Meningen

Als nieuwe interpretatie van een klassiek verhaal is dit gelukkig lang niet zo slecht als bijvoorbeeld Tim Burton's Alice in Wonderland, maar erg goed is I Frankenstein niet. Het begint met een beknopte hervertelling van het originele bronmateriaal, maar de rest is allemaal zo gemakkelijk; maak er een actiespektakel van en gooi er wat CG monsters in, en je hebt een film.

Acteerprestaties zijn redelijk voor dit soort films. Eckhart lijkt natuurlijk in niets op het klassieke personage, maar hij geeft het monster iets tragisch, compleet met zwaarmoedige voice-ver. Bill Nighy slaapwandelt door zijn rol heen, en Yvonne Strahovski heeft een ietwat ondankbare rol, maar doet het aardig met het materiaal door haar gegeven wordt.

Het 3D voegt weinig toe, maar de spectaculaire plaatjes en Eckhart's monster zorgen voor aardige momenten. Amper anderhalf uur later ben je de helft van I Frankenstein alweer vergeten, maar gedurende die tijd is het allemaal goed voor een middagje hersenloos vermaak.

Betoverende animatie die me nog beter beviel dan Triplettes de Belleville.

Een eerbetoon aan de magie en de simpele tijden van weleer, waarin mensen nog gefascineerd waren door magie. Eén shot van een etalage vol TV's geeft dit een beetje aan; dit is net op het randje tussen het oude en het nieuwe.

De film zit vol met tragische personages die stuk voor stuk uniek zijn. De animatie is prachtig en deed me op een of andere manier denken aan de Broken Sword-game reeks, een serie waar ik een groot fan van ben. De achtergronden zijn weer een reden op zichzelf om de film meerdere keren te bekijken; het is alleen al leuk om de namen van alle winkels te lezen.

Er wordt af en toe gebruik gemaakt van computer-animatie, iets waar ik normaal gesproken bij live action films geen fan van ben. Maar in een animatiefilm kan ik het mits het niet te storend is wel waarderen, wat hier dus het geval is. Alleen de scène waarin de Illusionist zijn konijn vrijlaatwas iets té CG, maar voor de rest was het oké. Het konijn was trouwens ook één van de leukste 'personages'.

Er zit ook prachtige fysieke humor in de film, zoals de scène in de garage. De muziek is ook erg mooi, met een lichte jazz-sound in het begin en een ontroerende score richting het eind. De film wordt naar het eind toe zeer emotioneel, maar eindigt op precies de goede wijze.

Een prachtig staaltje animatie, en het bewijs dat klassieke animatie nog niet dood is.

Deze film komt af en toe bruut uit de hoek en de beelden zijn af en toe zeer grafisch. Het ontsnappingsplotje is zwak, acteerprestaties niet om over naar huis te schrijven. Veel naakt, maar natuurlijk niet altijd opwindend (tenzij marteling je ding is). Vooral Dyanne Thorne is een indrukwekkende verschijning.

De muziek geeft de film een semi-authentiek sfeertje, en de aankleding is naargeestig en kil. de laatste actiescène was goed. Ik kan natuurlijk niet echt zeggen dat ik me vermaakt heb, maar het was allemaal niet onaardig.

Hilarisch misplaatste dialogen in deze eerste Russ Meyer. Voor de rest nogal saai en niet echt super grappig.

Maar waar draait het hier nou uiteindelijk om? Naakte vrouwen in overvloed, puur natuur en met mooie rondingen, daar blinkte Meyer zeker in uit, en hier kunnen we al een paar beauties bewonderen. daarom nog geen voldoende, maar laat ik het zo zeggen: over Russ z'n smaak viel wat mij betreft niet te twisten.

Als je klein bent, is alles een avontuur.

Het concept van the Incredible Shrinking Man is weer eens wat anders dan het standaard jaren '50 sci-fi concept. Waren het in die tijd vooral aliens of monsters van andere planeten, hier gaat het gewoon om één enkel persoon die zich staande moet zien te houden in een wereld die hij altijd voor lief heeft genomen, maar waar nu zelfs de meest banale dingen als eten vinden een bijna onneembaar obstakel vormt.

Het begin van de film toont de relatie tussen Scott Carey en zijn vrouw, en dan is het nog een beetje aan de saaie kant. Er wordt zeker goed geacteerd en het concept wordt bloedserieus genomen. Eerst is het krimpen, als acteur Grant Williams gewoonweg wijdere kleren antrekt, erg subtiel. Maar als hij echt klein begint te worden zien de special effects van een krimpende Carey er vandaag de dag nog steeds bijzonder aardig uit, hoewel de acteur in één shot een beetje erg transparant lijkt. Het gebruik van uitvergrootte meubels werkt echt heel goed, en hoe surreëel moet het zijn geweest om in die sets rondgelopen te hebben!

