Meningen

Wat blijft dat toch een beperkte acteur, die Liam Neeson. Geen greintje sympathie weet ie bij mij op te wekken met zijn typische cliché-rollen. In Non-stop moet ie de miskende held uithangen wanneer er een Saw-achtig scenario zich ontvouwt tijdens een vlucht boven de Atlantische Oceaan. Het wordt absurder en absurder en je hoopt eigenlijk tegen beter weten in dat een film eens een keer wel slecht afloopt.

Wat een ellende: je pistool kwijt, er worden gepleegd met jouw pistool en zoals goede Japanners het betaamt: je voelt je een en al schuldig aan deze situatie! Weer een oerdegelijke film van Kurosawa, waarbij de beelden van de honkbalwedstrijd me gek genoeg vooral zijn bijgebleven .

Oh oh oh! Wat een heerlijke snelle achtbaanrit is dit vol twists en intriges! North by Northwest is de voorloper van de James Bond-serie, maar eigenlijk nog stukken sterker mede door de welbekende klassieke scenes. Ik vind dit de beste film uit Hitchcocks en tevens Cary Grants oeuvre.

Een Dracula-ripoff, die in de jaren '20 veel beroering veroorzaakte. De weduwe van Bram Stoker eiste namelijk in een rechtszaak dat alle filmprenten vernietigd zouden worden, wegens copyrightschending. Dit is toch niet helemaal gelukt blijkbaar, ondanks het feit dat ze de rechtszaak won. Bela Lugosi vond ik eigenlijk beter als Dracula en die andere begin jaren '20-horrorfilm uit Duitsland (Das Kabinett des Dr. Caligari) vond ik ook wat sterker dan dit, zeker qua plaatjes. Toch is het niet bepaald slecht, dat zeker niet. Voor zo'n oude film kijkt het nog wel prima weg.

Ha, een Dracula-versie met Werner Herzog aan het regieroer! Het is tikkeltje eigenzinnig met een enorm traag tempo, maar sfeervol (daar moet een Dracula het van hebben vind ik) is het zeker. Klaus Kinski vervult de rol van graaf Dracula en doet dat beangstigend goed. Elke scene met hem is een attractie om te zien.

Mijn eerste kennismaking met Tarkovsky was Nostalghia en dat viel nogal zwaar op de maag. Wat een vaagheden en wat gaat alles traag dacht ik continu. Nogal logisch achteraf gezien: ik had me toen nog niet helemaal wegwijs gemaakt in Tarkovsky's films, en ook nog niet echt in het straatje van semi-intellectueel-diepe films. Later zou dat allemaal wel 'goed' komen hoe dan ook.

Met moeite keek ik dit uit en de laatste scene met de kaars heb ik zelfs fastforward gekeken . Sindsdien heb ik Nostalghia nog steeds niet herkeken. Een tweede kijkbeurt zal het cijfer vast opkrikken (ik ben een groot liefhebber van Tarkovsky's films), maar ik denk niet dat ie zo in waardering zal stijgen als bijvoorbeeld een Stalker of een Solyaris.

Aardige docu van Chileense bodem. Centraal staat de Atacama-woestijn en het opgraven naar herinneringen. Dit gebeurt met verschillende onderwerpen: de gigantische telescopen die daar piekfijne beelden van het heelal (signalen vanuit het verleden) registreren en het opgraven van overledenen door hun nabestaanden. In diezelfde woestijn had Pinochet een aantal kampen opgezet, waarbij veel slachtoffers zijn gevallen en daar begraven. Ook archeologen komen aan bod die oeroude rotswandtekeningen bespraken. Ziet er allemaal wel mooi en indrukwekkend uit, al vond ik de parallel die getrokken werd, wat geforceerd en hoogdravend zelfs.

Onderhoudende film met hier en daar een clicheetje, maar niet op een heel vervelende manier. Acteerwerk was oke, van Rachel McAdams zelfs bijzonder aangenaam. Tot slot nog even melden dat het mooie scenes met veel natuurschoon had.

