Meningen

Eindelijk weer eens een leuke alternatieve kerstfilm met een prachtige mythologie rond de ware Kerstman. Horror wil ik het niet noemen en komedie evenmin; het is meer een duister sprookje. De film is alles behalve een actiespektakel, en kent vooral een constant mysterieus sfeertje.

Het typsiche plot van een kind dat de enige persoon is die in deze Kerstman gelooft vond ik hier toch wel effectief, en het was leuk hoe jhij tegen het eind van de film de touwtjes in handen nam. De twist tegen het einde was een leuke verrassing en de laatste kicker waarin de toitel wordt uitgelegd was inderdaad erg grappig, hoewel dat van deze film nog steeds geen komedie maakte.

De plaatjes van de besneeuwde bergen waren op Blu-ray erg spectaculair, en de hele film zag er gewoon erg mooi uit. Tegen het eind leek er toch iets te veel gebruik gemaakt te worden van CG, maar voor de rest was deze film zeker geen special effects-festijn. De aanblik van tientallen naakte elven blijft ook wel even op je netvlies staan. Jammer dat we op het laatst niet de echte kerstman in vol ornaat te zien krijgen, maar die had er waarschijnlijk niet al te realistisch uitgezien, dus de uiteindelijke keus hem niet al te nadrukkelijk te tonen kon ik wel waarderen.

Uiteindelijk vloeit er niet al te veel bloed en zou ik deze film zeker aanraden voor de iets jeugdiger kijker van een jaar of tien, mits deze open staat voor een bizar sprookje als Rare Exports...

Na the Black Cat is dit de tweede Poe-Karloff-Lugosi-film.

De beste rol is natuurlijk voor Lugosi. Een erg sterke acteur, die ondanks dat hij meer scènes heeft nog steeds na Karloff op de titelrol staat. Lugosi weet goed zijn waanzin te verbeelden, maar is ook erg sympathiek als het moet. Zijn steeds verder afglijdende is prachtig om te aanschouwen.

Boris Karloff is ook goed op dreef. Bijna de gehele film lang heeft hij een verminkt gezicht (niet het sterkste staaltje qua special effects, maar voor die periode zeker niet onaardig), maar hij weet goed sympathie op te wekken door zijn wanhopige blik. Ondanks dat hij een gezocht crimineel is heb je toch medelijden met hem.

Het plot is erg aardig en de uitwerking ook. In het begin denk je dat het Lugosi puur om de liefde van een onbereikbare vrouw gaat, maar het draait uiteindelijk uit op zijn obsessie met de verhalen van Edgar Allan Poe, wat een paar interessante en intense situaties oplevert. Uiteindelijk blijven Lugosi's beweegredenen vaag, maar hij weet je toch te overtuigen dat hij helemaal gestoord is.

Er zitten een paar mooie vondsten in de film, zoals de kamer die een lift blijkt te zijn en natuurlijk de scène geïnspireerd op the Pit and the Pendulum. Het einde van de film is wat voorspelbaar en de film eindigt met een erg vreemd shot van het verliefde stelletje en een slechte grap.

Van the Black Cat en the Raven blijft the Raven mijn favoriet, mede dankzij het verhaal en het einde wat beter te volgen is. Jammer dat Lugosi de rest van zijn carrière nnoit echt uit de schaduw van Karloff gekomen is, want ondanks dat ik zijn Dracula niet zo goed vond was het een erg goed acteur.

Alleen voor het laatste tovenaars-duel is the Raven al de moeite van het bekijken waard.

De film is zeker de meest komische van Corman's Poe films. Price en Lorre hebben samen een paar leuke scènes met subtiel leuke momenten, en Karloff heeft een paar schitterende teksten die hij met verve brengt. Er is nooit echt en gevoel van spanning aanwezig, maar dat is niet zo erg, want vermakelijk vond ik het allemaal wel. En om het af te maken waren Hazel Court's deinende boezem ook niet verkeerd trouwens.

Leuk voor de ochtend, deze luchtige 'horror'-komedie.

Als je op zoek bent naar een originele horrorfilm met een intrigerend plot en sterke personages, dan zit je hier aan het goede adres.

