Meningen

Per toeval gevonden.

Neem het jaren '80 yuppenwereldje, combineer dat met de satanische paniek uit die tijd en je krijgt Spellbinder. Voeg er nog wat erotiek bij in de vorm van een aantrekkelijke jonge dame genaamd Kelly Preston en je hebt een zeer onderhoudende occulte thriller. Alle ingrediënten kortom die een film voor mij interessant maken.

Sterkste punt van de film is ongetwijfeld de mysterieuze, vreemde sfeer. Janet Greek creëert een urban horror van sombere gebouwen, donkere parkeergarages en lege straten, vanwaar het duivelse gevaar uit elke hoek lijkt te loeren. Prachtig ondersteund overigens door één van mijn favoriete filmcomponisten: Basil Poledouris. Tim Daly is ideaal in zijn rol als typische yup, die steeds zenuwachtiger wordt als steeds meer mensen in zijn omgeving in een satanisch complot lijken zitten.

Qua horror is de film wat bescheiden en de echt enge momenten ontbreken. Niettemin krijg je als kijker een meer en meer unheimisch gevoel naarmate het verhaal vordert. Voor de ervaren horror kijker is de climax niet zo verrassend en er lijkt stevig geleend te zijn bij o.a. The Wicker Man. Als dat goed gebeurt, zoals in dit geval, heb ik er trouwens geen problemen mee. En misschien is het gewoon een algemeen occult thema dat los staat van films.

Titel noch regisseur had ik van gehoord, des te leuker als een film dan zo weet te verrassen. 4****

Helaas, ik vond hier niet veel aan.

Sommigen omschrijven Spider Baby als een klucht en dat is ook precies wat me zo mateloos irriteerde. De film creëert daardoor helemaal geen spanning. Gekoppeld aan het gebrek aan gore of andere effecten (door het lage budget), bleef er weinig over. Opvallend is ook de afwezigheid van een muzikale score/soundtrack, op de opening na dus.

Eigenlijk het sterkste punt van de film is het acteerwerk. Dat is bovengemiddeld goed voor een low budget horror. Vooral de dames zetten heerlijke rollen neer. Het is vrij duidelijk dat latere films over gedegenereerde families hier hun mosterd hebben gehaald. Denk aan The Hills Have Eyes, The TCM of de films van Rob Zombie.

Spider Baby is het zoveelste voorbeeld van een ooit baanbrekende horrorfilm, die inmiddels is ingehaald door de tijd. 2**

Complete rip-off van Harry Potter, Narnia en waarschijnlijk nog een hoop anderen. Niet slecht gedaan, maar het oogt allemaal erg saai en spannend wordt het nooit. Het verhaaltje is flinterdun, wat geen probleem hoeft te zijn, mits ondersteund door een sfeervolle setting. Maar dat mis ik hier toch een beetje.

Begin is prima, maar waar de hoofdpersonen doorgaans op avontuur gaan in dit soort verhalen en allerlei leuk vormgegeven karakters tegenkomen, gebeurt dat hier nauwelijks. Het uitstapje op de griffioen, die overigens rechtstreeks uit HP komt, duurt slechts 10 minuten! Over het suikerzoete einde is al genoeg gezegd.

Ongetwijfeld verplicht voer voor de fans (waar ik mezelf toch toe mag rekenen), want anders zou ik dit links laten liggen. 3***

Style over nothing

Uit nieuwsgierigheid eerst maar eens gekeken wie dit nu hoog waardeert en dan zie ik - niet verrassend - weer veel namen uit het bekende style over substance clubje. Verder uiteraard een grote hoeveelheid pubers/adolescenten die op de blote borsten vallen, maar hun mening vind ik niet zo interessant. Wat ik nog steeds niet begrijp is dat juist deze film zoveel discussie teweeg brengt (en wat me verbaast is dat OH als "leider" van dit clubje deze film niet gezien heeft).

Anyway, voor mij is het inderdaad het niemendalletje wat ik verwachtte, nadat ik vooraf de recensies van de meer down to earth users had gelezen. Gewoon wat mooi belichte tieten op een strand in combinatie met een zoutloos misdaadverhaaltje. Meer viel er niet uit te halen en meer zit er imo ook niet in. De setting is blijkbaar zo'n 10-15 jaar terug, als ik afga op de muziek en de afwezigheid van smartphones. Een tijd die ik bewust heb meegemaakt en me deed denken aan mijn eigen bezoek aan Salou. Misschien is het inderdaad Harmony Korine's eigen droom zoals iemand hierboven suggereerde.

Maar wat valt hier nu verder over te discussiëren? Beats me! 1* voor het bloot en 1* voor mijn Salou flashback.

