Meningen

Machete is een beul en als hij zijn messen ter hand neemt en mensen bloederig om het leven brengt is dit een erg fraaie actiefilm.

Helaas zorgt het verhaal ervoor dat het een beetje een rommeltje wordt. Als het een simpele wraakfilm was geweest had het mij meer geboeid. Nu was bijvoorbeeld de grote confrontatie tussen Trejo en Seagal er gewoon één van vele (tegenvallende) kleine climaxen en niet de ultieme confrontatie waar ik op gehoopt had. Niet dat die scène slecht is; zelfs als Seagal aan de verliezende hand is moet hij nog een show opvoeren.

Alle acteurs doen hun stinkende best. Trejo krijgt eindelijk een rol waar hij zijn tanden in kan zetten en hij is een goede leading man. Don Johnson doet het zeker niet slecht in zijn eerste film ( ). Hij is een lekkere klootzak, maar zijn dood was echt meer dan teleurstellend. Robert DeNiro doet het goed met het materiaal wat hij krijgt, maar hij leek wat op de automatische piloot te spelen. Cheech Marin is altijd leuk om naar te kijken, en Tom Savini had een leuk rolletje, maar tenzij ik niet goed op zat te letten was hij plotseling uit de film verdwenen. Misschien komt hij wel terug in Machete Kills

De dames staan ook hun mannetje in deze film. Ik vind Jessica Alba één van de meest waardeloze actrices ter wereld, maar ze deed het aardig. En Michelle Rodriguez? Ik heb altijd al een zwak gehad voor Rodriguez, maar holy shit, ze is nog nooit sexier geweest dan in deze film. Toen ze die ambulance uitstapte in die leren beha en dat ooglapje ging mijn hart wel even sneller kloppen. Ik weet alleen niet wat Lindsay Lohan deed in deze film, want ze voegde totaal niets toe. Ze zorgt nog wel voor wat naakt, hoewel haar haar wel een beetje in de weg zat. Kom op meisje, je carrière lig toch al in de goot, laat gewoon alles zien. En volgens mij was dat ene meisje niet Lohan maar een body double (die scène zat namelijk ook al in de Grindhouse trailer van 3 jaar geleden).

Het hele verhaal boeide me zoals eerder al gezegd totaal niet. Het hele immigratie-idee kon me gestolen worden en het haalde het tempo helemaal uit de film. Deze film had een serieus probleem door de constante tempowisselingen. Actiescènes duurde vaak niet meer dan een paar minuten, en daarna kregen we weer het immigratie subplot met veel moralistisch geneuzel.

Het grote eindgevecht was trouwens wel bizar. Na al dat serieuze gedoe was de aanblik van al die gepimpte auto's en mannetjes met etenskarretjes erg vreemd. De climax van de film was trouwens niet veel meer dan een paar shots van de cast die wat om zich heen liepen te schieten en het beroemde shot van Trejo op zijn motor, dat trouwens niet eens matchte met het shot daarna. Dan was de climax van the Expendables (de film die hier tot in den treuren wordt aangehaald) wel een stuk memorabeler.

Uiteindelijk waren de spaarzame actiescènes de moeite waard, met veel vloeiend bloed dat vaak trouwens wel veel te cg was. Was daarnaast het plot wat minder gecompliceerd geweest en de actie constanter, dan was dit een topfilm geweest. Nu is het één van Rodriguez' mindere films.

Ik kon me nog maar weinig van Mad Max herinneren. Na een avondje Cinema Egzotik kwam ik er achter dat ik alleen de laatste twintig minuten nog in mijn hoofd had. En ik moet zeggen, pas dan vind ik de vaart er echt inkomen.

Het eerste uur heeft zeker zijn momenten met een paar stevige auto-achtervolgingen en aardige stunts, maar het is wel wat chaotisch. De film focust zich niet exclusief op Max maar voor een groot deel op zijn collega's en de motorbende. Er zitten een paar erg merkwaardige personages tussen en de film blijft iets te lang bij ze hangen terwijl ze raar staan te doen en vreemde speeches houden. Het geeft wel het gevoel van een toekomst waar alles en iedereen vogelvrij is, maar het gevoel van directie is een beetje zoek.

