Meningen

Ronduit vervelende onsamenhangende comedy. Russell Brand is nogal schijtirritant als Aldous Snow en Jonah Hill maakt alleen maar geforceerde domme grapjes. Bij Forgetting Sarah Marshall (ook met Brand en Nicholas Stoller als regisseur) schreef ik toen nog dat ik die Apatow-schrijfsels nog lang niet zat ben. Maar nu heb ik dat stadium wel bereikt. Het is toch vaak allemaal hetzelfde domme onderbroekenlolgehalte en dat heb je natuurlijk allemaal wel eerder gezien. De lol is er onderhand dus wel van af.

Aha! Dus Roger Stone is de verklaring achter het 'succes' en de huidige shitzooi die Trump momenteel veroorzaakt . Hij is een echte lunatic of zoals iemand hem best treffend omschrijft net als Batman's Joker. Op geraffineerde wijze krijgt ie het voor elkaar om de politiek naar zijn hand te zetten vanaf Nixon tot en met nu Trump dus. Ongelooflijk hoor hoe smerig zijn truuks zijn en hoe ie er mee weg komt. Maar ook ongelooflijk hoe vatbaar een land als Amerika vatbaar is voor al die onzin en dus zo'n clown tot president weet te maken. De docu geeft daarin veel inzicht en zit voor de rest ook prima in elkaar. Eigenlijk verwacht je nog een vervolg, want ik ben wel razend benieuwd hoe Roger Stone nou de huidige situatie beoordeelt en of ie nieuwe lobby-projecten op het oog heeft.

Af en toe is Get Smart lichtelijk lollig. Steve Carell kan leuk zijn tekst leveren met grappige intonatie en Anne Hathaway is niet verkeerd om naar te kijken. Vooruit, dat was te verteren. De schrijvers (twee voor het verhaal, twee voor de karakters ) krijgen wel een onvoldoende. Wanneer leert men eens dat je plot er echt niet beter van wordt wanneer er meer schrijvers tegen aan gegooid worden. Al met al matige film dus.

Nooit echt dol geweest op dit soort films, maar het had wel wat bij nader inzien. De special effects van Patrick Swayze die als sterveling bemoeit met het werkelijke leven, waren wel komisch om te zien. Wanneer Whoopi Goldberg zich dr ook mee gaat bemoeien, wordt het wat minder. Het begon haast een superheldenfilm worden! Maar het heeft zijn momenten zullen we maar zeggen.

Echter kon ik wel genieten van het tijdsbeeld en de sfeer van New York rond 1990. Er komt een hele rij films uit dit jaar die New York als een viezige criminele stad laten zien. Denk maar aan films zoals Jacob's Ladder, Pretty Woman en Quick Change. Erg leuk om te zien .

Best een degelijke fantasie-film die nergens flauw wordt. Daarvoor ben ik altijd een beetje bang bij dit soort films. Sterker nog, het plot is best aangrijpend! Gene Tierney, een jonge weduwe gaat wonen in een cottage aan de Engelse kust, waar het griezelig wordt wanneer Rex Harrison in de vorm van een geest verschijnt! Ondanks wat strubbelingen in het begin, ontwikkelt er zich een op het eerste oog onmogelijke romance tussen hen twee. Net als je denkt dat het verhaal als een nachtkaars afloopt, krijgt het verhaal nog een aantal leuke draaien. Acteerwerk was wel goed, al moest ik bij Rex Harrison denken aan een mindere versie van Humphrey Bogart met zijn kraakstem.

Jaja, toch beter dan vooraf gedacht gezien de lauwe recensies zo her en der. Ghost in the Shell neigt naar iets teveel naar style over substance, maar ik kan dat door de vingers zien. De beelden waren namelijk bijzonder kleurrijk en tof om te zien, echt een visueel feestje . Dat het verhaal dan een beetje bleek er tegen afsteekt, is dan dus wat jammer. Al blijven die filosofie en dit soort thema's wel interessant. Anyway, Scarlett Johansson is eveneens leuk om te zien en Juliette Binoche verwacht je ook niet zo snel hierbij, maar ook dat kon op mijn goedkeuring rekenen. Ik geef het 4*!

Wat een lamme bende is Ghost Rider. Nicolas Cage schittert in al zijn suffigheid in dit prutswerkje, wat nergens maar speciaal wil worden.

Twee verveelde tieners (Thora Birch & een jonge Scarlett Johansson), de één nog doellozer dan de ander met een sullige Steve Buscemi maken deze film bijzonder geestig. De drie hoofdrolspelers lijken gegoten voor hun rollen .

Zo'n politieke thriller kan me nooit voor de volle mep boeien. Ze kunnen soms zo gortdroog zijn en daar is The Ghost Writer helaas geen uitzondering op. Het is adequaat gemaakt hoor, maar het plot (ondanks dat het een toespeling op Tony Blair is) doet me maar weinig. Naar het einde toe wordt de film steeds smeuïger en nog wel aardig om te zien.

