Meningen

Deze bewerking van de TV-serie was niet slecht, maar geweldig vond ik het ook niet.

Het begin van de film, waarin we leren hoe het A-Team bij elkaar kwam, vond ik een beetje geforceerd overkomen, met een reeks rare toevalligheden. Wel was het leuk om te zien dat B.A. pas bang werd om te vliegen na zijn eerste ervaring met Murdock.

De cast doet het aardig. Liam Neesson is de minste van het stel, en Sharlto Copley is verreweg de leukste, met de beste grappen. De film verliest wel punten door het belachelijke vertoon van testosteron dat de hoofdrolspelers tentoon spreiden. Bradley Cooper vond ik in the Hangover erg aardig, maar hier vond ik hem niet erg sympathiek. Alle personages hadden iets vervelends, en met name Jessica Biel vond ik mateloos irritant.

Pas na de uitbraak van Murdock werd het voor mij wat aardiger, en de laatste spactaculaire actiescène was zeker de moeite waard. Over actie gesproken: het was over het algemeen belachelijk over de top. Daar kan ik vaak erg goed tegen, maar zelfs voor mij was bijvoorbeeld de scène met de vallende tank iets te veel van het goede.

Toch had het allemaal veel slechter gekund, en hoewel de film te lang duurt is het een vermakelijk middagje in de bioscoop geweest. Na de credits krijgen we nog een leuk extraatje, dus als mensen nog gaan, blijf vooral zitten

Dit is echt zo'n film waarvan de uitkomst van te voren zo goed als vast staat, dus draait het er meer om hoe we daar uiteindelijk aankomen, en daar zitten meer min- dan pluspunten aan.

Visueel is het in elk geval wel mooi. Het huis en de locatie leveren mooie sfeervolle plaatjes op. Ook zat het qua schrik-momenten wel goed. Geen loze jumpscares, alles telde. Geluid was ook een belangrijke factor, met het huis dat aan alle kanten kraakte.

Maar daar hield het voor mij wel een beetje op. De film had een te traag tempo en te veel scènes die nergens heen gingen zoals de scène waarin de hoofdrolspeelster het huis en het eiland probeert te ontvluchten om uiteindelijk precies op dezelfde plek te eindigen. Dat genre-cliché heb ik al te vaak gezien en het was veel te opzichtig.

Het script was in zekere mate ook te voorspelbaar, en dat de mannelijke hoofdrolspeler alles zelf uit de doeken deed was ook niet goed voor de spanning. Je ziet zelf van te voren ook wel aankomen hoe het met de personages zal vergaan, en de manier waarop was ook wel snel duidelijk.

Ik vond de personages ook niet interessant. De vrouw vond ik zelfs vrij irritant. Dat gegil was wel een beetje begrijpelijk, maar af en toe was het alleen vloeken wat ze deed. Het script probeert haar nog een beetje sympathiek te maken maar dat hielp niet echt omdat het ook niet echt een aardig persoon was. En haar broer was zo vaak afwezig dat hij meer een af en toe opduikend plot-element was in een verhaal dat me niet echt boeide.

In feite vond ik de film gewoon saai en weinig boeiend. de mooie plaatjes waren net genoeg om m'n aandacht erbij te houden. Al met al een middelmatige spookfilm.

Vanaf de introductie waarin Dr. Phibes op zijn orgel speelt was ik meteen geïntrigeerd: wat worden er tegenwoordig weinig van deze sfeervolle films gemaakt.

De film is dan wel gemaakt in de jaren '70, maar straalt echt zo'n klassieke '30's Universal-sfeer uit. Maar tegelijkertijd is het concept iets meer luguber dan ze in die tijd aangedurfd zouden hebben. We krijgen nooit echt iets te weten over de doktoren waar Phibes zijn ideeën op loslaat, het gaat er gewoon om hoe creatief mogelijk ze de pijp uitgaan. De moorden zouden tegenwoordig uitgebreid in beeld worden gebracht, maar hoewel we wel een paar resultaten zien van Phibes' wraak zijn de makers wel te classy om er een vroege versie van torture porn van te maken.

Vincent Price is erg goed als Dr. Phibes. Hij kan niet zoveel doen met zijn gezicht, maar je kan nog steeds goed zijn emoties zien. En zijn stem die uit de speakers komt geeft zijn personage iets echt engs, maar tegelijkertijd tragisch. Eén van zijn meer aparte, sterkere rollen. Voor de rest zijn de personages wat wisselvallig, maar de politieagent met die grote neus was wel sterk. Hij had ook wat grappige scènes met zijn collega's: de film is dan wel horror, maar weet dat goed te combineren met humor. Phibes' assistente is trouwens bloedmooi, en haar outfits waren prachtig. De sets zijn ook erg leuk, en Phibes' "elektronische" orkest was een geweldige vondst.

Het verhaal gaat wat voorspelbaar richting het einde: als je weet wat de laatste plaag gaat zijn weet je wel hoe het afloopt: de zoon gaat toch niet dood; de makers hadden wel lugubere ideeën, maar dat durfden ze net niet aan. De laatste scène waarin Phibes plaatsneemt naast zijn vrouw is trouwens prachtig en een goede afsluiter van een fraaie horrorfilm.

