeds garant kan staan voor een leuk avondje in de bioscoop.

Ga dat zien.

Deze film kan natuurlijk nooit alle elementen uit het boek bevatten, maar de sfeer van het boek is zeker bewaard gebleven.

De acteurs zijn perfect gekozen en Hedebrant en Leandersson zijn een mooi paar. Hun scènes waren uiteraard de hoogtepunten. De spacial effects zijn netjes, en zelfs de kattenscène zag er niet vreselijk slecht uit. De scène waarin Eli begint te bloeden is erg realistisch. Het boek bevat elementen die in deze film voor interpretatie open blijven, en dat vind ik op zich een verbetering ten opzichte van het boek. Het einde van het boek is perfect gevangen en op een erg originele manier gefilmd zonder te nadrukkelijk en expliciet dingen in beeld te brengen.

Prachtige ingetogen film dus; een perfecte vusualisatie van het boek. Prachtige plaatjes en muziek ook. Het eindshot is mooi maar op een bepaalde manier toch verontrustend.

The Lego Movie is visueel één groot feest.

Je komt eigenlijk ogen te kort en één kijkbeurt is zeker niet genoeg. De figuurtjes bewegen op een leuke manier zodat je nooit vergeet dat je naar blokjes zit te kijken, en de huizen en werelden zitten vol met leven. de mogelijkheden die met Lego gecreëerd worden zijn eindeloos, en er zitten zoveel leuke visuele grapjes in dat ik om de paar minuten wel moest lachen.

De stemmen (in het Engels!) dragen echt bij aan de humor, en sommige dialogen zijn echt om dubbel van te liggen. Liam Neeson als Good Cop/Bad Cop (vooral Good Cop!) is briljant, Allison Brie als Unikitty is een lieve, grappige creatie en de geest van Vitruvius is het grappigste dat ik in tijden gezien heb.

Ik had gedacht dat dit een films was die zich bij uitstek leent voor 3D. Op zich viel dat wel mee, maar toch vond ik het leuk om zoveel dingen op me af te zien komen. Het was ook mooi om al die verschillende franchises zoals DC Comics, Lord of the Rings, TMNT en Harry Potter in één film te zien.

Zo kan ik wel elk leuk grapje en personage met naam en bijnaam noemen, maar dit moet je gewoon voor jezelf gaan zien. Topvermaak voor jong en oud!

Deel één was al vrij slecht, en deel twee in de Leprechaun-reeks is bijna net zo erg.

Warwick Davis weet zich als één van de weinige staande te houden. Zijn dialogen en oneliners weet hij vol enthousiasme te brengen en fysiek is het allemaal erg lollig wat hij doet. Om nou te zeggen dat het een eng personage is, nou nee, maar hij is nog een enigzins memorabel 'horror'-personage.

Horror staat expres tussen aanhalingstekens, want hoewel er een beetje bloed vloeit gebeurt er in feite niks engs; ik zou dit nog eerder als fantasy bestempelen dan horror. De Leprechaun heeft wat leuke trucjes om mensen in de maling te nemen, en de personages lopen er met open ogen in, ook de zogenaamde 'held' van het verhaal, maar spanning bouwen deze scènes helaas niet op. Het feit dat de personages zo dom en oninteressant zijn helpt daar ook al niet bij.

Werkt de film dan beter als komedie? Nou, de grappen zijn vaak niet eens grappig, en de situaties ook al niet echt. Grappige personages zijn er ook al niet echt, zelfs niet de oude man die als 'comedy relief' zou moeten dienen. Vaak is het gewoon de knullige levering van de dialogen die het komisch maakt, maar of dat nou de bedoeling was waag ik te betwijfelen. Niet dat ik niet een paar keer heb moeten lachen, maar er was te weinig echte 'humor' om echt van komedie te spreken.

Zoals ik al zei was de film ook vrij 'droog', wat gewoon betekent dat er weinig bloed vloeit. Er wordt te vaak geknipt bij stukken die goor zouden kunnen zijn, maar de paar gore-effecten die ik zag waren toch best redelijk, dus daar hadden ze nog gebruik van kunnen maken om het iets vermakelijker te maken voor de echte gorehound. Tot mijn verbazing was er wel een paar fraaie blote borsten te zien, maar het was door de waardeloze montage overduidelijk dat het niet de 'actrice' zelf was. En hoe leuk Shevonne Durkin er ook uitzag, door haar 'acteerkunsten' knapte ik volledig op haar af en was ze één van de vervelendste personages die ik in lange tijd heb gezien.

Ik heb dus niet veel positiefs te zeggen over deze film, maar een paar semi-grappige scènes en Warwick Davis zorgen net voor een halfje meer, zodat het net geen 0.5 wordt.

'Tell me, what was Judy Garland really like?"