Dit is echt zo'n film waarvan je het plot eigenlijk niet moet bespreken om er zo fris mogelijk in te gaan en je te laten verrassen door de geweldige wendingen in het verhaal. Wat ik wel kan zeggen is dat Robert Carlyle en Guy Pierce een geweldige ontwikkeling doormaken gedurende de film, en dat het plot van deze film één van de meest unieke is die ik ooit heb mogen aanschouwen: het wordt nooit of te nimmer voorspelbaar en de hele mythe fascineert gewoon.

De cast is fenomenaal; het is echt een ensemble van totaal uiteenlopende personages. Deze personages worden in het begin allemaal bliksemsnel voorgesteld, maar deze korte scènes weten meteen hun karakter goed over te brengen. Iedereen acteert ook uitermate sterk, met misschien als enige uitzondering David Arquette, maar zelfs die had wel wat unieks. Guy Pierce heeft misschien wel de moeilijkste rol maar deze speelt hij met verve; het lijkt me niet makkelijk om constant op de rand van een zenuwinzinking te moeten spelen.

Audiovisueel is deze film zeldzaam qua schoonheid. De weelderige, met sneeuw bedekte bergtoppen van Tsjechië (dat hier instaat voor Californië) zijn prachtig om te aanschouwen, en de hele setting van het kamp is zeer fraai. De muziek van Michael Nyman en Damon Albarn is uniek in zijn soort. Het lijkt af en toe verstoken van melodie, maar af en toe zwelt het aan tot orkestrale hoogtes. Het geeft de film een eigen identiteit, iets unieks wat ik moeilijk kan omschrijven. Eén van de meest aparte soundtracks ooit, en eentje die ik dan ook op CD bezit.

Dit is allemaal maar erg vaag wat ik typ, maar deze film verdient het om ervaren te worden zonder er van te voren te veel van af te weten. En wat je ook doet, bekijk niet eerst de trailer, want die werkt vreselijk misleidend: met uitzondering van een paar gitzwarte grappen heeft deze film niets, maar dan ook niets met komedie te maken; dit is een uiterst originele, venijnige horrorfilm met een geweldig, onvoorspelbaar plot.

Deze documentaire over een absolute special effects-legende raast in hoog tempo door Harryhausen's carrière heen, met bijdragen van vele bewonderaars en de meester zelf.

Het gaat nergens echt diep op de films of Harryhausen's persoonlijke leven in, maar het is een leuk overzicht van zijn werk en een mooi eerbetoon. De originele props zijn ook erg mooi om te zien, en van de tekeningen die Ray maakte als referentiemateriaal viel mijn mond echt wijd open.

De laatste beelden zijn gezien Harryhausen's overlijden vorig jaar extra emotioneel, en hoewel de man al jaren geen special effects meer maakte zal hij door velen gemist worden. Ik schaam me als ik zie hoe weinig van zijn creaties ik daadwerkelijk gezien heb; daar moet maar eens verandering in komen. Met dank aan deze documentaire...

Alfred Hitchcock's Rear Window is een geweldige, briljante film. Psycho blijft nog steeds veruit mijn favoriete Hitch, maar dit meesterwerk zit Norman aardig op de hielen.

Het coolste aspect van de hele film vond ik de prachtige set. Het zit vol leven en achter elk raam gebeurt er wel wat, en zelfs de straat in de achtergrond zit vol leven. Of het nou de voluptueuze ballerina is die zich het leven laat smaken of het stel dat hun hondje (mooi beestje) in een mandje laat zakken om in de tuin van de buurman zijn behoefte te doen: het voelt allemaal erg intiem aan, en het was erg leuk om samen met Stewart aapjes te kijken; naast hem heeft iedereen heeft een eigen verhaaltje waar we getuige van zijn.

Stewart is erg goed in deze film. Hij is vanwege zijn situatie erg nukkig; met het simpele gebruik van een paar foto's aan zijn muur begrijpen we dat hij een man van actie is die de hele wereld over gaat op zoek naar de ultieme foto, maar die door een ongeluk nu aan zijn rolstoel gekluisterd is. Je voelt zijn frustratie, maar toch blijft hij de hele tijd erg sympathiek, en hij is bij tijd en wijlen erg sarcastisch en geweldig grappig. Je voelt ook zeker met hem mee als hij hulpeloos moet toezien hoe anderen het vuile werk voor hem op moeten knappen; in die momenten is hij echt erg nerveus en kun je je als kijker echt met hem identificeren.