De schaduw die op de poster staat blijkt uiteindelijk goed weer te geven hoeveel men gedurende de film van het beest te zien krijgt. Maar dat is absoluut niet erg, want the Abominable Snowman blijkt uiteindelijk een vrij aardige psychologische thriller met avonturenfilm-trekjes te zijn.

Peter Cushing is aardig goed in deze film. Ik heb hem zeker in sterkere rollen gezien, maar zijn confrontaties met Forrest Tucker zijn gewoon erg goed. Het menselijke aspect is sowieso één van de belangrijkste aspecten van de film, en de onderlinge relaties tussen de leden van de groep voelen erg realistisch aan.

De beelden van de besneeuwde bergtoppen zijn erg mooi. Net als bijvoorbeeld the Descent gaat het hier ook om de grillige omgeving die net zo'n groot gevaar vormt als het mythologische wezen waar de groep door wordt opgejaagd. Het grootste gedeelte van de film bestaat echt uit bergbeklimmen en beschutting zoeken.

Als de Snowman uiteindelijk aanvalt is dit niet omdat ze kwaad in de zin hebben, maar gewoon omdat ze met rust gelaten willen worden. Het is een combinatie van hysterie en de hebzucht van de groep die ze uiteindelijk de das omdoet. Het shot van een half bevroren Peter Cushing is erg indrukwekkend.

De film eindigt misschien wel iets te abrupt, maar dat is niet zo erg. De voorafgaande anderhalf uur van deze vroege Hammer zijn meer dan de moeite waard.

Lekker rustig filmpje, dat nooit echt super zwaar op de hand wordt, maar nu ook weer niet een komedie is waar je echt dubbel van ligt. De 80's sfeer is volgens mij aardig goed getroffen, zonder echt te nadrukkelijk de aandacht erop te vestigen; de muziek is wel een duidelijke referentie, en de kleding is ook fraai.

De acteurs doen het allemaal goed, van Jesse Eisenberg's ietwat wereldvreemde gedrag tot aan de kleinste bijrol. Maar de revelatie is wat mij betreft Kristen Stewart. Hoewel ik nooit een Twilight film gezien heb, rekende ik haar daar wel op af. Maar ze was erg innemend. Gelukkig kan ze meer dan zuur kijken, en als ze lacht is ze best knap.

Het tempo van de film ligt laag maar er gebeurt genoeg en er zijn genoeg leuke momenten dat de film nooit gaat vervelen. Ik had iets meer komedie verwacht, maar toch heb ik me goed vermaakt.

Best leuke "double bill", die met een speelduur van iets meer dan een uur lekker wegkijkt.

Het eerste verhaaltje is een erg ingekorte versie van "the Wind in the Willows", en neemt net als het tweede verhaal een paar vrijheden met het verhaal: bepaalde dingen zijn aangepast vanwege de korte speelduur. De animatie is koddig: niet spectaculair, maar de personages zien erg grappig uit. Mister Toad is het leukste personage. De narratie van Basil Rathbone geeft het filmpje nog iets extra's.

Het tweede verhaal is een vrij getrouwe hervertelling van "the Legend of Sleepy Hollow". Het hoogtepunt is hier de muziek en de leuke liedjes. De laatste scène is nog best een beetje eng voor de allerkleinsten, en het verhaal loopt gelukkig hetzelfde af als het boek: geen geforceerd happy end en geen definitieve antwoorden. De animatie is leuk en Ichabod is grappig.

Dit is natuurlijk neit de beste Disney-film, maar de animatie is grappig en de korte speelduur zorgt ervoor dat de tijd voorbij vliegt en je je nooit verveelt.

Prachtige film, één van de beste avonturenfilms die ik ooit gezien heb.

De animatie is adembenemend mooi. De personages zijn allemaal super realistisch, maar met geweldige overdreven gelaatstrekken. Alles en iedereen beweegt realistisch, en de actie is groots. Situaties die onmogelijk zouden moeten zijn, zijn met deze prachtige technologie bijna overweldigend. Alles is realistisch, maar de leuke slapstick-achtige momenten doen toch vaak denken aan een levende tekenfilm.

Het verhaal, gebaseerd op de originele strips van Hergé, is constant spannend en vaak ronduit hilarisch. Bobby is leuk en levendig en kapitein Haddock is briljant. Pegge n Frost als Thomson en Thompson zou je aan de stemmen bijna niet herkennen, maar die personages zijn gewoon zó goed, super grappig. Geweldig ook dat de stemmen Brits zijn en niet Amerikaans, want dat vond ik echt sfeerverhogend werken. Iedereen is goed en de personages zijn beter tot leven gewekt dan velen hadden kunnen dromen.

Op naar deel twee, want die móet er gewoon komen: dit is de heruitvinding van het avonturengenre en misschien wel de beste stripverfilming ooit.

Vandaag na een heel lange tijd weer eens gezien.

Prachtige animatie, geweldige humor en een boeiend verhaal, deze film heeft het allemaal. De liedjes zijn na minstens 15 jaar af en toe nog ergens blijven hangen, en kon ik nog echt een beetje meezingen. Het wordt op het laatst wel een beetje eng voor de allerkleinsten, en dat vind ik geweldig.