Hé, deze Leprechaun-film vond ik leuk! De humor werkte in dit deel plotseling, voornamelijk omdat er bijna geen spoor is van echt bedoelde horror, iets wat best eens kan liggen aan de regisseur. Warwick Davis schudt de ene na de andere oneliner uit zijn mouw, en het is zeker een geánimeerd keretje. Het werd op een gegeven moment dubbel zo leuk met twee Leprechaunsdie rijmpjes op elkaar afvuurden, een leuke vondst in het verhaal die het allemaal leuk hield. De Leprechaun heeft ook zeker wat leuke trucjes in huis die het niet moeten hebben van de 'gore' maar echt van de originaliteit van de moorden.

Alle personages in de film behalve de hoofdrollen zijn klootzakken, dus was het prachtig om te zien hoe er met ze afgerekent werd. De cast was over het algemeen best wel leuk, en het was verrassend om Caroline Williams te zien opduiken als slonzige casinomedewerkster. Haar lot in het bijzonder was erg leuk bedacht en ze acteerde lekker over the top. John Gatins doet het ook best leuk, zeker zijn accent verderop in de film, maar ik moet zeggen dat ik overdonderd werd door de beeldschone Lee Armstrong. Ze moet heel wat verschillende emoties doormaken en dat doet ze allemaal geweldig sympathiek. De outfit die ze gedurende de film draagt was zeker ook niet verkeerd, want ze heeft een prachtig lijf. Af en toe overacteerde ze iets te veel, maar al met al vond ik haar één van de leukere verschijningen die ik de laatste tijd in films gezien heb.

Dus; een leuke cast, een ton aan goede en minder goede maar nog steeds melige grappen, en een totaal gebrek aan pretenties maken hier een aangename film van, en de eerste redelijke Leprechaun film.

Ik kan er met m’n hoofd nog steeds niet bij dat Lieutenant Gruber (Guy Siner) in een Leprechaun-film zit! Zijn personage is de vrijwel het enige memorabele uit deze film, want ondanks de setting en Warwick Davis als de Leprechaun is dit echt een middelmatig B-filmpje.

Ten eerste zijn de personages te cliché voor woorden. Een groep mariniers kan werken als ze een beetje persoonlijkheid hebben (zie bijvoorbeeld Aliens) maar deze mensen doen niets anders als de ene na de andere slechte grap of oneliner opdreunen, en dan het liefst nog schreeuwend. Warwick Davis doet met zijn rol wat hij nog kan en dat doet hij nog altijd goed, maar onze kabouter-vriend heeft jammer genoeg geen leuke trucjes meer in huis en zijn dialogen worden steeds minder grappig. Davis is deze keer niet eens het middelpunt van de film, dat is wat mij betreft Siner’s personage. Niet dat het nou zo briljant was wat de man deed, hij deed zelfs zijn ‘Allo ‘Allo- stemmetje precies na, maar zijn personage was wel lekker over de top en hij bracht zijn teksten vol enthousiasme. Voor en na zijn mutatie zagen de special effect er best wel oké uit, en het was leuk om te zien hoe hij al sissend en vreemde geluiden producerend de kleren van de hoogblonde heldin zoog.

De setting van een ruimteschip voegde helemaal niks toe, en de sets waren nou ook niet echt opmerkelijk. Kijk bijvoorbeeld naar de scène waarin de mariniers over een kale planeet wandelen en het interieur van het hoofdkwartier van de Leprechaun, net gemaakt van aluminiumfolie. Voor de rest was de film ook behoorlijk bloedeloos, hoewel de Leprechaun wel een aantal keer spectaculair uit elkaar spat.

Er is naast Guy Siner bitter weinig goeds over deze film te zeggen, hoewel Debbe Dunning wel met haar indrukwekkende decolleté op de proppen komt en het personage van de prinses de meest hilarische reden heeft om haar borsten te ontbloten. Maar helaas ontbrak het daarnaast te veel aan echt goede exploitatiemomenten, waardoor dit een tamme ongrappige Leprechaun- film is geworden.

Goed uitgangspunt voor een film, alleen het verhaal was een beetje te slap om echt de gehele tijd te kunnen boeien. In het begin was de film erg interessant met al die visuele trucjes, maar mijn aandacht verslapte al snel, ook omdat het verhaal verzandde in een matig gangsterplotje en een soort beursfilm, waarbij de rol van de pillen er half omheen bleef hangen.

Bradley Cooper vond ik nou niet zo sterk spelen; hij kan erg sympathiek zijn, maar hij moet nog een beetje leren om bepaalde emoties echt goed over te brengen. De rest van de cast was adequaat. Het einde van de film was iets te makkelijk; ik kan m'n vinger er niet op leggen, maar het voelde niet goed.

Ik had het plot van de pillen liever in een meer actievolle film gezien, want nu is deze film bij mij snel vergeten.

Dit is zeker niet de beste Bond-film, maar het is wel lekker losjes allemaal.