Als de film zich meer gericht had op Max en zijn gezin was de impact waarschijnlijk groter geweest. Nu moeten we zeker drie kwartier wachten voordat de man van de titel de focus van de film wordt. Ik moet zeggen dat Gibson het aardig doet, hoewel ik nooit een fan van de man ben geweest. Maar hier is hij zo jong dat je hem nauwelijks herkend, en hij doet het niet slecht.

De uitgestrekte wildernis van Australië en de verpauperde huizen geven een goed gevoel van een desolate toekomst, en de outfits zijn wat aan de campy kant, maar wel cool. Ook de vette wagens krijgen aardig wat te verduren in de spectaculaire actiescènes. Het laatste deel laat een sterke indruk achter, maar daarvoor is het wat rommelig. De bad guys zijn dan wel karikaturen, maar je ziet ze er toch wel graag aangaan. Het is wel lekker abrupt afgelopen en laat je enigszins tevreden achter.

Niet slecht, maar de ultieme cultklassieker is het niet.

Leuke ode aan één van de grootmeesters van de horror, Vincent Price.

Hij speelt dan wel niet zichzelf, maar er zijn zeker een parallel te trekken tussen zijn carrière en deze film (afgezien van de moorden natuurlijk). Bovendien krijgen we met het optreden van Peter Cushing twee iconen voor de prijs van één. Zonder hen zou dit een vrij alledaagse slasherfilm zijn geweest, maar de heren geven het geheel een hoog aanzien en het laatste gedeelte van de film vond ik, hoewel een tikkeltje voorspelbaar, ijzersterk. De speech die Price geeft is lekker bombastisch, wat waarschijnlijk wel de bedoeling was, en hoe hij opstaat uit de 'dood' is mooi gedaan.

Eén detail: het was een beetje vreemd om Boris Karloff en Basil Rathbone op de titelrol te zetten omdat ze alleen te zien zijn in filmfragmenten. Een beetje false advertizing, maar het levert wel een leuk overzicht op Price' oeuvre, die genoeg hoogtepunten kende. En daar reken ik Madhouse ook wel bij...

Presented by Guillermo del Toro, dat schept toch wel enige verwachting, hoe nietszeggend die paar woordjes ook zijn. En dat het niet altijd garant staat voor een doorslaand succes, dat bewijst Mama. Niet dat het allemaal slecht was, maar Mama voelde een beetje aan als een verplicht nummer dat alle stappen netjes af ging.

Eerst maar het positieve. Natuurlijk mag als eerste een compliment aan het adres van Jessica Chastain niet ontbreken, want naast het feit dat ze een prachtige vrouw is moest ze het grootste gedeelte van de film na het aan de zijlijn zetten van het mannelijke hoofdpersonage zelf dragen. Haar ontwikkeling van rock-chick naar sterke moeder was wel cliché, maar Chastain zorgde ervoor dat je je (zelfs als notoire kind-hater als ik) in elk geval een beetje kon inleven in haar personage.

In Mama zien we daarnaast ook een goed optreden van de twee (of eigenlijk vier) kindsterretjes, want het hele plot staat of valt in dit geval als de kinderen in kwestie niet overtuigen of vervelend zijn. Maar daarover had ik hier niets te klagen; de meisjes waren erg lief (ook getuigende de vele vertederde geluiden in de bioscoopzaal). En hoe ze in het begin verwilderd speelden, met die plotselinge bewegingen en vooral hoe ze zich voortbewogen, dat was gewoon erg, erg overtuigend. Het jongste meisje had vooral een lastige rol, maar de kinderen waren één van de meest geslaagde elementen uit Mama.

Kon ik dat trouwens ook maar zeggen van Mama zelf., maar dat was helaas een creatie uit de computer, en helaas ook niet zo'n overtuigende. Haar optredens en de daarbij horende schrikmomenten waren helaas een minder aspect, en voor zo'n belangrijke is dat natuurlijk altijd jammer. Ik vond het trouwens ook meer komisch dan eng hoeMama's haar over de grond krioelde; geef mij dan maar the Ring, want een echte actrice is altijd beter dan een matige virtuele creatie.