De Nederlandse stemmen waren in Disney-films vroeger echt geweldig, en dit is geen uitzondering. Ze lijken erg veel op de Engelse stemmen, dat is duidelijk te horen bij Pierre Bokma als de geest; een mooi eerbetoon aan Robin Williams, en net zo grappig.Ik zal ze ook altijd in het Nederlands kijken, omdat ik ze me zo herinner.

Ik raak tegenwoordig een beetje geïrriteerd door alle nagesynchroniseerde (teken)films, maar dit blijft puur jeugdsentiment: the Princess and the Frog ga ik gewoon in de originele taal bekijken...

Een halfje erbij.

Het gaat gewoon niks worden tussen deze film en mij.

De enige keer dat ik deze film had gezien was in 3D in de bioscoop, maar nu op Blu-Ray in de originele versie zag ik pas hoe saai de film er uitziet. Wonderland is een grauwe bedoening Geen enkele scène springt eruit. Het overmatige gebruik van CG op alles inclusief de personages vond ik erg afleiden.

Niet dat dat afbreuk deed aan de personages, want ook die waren waardeloos. Depp is bloedirritant in deze film; die maniertjes werkten voor geen meter. Alice is hier één of andere feminist, komt totaal ongeïnteresseerd over, en de scènes met haar in de 'echte' wereld waren totaal oninteressant. Bonham Carter was een waardeloze Red Queen. De bijpersonages waren nog het leukst, met Stephen Fry als de Cheshire Cat en die gestoorde March Hare als kleine hoogtepunten. De Jabberwocky werd ingesproken door Christopher Lee, een klein pluspuntje.

Het verhaal was gewoon slecht. Alles speelt zich zogenaamd af na de originele verhalen, maar wat er ondertussen gebeurd is wordt nooit echt duidelijk. En nee, één snelle scène in het midden van de film vond ik niet voldoende. Bovendien is de constante 'nep-Alice' nonsens overbodig, en de 'het is maar een droom' act op het laatst stomvervelend.

Ik probeer wanhopig wat lichtpuntjes te vinden, maar het lukt me gewoon niet. Dit voelt als een grote Burton egotrip, en een ware verkrachting van het originele materiaal van Lewis Carroll.

Je kan van Cameron zeggen wat je wil, maar hier levert hij vroeg in zijn carrière een erg sterke film af.

Waar Alien het moest hebben van subtiliteit is dit een film die meer gericht is op stevige actie. Acteurs zijn prima, ook Carrie Henn als Newt, hoewel ik kinderen in films vaak irritant vind. De Aliens zien erg super uit, en tijdens hun introductie komen ze geweldig uit de schaduw tevoorschijn. De sets zijn net als in Alien wederom prachtig. Het einde, waarin Ripley defintief opstaat als actieheldin is natuurlijk legendarisch.

De film ziet er trouwens uitmuntend uit op de nieuwe Blu-ray set, en als je naast de films en de extra's nog ergens naar wil kijken is de Collector's Edition zeker de moeite waard.

Sterke Spider-Man.

De grootste kracht van deze film is toch echt wel de relatie tussen de personages, en dan natuurlijk vooral die tussen Peter en Gwen. Het schijnt dat Garfield en Stone in het echt ook een stel zijn, en dat geloof je ook wel als je naar hun scènes kijkt. Zelden was een relatie in een superhelden-film zo realistisch.

Maar gelukkig is er aan actie ook geen gebrek. De film is zeker geen non-stop actiespektakel, maar de spectaculaire scènes die de film wel bevat zijn fantastisch geschoten. Electro's krachten zijn zeker een stuk spectaculairder dan ik me herinner uit de comics, en visueel ziet al die rondvliegende elektriciteit er prachtig uit. Foxx ziet er ook wel cool uit, wat zijn oninteressante personage nog redt.

Rhino is een leuk extraatje, en dat pak was de enige manier om het dreigend te laten lijken. Giamatti is trouwens echt een show-steler. Harry Osborn/Green Goblin's verhaallijn had eigenlijk een film op zich kunnen en misschien moeten zijn. Het voelt allemaal een beetje geforceerd aan, en de Goblin-transformatie had weinig impact. Ook DeHaan's acteerkunsten als Goblin waren niet om over naar huis te schrijven. Maar zonder hem hadden we natuurlijk één ding niet gehad...

Het grootste element tegen het eind is natuurlijk de dood van Gwendie je als je iets weet over de comics met angst en beven aan voelt komen. Je hoopt dat de makers een andere richting inslaan, en dat zorgt echt voor een aantal intense momenten. Het is achteraf gezien misschien een beetje gemeen dat je zit te kijken naar een gedoemde relatie, maar het is zo goed gedaan dat ik denk dat het in de toekomst van (de) Spider-Man (films) echt zijn sporen na zal laten.

Uiteindelijk duurt deze film wat te lang, maar ik denk dat dit wel de beste Spider-film tot nu toe is. Het zal mij benieuwen welke bad guys hun opwachting gaan maken (Sinister Six?), maar met Garfield als Peter Parker/Spider-Man hebben we in elk geval de echte belichaming van het personage.

Dit was een onnodige reboot van de Spiderman franchise. Hadden we nou echt weer dat hele origine-verhaal nodig?