Connery's Bond was vaak te krampachtig en Lazenby's Bond was natuurlijk een stuk serieuzer. Roger Moore lijkt er echt het meeste lol in te hebben en heeft de goede fysiek en die gedistingeerde kop. Er zitten trouwens maar een paar echte vechtscènes in die wellicht wat éénzijdig zijn, maar ook daar brengt Moore het er goed van af. Alleen zijn zijn grappen af en toe ERG flauw, maar dat ligt natuurlijk meer aan het script en hij levert ze ten minste wel goed. Moore laat van de drie meteen de beste indruk achter.

De bad guy en zijn plan zijn nou niet echt bijster interressant, maar Yaphet Kotto heeft wel een goede verschijning en komt sympathiek maar toch dreigend over. Verder heeft hij weer wat unieke handlangers zoals die grappige dikke gast die fluistert en dus luistert naar de naam Whisper en die gast met de mechanische arm. De leukste is trouwens wel Baron Samedi met die lach. Alleen jammer dat hij zo snel verslagen wordt, maar daar gaat wel een grappige 'voodoo'-scène aan vooraf.

Jane Seymour is leuk als Solitaire. Ze is erg jong en haar bedscènes met Moore die een stuk ouder was voelden toch wel een beetje ongemakkelijk aan. Maar ze was zeker een mooie verschijning en één van de meer memorabele Bond-Girls. Eén van de grootste kritieken krijgt Pepper als de redneck-sheriff, maar ik vond hem op zich wel grappig.

Er zitten verder een paar leuke scènes in de film zoals de speedboat-achtervolging die misschien wel net iets te lang door gaat, en de krokodillenscène waarin je weet wat er komen gaat (kroko-walk , maar die desondanks toch leuk is. Het eerste half uur in Amerika is helemaal tof; die cultuur-clash in Harlem met Bond tussen al die negers was best wel hilarisch. Verder waren de voodoo-taferelen wel aardig, alleen jammer dat er zo weinig van waren.

Waar ik wel om in een deuk heb gelegen was de scène in het café in New Orleans waarin Bond in de grond verdwijnt. Maar hij werd eerst naar en tafeltje bij de muur geleid! Wil dat dan zeggen dat Kotto en co snel naar een ander kamertje moesten rennen om Bond te verwelkomen? Mijn broer zag ze al buiten adem nonchalant doen alsof ze er al uren zaten. Ach, misschien een rare kronkel maar ik lag wel even dubbel

Ja ondanks dat het plot niet geweldig was en de bad guys wel weer heel gemakkelijk verslagen werden, werd ik van LaLD wel erg opgewekt. En dat komt voornamelijk dankzij Roger Moore, mijn tweede beste Bond na Craig.

Lovely Molly is een film met een fascinerend hoofdpersonage waarin nooit helemaal duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit.

Het sterkst aan de film was het sound-design, want afgezien van een scène tegen het einde met één van de engste creaties ooit op film vastgelegd gaat het in LM om wat je hoort, niet om wat je ziet. Het geluid joeg me af en toe de stuipen op het lijf, erg krachtig gedaan.

Gretchen Lodge is een fenomeen. Welke emotie er ook van haar gevraagd wordt, ze brengt het met een verve die ik in tijden niet gezien had. Ze is niet te beroerd om zich helemaal bloot te geven, en ze gaat van timide naar geil naar uitdagend en weer terug, soms in dezelfde scène. Een fenomenale prestatie.

Sánchez' grote doorbraak was natuurlijk de Blair Witch Project, en het unieke aan die film, de eerste persoons camera, wordt hier ook op precies de juiste manier gebruikt. De home movies zijn eng en de groene gloed geeft de engste momenten nog niets extra's mee; de perfecte combinatie van beeld en geluid.

De uitkomst laat ales lekker in het midden, en dat mag ik wel. En nogmaals, dat ENE shot tegen het eind; hulde. Een lekker luguber werkje met een weergaloze Gretchen Lodge, en een absolute must voor liefhebbers van psycho-horror.

Een film van anderhalf uur maken van een TV-serie die min reklame misschien 3 kwartier duurt is misschien geen geweldig idee, maar die rare mannetjes wisten me toch wel gedurende de hele film te vermaken.

De eerste 3 kwartier bestaan eigenlijk gewoon uit Die Ludolfs die doen wat ze altijd doen; een beetje werken, wat slapen en wat ongein uithalen. Niets bijzonders, maar hun gedrag en de verhalen die ze vertellen vermaken wel. De tweede helft van de film is leuk, met de reis naar Italië, en de kerels op het strand en in Venetië. De interactie met de Italianen gaat stroef, maar met wat handgebaren en non-verbale communicatie krijgen ze het wel voor elkaar.

Het verhaaltje eromheen lijkt me wat bedacht, maar zoals ook tijdens de aftiteling duidelijk wordt, zijn Die Ludolfs in de serie en deze film ook hoe ze in het dagelijks leven zijn; ongein uithalende, simpele zielen waar je je helemaal niet mee verveeld, zelfs in deze iets te lange film.