En degene die het vuile werk moet opknappen is de bloedmooie Grace Kelly. Ik overdrijf niet als ik zeg dat vanaf haar introductie als ze daar staat in haar fraaie jurk, ze de meest perfecte vrouw is die ik ooit in een film heb gezien. Je snapt het best wel als Stewart denkt dat ze te goed voor hem is; zowel qua uiterlijk als haar gedrag lijkt ze zo uit een sprookjesboek gestapt te zijn, en het is volledig gepast dat ze later een heuse prinses zou worden. Gelukkig blijft het niet bij gewoon mooi zijn, want naarmate de film vordert ontwikkelt ze zich tot slimme, dappere heldin.

De rest van de cast is ook erg sterk. Stewart's bijdehante verzorgster is één van de leukste elementen van Rear Window. Ze is erg rechttoe rechtaan en komt met wat hilarische opmerkingen op de proppen. Elk lid van de supporting cast is gewoon erg goed. De extra's die slechts op de achtergrond te zien zijn zijn zelfs goed ontwikkeld en leveren bovendien wat extra humor. Een perfect voorbeeld van perfecte casting. En natuurlijk kan een Hitchcock-cameo niet ontbreken.

Raymond Burr als de potentiële moordenaar zien we de grootste tijd van veraf, maar hij is op het laatst best indrukwekkend. De film laat erg lang in het midden of hij nou echt een moordenaar is of dat Stewart hem door zijn situatie gewoon zo wil zien. De spanning wordt mondjesmaat groter door het gebruik van red herrings en Stewart's verwoede pogingen om de waarheid te achterhalen. En dat de hele tijd vanuit zijn oogpunt, iets wat echt voor een groot deel van de intensiteit zorgt, omdat wij als kijker net zo hulpeloos zijn als hij.

Ik kon echt niet voorspellen hoe de film af ging lopen, en had af en toe echt het idee dat het allemaal één groot misverstand was. Helaas is de uitkomst iets simpeler dan gedacht en blijkt Stewart het bij het rechte eind te hebben. Aan de ene kant is dat jammer, maar aan de andere kant ook wel goed, want een ander einde was misschien een beetje een afknapper geweest. Nu was het gewoon een erg spannende ontknoping van een steeds spannender en steeds boeiender wordende film.

Lang geleden dat de magisch 5 nog eens in stemgedrag voorkwam, maar Rear Window verdient niet minder dan de volle mep van vijf glorieuze sterren: grappig, spannend, goed geacteerd en prachtig om naar te kijken, veel beter wordt het niet.

De film begint lekker voortvarend met een vette actiescène waar we niet één, maar een heel horde Alices zien die in sneltreinvaart korte metten maken met een heel leger. Anderson wordt wel eens verweten dat hij te veel gebruik maakt van slow motion, maar hier werkt het erg goed: de rondvliegende kogels en spectaculaire acrobatiek komen goed tot hun recht. Anderson schiet daarin wel wat door naarmate de film vordert, maar het komt meestal wel ten goede aan de actie.

De special effects zijn gewoon erg goed: de bijzondere honden en zombies komen uiteraard uit de computer, maar zagen er zover het kon natuurlijk erg realistisch uit. De hordes zombies die aan de poorten rammen zijn niet allemaal even goed geschminkt, maar als ze met z'n allen op de acteurs afstormen let je daar minder en minder op.

Ik heb wel gehoord dat mensen vinden dat die gigantische vent met zijn reusachtige bijl uit het niets komt opdagen, maar wat maakt het uit? Hij ziet er lekker dreigend uit en een uitgebreid achtergrondverhaal was toch van geen meerwaarde geweest. Zijn confrontatie met Claire Redfield is trouwens ook één van de hoogtepunten uit de film: zoals hierboven vermeld is het een genoegen om het mooie waterballet met 2 even mooie dames te aanschouwen.