De film stapelt prekerige scènes op zoetsappig geneuzel en het sleept zich naar het einde toe. Ik miste echt uitgesproken personages als J Jonah Jameson die de vorige reeks zo leuk maakte, en de Lizard was weliswaar een aardig intimiderende verschijning, maar met een slap motief.

Garfield en Stone brengen het er zeker goed van af, maar krijgen net als veel personages slappe inspiratieloze teksten voorgeschoteld die beter hadden gepast in 500 Days of Summer, maar niet in een comic-verfilming. Extra jammer als je de actie ziet, want die was helemaal niet onaardig en het laatste kwartier was redelijk spectaculair.

De webslinger-scènes in de eerste persoon waren ook leuk gedaan, maar die had ik echt liever in Raimi's versie gezien, een film die ik uiteindelijk een stuk leuker en vlotter vond dan deze enigszins verplicht aanvoelende reboot.

Dat men hier op MM nog zo'n uitgebreide plot synopsis hebben kunnen maken, want plot; nou nee. Boos, dat werd ik op den duur van Amer.

Een willekeur aan vage beelden, rare snelle jump-cuts en nauwelijks memorabele beelden maken van deze film een slaapverwekkend zooitje. Het eerste gedeelte had zijn momenten, maar het gaat uiteindelijk gewoonweg nergens heen. Een paar kleurenfilters gebruiken, net zoals echte Giallo's dat doen: nou ladida kijk ons eens verstand van film hebben. Ik had de hele film lang zin om een echte Giallo te bekijken, dus dat is ten minste iets, maar wat een slappe hap.

Ik geef toe, bij Grindhouse denk ik altijd aan low budget films uit de jaren '70 en '80.

Ik had nooit stilgestaan bij de hele geschiedenis achter het fenomeen, en daarom vond ik dit een geweldig leuke documentaire die mij in elk geval iets totaal nieuws verteld. Elke documentaire die dat doet is voor mij bij voorbaat al geslaagd, en als er dan ook van die geweldige fragmenten uit exploitatie-films de revue passeren wordt het voor mij des te leuker.

Ik ga niet klagen over wat er niet in deze documentaire zit, want wat er wel in zit is geweldig leuk. John Landis kan lekker enthousiast vertellen en de interviews met de makers van deze meesterwerkjes zijn ook echt verrijkend. Hoeveel films die in deze documentaire zitten ik daadwerkelijk ooit ga bekijken valt nog even te bezien, maar ik heb in elk geval genoeg nieuwe ideeën...

Heb je dat ook wel eens? Dat je een film echt goed vindt maar niet precies onder woorden kunt brengen waarom? Dat heb ik bij American Mary.

Deze film van de zussen Soska is een uiterst stijlvolle thriller met lichte horror-trekjes. Het thema lichaamsmodificatie vond ik erg interessant, en de film is ondanks het onderwerp erg ingetogen; er vloeit wel bloed, maar het is absoluut geen bloedbad. Misschien had ik wat meer resultaten van Mary's operaties willen zien, maar de ambiguïteit vond ik ook wel wat hebben.

De film wordt absoluut gedragen door Katherine Isabelle. Ik was al fan van haar toen ik haar jaren geleden zag in Ginger Snaps, en ook hier was ik erg door haar gefascineerd. Haar transformatie van arme medisch student naar sterke femme fatale vond ik althans erg overtuigend; in het begin had ik erg met haar te doen, en later kon ik me ondanks haar extreme gedrag op een vreemde manier goed inleven in haar situatie. Mary deed me op die manier erg denken aan de Firefly-clan uit Rob Zombie's Devil's Rejects; ja, ze doet vreselijke dingen, maar toch ga je haar sympathiek vinden. En ik moet ook bekennen dat ik Isabelle een bloedmooie verschijning vond; gehuld in prachtige outfits zag ze er naarmate de film vorderde steeds verleidelijker uit, zelfs tijdens de operaties die ze uitvoerde.

Over operaties gesproken, dé grote operatie was natuurlijk Mary's verkrachter; in plaats van de gehele operatie te tonen krijgen we pas een tijd later het resultaat te zien, en wat een memorabel moment om hem daar te zien hangen. Deze hele scène was trouwens erg goed, met een absoluut brute afloop waarin Mary de bewaker totaal de vernieling in slaat; één van de weinige echt gewelddadige momenten, want nogmaals, veel werd aan je fantasie overgelaten.

De film zit boordevol aparte figuren en interessante personages. De Soska's zelf hebben een memorabel optreden, en ze hadden absoluut een unieke, vampier-achtige look. En over uniek gesproken; nog nooit was er een vreemdere combinatie van sensualiteit en afstoting als bij Betty Boop lookalike Beatress; een vrouw met een bloedmooi lijf, maar een afstotelijk gezicht. Maar het beste bij-personage was absoluut Lance de bouncer met zijn rocker outfit en memorabele quote (de mensen die de film gezien hebben weten welke ik bedoel).

De film is zeker niet perfect; tegen het einde zakt het allemaal een beetje in en sleept de film zich naar het einde toe, en het personage van de rechercheur had eigenlijk een overbodige rol. Maar de film redt zich gelukkig met een perfect, bevredigend einde; een bloederige kers op een heel apart smakende taart.