Spannende film met subliem spel tussen Cary Grant en Ingrid Bergman!

Na het erbarmelijke Éloge de l'amour nog maar eens een filmpje van Godard opgezet. Het lijkt erop dat het niet beter wordt bij die oude knakker. Mooie plaatjes schieten lukt allemaal nog wel. Maar een boeiend 'iets' neerzetten lijkt een hele opgave voor hem. In Notre Musique komen Godards denkbeelden en standpunten weer uitvoerig aan de orde. Van alles haalt ie erbij: Joden, Palestijnen, Homerus en Indianen. Dit overigens allemaal gesitueerd in Bosnië Herzegovina. Tsja, er waren nog spaarzame interessante dingen, maar voor de rest kan ik hier gewoon niet zoveel mee.

Het gevaar van oorlogsfilms met een hoop karakters is inderdaad dat het erg onpersoonlijk kan worden allemaal. Het melodramatische in deze film probeert dat op te vijzelen en uiteindelijk lukt dat ook wel. Na een tijdje ken je de diverse karakters met hun perikelen. Samen met wat mooi neergezette plus indrukwekkende scenes was dit nog best prima .

Wat blijft Antonioni een lastig regisseur. In het begin kunnen de films van hem me nog wel boeien, maar naarmate het einde nadert wordt het allemaal zo lusteloos, zo ook bij deze film. 122 Minuten lijken dan ook erg lang te duren, helaas. Monica Vitti houdt de film iig net op een voldoende.

Volgens mij was dit de eerste Fellini die ik zag en die ook wel oke bevonden werd, ook al gebeurt er niet al te veel. Een kennismaking met een regisseur heeft vaak een voordeel: je wordt met beelden, ideeën, kenmerken geconfronteerd, die je niet bij andere films bent tegengekomen. Andere werken Fellini (die ik dus later zag), vond ik een stuk minder goed, maar deze film is erg oke .

Die Masina is weird en in andere films kan ze best wel irriteren, in le Notti di Cabiria in ieder geval niet. Het is ook zo'n trieste situatie allemaal. Een must-see in het straatje neo-realistische films!

Ik zie weer eens dat ik een film waarschijnlijk veel te hoog waardeer! Een typisch romantische komedie (met Hugh Grant) die van mij een 3,5*-sterrenscore krijgt. Och och vooruit dan maar, de film wist niet teveel irritatie bij me op te wekken en was op bepaalde momenten op komisch gebied geslaagd. Een herkijk zal de score vast verlagen, dus laat ik me daar maar niet aan wagen.

Poehee, een Italiaans epos van ruim 5 uur. Geen misselijke kost! De vergelijking met Meglio Gioventu is zo gemaakt en ik had vooraf dus ook redelijk hoge verwachtingen. Die kwamen grotendeels wel uit. Novecento is wat je van die andere epische film kan verwachten: een aantal hoofdpersonen worden gedurende de Italiaanse geschiedenis (begin 20e eeuw) gevolgd. Dit alles omlijst in een soapachtige vorm met uiteraard veel Italiaans temperament. Ik kan dat wel waarderen .

Het communisme en fascisme komen in die periode op en worden daardoor uitvoerig behandeld. Regisseur Bertolucci kiest duidelijk partij voor de communisten, maar het irriteerde mij niet. Ik was eerder bang dat het 5 uur lang gedubte stemmen me zou ergeren. Hoofdrolspelers zijn namelijk vreemd genoeg geen Italianen: Robert DeNiro, Gerard Depardieu en een uiterst gemene Donald Sutherland. Maar ook dat viel reuzemee. De mooie cinematografie eist gelukkig snel de aandacht op.