Hehe, wel leuk, vooral de uberhippe jaren '80-sfx waren het bezichtigen waard en daarnaast had deze film Bill Murray, yeah .

Erg lollige film, die lekker onnozel is. Met de Ghostbusters is niet zoveel mis .

Whehe, de film die John Carpenter een burn-out bezorgde. Het is ook niet veel soeps wat de beste man met Ghosts of Mars aflevert, want mên, die dialogen! Wat zijn die afzichtelijk en ridicuul in deze film. Dat kan echt niet. Het haalt samen met een irriterende Statham de hele film naar beneden. Natasha Henstridge keur ik dan nog wel goed. Maar goed, met zo'n simpel verhaaltje en een matige sfeer is er weinig horror te bekennen en scoort dit een dikke onvoldoende.

Groots epos met filmsterren Elizabeth Taylor en James Dean (zijn laatste rol!). Beiden springen er toch wel duidelijk bovenuit met hun goeie looks en moderne manier van acteren. Giant zelf kon me ook bekoren. Heel mooi wordt de strijd tussen een traditionale boer en een oliemagnaat in wording opgebouwd en verteld in ruim 3 uur film. Aanrader voor mensen die lange familiedrama's verteld over diverse decennia, kunnen waarderen!

Dit is de vermakelijkste slechtste film aller tijden . Vergeet Ed Wood, dit is pas echt geweldig .

Zeker vermakelijk op bepaalde momenten, namelijk een aantal quasi-spectaculaire autoscenes met al dan niet dronken bestuurders en de hoofdrolspeler Don Sullivan die zijn liedjes op een piepkleine ukelele voortbrengt. Voor die hagedis heb je wel een flinke portie disbelief nodig. De manier waarop die uitgeschakeld wordt is daarentegen wel aardig gevonden. 2*

De dames en heren van de Academy zijn soms echt niet goed wijs geweest. Maar liefst 9 oscars (waaronder die van beste film) scoorde deze film. Wat een bullshit! Deze kostuumdrama-musical is nogal wanstaltig en vooral vervelend. Het plot betreedt, zoals zo vaak bij dit genre, de al gebaande paden. Daarvan verwachtte ik dan ook niks, maar muzikaal stelt dit ook al zo weinig voor. Ik vind de nummers vooral erg lelijk gezongen en weinig memorabel. Echt een stinkfilm is dit .

Tsja, Dzjillie is niet zo'n heel beste film. Alleen de verstandelijk beperkte Brian was nog enigszins oke, maar ook hij had zijn rol beter kunnen maken/spelen. Raar dat ook opeens Al Pacino acte de presence geeft trouwens.

Best wel een leuke filmnoir met een spetterende Rita Hayworth. Met wat voor elegantie brengt ze deze film op een hoger niveau! De liedjes waren leuk om te horen en de scenes met haar fascinerend. Het verhaal was helaas ietwat rommelig en kwam niet helemaal lekker uit de verf. Echter deerde dat mij niet zo, de aankleding en acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers maakten dat meer dan goed .

Heel aparte en intrigerende docu, ik was wel geboeid door de tweede helft. De eerste helft is helaas onnodige opbouw. Maar tjeempie, wat een stel zwakzinnigen had men toen ook in 1969 kun je achteraf stellen. 'Fans' die menen het alleenrecht te hebben om Mick te ontmoeten, lelijke ontblote boezems, bellenblaasmeisjes, overbehaarde mannen, mensen die totaal geen controle hebben over hun drugsgebruik en ook nog eens Hells Angels als security . Het resulaat: complete chaos, zeker wanneer er een totaal gebrek aan organisatie is. Afijn, het was een leuk experiment voor de hippies, maar het kon ook niet anders dan dat dit zwaar zou mislukken.

De docu zelf vond ik wel aardig, tis gewoon een registratie van de Rolling Stones aan het eind van het jaar 1969. Wel jammer is dat het Altamont Concert zelf niet het overgrote gedeelte vormt. Verder is de kwaliteit van de beelden ook niet super. Het beruchte steekincident vond ik maar wazig in beeld gebracht. Na drie keer terugspoelen, is het pas goed te zien.

Heel eenvoudig en ook mooi is dit. De kijker wordt een kijkje gegund in een alledaags Italiaans huishouden in een kolossaal flatgebouw. Het wordt gerund tegen wil en dank door Loren, die op een rustige dag (zowat alle flatbewoners zijn uitgelopen voor een megabijeenkomst van Hitler en Mussolini) een vrijgezelle man per toeval tegen. Vanaf dan volgen verschillende sterke boeiende scenes. Ik was steeds benieuwd hoe dit zou aflopen en vond het gaaf dat het huishouden zo'n grote rol speelt in deze film. In Brutti, sporchi e cattivi (eveneens een aanrader!) behandelde regisseur Ettore Scola ook dit thema. Ben wel benieuwd geworden naar meer werken van hem.

Erg vermoeiende film over twee jongens, die allerlei gebeurtenissen meemaken in een nietszeggende plaats. Bij Imdb staat als plot keyword 'homoeroticism'. Dat klopt ook zo waar: de hoofdrolspelers zijn aanhankelijk en het einde zegt ook meer dan genoeg .