Maar vanaf het moment dat Scott Carey aangevallen wordt door zijn eigen kat wordt het pas echt leuk. Alles is huis kan hem de das omdoen, en daarom zit je echt op het puntje van je stoel. De sets worden nog gedetailleerder en alles ziet er fantastisch en dreigend uit; je verzeilt als kijker samen met Carey in een indrukwekkend avontuur. Iets simpels als een trap beklimmen een onmogelijke taak wordt en zelf iets simpels en kleins als een huisspin (hier volgens mij toch echt gespeeld door een vogelspin!) wordt hier een geduchte tegenstander.

Het eind is in theorie ook fraai. Niks geen happy end of een emotioneel weerzien tussen man en vrouw, maar gewoon een dappere voor die tijd. Het wordt wel een beetje teniet gedaan door het filosofische gewauwel, maar tegen die tijd heb je zo'n indrukwekkend schouwspel zitten bewonderen dat mijn middag in elk geval niet meet stuk kon.

Het is bizar, maar vandaag was pas de eerste keer dat ik deze film in zijn volledigheid heb gezien; de scènes met jonge Indiana had ik zelfs helemaal gemist.

Dit is echt een geweldig aktiespektakel. Aan het eind van deze reis heb je echt het idee dat je de hele wereld over geweest bent, en de lokaties zijn prachtig. Ook al ben ik totaal niet gelovig, het verhaal draait om een mythologie die ik wel interessant vind, en wie heeft er nou nog nooit nagedacht hoe het zou zijn om onsterfelijk te zijn?

Het verhaal speelt zich meen ik af eind jaren '30, dus natuurlijk zijn de bad guys weer die vervelende Nazi's, maar er zitten gelukkig wat dubbele bodems en verraad in het verhaal. Helaas is het af en toe nogal pijnlijk duidelijk aan welke kant de verschillende personages staan, maar dat mag de pret niet helemaal drukken.

De film zit vol humor, en de grappen zijn af en toe toch hit & miss: er zitten zeker subtiele grappen in en af en toe een grappige fysieke scène (de stunts waren fantastisch), maar sommige grappen vallen toch plat op hun kont. "No ticket" was zeker één van de leukste momenten. De leukste humor was de zelf-referentiële humor van de jonge Indy scènes, waarin we zien dat hij als tiener nou nog geen ultieme aktieheld was. River Phoenix (R.I.P.) was een leuke Indiana, met grappige gezichtsuitrdukkingen.

De rest van de acteurs? Erg goed natuurlijk. Harrison Ford's Indiana Jones is een icoon en hier is hij helemaal één met zijn rol. Zijn interactie met Sean Connery is ook erg goed, hoewel ik Connery af en toe een beetje te goofy over vond komen. De bad guys zijn iets meer stereotype en komen nooit geweldig dreigend over. Ik vond het grappig om erachter te komen dat Alexei Sayle (o.a. the Young Ones) de sjeik speelde. Een kleine maar leuke rol, net als Rhys Davies en Denholm Elliott die voor nog meer comedy relief zorgden in een leuke slapstick-scène tegen het midden.

Verder is alles erg goed: de special effects op het laatst zijn lekker luguber. Het is soms wel helaas pijnlijk duidelijk dat veel scènes zich voor greenscreen afspeelden, maar gezien het jaar til ik daar niet te zwaar aan.

Al met al waren er wat situaties die je wel met een flinke korrel zout moet nemen, en hoewel die geen afbreuk doen aan het geheel stoorden ze me heel af en toe. Daarom net geen volle mep, maar deze film verdient een hoog cijfer; het is een mooi spektakel en een klassieke afsluiter van de originele trilogie.

Lekker enge spookfilm met geslaagde schrikeffecten.

Het plot lijkt in het begin niet echt origineel, maar kent uiteindelijk een paar leuke wendingen, en de laatste scène is ook een lekkere trap na. De humor van de twee spokenjagers in het midden was ook een leuke verademing, ik vond het totaal niet ongepast. Acteren was over het algemeen trouwens sowieso sterk vond ik.

Telkens als er een spook opdook en het geluid aanzwelde schrok ik me een hoedje. Fantastische 'muziek' ook trouwens, geen klassieke score maar meer ambiance-geluiden a la Silent Hill. De spoken zijn echte acteurs, en dat is een dappere set. Een goede ook, want zo geloofde ik ook meteen dat de mensen zich een ongeluk schrokken; de makeup is echt heel eng en gevariëerd. De sets op het laatst zijn ook prachtig; ik vond de hele sfeer gewoon zeer geslaagd.