Voor de rest was de film erg voorspelbaar, tot aan de ontknoping aan toe. Het voelde soms meer aan als een familiedrama met horror-trekjes, en de grote finale was wel een leuke tranentrekker, maar je kon vrij goed voorspellen hoe Mama af zou gaan lopen. Altijd leuk, een film die familie op de eerste plaats zet, maar voor mij had het wel iets anders af mogen lopen. De droomscènes houden het trouwens wel een beetje leuk, en de droom in een droom (in een droom?) was ''een van de leukste momenten van de hele film. Ik kan me voorstellen dat een onervaren horrorkijker dit een spannende film vindt, maar voor mij was er afgezien van goede acteurs en één of twee geslaagde enge scène te veel formule-werk.

Ik heb me nooit verveeld en visueel was het wel oké, dus een onvoldoende verdient Mama ook weer niet, maar ik kijk voor een goede 'Del Toro Presents' liever the Orphanage.

Leuk, leuk, leuk.

Naar deze film keek ik echt uit, dankzij Christopher Lee als Scaramanga, toch één van de betere slechteriken in de Bond-reeks. Lee is zoals altijd zijn charismatische zelf en hij biedt Bond goed tegenstand. Hij geeft zijn rol als simpele huurmoordenaar door zijn flair toch iets memorabels mee. Eén bvan de leukere bad guys.

Moore is weer goed als Bond, hoewel niet zo goed als in Live and Let Die. Hij vecht aardig, hoewel het natuurlijk belachelijk is dat hij een professioneel karateka uit kan schakelen, maar dat hhort wel bij zijn charme; hij lijkt echt zo'n gladde Brit maar staat daarnaast ook zeker zijn mannetje. Hij heeft nu wat minder one-liners maar is wederom ook erg grappig zonder een clown te zijn.

Britt Ekland is één van de meest waardeloze Bond-Girls ooit. Ze doet alles fout en slaat voor maar liefst één scène Bond advances af om daarna als een domme bimbo met hem het bed in te duiken. Dat is geen unieke situatie, maar moet zij geen soort van (geheim) agente zijn? Ach, het feit dat ze de laatste scènes in slechts een bikini rondbanjert wil al genoeg zeggen over haar bijdrage aan het geheel,

Het verhaal heeft net als Ekland wederom weinig om het lijf, maar daar staan een paar leuke actiescènes en fraaie lokaties tegenover. Het gedeelte in Azië biedt constant nieuwe dingen om naar te kijken, en Scaramange's eiland is echt prachtig, en zijn doolhof houdt het visueel ook interessant.

Er zit ook weer wat leuke kung-fu actie in, zeker met de twee ass-kickende schoolmeisjes. De boot-en auto achtervolgingen waren ook aardig, hoewel die sheriff me nu wel irriteerde. De laatste confrontatie tussen 007 en de Man with the Golden Gun is leuk, maar niet super spannend en het eind laat zich een beetje raden, maar het is weer eens wat anders dan zo'n eenzijdig vuistgevecht. Natuurlijk heeft Scaramanga om het af te maken weer een sidekick die op het laatst nog voor een komische noot zorgt.

Na Connery en Lazenby is de Moore-cyclus de eerste die me echt weet te amusere.. Ik blijf erbij dat Craig op één blijft, maar Moore is met stip Bond nummer 2.

Net in EYE gezien, in de Grindhouse sfeer zelfs op groezelige 16mm.

Maniac kun je in twee woorden samenvatten: Joe Spinell. Het is een intrigerende karakterstudie van een psychopatische seriemoordenaar, en Spinell zet hem neer als een zwetende, kreunende man die het ene moment volledig bij zinnen is om binnen de kortste keren terug te vallen en met een bezeten blik in zijn ogen een volgend slachtoffer te maken. Maar aan de andere kant kun je bijna begrijpen dat Caroline Munro voor hem valt; hij mag er dan niet zo goed uitzien maar hij komt in zijn scènes met haar erg sympathiek over. Zelden heb ik zo'n goede psychopaten-rol gezien.

Maar dit is nou eenmaal een slasher, en ook over dat element valt weinig te klagen. De moordscènes worden goed opgebouwd en eindigen steevast in een bloederige dood voor het onfortuinlijke slachtoffer. De effecten zijn nog steeds akelig realistisch, maar voor de doorgewinterde slasher-fan is het al een beetje tam. De laatste scène is ook daadwerkelijk eng; een beetje misplaatst, maar die daarom maalt als het zo eng en smerig in beeld wordt gebracht. Tom Savini was echt een madman en dit is één van zijn lugubere hoogtepunten.