Over de dames gesproken: Milla Jovovich en Ali Larter doen het overigens zeker niet onaardig. Anderson vind het blijkbaar leuk om zijn vrouw veel closeups te geven en wat overdramatische dialogen. Milla ziet er nog steeds spectaculair mooi uit, net als Larter. Ze staan allebei ook zeker hun mannetje. De rest van de cast is ook wel goed. Wentworth Miller is een goede Chris Redfield met een sterke aanwezigheid. Shawn Roberts is geen onaardige Wesker, hoewel hij iets te veel door zijn tanden praat. De rest van de cast is inwisselbaar en je weet precies wie er gaat sterven. Niemand is echt slecht.

Het verhaal is in deze film van ondergechikt belang, en ook niet erg boeiend: de serie raakt een beetje uitgeput. Ik zou er maar een eind aan breien als ik Anderson was, want het einde ligt zo open dat het een beetje afgeraffeld overkomt. Het verhaal wordt na de grote openingsscène ook een beetje saai om het laatste half uur weer wat vaart te krijgen.

De 3D werkte trouwens beter dan bij Piranha maar nog steeds had het hier niet echt een meerwaarde, hoewel het door de slow motion wel wat beter uitkwam. Ten slotte vond ik de muziek erg vet: lekker bombastisch met zware bass.

Deze film is weer een leuke toevoeging aan de reeks, maar het moet niet te lang meer duren; nog één vervolg en het is welletjes geweest.

Maar toch nog een dikke voldoende!

Resident Evil Retribution is de allereerste Resident Evil film waar ik me niet voor kon opladen. Toch was het ondanks het zwakke plot allemaal wel vermakelijk.

Oké, het verhaal komt geen millimeter vooruit en het op het scherm gooien van personages uit de game-reeks voegt echt helemaal niets toe. Leuk om acteurs uit eerdere films terug te zien, maar qua verhaal voegden deze personages geen ene moer toe, en debutanten Leon Kennedy en Barry Burton waren een grote aanfluiting voor fans van de videogames. Over Li Bingbing als Ada Wong heb ik niets negatiefs te zeggen; een bloedmooie vrouw en precies zoals ik me de film-Ada had voorgesteld.

Er zaten ook wel degelijk sterke scènes in de film, zoals de eerste scène die qua sfeer aan de opening van de Dawn of the Dead remake doet denken. Dit gedeelte bewijst dat Anderson ook best echte horror kan regisseren, en dat het met de serie ook een heel andere kant op had kunnen gaan. Milla Jovovich had hier trouwens een prachtige 'look'; ik zie haar natuurlijk graag in strak leer, maar hier bewijst ze dat ze er altijd beeldschoon uitziet.

De dialogen waren echt pijnlijk om aan te horen, maar daar draait het in deze reeks al lang niet meer om. De actie het belangrijkst en was vaak erg spectaculair. De slow motion kwam vast goed over in 3D (jammer dat de film hier ongeveer 10 dagen alleen in IMax gedraaid heeft), maar tegen het eind van de film begon het me echt tegen te staan. Grootste aanstootgever is de eindeloze laatste vecht-scène waarin Anderson volledig doorslaat. Ik zat tegen die tijd echt te smeken om de aftiteling.

Uiteindelijk zijn we weer geen steek opgeschoten met het verhaal, maar ik heb begrepen dat het volgende deel dan wel het laatste is. Mooi, want nu zit de franchise echt muurvast. Aardig tijdverdrijf, maar meer ook niet.

Na de film jarenlang geleden gezien te hebben was ik het overgrote deel inmiddels vergeten. Gelukkig heb ik vanavond een zombieklassieker herontdekt.

De film begint als een soort van een parodie/hommage aan Night of the Living Dead, en hier valt er nog wel wat humor te bespeuren, maar naarmate het verhaal vordert wordt het allemaal veel serieuzer, hoewel er zich nog steeds grappige situaties voor doen. Het tempo ligt de hele film hoog en de actie en de humor volgen elkaar in rap tempo op. Het wordt op den duur allemaal wel een beetje histerisch en er is bij sommige acteurs sprake van serieuze over-acting, maar dat draagt allemaal bij aan de charme van de film.