Via een niet onaardige Lost in Translation-achtige intro wordt de argeloze kijker gelokt naar wanstaltig moralisme, die als dikke viezige stroop van deze film afdruipt. Elke 3 seconden overlijdt een Afrikaans kind en dat is onnodig!. Bah, wat vies! Dat de (trouwens hotte) Kelly McDonald de boel meerdere keren op stelten te zetten door brutaal de hoge piefen te wijzen op alle ellende in de wereld, is nogal ongeloofwarig en gaat irriteren op lachwekkende wijze. Ohja, extra minpunt is dat alle tekst ontzettend langzaam geleverd wordt, het geeft de film onnodig veel traagheid mee

Jolige comedy, die lekker wegkijkt. Het begin vond ik wel het sterkst, daarna werd het plot routineus uitgewerkt, maar nog steeds wel aangenaam om te zien dus, zeker Elisha Cuthbert natuurlijk.

Best mooi in elkaar gezet, die twee verhaallijnen van Craig en Mara, die dan bij elkaar komen. Echt heel boeiend vond ik het niet in het begin, maar het werd steeds sterker ook mede door de look van de film die er gewoonweg goed uitziet. Alleen jammer dat na de grote climax-scene er nog een heel overbodig stuk aangebreid is. Echt een vage keuze van Fincher. Had dat gedeelte desnoods voor het volgende deel bewaard.

Ik associeerde Girl, Interrupted al vrij vlot met One Flew Cuckoo's over the Nest, maar dan met vrouwen in een psychiatrisch instituut. Net zoals in die topper worden hier ook verschillende karakters uitgediept worden. Is altijd lastig, maar hier is het wel aardig gelukt. Winona Ryder en Angelina Jolie trekken desondanks toch alle aandacht door hun uiterst destructieve capriolen. Wat een acteerprestaties leveren die twee trouwens!

Toch is dit net niet die topper die het had kunnen worden. Een paar memorabele scenes, zoals stiekem 's nachts de dossiers lezen of dat uitje in de ijscobar, worden afgewisseld met scenes, waar niet zo heel veel gebeurt en het een beetje voortkabbelt. Ook dat je de hele tijd soundtrack bij de meest heftige scenes hoort, werkt irriterend. Al is Downtown van Petula Clark wel een supertof nummer

Mamie van Doren ! Bijzonder hot in de jaren '50 & '60 en dat probeert ze nog steeds te zijn, als je een kijkje op haar site neemt. Ze weet van geen ophouden met het pogen tot hot-zijn (en ook met de plastische chirurgie, me dunkt). Enfin, ze neemt deze film op sleeptouw net als ze dat deed in The Untamed Youth, dat net zo'n soortgelijk verhaal heeft. Helaas, het werkt gewoonweg niet. Girls Town heeft veel slaapverwekkende dialogen en het is lang wachten totdat er echt bijzondere dingen gebeuren.

Deze film had overigens wel weer een aantal corny liedjes om de tijd mee door te komen. Ik kon stiekem erg genieten van het ontzettend suffige "I'm a lonely guy" oid .

De eerste helft van deze film van Sergio Leone is verreweg het sterkst. Een Mexicaan strikt een Ierse bomexpert om een bank te gaan overvallen. Het heeft een hoog spaghetti-western-gehalte met veel humor en toffe scenes. Maar er is nog iets veel nobelers dan zo'n ordinaire bankoverval, namelijk meestrijden in de revolutie! Vanaf dan wordt de film opvallend hard en wat minder goed door een onduidelijk verloop van het verhaal en onnodige flashbacks. Gelukkig vergoeden de explosies nog wel wat.

Een typische 3,5*-film. Groots in opzet, knap gedaan, maar ik vond het net niet top. Epische films willen me maar zelden compleet boeien. De openingsscene in het bos is desalniettemin .

Matige docu hoor. Agnès Varda doet erg interessant over hoe in Frankrijk gesprokkeld wordt. Wijngaarden, stranden, verrotte suburbs, het komt allemaal voorbij met her en der wat naïeve interviews met deze en gene. Ook wat niet terzake doende dingen worden gefilmd, bijvoorbeeld snelwegscenes waarbij Varda zelf met haar hand ingehaalde vrachtwagens grijpt. Je moet zien hoe suf dat overkomt. Anyway, alles komt nogal incoherent en rommelig over. Hier had wel meer uitgehaald kunnen worden.

Puik drama rond een dysfunctionele familie, waarbij Woody Harrelson de show steelt. Wat een karakter speelt ie: de ene keer zorgzaam, slim en grappig, de andere keer onvoorspelbaar en ronduit een vervelende klootzak. Vond het wel knap en overtuigend gespeeld. Het einde is net te klef, past ook niet helemaal bij alles wat daarvoor zich afspeelt. Dat heeft namelijk een opvallend hoog gehalte tragikomedie. Zie je niet zo vaak bij die Amerikaanse films .