Het is de lange zit wat mij betreft waard geweest. Vooral het eerste deel vond ik ontzettend sterk en mooi gefilmd. Lekker veel scenes waar rustig de tijd voor van alles en nog wat genomen werd. Tijdens de tweede helft werd mijn aandacht wel wat minder, maar bleef ik wel benieuwd hoe het nou zal aflopen. De film bevat overigens wel een hoop expliciete scenes. Een poedelnaakte DeNiro én Dominique Sanda én Depardieu naast elkaar in bed kan ik nog wel trekken, maar het slachten van een varken inclusief het eruit halen van organen had van mij niet gehoeven. Ook wordt er in een paardenanus gewroet om poep op te wekken door een of andere sjappie. Vanaf dat moment wordt Novecento echter weer een stuk sterker om af te sluiten met een sterk einde.

Redelijke en jofele film met veel fun, waar je dus niet al te serieus over hoeft te doen. Voor een goochelaarsfilm is het namelijk klungelig in elkaar gezet, maar dat terzijde. De truken die de toffe cast neerzet zijn wel hip.

Echt zo'n film, waarbij ik me kan voorstellen dat de VPRO in de jaren '60 en '70 deze grijsgespeeld heeft. De karakters van de drie hoofdrolspelers zijn goed uitgewerkt. De lifter is een onbevangen brutalerik, de echtgenoot iemand die zich kan storen aan dommigheid. Er ontstaat een onderhuids conflict tussen de twee, waarbij de echtgenote van een afstandje lijkt toe te kijken. Redelijk intrigrerende film met een tof slot.

Mên, wat een film . Je zou verwachten met een titel als deze 'teleurgesteld' te worden, maar niets van dat. Alle actrices die meededen toonden hun borstpartij . Showgirls is er niets bij!
Tis even doorbijten tijdens het gortdroge onzinnige wetenschapsgedeelte, maar daarna volgen ellenlange scenes van ontblote maanvrouwen. Tis natuurlijk slecht, soms saai, maar soms ook erg geinig. Wat een geniale ruimtepakken!

Grappige misdaadfilm uit Argentinië. Twee oplichters raken met elkaar bevriend en na wat kleine criminele oefeningen willen ze hun grote slag slaan met het verkopen van negen neppostzegels. Dat loopt finaal uit de hand! An sich wel allemaal wel leuk en aardig, alleen wordt het plot naar het einde toe iets te gecompliceerd en een rare onvermijdelijke twist op het eind had ook niet gehoeven.

The Pod People! Met drie verhaallijnen tegelijk ietwat wirwarrig, maar wel goed door te komen en veel lachen geblazen. De leukste rol is weggelegd voor een bruinharige olifant, die op twee benen staat. "Trumpy, you can do stupid things!"

Making a film is like a stagecoach ride in the old west. When you start, you are hoping for a pleasant trip. By the halfway point, you just hope to survive.

Film over film! Altijd leuk en zeker op de manier waarop Truffaut het aanpakt. Allerlei strubbelingen die die meemaakt tijdens het maken van een film passeren de revue, zoals tekst vergetende actrices, dieren die niet meewerken en een actrice die zwanger blijkt te zijn. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Truffaut zijn ervaringen in La nuit Américaine heeft willen verwerken. Echt denderend grappig vond ik het overigens niet, daar is het de film ook niet naar, maar interessant is het zeker.

Op zich zijn films waarin realiteit met fictie verweven worden best leuk, maar The Number 23 was maar matig. Jim Carrey heeft een obsessie met het getal 23 en wordt helemaal gek gedreven daardoor. Overal ziet hij met rekensommetjes 23 terugkomen. Dit ritueel wordt na een tijdje erg vermoeiend en vergezocht, evenals het plot zelf, wat op het eind een hoog -gehalte heeft.

Film over film . Altijd leuk zo'n onderwerp en het zorgt bij Nuovo Cinema Paradiso voor een prachtige ontroerende film. Vooral het eerste gedeelte met de kleine Toto is werkelijk waar schitterend. In de kritiek van bijvoorbeeld Onderhond dat het daarna wat afzwakt kan ik me wel in vinden, al vond ik het einde toch ook heel mooi gevonden. Italiaanse cinema op zijn best .

Ik geef toe dat ik een paar keer zowaar heb kunnen lachen, maar voor de rest is dit geen bijster intelligente film .