De zombie make-up is niet altijd even overtuigend, maar de "hoofdzombies" zijn zeker memorabele personages. Het moment dat Tar Man voor het eerst in beeld verschijnt was voor mij een heus schrikmoment, en zijn enge kop blijft wel even op je netvlies gebrand. Het feit dat deze zombies ook kunnen praten is een erg creepy detail, en de reden waarom deze zombies hersenen eten deden de rillingen heel even over mijn rug lopen. de achtergrond zombies zien er niet allemaal even fraai uit, maar als ze in die grote groepen aanvallen let je daar iets minder op. En Linea Quigly als Trash is wel een heel verleidelijke zombie.

Dat brengt me mooi bij de cast. Zoals ik al zei is er zeker sprake van overacteren, maar er zitten wel wat goede personages in, zoals de punkers en Ernie de begrafenisondernemer. Er zitten een paar overbodige personages bij, maar over het algemeen krijgt iedereen ten minste één scène. Frank en Freddy werkten me bij mijn eerste kijkbeurt jaren geleden zwaar op de zenuwen, maar nu begreep ik pas echt wat ze doormaakten; hun langzame dood en wederopstanding was één van de meer enerverende dingen aan het verhaal, en vooral het lot van Frank was verrassend emotioneel en schokkend.

De film loopt ook mooi af, en ik kan een goed zwartgallig en open einde in een film als deze altijd wel waarderen. Al met al is het goed om een film als je wat ouder en misschien wat wijzer bent opnieuw te bekijken, want nu snapte ik de humor en de situaties veel beter. Ook vind ik tegenwoordig de geweldige 80's sfeer met de vette soundtrack en en de wilde kostuums echt vet, en dit is weer typsich zo'n jaren tachtig horrorklassieker.

Wat een prachtig gitzwart sprookje is dit. De makers weten prachtig de twee opvolgers van het originele boek te combineren tot één geheel. Ze nemen de beste stukjes en smeden dit tot een superspannende film die nooit saai wordt en er het tempo constant in houdt.

Deze film is voor kinderen, maar doet niet neerbuigend en durft echt heel erg eng te zijn. Mombi en de Gnome King zijn geweldige, memorabele personages. Al vanaf het begin verzijlt Dorothy in de ene na de andere spannende situatie. De opening zal menig kind al nachtmerries bezorgen, en de scène waarin Dorothy het levenspoeder van Mombi probeert te stelen vind ik persoonlijk al superspannend. Bij de Gnome King voel je echt dat er wat op het spel staat en zijn transformatie tot stop motion monster ziet er prachtig uit.

Heel veel special effects zijn in die prachtige stop motion stijl, een kunstvorm die tegenwoordig bijna uitgestorven lijkt. Billina de kip is ook een realistische creatie en ale poppen zijn supermooi. Scarecrow ziet er een beetje vreemd uit maar dat deert allemaal niet; ik zie dit soort mooie figuren gewoon graag. Tick Tock en Jack Pumpkinhead zijn goede nieuwe vrienden, en echt missen doe je de andere personages niet heel erg. De Wheelers zijn lekker overdreven, maar toch ook erg eng met die maskers die hun maniakale koppen verbergen en dat enge gelach van hen is intimiderend.

De acteerprestaties zijn natuurlijk een stuk realistischer dan de film uit 1939, om goed hand in hand te gaan met het duistere verhaal. Fairuza Balk is aandoenlijk als Dorothy en Jean Marsh die Mombi speelt is erg eng. Nicol Williamson als de Gnome King is eng maar tegelijkertijd ook erg sympathiek. De stemmen zijn ook erg goed en niet te overdreven. Ik dacht door haar rol in Carrie dat Piper Laurie Mombi was, maar ze was dus Auntie Em, een kleine maar goede rol. Alleen jammer dat Toto niet een grotere rol heeft want het was een leuk hondje.

Ja ik ben erg te spreken over deze film. Een dikke tien met een griffel.

Lekkere sci-fi film met genoeg spierballenvertoon om een paar films te vullen. Vin Diesel is een grote bad-ass, en in het eerste gedeelte van de film is het een geweldige one man show met Riddick tegen de onvergeeflijke natuur en prachtig vormgegeven monsters. Dat de CG niet altijd even goed is mocht de pret niet echt drukken. Het leidde soms wel wat af, maar de planeet was wel erg imposant. De special effects waren iets te wisselvallig, maar over het algemeen wel sterk voor een redelijk low budget product.