Mijn eerste Star Wars review.

Nog nooit heb ik de moeite genomen om iets te posten bij een Star Wars film. Daarvoor ben ik niet genoeg fanboy en iedereen is het er wel over eens dat de originele serie beter is dan de prequels. Er viel voor mij weinig toe te voegen aan wat anderen niet al gezegd hadden hierover. Toen een paar jaar geleden Star Wars nieuw leven werd ingeblazen, waren mijn verwachtingen hoog. Het kon immers niet slechter dan de prequels. Met The Force Awakens en Rogue One was ik meer dan tevreden; beide staan bij mij op 4****. Natuurlijk knaagden er wel wat kleine dingen, zoals het Mary Sue personage Rey of emo kid Kylo Ren. Maar dat zou wel recht gezet worden in het volgende deel. Dacht ik...

Helaas: met The Last Jedi zakt de reeks weer af naar het prequel niveau en daarom wil ik nu toch even mijn hart luchten. Ik heb geen zin om alle zaken langs te lopen, maar dit zijn mijn grootste ergernissen:

- Mary "Rey" Sue: Dit personage is echt de Wesley Crusher van Star Wars. Is een master Jedi zonder een minuut training, vliegt ruimteschepen zonder er ooit één gezien te hebben en is simpelweg overpowered. Dit was in de TFA al zo, maar ik dacht dat ze dat hier wel recht zouden zetten door haar ook een tijdje te laten trainen. Haar overwinning op Kylo Ren kon immers gewoon geluk zijn. Maar nee hoor; ze schuift nu zelfs Luke Skywalker en opnieuw Kylo Ren kinderlijk eenvoudig aan de kant.
- Token Finn en token Rose: De neger en Aziaat omdat het moet. Finn was een leuke vondst in het eerste deel. Echter nu is hij gedegradeerd tot een derderangs personage en lijkt er allen nog in te zitten vanwege zijn huidskleur. Hij ontwikkelt zich totaal niet door. Het personage Rose is compleet belachelijk en lijkt er ook alleen maar ingestopt om een bepaalde demografische groep te pleasen. Ik ga een brief schrijven aan de makers, want ik mis nog een token transgender!
- Snoke: wie is hij? Waar komt hij vandaan? O, laat maar, hij is al dood. Had eigenlijk een Trump-pruik moeten hebben, maar dat was zelfs voor Rian Johnson over-the-top.
- The First Order: Dit deel van het script is geschreven door Sylvana Simons. Tenminste zo lijkt het. Allemaal boze witte mannen. Want alle witte mannen zijn nazi's, toch? Verder een belachelijk incompetente bende, maar dat is omdat alle mannen belachelijk zijn in deze film.
- Overdreven feminisme: werkelijk alle leidende posities worden ingenomen door vrouwen en alle mannen zijn dom en incompetent. Zie eerdere punten. Vervelende SJW overcompensatie. De opper feminist heeft zelfs paars haar.
- Kylo Ren: emo-kid en incompetent, want een man. Wederom een personage dat stil blijft staan in zijn ontwikkeling.
- Princess Leia: kan ineens door de ruimte vliegen zonder ruimtepak! Star Wars "jumped the shark". Wist niet dat dat mogelijk was; nu dus wel.
- De rebellen: een heerlijk diverse, multiculturele bende, die geen vijand bevecht, maar vriendjes beschermd. Pure SJW crap.
- Luke Skywalker: grumpy old man. En incompetent natuurlijk. Zonde wat ze met zijn personage hebben gedaan. Tegen het einde krijgt hij nog even een moment of fame. Vaarwel Luke Skywalker.

Gelukkig blijven de effecten leuk en heeft het wel de sfeer van Star Wars. Ook sommige locaties waren prachtig. Verder had ik ook niet zoveel problemen met de meer "komische" momenten. Deze had Star Wars altijd al. Maar als geheel is het gewoon erg mager. Krappe voldoende. 3***

Lekkere actiefilm, blijft leuk om naar te kijken. De dubbele bodem zal me een rotzorg zijn. Gewoon insecten afknallen; dat is waar het over gaat. 3.5* waard.

Oninteressant genre werkje.

Aangezien de meeste MM 'prominenten' de film allang hebben gezien sluit ik me bij hun aan. Want eigenlijk is alles over deze film wel gezegd.

Niet grappig, niet spannend en ook niet onroerend. Kortom: vlees noch vis deze film. Slecht acteerwerk. Wat zijn Nicole Kidman en Matthew Broderick vreselijk irritant. Deze remake is in mijn ogen overbodig. 2*

Jaren '90 wansmaak.