Zeker een aanrader!

Insidious Chapter 2 is een aardig (direct) vervolg, maar de schrikmomenten zijn niet zo verrassend meer. Het mysterie achter de spookverschijningen is een aardige, en het verhaal heeft in het begin het gevoel van een detective-serie met bovennatuurlijke twist. Hoogtepunt is op het laatst weer de geestenwereld. Het wil alleen nooit echt spannend worden zoals het eerste deel...

De special effects zijn voor de tijd uitmuntend, en stelen de show in deze zeer geslaagde Universal-klassieker. Ik kan me niet voorstellen hoe het er in die tijd uit moet hebben gezien, maar nu nog houden de effecten stand. Ook als Griffin onzichtbaar door het platteland trekt wordt er leuk gebruik gemaakt van de situatie: fietsen rijden uit zichzelf, hoeden worden in het water gegooid enzovoort; prachtige staaljes van praktische effects, hoewel je wel één of twee keer de draadjes ziet.

Claude Rains heeft een geweldige stem, die hij perfect aanpast aan de situatie. Bij ingetogen scènes is zijn stem sereen en als hij zijn geduld en verliest wordt zijn stem bombastisch en groots. Ook fysiek staat hij zijn mannetje. De rest van de cast is goed maar onopvallend, maar Gloria Stuart hoeft alleen maar wat de fragiele vrouw uit te hangen; een zwakke vrouwenrol was niet uniek voor de tijd, en dit is ook weer typsich zo'n geval.

De politieagenten zijn hilarisch en lijken niet echt onder de indruk van de situatie. Ook zijn ze de meesters van het understatement en zorgen voor de vrolijke noot als het allemaal iets serieuzer wordt. Una O'Connor is zó irritant met haar geschreeuw dat ik toch af en toe dubbel lag. Dit is zeker ook de grappigste uit de Universal monster-serie.

Er worden flink wat moorden gepleegd, inclusief één van de hoofdrollen in één van de beste scènes. Het is leuk om te zien hoe iedereen de politie probeert te helpen met waardeloze tips, en het bestaan van de onzichtbare man wordt nooit in twijfel getrokken. Het verhaal blijft leuk, en het einde van de film is logisch maar effectief.

Weer een leuke Iron Man.

Downey Jr. speelt Tony Stark/Iron Man op de rand van het arrogante af, en ik moet zeggen dat dat af en toe best wel een beetje vermoeiend werd met zijn bijdehante opmerkingen. De voice overs die hij gaf waren trouwens wel geweldig, en ik kan me niet inbeelden wie ooit een betere Iron Man zou zijn: het schijnt dat Mark Wahlberg interesse zou hebben om zijn rol over te nemen, en bij die gedachte kan ik alleen maar hard lachen.

Beste naast Downey was absoluut de bloedmooie Gwyneth Paltrow. Iedere acteur doet trouwens zijn/haar uiterste best, en er zit bijna geen echt zwakke schakel tussen. Als ik er dan één zou moeten kiezen is het Favreaux als Happy Hogan die er totaal niet toe deed en veel te on-grappig was.

Het verhaal neemt halverwege een leuke wending. In het begin vond ik het een bizar idee, maar uiteindelijk bleek Guy Pierce een veel betere bad guy dan Ben Kingsley's Mandarin, die na deze ontwikkeling wel het hilarische hoogtepunt werd. De laatste actie-scène was erg goed en een hoogtepunt van Iron Man Three, en ik heb het vermoeden dat het tegen de Mandarin lang niet zo interessant was geweest als tegen een explosieve Guy Pierce.

UIteindelijk was IM3 een leuke film, maar ondanks zijn goede karakterontwikkeling begon Downey Jr's act me hier en daar wel enigszins m'n strot uit te hangen; misschien is het een idee om Iron Man/Tony Stark solo even wat rust te gunnen.

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik deze Tv-film gezien heb, dus tijd vor een soort update.Originele review:

Ik sta nog steeds achter wat ik gezegd heb; ik zag deze film voor het eerst toen ik ongeveer 8 á 9 jaar oud was, en liet toen een diepe indruk op me achter. Ik kan dan ook niet helpen It door een soort roze bril te bekijken, en hoewel alles niet perfect is blijf ik alles erg leuk vinden.

De acteertalenten van de kinderen zijn wisselend, maar ik vond ze allemaal overtuigend en aardig. Emily Perkins, (die ik ken van de Ginger Snaps trilogie), en Seth Green zijn de grootste namen. Green's acteerprestaties zijn in de loop van de jaren niet extreem vooruitgegaan, maar hij is goed als de "grappige"van de groep. Emily Perkins vond ik echt een superleuk meisje, en nu nog steeds, hoewel ik haar al jaren nergens gezien heb. Je voelde haar pijn echt in de scènes met haar vader; net als met Ben. De rest van de jonge cast is ook goed.