Prachtige documentaire. Een documentaire over een man men een droom, een missie; een heuse speelfilm maken, en de daarmee gemoeide problemen. De film is bij tijd en wijlen grappig en ontroerend, en Mark Borchardt weet de meest fantastische teksten en oneliners te produceren. Het is overigens niet Mark die de show steelt, maar de briljante Mike Shank. Elke keer als de man op het scherm is komt er wel iets fantastisch uit zijn mond. Ook Uncle Bill was erg komisch.

De film volgt de makers van de film van begin tot eind, en hoe uitzichtloos de situatie soms ook lijkt, ooit verliest Mark zijn doel uit het oog. We zien hem tijdens het maken van de film, zijn relatie met zijn famile en de mensen die hem soms tegen wil en dank helpen. Het is admirabel om te zien, en altijd boeiend.

Op de DVD staat overigens ook het eindresultaat; de epische korte film Coven. Er zijn wat mooie shots te bespeuren, maar voor de rest is het maar een vaag filmpje; het verhaal is raar, de acteurs maken er wel het beste van maar zijn niet bepaald briljante acteurs.

Maar toch leuk om te zien dat Borchardt en consorten het toch hebben gered; dit is een goed voorbeeld van een man met uitzichtloos bestaan maar wel met een missie; er alles voor doen om het te maken in de wereld, iets waar je door deze docu alleen maar meer respect voor krijgt

Annabelle is een doodsaaie, voorspelbare griezelfilm met zo weinig goeie momenten dat mijn luiken er bijna van dichtvielen.

Ten eerste is die pop gewoon niet eng. De makers hadden gewoon een link naar the Conjuring nodig, maar dat ding deed echt helemaal niks. De sterkste scène (in de kelder met de niet bewegende lift) had zelfs niets met de pop van doen. Voor de rest waren bijna alle schrikmomenten plotselinge harde geluiden die je dan misschien wel even wakker schudden maar gewoon veel te gemakkelijk zijn.

De personages zijn slaapverwekkend saai. Ze zijn zo'n typisch gelukkig Amerikaans echtpaar waar die mensen daar zo'n zwak voor hebben, zodat we medelijden met ze moeten gaan hebben als het onheil eenmaal arriveert. Ze reageren ook als in vrijwel elke andere horrorfilm waarin maar één personage de bovennatuurlijke gebeurtenissen meemaakt, maar zelfs dan blijft de echtgenoot het allemaal gelaten aanhoren.

De donkere vrouw was een gemakkelijk plotelement als wereldwijs iemand met een handige boekwinkel waar we alle antwoorden op een presenteerblaadje aangereikt krijgen. En zodra je haar achtergrondverhaal kent en weet wat de duivelse kracht wil kan je het einde ver van tevoren aan zien komen, wat enige spanning die het verhaal op dat moment nog had (geen) teniet deed. Verder waren alle personages inwisselbaar en saai.

James Wan maakte de laatste jaren aardig naam als regisseur, en in dit geval producer van spookhuis-films, maar met deze film is het net één stap te ver; de enge momenten zijn nu zo dun gezaaid en de verhalen zo saai en voorspelbaar dat het nu wel even genoeg is.

Ware het niet dat net bevestigd is dat Wan als volgende project komt met... the Conjuring 2

De kwaliteit van de DVD die ik gezien heb hielp zeker niet mee, maar afgezien daarvan is deze film alleen het aanzien waard door Karloff. Hoe bizar het materiaal ook is, hij blijft een professional, en zijn acteren is het sterkste punt van the Ape. Het verhaal heeft weinig om het lijf, en ondanks de korte speelduur valt de film snel in herhaling.

Verder ziet de aap in kwestie er best wel geinig uit, en het eind is nog vrij emotioneel, maar dit zal zeker niet in de geschiedenisboeken staan als de beste Karloff-film.

Wat weinig stemmen. Er zaten vanavond maar 5 mensen in de zaal voor deze film; niet één van de beste films in zijn soort, maar zeker ook niet de slechtste.

Ik ben een groot fan van found footage films en fake documentaries. Films als Rec 1 en 2, Diary of the Dead en Cloverfield zou ik zo allemaal in mijn top 10 kunnen zetten, met als levensgrote uitzondering Paranormal Activity, één van de meest saaie films ooit gemaakt. Maar de rest weet mij altijd wel te boeien..

Over sfeer en spanning heb ik niet heel veel te klagen. De hele setting van de maan en de reis die daaraan vooraf gaat was erg goed getroffen. Het voelde voor zover mogelijk echt aan alsof de mannen in een spaceshuttle reisden en daadwerkelijk op de maan rondliepen. De af en toe vage beelden (het betreft hier ten slotte beelden uit de jaren '70) verhoogden de authenticiteit hierbij aanzienlijk. Eenmaal op de maan aangekomen was het allemaal ook erg mooi gedaan, hoewel ik af en toe een beetje verveeld raakte met de klussen die de mannen uitvoerden en het wel erg lang wachten was op enige echte actie.