En de muziek: wauw. Het is de geweldige 80's synthesizer-sound waar ik zo van hou, en telkens als deze muziek te horen was wist ik dat er weer iets op stapel stond. De hele sfeer van de film is gewoon goed; ook de groezelige straten van New York die bijvoorbeeld ook Basket Case dat authentieke gevoel meegaven.

Dit is allerminst een 'leuke' slasher a la Friday the 13th of Nightmare on Elm Street: dit is het verhaal over een echte psychopaat. Ook is er geen mysterie, maar dat is niet erg: het draait hier om Spinell en de magistralke gore-effecten van Tom Savini. Samen leveren zij één van de meest memorabele slashers van de 80's af.

Wauw.

Na een paar beroerde films gezien te hebben (volgens mij dan in ieder geval), is m'n vertrouwen in film weer helemaal hersteld. Dit is een prachtige verhaal, uitmuntend verteld, vol met elke emotie die een mens maar kan hebben.

Het verhaal is in heel geringe mate op ware feiten gebaseerd, maar hoe de schrijver/regisseur hier alle lieve, vertederende gebeurtenissen en hilarische verhalen aaneenrijgt, daar valt mn mond van open.

De keus om het verhaal door een narrator te laten vertellen was een goede zet. Het betrok me bij de gebeurtenissen en het voelde alsog het verhaal speciall voor mij verteld werd. De stemmen van de personages zijn ook erg goed, en jonge Mary is erg lief. De makers wisten al haar problemen en eigenaardigheden subliem over te brengen. Max is een intrigerend personage met een geweldig achtergrondverhaal.

De animatie is vaak koddig en hilarisch, en dat in combinatie met een subtiele score en een paar goed geplaatste liedjes maakten het (audio)visueel een lust voor het oog. De teksten zijn soms hilarisch grappig, maar vaak gewoon erg vertederend. Het verhaal wordt naarmate de film vordert wat serieuzer en wordt des te meer een gitzwarte komedie, om ten slotte op een onverwachtte maar alsnog vertederende wijze af te ronden.

Vertederend heb ik nog nooit zo vaak gebruikt in een recensie, maar dat is gewoon wat deze film is. Ik had m'n gedachtes misschien iets beter kunnen verwoorden, maar om de een of andere reden vind ik dat altijd moeilijker als ik een film zo geweldig vind.

Dan maar op deze manier: dat een klei-animatie me zo weet te raken kan alleen maar beloond worden met een dikke tien.

Wauw, na dit bericht hierboven is alles wat ik zeg overbodig!

Deze film is inderdaad net anders om te kunnen boeien. De bad guy is erg origineel en zorgt voor wat originele situaties. Het bloed vloeit rijkelijk en El Masquerado houdt ervan om met zijn slachtoffers te spelen. Ook de locatie is erg fraai, en Jesse baget tovert wat aardige cameratrucs op het scherm, zoals de scène die achter een personage aangaat, 360 graden draait en daarna voor de acteur uitloopt.

En de dames mogen er ook wel wezen! Ze gaan niet echt uit de kleren, maar de niets verhullende outfits waren lekker strak. En als daarbij Leyla Milani nog haar erg korte korte broekje verliest en zich moet verstoppen, in een vat met water nota bene, mag er toch wel sprake zijn van enige opwinding. Alleen haar topje was van erg dik materiaal. En het loont toch wel om lenig te zijn als je aan een moordadige luchadore wilt ontsnappen!

Het einde was misschien wat abrupt, maar de film had ook niet veel langer moeten duren. Er was niet echt sprake van echte spanning, en je kon op je vingers natellen hoeveel keer El Masquerado "onverwacht" zou opduiken. Maar toch was dit een grappig filmpje; net lang genoeg en met een originele bad guy en setting.

Prachtige griezelfilm van Mario Bava.

De look van de film is prachtig. Zelden heb ik zo'n mooie zwart/wit-film gezien; het geeft de film echt een meerwaarde die verloren was gegaan was de film in kleur geschoten. De sets zijn adembenemend mooi en de constante mist die deze sets omhuld geeft alles dat fantastische enge sfeertje.

Het verhaal is niet bijzonder, maar enkele ijzersterke individuele scènes maken dat ruimschoots goed. De sterkste vind ik het moment dat het bloed van de dokter op Barbara Steele's lijk terecht komt en de ogen en de huid langzaam terug regenereren. Ook bevat de film een vrij brute scène waarin het masker op Steele's gezicht geslagen wordt, één van de beste schrikmomenten van de film.