Als de bounty hunters ten tonele verschijnen wordt het allemaal wat rechttoe rechtaan, met een haast onzichtbare Riddick tegen een groep extreem gespierde, tot de tanden toe gewapende mannen en één totaal overdreven vrouw, gespeeld door Katee Sackhoff, de zwakste schakel van de film door haar overdreven neergezette personage (die gelukkig nog wel even topless ging voor wat extra eye candy). Riddick is weet wel heel erg gemakkelijk zijn vijanden om de tuin te leiden, maar hé, hij is goddamn Riddick!

Het laatste gedeelte van de film is bijna een regelrechte kopie van Pitch Black, met het man versus nature element. Het eind is een beetje een anticlimax, maar voor de rest was het allemaal aardig spannend en de duisternis en de constante regen en wind hielpen wel voor de monsters die iets echt engs en dreigends kregen.

Al met al vond ik dit de beste film met het Riddick-personage, en ik hoop dat we Diesel ooit nog een keer met die geweldige grommende stem mogen horen praten in een nieuwe film.

Niets voor mij.

Het gebruik van computer animatie en het verhaal worden vaak de hemel in geprezen, maar ik vond het niet echt werken. Nou zijn apen al niet mijn favoriete beesten, maar Caesar wist me geen moment aan zich te binden. Het zag er allemaal niet slecht uit, maar ik vond het zogenaamd emotionele verhaaltje toch een beetje dun.

Ook toont deze film voor mij aan dat het hele concept gewoon niet geloofwaardig kan zijn. Oké het is science fiction, maar het gebruik van 'realistische' super-intelligente apen kwam bij mij vaker meer lachwekkend dan intrigerend over. De originele films maakten gebruik van mensen in pakken, wat natuurlijk al twijfelachtig was, maar ik heb het gevoel dat het gebruik van 'realistische' apen het concept nog zwakker maakt. Ik geef toe dat de apen er af en toe wel realistisch uitzagen, hoewel CG voor mij nog steeds te onrealistisch beweegt.

De film zat ook boordevol cliché's en vreemde plotkeuzes, en vanaf het moment dat de apen ontsnapten ging het ze wel heel gemakkelijk af. En ik kan me vergissen, maar de meeste apen waren toch niet zo intelligent als Caesar. Ook vond ik het erg raar hoeveel apen er uiteindelijk bleken te zijn. Uit het niets dook er een heel leger gorilla's op om op mirakuleuze wijze de opstand nieuw leven in te blazen. De scènes op de Golden Gate Bridge vond ik ook niet goed: er blijkt uit het niets een mistbank op te komen zetten die wel erg handig van pas komt voor de opstandige apen.

De personages vond ik ook al niet veel beter. Ik snap dat Caesae en consorten onze sympathie zouden moeten hebben, maar waarom moeten er dan zoveel karikaturen inzitten die hen het leven zuur maken: de op geld belustte tycoon en Draco Malfoy die op onverklaarbare wijze werkt in een apenopvang terwijl hij een grondige hekel heeft aan de beesten. En zijn vader mag dan de eigenaar zijn, maar die is al niet veel beter, dus hoe die ooit zo'n opvang heeft kunnen beginnen is mij een raadsel. Franco wist me ook geen moment te bekoren; een erg plat personage die door iederren gespeeld had kunnen worden. John Lithgow was wel erg goed en sympathiek, en zijn scènes met Caesar waren wel vertederend.

Ten slotte probeert het stukje tijdens de credits nog meer uit te leggen hoe de apenplaneet tot stand gaat komen/gekomen is, maar dat vond ik te geforceerd, zoals met alles eigenlijk; ik vond er gewoon niks aan.

Ik had zoals andere mensen hier ook een slechte film verwacht, maar dat viel uiteindelijk nog wel mee.

Ja, ten eerste is die Roc weer zo'n matige creatie uit de computer, en wordt dat ding te vaak uitgebreid in beeld genomen. Maar het verhaal draait gelukkig niet compleet om die rare vogel. Een even grote dreiging gaat uit van de Ierse zigeunerfamilie, zodat de film nooit te voorspelbaar wordt, want anders was het jongeren rijden in camper, moeten camper uit en worden één voor één uit elkaar gereten. Nu moesten de personages hun aandacht vestigen op de Roc en tegelijk constant over hun schouder kijken, wat voor mij goed werkte om de spanning hoog te houden. Verder was niemand te vertrouwen, wat een intense sfeer creëerde.