De geluiden die je af en toe hoorde werkten bij mij niet echt als verhoger van de spanning, maar de vage beelden van bewegende voorwerpen daarentegen weer wel. Maar pas na het vinden van de Russische capsule en de maanstenen begon het pas echt leuk te worden. De scène in de krater met de flitser en het lijk was een klassiek voorbeeld van het geleidelijk verhogen van de spanning om te eindigen met een geweldig schrikmoment, en er zaten nog wel meer van dergelijke scènes in. Het mysterie van wat er daadwerkelijk op de maan leefde werd ook goed uit de doeken gedaan.

Helaas zaten er ook wat minder subtiele momenten en een minder plotelement in de film. Dat de ene astronaut na het geïnfecteerd raken bloeddoorlopen ogen en een vervelende uitslag kreeg was echt geleidelijk en subtiel gedaan, maar waarom moest hij daarna a la Pinbacker uit Sunshine helemaal door het lint gaan en de missie saboteren? Ook het effect dat hij de camera op zichzelf gericht houdt en zijn hoofd snel heen en weer schokt, op een soort Saw-achtige manier, was niet nodig en deed een beetje afbreuk aan het 'realisme'.

Ook waren er iets te weinig scènes met de maanspinnen, wat jammer was, want deze scènes waren qua opbouw zoals ik al zei best wel goed. Hoe ze in die donkere krater plotseling uit de grond naar boven kwamen was meesterlijk, en de special effects waren ook ijzersterk. Ik zeg niet dat ik de dingen nadrukkelijk en uitgebreid in beeld had willen zien, maar iets meer scènes had geen kwaad gekunt.

De 'op ware feiten' gebaseerde insteek is nu natuurlijk vreselijk achterhaald maar toch wel charmant. Hier kon je trouwens ook wel uit afleiden hoe de film ongeveer zou eindigen, en sommige hints gedurende de film gaven dit wel een beetje weg. Alleen jammer dat de makers er een aftiteling aan vast hebben geplakt met muziek, want dat was wel minder voor de uiteindelijke sfeer; de muziek was een beetje te melodramatisch.

Om kort te gaan was deze film af en toe echt wel spannend en de sfeer goed neergezet. Maar er was uiteindelijk iets tè weinig actie, en er waren één of twee minpuntjes aan het plot, dat gelukkig nog goedgemaakt werd door de degelijke special effects een een unieke setting voor een found footage film.

Kom op mensen, ga deze film zien.

Ondanks het redelijk originele verhaal en de mooie lokatie was As Above So Below een aardige teleurstelling.

Als eerste de pluspunten: de film komt op en paar fraaie plekken, zoals een klokkentoren in het midden van Parijs en als ik het wel heb de echte tunnels onder de stad; de wanden gemaakt van menselijke schedels zijn mooi en echt heerlijk luguber. Het gebruik van eerste persoon-perspectieven zorgen ervoor dat je soms echt het gevoel hebt er daadwerkelijk zelf bij te zijn. Een paar momenten voelden best claustrofobisch aan, en ik zou graag eens gaan naar de plekken waar we samen met de personages komen.

Het verhaal is wat intrigerender dan het gemiddelde "mensen komen waar ze niet mogen zijn en komen in de problemen"- scenario van veel van dit soort films, en het eerste gedeelte met een spannende speurtocht naar een legendarische schat was echt erg interessant: de film was horror en avontuur tegelijkertijd. Het bovennatuurlijke element zorgde bovendien echt voor een onvoorspelbare film (in elk geval tot op zekere hoogte), en een paar aardige scènes met degelijke special effects hielpen om het visueel interessant te houden.

Helaas houden daar de pluspunten wel een beetje op. de film speelt in een paar scènes overduidelijk leentjebuur bij the Descent, een meesterwerk van horror in de eenentwintigste eeuw, maar doet dat veel minder goed. Het moment dat de cameraman vast komt te zitten in een berg van botten (een scène die ook in de trailer zit) had erg claustrofobisch en eng kunnen zijn, maar zijn irritante gedoe en het perspectief van een camera die hem dicht op de huid zit werkten bij mij alleen maar op de zenuwen.

De film bouwt erg langzaam op en dat is oké, maar het voelt aan of de makers tegen het einde alles te snel willen oplossen. We zien een uur lang hoe de personages zich met moeite vooruit werken in het doolhof van gangen en cryptische raadsels oplossen, en dat is, hoewel ze alles wel erg simpel uitvogelen, erg interessant en zelfs leerzaam. Maar dan beseffen de makers dat er ook nog een einde moet komen en rent onze hoofdrolspeelster met speels gemak overal langs en krijgen we een wel erg makkelijke ontknoping (die trouwens wel goed desoriënterend werkte doordat et allemaal op zijn kop was).

Ook was het niet echt een verrassing wie er dood ging en wie niet. Natuurlijk is het vanaf het begin overduidelijk dat onze archeologe en haar love interest een aardig eind zullen komen, maar daarvoor krijgen we een laffe retcon met zijn resurrectie die voelde als een makkelijke uitweg. Voor de rest vallen er in het eerste uur geen slachtoffers, maar vallen de doden daarna bij bosjes op weinig originele wijze. Ook kon je weten dat er minimaal één Fransman het tot het eind zou overleven om voor een extra camerastandpunt te zorgen, en natuurlijk is dat degene met een kind dat hij nooit ziet.