Verder neemt de film rustig de tijd en heeft de kijker lekker de tijd om van de visuele pracht te genieten. maar is het eind van de film lekker spectaculair, en hoewel het overdreven happy end een beetje geforceerd overkomt is het absoluut een mooie afsluiter van deze uiterst sfeervolle film.

Ik moet mijn mening een klein beetje aanpassen, want dit was nu ik er nog eens naar gekeken heb best wel leuk!

Een flink aantal jaren voor Iron Man was er nog een film met een vette AC/DC soundtrack: Stephen King's eigen Maximum Overdrive. Het filmmaken ging King dan blijkbaar boven de pet, maar het is nog best een leuke film geworden. Zeker de eerste pakweg 20 minuten zijn een feest om naar te kijken. Het begint lekker met de brug die spontaan open gaat en de chaos die daarop volgt, en ook de scène op het honkbalveld waar zelfs kinderen niet gespaard worden (iets wat ik stiekem graag mag zien) is vet. En King's cameo voor de credits ("This machine just called me an asshole") was ook best hilarisch.

Het plot is gewoon een excuus om zoveel mogelijk trucks op te blazen en dat ziet er allemaal top uit. Het is een paar uitzonderingen daargelaten allemaal niet erg bloederig, maar er is genoeg dood en destructie om het leuk te houden. Gooi er een leuke achtervolgingsscène bij en je hebt een uitermate vermakelijke film.

Oké, een paar irritante personages (Yeardley Smith!) verpesten het af en toe een beetje, maar de dood van die bijbelverkoper en die hysterische serveerster (wát een overacteren!) maakten dat weer goed. Aan het eind van de film staan er nog aardig wat personages rechtop; er hadden wel één of twee schokkende moorden tussen mogen zitten, maar je kan niet alles hebben.

Al met al is het allemaal echt niet zo'n zooitje als ik me herinnerde toen ik mijn vorige stukje typte (ik had de film toen al een tijdje niet gezien). Mijn zwak voor '80's (horror)films maakt me misschien iets milder, maar ik geef Maximum Overdrive gewoon lekker een vette voldoende, puur voor de fun-factor.

En AC/DC natuurlijk

Voor en Asylum-film had MSvK nog een vrij complex verhaal.

De makers denken groots en introduceren veel verschillende personages en plotelementen. Er komen veel "complexe" wetenschappelijke dialogen langs, en zelfs een dramatische monoloog van één van de interessantere personages, die helaas na één scène alweer dood gaat, een probleem dat deze film wel meer heeft: personages introduceren om ze meteen daarna van kant te maken. Dit was vooral jammer bij het team van mooie vrouwen die voor het plot totaal onbelangrijk waren, maar die wel voor wat decolleté en eye candy zorgden. De acteerkunsten zijn niet echt om over naar huis te schrijven, maar het was niet

Ik wil niet zeggen dat dit een goede film is, maar ik was wel constant nieuwsgierig naar hoe het verhaal verder zou gaan, iets wat ik niet vaak heb bij Asylum films. Op het laatst krijgen we nog een plottwist die ons naar de laatste akte van de film loodst, en die met een Asylum-budget niet echt goed uit de verf komt: de schrikreacties van de 10 figuranten die ze zich konden veroorloven zijn best lachwekkend. Deze films willen altijd grootser voorkomen dan ze zijn, maar het was allemaal erg anticlimactisch.

Ik heb het nog helemaal niet gehad over de monsters, maar dat komt helaas omdat ze een beetje buiten de boot vallen: de film mag dan Mega Shark vs Kolossus heten, maar de confrontatie tussen de twee is zo kort dat dit nog het minst interessante gedeelte van de film was. En ja, de CG was weer eens om te huilen, vooral van de Kolossus. Ook is de actie zo rommelig in beeld gebracht dat het totaal geen impact had.

Het cijfer dat ik ga geven is vrij mild omdat ik stiekem al in mijn hoofd had dat dit totale bagger zou zijn, maar het viel reuze mee. Geen voldoende, want dit is geen film die ik ooit zou herbekijken, maar voor Asylum standaarden was het oké.

Nou, de titel was in dit geval zeker leuker dan de film.