De volwassenen vind ik iets minder, en hun gedeelte is sowieso minder indrukwekkend dan het eerste deel; daar stond er echt iets op het spel, maar bij de volwassenen was Pennywise meer aan het treiteren, en was zijn aanwezigheid net iets minder eng dan bij het jonge grut. Harry Anderson blijft alom aanwezig, en zijn teksten hadden wel iets teruggeschroefd kunnen worden. De rest van de cast is oké maar wat flets. John Ritter was wel sympathiek, jammer dat hij er niet meer is.

En dan Pennywise, meesterlijk gespeeld door Tim Curry. Zijn make-up blijft echt super-eng, en hij wisselt goed tussen grappig en angstaanjagend; dat hij naarmate de film vordert iets minder effectief is komt meer door zijn toenemende aanwezigheid; hij had gewoon iets minder vaak in beeld moeten zijn om de impact te verhogen als dat wel zo is. Zijn stem blijft zeker in je hoofd hangen, en de scène met Bill's jonge broertje blijft zelfs nu extreem creepy. Nogmaals een waar icoon, en we degene die in zijn clownsschoenen komt te staan!

De special effects zijn vandaag de dag waarschijnlijk wat gedateerd, maar absoluut een deel van de charme van het geheel. Ik schrok me vroeger wezenloos van alles at maar een beetje eng was, en nu krijg ik nog steeds de rillingen van één van de fortune cookies (het jonge vogeltje was eng realistisch). Er wordt zelfs gebruik gemaakt van stop motion, een nu haast uitgestorven techniek.

Grootste struikelblok voor veel mensen is echt de reusachtige spin in de laatste 10 minuten, maar ik moet zeggen dat ik hem fantastisch vind. Het was trouwens geen verzinsel van de makers, maar was ook echt aanwezig in het boek, en de uitwerking vond ik geweldig; de combinatie van een levensgrote pop en de reeds genoemde stop motion zie ik veel liever dan de CG van tegenwoordig. Lekker goor ook, hoe ermee wordt afgerekend.

Nogmaals, jeugdsentiment weegt in het geval van It erg zwaar, en hoewel ik deze miniserie nu al meer dan 10 keer gezien heb, blijf ik het allemaal goed vinden. Nooit saai ook; ondanks de ruime speelduur vliegt alles gewoon voorbij. Als ik deel 1 en 2 los van elkaar een cijfer zou moeten geven zou het een 5 en een 4 zijn, maar het totaalplaatje krijgt van mij toch gewon lekker een perfecte score.

Leuke '50's science fiction.

Het verhaal wordt erg rustig opgebouwd en kent een paar aardige wendingen die ik niet echt aan zag komen. De motivatie van de buitenaardsen is weer eens wat anders dan het simpelweg overnemen van de planeet Aarde; ze zijn zelfs niet echt in de mens geïnteresseerd en willen alleen maar weg. Natuurlijk is er maar één man die het doorheeft, en het wordt op het laatst een aardig spannende race tegen de klok.

De alien is best geinig. Natuurlijk niet realistisch, maar het is een apart design. In het oorspronkelijke script kwamen de aliens niet eens nadrukkelijk in beeld en zag je alleen maar de wereld door hun ogen, iets wat een erg leuk effect was, vond ik. In 3D zag het er waarschijnlijk nog cooler uit. Er zijn voor zover ik kon zien trouwens een paar leuke, nadrukkelijke 3D shots, zoals het ruimteschip dat in het begin op je afkomt, en die vreemde alien natuurlijk!

De cast is in deze film gewoon erg goed. Hoofdrolspeler Richard Carlson is charismatisch genoeg om de film in zijn eentje te dragen, maar gelukkig heeft hij in een bloedmooie tegenspeelster in de vorm van Barbara Rush. Vooral later in die zwarte jurk zag ze er fantastisch uit. Ze hoeft vaak niets meer te doen dan schreeuwen, maar dat is gewoon inherent aan het genre in die tijd. En over mooie vrouwen gesproken, van Kathleen Hughes had ik graag wat meer gezien; wat een fraaie blondine.

Verder is alles gewoon leuk aan deze film, van de af en toe lekker filosofische teksten tot aan die geweldige muziek en het geluid dat de aliens voortbrengen. Ik heb zeker een zwak voor 50's science fiction-films, en deze steekt er wel bovenuit qua verhaal. Gewoon een klassieker in het genre, wat mij betreft.