Ik had op het einde trouwens wel een soort van twist verwacht want als één film dat verdiende was dat AASB; ik vond het namelijk vrij oneerlijk dat degene die alle ellende veroorzaakte er nog mee wegkwam ook: iets dat tegen mijn gevoel van rechtvaardigheid ingaat. Maar ach, ze was het meest ontwikkelde personage en dat was uiteindelijk waarschijnlijk haar redding.

Ik had gehoopt op en super-spannende claustrofobische film, maar dat viel een tikkeltje tegen; al met al waren het sterke concept en de locaties zeker de moeite waard en waren er een paar goede schrikmomenten, maar het ging op het laatst te snel en was te rommelig met een camera die te veel schudde; op een paar effectieve momenten na was het found footage element misschien zelfs een handicap. Niet slecht, maar door de trailer had ik gehoopt op meer engs.

Assault on Precinct 13 is een geweldige actie-film op kleine schaal.

De film bevat met de moord op het meisje één van de meest controversiële scènes uit de filmgeschiedenis. Ik keek de film met mijn broer die de hele tijd vol bleef houden dat het personage eraan zou gaan, maar toen het ook echt gebeurde was hij nog steeds erg verrast. Het is een vrij intense scène en de afloop weet blijkbaar ook na bijna 40 jaar nog echt te shockeren.

De bendeleden blijven afgezien van de leiders gezichtsloos, en dat is misschien wel de grootste kracht; hun beweegredenen blijven erg vaag; de twee voorvallen in het begin van de film lijken slechts een katalysator.

Er zitten echt een paar zeer brute personages in de film. Darwin Joston is erg sterk als Napoleon Wilson; één van de coolste personages die ik ooit gezien heb. Hij heeft een paar geweldige oneliners en die kop is erg karakteristiek. Afgezien van Joston vond ik Laurie Zimmer als Leigh ook erg goed; ze staat echt haar mannetje, zowel verbaal als in haar acties. Voor de rest is de cast gewoon erg goed; ik herkende bijna geen één van hen, en dat droeg waarschijnlijk ook wel bij aan het realisme.

De film weet met een kleine cast en na een half uurtje slechts één hoofdlocatie echt volledig te boeien. De spectaculaire geweldsuitbarsting tijdens de eerste echte belegering is nog steeds één van de meest intense uit de jaren '70. Iedereen werkt goed met elkaar, en de beslissingen die de personages zijn allemaal goed te begrijpen.

De film kent na een intense showdown tussen de overgebleven personages en de bende geen echt bevredigende afloop; veel leden van de bende weten te ontkomen en gaat gewoon terug naar death row. Wat dat betreft lijkt de film erg op de originele Dawn of the Dead, mijn favoriete film ooit. De film is gewoon een kleine momentopname, en dat zie je vandaag de dag steeds minder: mensen willen tegenwoordig een perfect afgerond geheel.

Ik heb nog geen John Carpenter-score gehoord die ik niet goed vond, en ook hier zijn die klassieke synthesizer-geluiden weer erg vertrouwd Carpenter. Het maakt de film net dat beetje beter en zorgt voor een perfecte score wat mij betreft. Weer een briljante vroege Carpenter; ik heb nog niets van hem gezien wat ik niet geweldig vond, en AoP13 is weer geen uitzondering...

Leuk dat ik na al deze jaren op de site nog steeds films vind die ik wel gezien heb maar waar ik nog niet op heb gestemd.

Deze fekenfilmversie vind ik leuker dan de live action versie. de film bevat hilarische humoristische en komische momenten. en hoewel de animatie niet van weergaloos niveau is draagt dat juist bij aan de charme.

En die piraten blijven fantastisch

Verbetering ten opzichte van de eerste in de reeks.

De Tempeliers zien er nog steeds indrukwekkend, kregen deze keer meer te doen en voelden meer als een dreiging. Er vloeit ook lekker wat bloed, hoewel het nog steeds geen bloedbad is.

De acteurs waren zo goed als je mag verwachten van een low budget horrorfilm. Het personage van de burgemeester was een goede klootzak, en het was lekker om te zien hoe hij aan het zwaard geregen werd. Voor de rest was het tempo van de film iets hoger en was het iets boeiender.

Nog wat vluchtig naakt erbij en je hebt een leuke kijkervaring. Ik heb me meer vermaakt dan bij Tombs of the Blind Dead, maar dat wil niet zeggen dat dit een topfilm is...

The Avengers is een kinderfilm voor volwassenen.

Het plot is bijzonder mager en de makers willen dat verhullen met veel spectaculaire actiescènes en enge monsters. Het gaat trouwens wel erg makkelijk allemaal, en de bad guys kun je bijna omver blazen zo lijkt het tegen het eind. Loki's plannetje om de Avengers te laten bekvechten vond ik bijzonder slap. Die staf van Loki kan trouwens wel alles, zeg!

De film zit vol met helden, de één super, de ander niet. Black Widow en Hawkeye lijken hier niet op hun plaats, maar ook zij hebben niets te vrezen van de alien-invasie. Johansson heb ik nooit aantrekkelijk of goed gevonden, en ook hier vind ik haar de zwakste schakel als geforceerd sterk vrouwelijk personage. Thor en vooral Captain America, daar heb ik trouwens ook weinig mee, en die vond ik dus ook niet echt interessant, hoewel Thor's krachten (maar niet dat stomme hamertje) wel spectaculair zijn.