Het verhaal liep ook niet hoe ik verwacht had. Iedereen ging uiteindelijk dood, en dan ook nog is in een volgorde die ik niet aan zag komen. De kills waren in het begin nog wel aardig, maar daarna was de lol er meteen af, wat vooral kwam door het feit dat ze waardeloos opgebouwd werden en er vaak meteen daarna een fadeout plaatsvond omdat dit ten slotte een made for TV-film is. Maar het tempo van de film lag hoog en er waren genoeg moorden om van te 'genieten', dus saai werd het nooit.

Nee, ik heb ze van SyFy wel eens slechter gezien, en afgezien van die slecht geanimeerde vogel was het allemaal vrij vermakelijk. Ik had niet verwacht dat het me wat kon schelen wat er met de personages gebeurde, maar op de één of andere manier was dat toch zo. Raar maar waar.

Al met al een aangename verrassing.

Ik verwachtte van RoboGeisha veel leuke vondsten, en die kreeg ik absoluut. Maar onder de totale visuele chaos ging nog een aardig verhaal schuil. De digitale effecten ergerden me in dit geval niet, want het is nu niet dat de makers voor puur realisme zijn gegaan. Er vloeit vreemd genoeg relatief weinig bloed, maar de visuele grapjes maakten dat weer goed. De bloedende gebouwen, Robo-tank-Geisha, een lopende pagode, bizarre wapens en gevechten, het kon niet gek genoeg.

Maar wat ik al zei, het verhaal en de personages gingen me vreemd genoeg een beetje aan het hart; in tegenstelling tot velen vond ik het verhaal helemaal niet te traag. Het bombardement aan vreemde kills en de grappige situaties waren goed in balans met de meer persoonlijke scènes. Ja, ik begon niet aan deze film voor het diepe verhaal, maar dat kreeg ik vreemd genoeg wel.

Ik ben geen groot fan van japanse bizarre cinema, maar in die categorie is dit wel een erg plezierige film.

Daar heb ik hem vanavond dus gezien,en op 16mm nog wel.

In het kader van het thema Grindhouse had ik een snellere film met meer actie verwacht, maar het was allemaal maar saai. Pas tegen het einde komt de daadwerkelijke wraak om de hoek kijken en dan wordt het nog wel leuk met veel kogelinslagen en schietgeweld, maar daarvoor was er te weinig aan de hand.

Karakterontwikkeling? Nou dat viel wel mee. Het hoofdpersonage heeft maar twee standen; apathie en wraakgevoel. Het is wel een beetje een klootzak, vooral hoe hij de vrouw gebruikt om de bad guys uit de tent te lokken. Hij heeft wel een paar leuke grappen en zijn haak-hand is wel cool.

Weinig muziek overigens, dus de film had een beetje een klinische sfeer. Dat was wel aardig, maar visueel was de film niet al te interessant. Ik vond het wel aardig dat na de wraak alles ook meteen over was; geen onnodige epilogen.

Uiteindelijk liet deze film me een beetje koud; ik vond dit niet de meest boeiende wraakfilm.

Leuk experiment van the Master of Suspense.

De "gimmick" van de film in één take werkt hier goed, hoewel men duidelijk kan zien wanneer er geknipt wordt. Er worden succesvolle en minder succesvolle trucs uit de kast getrokken om het allemaal real time te laten lijken: de skyline van New York waar langzaam de zon ondergaat en de lichten aan gaan is mooi en subtiel, maar na één real eindigen achter iemand's rug, dat viel wel op. Het schijnt tijdens nog best lastig te zijn geweest voor de acteurs om over alle kabels heen te stappen, want er kon natuurlijk niet geknipt worden tijdens het filmen.