Ik heb blijkbaar toch een lage tolerantie-grens voor dit soort extreme low budget films, want het belabberde acteren van de meeste acteurs werkte samen met de beroerd gedubde stemmen zwaar op m'n zenuwen. De montage vond ik ook veel te chaotisch en de gore was met een paar uitzonderingen daargelaten niet al te best of vluchtig in beeld gebracht.

Wel grappig dat alles geoorloofd is en dat zelfs een klein meisje het niet eens overleefd. Ook de scène met de priester die mag kiezen tussen kort lijden of voor eeuwig branden in de hel had een grappig morbide ondertoontje. En er waren zeker wel een paar gore-hoogtepunten en wat knappe teksten hier en daar, maar niet genoeg om het voor mij echt leuk te maken.

Ik denk toch dat Troma en aanverwante films met een laag budget die ze aankopen niet echt voor mij zijn weggelegd. Low budget kan, maar om de film daarom milder te beoordelen, nee.

Drama had wat mij betreft als eerst mogen staan onder genre, want dat is wat deze film is; een drama met 'n science fiction randje. Slechts een paar keer komen de monsters van de titel om de hoek kijken, en zelfs dan is het geen actie-spektakel.

Maar weet je wat, ik vond het geweldig. Hoe de makers met een gering budget voor elkaar hebben gekregen; petje af. Het was mooi om te zien hoe iets simpels als een paar waarschuwingsborden de sfeer van een film kunnen bepalen. De lokaties alleen al waren indrukwekkend genoeg om mijn aandacht er tot het eind aan toe bij te houden. Er is in meerdere landen geschoten en het ene land is nog adembenemender dan het andere. De lokale bevolking hielp ook echt om het authentiek te houden.

En tussen al die pracht bloeide er daadwerkelijk een romance op tussen twee geweldig uitgewerkte personages. Juist het feit dat de film aan de trage kant was hield mijn aandacht perfect bij hun relatie En daardoor brachten de zeldzame spannende scènes toch die ondraaglijke spanning met zich mee. Able en McNairy (onfortuinlijke voornaam trouwens) zijn één van de mooiste koppels die ik de laatste jaren in een film heb gezien. Ze acteerden uitstekend en ik geloofde ook echt in ze. De teksten waren af en toe prachtig in hun banaliteit, nog iets wat het realisme omhoog gooide.

En dan is er natuurlijk ook zoiets als de buitenaardse wezens. Ze komen zelden in beeld, maar als ze dan hun opwachting maakten ging er een enorme kracht van ze uit. Ze waren niet geweldig realistisch maar ook zeker niet slecht. De geluiden die ze maakten kropen ook echt onder je huid.

De laatste momenten van de film, die ook gedeeltelijk de eerste bleken te zijn, kwamen bij mij uiteindelijk aan als een stomp in mijn maag. Na een prachtige scène waarin maar blijkt dat de wezens feitelijk geen kwaad in de zin hebben en zichwelf gewoon verdedigen zoals dieren dat doen blijken de hoofdrolspelers regelrecht hun dood tegemoet te rijden. Een gewaagde afsluiter die je moet kunnen waarderen. Het maakt van Monsters een memorabele film die ik over een aantal jaar graag nog eens bezoek...

Geweldig leuke James Bond-film, en vanaf het begin van de serie tot nu toe mijn favoriet,

Ten eerste zijn de locaties lekker afwisselend en ook erg mooi. Van het prachtige Venetië met een spectaculaire Gondel-achtervolging tot aan de prachtige jungles en de vrolijke straten van Rio de Janeiro is de film een lust voor het oog.

De Bond Girl met de aansprekende naam Holly Goodhead is eindelijk een waardige tegenspeelster voor Bond. Ze staat haar mannetje en is daadwerkelijk de gelijke van 007. Ze laat zich niet lukraak het bed in lullen, en als dat wel gebeurt heeft ze net als James een eigen agenda. Heel wat anders dan de zwakke Barbara Bach en haar tergende dialogen met Roger Moore. En over Moore gesproken, hij wordt hier echt al oud, maar het maakt het des te leuker om te zien hoe hij mooie vrouwen verleid en de bad guys neer mept.