De enige echt leuke personages zijn Ruffalo's Banner/Hulk en natuurlijk Downey's Stark/Iron Man die de show onder ieder's neus vandaan steelt. Hun interactie was trouwens het leukst aan de film met die kleine plaagstootjes over en weer, en Hulk zag er hier echt heel goed uit. Voor de rest zijn de kleinere personages allemaal wel goed, hoewel ik het nog steeds niet eens ben met Jackson als Nick Fury.

UIteindelijk is het verhaal veel te dun om bijna twee en een half uur te vullen, en ik vond de film af en toe gewoon wat saai. De laatste grote actiescènes waren wel vet, en dat hele lange shot waarin je al vechtend en vliegend alle Avengers voorbij ziet komen was natuurlijk geweldig. Maar voor mij zitten er maar twee echt leuke Avengers tussen, en dat is veel te weinig.

The Avengers is dus visueel top, maar er zijn leukere superhelden-films.

Al vanaf mijn eerste ontmoeting met Isabelle Avondrood in 'Isabelle en het Beest' ben ik gecharmeerd geweest van de strips van Tardi. Helaas is het blijkbaar lastig om deze verhalen over te brengen naar het scherm, want ik vond hier toch niet heel veel aan.

Dat het verhaal behoorlijk wat vrijheden neemt met het oorspronkelijke materiaal is geen groot struikelblok, maar de kleine eigenaardigheden van veel personages werkten in de film niet echt. De humor vond ik ook niet lekker werken en het verhaal had wat meer echte avonturenelementen kunnen gebruiken. In de strips hoefde dat niet echt, maar bewegende beelden zouden toch wat meer spektakel moeten bevatten in plaats van iets te lange praatstukken en bijvoorbeeld die vier-of vijfvoudige uitbraakpoging die ik wederom weer niet echt grappig vond.

Gelukkig zijn de beelden van het oude Parijs wel erg fraai en zijn de special effects niet rampzalig slecht. De pterodactylus bijvoorbeeld had lekker vloeiende bewegingen en de mummies hadden lkeer markante koppen en leuke schokkerige bewegingen. De make-up was ook leuk, een soort live action versies van de strips. Visueel dus erg fraai, alleen had ik gewild dat er wat meer vaart in de film zou zitten.

Acteerprestaties waren goed. Bourgouin als Adèle was erg leuk, hoewel af en toe een beetje te veel een verwend kind. Ze kon af en toe redelijk grappig uit de hoek komen, maar ook goed emotioneel zijn. En ik ben misschien een beetje een klein kind, maar die badscène was ook zeker aangenaam. De rest van de cast was zeker ook lollig en de stemmen van de mummies lekker grappig.

Toch was er iets te weinig lol in de film, en de laatste scène was misschien grappig bedoeld maar misschien een beetje luguber tenzij er een vervolg komt. Er is namelijk zeker ruimte voor verbetering.

De klasse druipt van deze film af.

De locatie is prachtig, en de setting van Engeland in de 20-er jaren is weer eens wat anders. Prachtig om hoofdrolspeelster Rebecca Hall op geestenjacht te zien gaan met die mooie oude camera's en de "modernste" geluidsapparatuur. De setting geeft the Awakening zeker een meerwaarde, door een aantal voor die tijd doodnormale zaken zoals lijfstraffen voor kinderen en vooral Hall's personage die als geleerde vrouw door veel mannen met de nek wordt aangekeken. Dit, samen met haar angsten en sterke beweegredenen om geesten naar het land der fabelen te verwijzen, maakt van Florence een vreselijk interessant personage.

En dan helpt het natuurlijk wel als de hoofdrolspeelster die haar goed is, en daarvan is hier absoluut sprake. Ze begint meestal erg zelfverzekerd, maar naarmate de film vordert ontstaan er steeds meer scheurtjes in haar stoïcijnse karakter, en Hall weet elke emotie prachtig gestalte te geven. De rest van de cast is ook sterk. Er is hier geen overacteren bij; iedereen, van Satunton en West tot de kinderen aan toe was erg geloofwaardig in hun respectabele rollen.

The Awakening is natuurlijk een horrorfilm, dus zijn er zeker een aantal sterke schrikmomenten. Leuk om te zien dat veel engere scènes zich overdag afspelen, want dat zie je toch niet al te vaak. De special effects zijn ook gewoon erg goed, maar nooit overstemt de horror de personages: karakterontwikkeling en onderlinge relaties blijven de hoofdmoot.

Het eind van de film had ik absoluut niet aan zien komen, maar dat zorgt er wel voor een imponerend slot dat in elk geval bij mij als een emotionele mokerslag aankwam. Het blijft ook na deze grote onthulling nog spannend omdat de film tot aan het absolute eind zijn ambiguïteit blijft behouden over het lot van Florence.

Ja, vaak is subtiliteit de beste benadering, en dat in combinatie met de ijzersterke acteurs maakt van the Awakening een absolute aanrader voor fans van het betere griezelwerk.