Er zitten zeker een paar intense momenten in Rope, en alle onderlinge verhoudingen tussen de personages hebben ook echt effect op de uitkomst van het verhaal. Het zo perfect geachte plan gaat steeds meer barsten vertonen, en je voelt de spanning ook echt stijgen. De mindgames tussen Stewart en Dall zijn het hoogtepunt van de film. Prachtig om te zien hoe Stewart's personage Dall's personage steeds verder onder druk zet en zijn eigen arrogantie gebruikt om hem te breken. Farley Granger was ook sterk als Dall's steeds nerveuzer wordende partner in crime, en samen waren ze een fascinerend stel om naar te kijken, zeker met de homoseksuele ondertoon die subtiel maar toch zeker aanwezig was.

Ja, ik vond dit wel een aardige film. De spanning was goed aanwezig en er kon gelukkig ook nog wat gelachen worden met de "something something"-dialogen tussen Stewart en Constance Collier. Het mag dan allemaal niet echt verrassend zijn, maar het verhaal boeide me tijdens de gehele speelduur en alles werkt langzaam toe naar een aardige conclusie. Voor iemand als ik, die ook erg visueel ingesteld is, was deze film geschoten op slechts één set en met weinig franje een aangename verrassing...

Niet echt leuk.

Die Anderson weet altijd van die leuke personages te verzinnen, hè? Nou die hingen me hier al snel de strot uit. Ik vond er niet één leuk "mens" tussen zitten. En als ik zeg mens dan bedoel ik karikatuur, want dat waren dit wel. En nee Anderson en Owen Wilson, lekker veel koddige karaktertrekjes en een vreemde geschiedenis meegeven in het begin doet niks voor de personen in kwestie als ze in de rest van de film zo onaardig en vlak zijn.

Tja, en als je dan ook nog "acteurs" als Owen Wilson en Ben Stiller in je film hebt om een paar rollen te vertolken verlies je al snel mijn aandacht. En ze stellen niet teleur, want wat was dat slappe hap die twee. Wilson is zo aanwezig als een fletse vaatdoek en Stiller zit constant in Stiller-modus, dus dat betekent over de top en kinderachtig rond rennend met zijn handen zwaaiend in de lucht alsof te zeggen van kijk mij eens leuk zijn.

Het verhaal vond ik ook zwak en de teksten en grappen waren niet leuk. En dan zit je al een uur te kijken en moet je er nog één. De ontwikkelingen komen bijna nooit als een verrassing en hebben nooit de gewenste emotionele impact (Luke Wilson's zelfmoordpoging als grootste boosdoener) en Gene Hackman's Royal maakt braaf alle karakterontwikkelingen door totdat hij op het einde met een leeg gebaar zijn hele familie voor zich terug wint.

Heel erg jammer maar hé ik heb de film wel uitgezeten en Gwyneth Paltrow was wel leuk.

Nee, dit is duidelijk niets voor mij.

Het hele concept van een autoband met telepatische gaven sprak me eerlijk gezegd wel aan Maar de uitwerking laat wat mij betreft wel wat te wensen over.

Het begin van de film waarin de acteur uitleg komt geven over het ontbreken van een reden voor de gebeurtenissen die we gaan zien vond ik wel lachen en ook de scènes waarin 'Robert' langzaam maar zeker aan het moorden slaat zijn daadwerkelijk leuk en de explosies zijn ook nog eens echt verrassend realistisch gedaan.

Maar het moment dat het 'publiek' in beeld verschijnt en de film begint te bekritiseren was Dupieux me al bijna kwijt. Ik snap dit truukje niet en vond het ook niet grappig; ik heb het idee dat Mr. Oizo gewoon erg apart wilde zijn, maar de reden hiervoor is ironisch genoeg totaal aan me voorbij gegaan.

Als het script gewoon Roger had gevolgd en bloedserieus met het knotsgekke concept was omgesprongen had ik dit best wel een leuke film gevonden. De scènes waarin Roger het meisje onder de douche bespiedt en die waarin jongen iedereen het bestaan van Roger probeert duidelijk te maken vond ik echt wel leuk. En dan nog de hilarische vondst van Roger's reïncarnatie op de koop toe? Briljant gevonden, maar voor mij wordt het verpest door die koddige scènes die de vaart volledig uit de film halen.

Dit had ik beter geschikt gevonden als korte film met de focus exclusief op Roger de autoband, in plaats van deze met voor mij te veel onnodig aparte scènes.