De slechteriken zijn best wel goed. Drax heeft een geweldige stem en een prominent voorkomen. Zijn plan is ook echt duivels en interessanter dan een standaard losgeld-plot. En hij is ook lekker onverbiddelijk; de scène waarin hij zijn honden op zijn verraderlijke assistente afstuurt is zelfs best wel heftig te noemen voor een Bond-film van voor 1980. Nog een paar leuke oneliners en zijn personage staat als een huis; een daadwerkelijk memorabele Bond-schurk. En zijn exit is natuurlijk klassiek

En dan is er natuurlijk Richard Kiel als Jaws. Hij heeft een nog meer komische rol dan in Spy, maar hij blijft geweldig imposant, en de scène in Rio waar hij in clownspak op Bond's handlangster afloopt en haar dood wil gaan bijten heeft hij echt iets weg van een schurk in een slasher-film. En ach, zijn transformatie tot handlanger, da's toch gewoon leuk? Het komt niet helemaal uit het niets en het is erg grappig om hem verliefd te zien worden. Helemaal geen onaardig idee en één van de leukere elementen van Moonraker. En trouwens, zelfs het 'lelijke' meisje moet natuurlijk weer knap zijn

De grote climax in de ruimte is prachtig gedaan. De special effects zijn helemaal niet slecht; ze zijn zelfs erg sterk in een tijdperk ver voor computer-gegenereerde effecten. De laser-gevechten zijn gewoon erg spectaculair en het ruimtestation ziet erg gewoonweg schitterend uit. Eindelijk eens iets anders dan de standaard explosies: ze zijn er natuurlijk wel maar de setting geeft het echt meerwaarde. Nog even een spannende slotscène en de leukste Bond-film is helemaal af.

Deze film weet niet waar hij heen wil. Is het een komedie? Een hardcore horror? Het is net niks.

Het duurt ontzettend lang voordat er wat gebeurt; een paar standaard horror set-ups met schrikmomentjes weten het niet echt op te fleuren. Er zijn ook niet echt leuke personages, behalve misschien de rare sheriff, en de love interest is wel leuk.

Het laatste half uur is ook wel leuk met al die zombies die met een slecht effect het beeld in springen, en de make up-effecten zijn niet eens slecht. De digitale effecten daarentegen weer niet, en het grote kwaad achter het geheel is misschien wel de grootste anticlimax. Het einde paste niet echt, maar het was wel geinig om met een knal af te sluiten.

Dit was een onschuldig tussendoor-filmpje, maar wel het bewijs dat Hooper na 1980 nooit echt een geniale film (meer) heeft gemaakt...

Een soort live action Tom & Jerry, maar net niet zo leuk.

Ik vond het druilerige donkere sfeertje wel erg leuk, en het voelde niet altijd aan als een typische kindefilm; het was af en toe bijna een zwarte komedie. Die muis was best wel cool en die enge kat was best leuk gedaan.

Lane en Evans zijn wel een leuk komisch duo, en ze hebben een aardige chemistry. Christoper Walken is hier natuurlijk een enigszins vreemde eend in de bijt, maar zijn scènes waren dan wel weer de grappigste van de hele film.

Niet onaardig voor een zondagmiddag.

Ik vind die Hammer horror films altijd wel wat hebben. Dat typisch Britse sfeertje vind ik gewoon, bij gebrek aan een beter woord, knus.

De sets mogen in deze Hammer wat klein aanvoelen, maar ik vind het af en toe erg prettig om sets te zien die kleinschaliger aanvoelen dan wat je tegenwoordig ziet. Het verhaal is al eerder verteld, maar hier voor het eerst (?) in kleur. De tombe die onze personages ontdekken is erg fraai en de groene gloed die er hangt gaf het iets spookachtigs. Voor de rest zijn het typische Hammer sets: grote landhuizen en een idyllisch dorpje met een herberg; gewoon mooi.

Zoals ik al zei is het verhaal al eens eerder zo verteld in de Universal films. Het is is het hier niet de Mummy zelf die de lakens uitdeelt, maar hij heeft echt een meester die zelf ook direct schuldig is aan wat moorden zodat het niet alleen de traag bewegende ondode is die voor de dreiging zorgt. De Mummy heeft hier wel weer een oogje op het enige vrouwelijke personage in de film (ze is het evenbeeld van zijn prinses, wat uiteindelijk voor zijn ondergang zorgt. Het is allemaal redelijk voorspelbaar maar de Hammer vibe zorgt bij mij wel voor een meerwaarde.

De Mummy wordt hier uiteraard gespeeld door Christopher Lee, die in zijn met doeken omwonden lijf en hoofd onherkenbaar is, maar gelukkig ook met zijn gezicht in beeld komt tijdens de fraaie flashbacks. De Mummy is aardig indrukwekkend; Lee moet voornamelijk communiceren met zijn ogen en lichaamshouding, en hij doet het goed; bovendien ziet het er redelijk imposant uit als hij beschoten wordt met een geweer.

Peter Cushing is zoals altijd zijn charismatische zelf; hij is hier zeker dapper en vernuftig, maar een minder stoere held zoals Van Helsing uit de Hammer Dracula-films. Voor de rest is de cast adequaat maar niet echt opmerkelijk, en is Yvonne Furneaux de typische mooie damsel in distress die in deze films bijna de norm waren. De dronkelappen zorgen trouwens wel voor wat humor in deze verder vrij serieuze horrorfilm. Er vloeit niet zoveel bloed als in de Dracula en Frankenstein Hammers, maar leek me toch een redelijk gewelddadige film voor die tijd.

Dist is absoluut geen meesterwerk, maar voor een zaterdagmiddag leuk tijdverdrijf.

Dit was een leuke Muppet-ilm.

Lekker terug naar de basis: leuke grappen en af en toe een emotioneel momentje. Waar de vorige films een idioot plot hadden is hier alles lekker zwart-wit: de Muppets zijn aardig en leuk, en de bad guy is ook lekker gemeen. Verder een paar leuke en minder leuke liedjes en een paar dansnummers; klassiek Muppet-vermaak.

Het leukste waren de leuke verwijzingen naar vorige Muppet-films en de leuke beeld-en geluidsfragmentjes uit de TV-serie. In het begin van de film zaten ook echt de leukste grappen. (montage, Moopets, Eighties Robot) want daarna ging men een beetje op de emotionele toer. Het belangrijkste van alles was het feit dat de film echt ouderwets aanvoelde, zonder te veel modern gezever.

Elke Muppet krijgt zijn of haar momentje, en de nadruk lag hier echt op de klassieke personages, niet de meer moderne uitvindingen zoals die stomme garnaal. De enige nieuwe toevoeging is Walter, het personage waar de film om draait. Het is geen vervelend figuurtje maar ook niks opmerkelijk.

Jason Segel vond ik niet leuk. Hij was wel een van de redenen dat de nieuwe film überhaupt bestaat, maar ik vond hem maar een stijve hark. Amy Adams was leuk en mooi, maar een beetje overbodig. Alle cameo's waren ook leuk; niet grappig, maar wel leuk om alle gezichten te ontdekken.

Het zal niemand verbazen dat de film leuk afloopt, en het was best indrukwekkend om de klassieke show met de klassieke theme-song en die mensenmassa aan het einde te zien. De Muppets zijn wat mij betreft weer helemaal terug.

In het begin van My Little Eye voelt het echt of je naar een aflevering van Big Brother zit te kijken.

Dat is geen compliment overigens, want ik bedoel te zeggen dat het net zo saai was. De kinderachtige pogingen om wat leven in de brouwerij te brengen vielen op hun gat; harde geluiden, fladderende vogels, vreemde pakketjes, alles werd uit de kast getrokken, maar nooit werd het boeiend.

Naar mate de film vorderde werd het allemaal iets aardiger om te eindigen op een redelijk hoogtepunt, maar nooit verdween het gevoel dat het verhaal wel erg voorspelbaar was. Ik kon zelfs bepaalde plotwendingen prima voorspellen, en de aard van het 'spel' liet zich ver van te voren al raden. Ook wie er uiteindelijk er gewoon vanaf het begin bij hoordewas voorspelbaar: het was het waarschijnlijk minst ontwikkelde personage met de verwilderde blik in zijn/haar ogen.

Het werd op het einde ten minste iets venijniger zodat ik gelukkig uit m'n semi-slaap ontwaakte. De dreunende soundtrack hielp daar ook bij: geluid-technisch gezien was deze film niet onaardig. Visueel was het ook wel leuk met het gebruik van vreemde camera-standpunten en night vision zodat het allemaal in ieder geval interessant was om naar te kijken.

Maar uiteindelijk was dit een middelmatige film met een voorspelbaar plot die gelukkig met een klapper eindigt.