Stigmata past prima in de eindeloze rij exorcisme films die er de afgelopen 40 jaar sinds The Exorcist zijn verschenen, maar valt in het bijzonder op door tijdsbeeld dat de film geeft. Hoewel ik ben opgegroeid in die tijd kan ik maar zelden "dit is typisch 90-ties" zeggen, zoals de decennia daarvoor wel veel eigen kenmerken hebben. Misschien komt het door de globalisering dat stijlen en trends steeds diffuser worden en dat het niet meer zo is dat bepaalde stromingen dominant zijn, zoals vroeger zeker het geval was. In ieder geval is Stigmata eens een film die aan alles laat zien uit die bewuste jaren '90 te komen, iets wat Montorsi hierboven terecht constateert.

Buiten die herkenning is de film een forerunner van de style over substance hype, die vooral in het eerste decennium van deze eeuw toesloeg. Veel gelikt camerawerk, snelle editing, korte shots, grauwe filters en een oerlelijke (meestal) elektronische soundtrack. Je moet er van houden. Gelukkig is de film inhoudelijk niet zo leeg als wat later op dit gebied geproduceerd werd, dus kan je door het MTV gedoe heen, ook aan je trekken komen.

Bijzonder is dat verhaal verder niet; het is een aaneenschakeling van de exorcisme clichés die je in dit soort films altijd tegen komt. De mooie jonge bezeten vrouw, de aan zijn geloof twijfelende priester en verder de bekende demonische onzin. Patricia Arquette en Gabriel Byrne zetten de hoofdrollen echter overtuigend genoeg neer om je door de film te krijgen. Daarnaast is het plot redelijk onderhoudend zodat het niet echt gaat vervelen.

Magere 3***.

Achteraf blij dat ik deze heb overgeslagen in de bioscoop, want het viel toch wat tegen.

Straight Outta Compton is vooral een standaard biopic geworden, waar in een hoog tempo allerlei personages en gebeurtenissen de revue passeren. Van enige diepgang is nauwelijks sprake en emotionele impact heeft het niet. Zelf de dood van Tyree en de sterfscene van Eazy-E voelen afgeraffeld aan.

Voor de fans valt er qua muziek genoeg te genieten, al had ik graag meer willen horen. Wat mij betreft had het net zo goed een documentaire kunnen zijn. 3***

Lang getwijfeld of ik ooit nog een Lynch écht zou kunnen waarderen, maar vandaag is het bewijs dan eindelijk geleverd: The Straight Story is een normale film, zonder de pretentieuze mooifilmerij en vreemde editing zoals we dat van Lynch gewend zijn. En het verhaal wordt zowaar lineair verteld!

Behalve het tempo en enkele shots, doet The Straight Story maar weinig denken aan films als Mulholland Drive, Lost Highway of Eraserhead. En dat is maar goed ook! Waar ik bij die films moeite had m'n aandacht erbij te houden of geïrriteerd raakte van de overdaad aan idioterieën, kon ik hier van begin tot eind van genieten.

Het verhaaltje lijkt ook in niets op zijn andere werk; een simpel, licht moralistisch verhaaltje, dat zelfs je bejaarde grootmoeder met gemak kan volgen. Geen vervelend gepuzzel, rare flashbacks of flashforwards en geen vermoeiende plot-twist. Blij dat Lynch z'n op hol geslagen fantasie een keer heeft kunnen beteugelen.

Nogmaals werkelijk genoten van de mooie beelden, leuke score en zelfs van de moralistische boodschap. Dikke 4****

Leuk dat al dit soort oude tv-films die je vroeger op de woensdagavond bij RTL zag, tegenwoordig legaal op YouTube staan. Logisch ook, want nergens anders zijn deze te vinden. Wel is de kwaliteit vaak belabberd, aangezien het om homemade video-opnames gaat. Deze film geen uitzondering.

The Strange and Deadly Occurrence is echter geen hoogvlieger in het tv-film genre. Hoewel de plotomschrijving nog redelijk lijkt, zijn de meeste acteurs belabberd (dieptepunt die slechterik) en is het verhaaltje een grote farce. Al na 10 minuten is het duidelijk dat het hier niet om iets bovennatuurlijks draait en vloeit de spanning weg. De rest van de film verloopt vreselijk voorspelbaar, met de belachelijke ontknoping als dieptepunt.

Het camerawerk is inderdaad nog het sterkste punt, met die hijgerige killersview, iets wat later een kenmerk werd van het slasher genre. Op basis daarvan 1 extra ster. 1,5*

Zeer slechte home invasion flick.

Natuurlijk mag je geen hoogstaande cinema verwachten bij een weinig originele titel als "The Strangers". Dat het script echter zo aan elkaar hangt van de clichés en olie-domme acties van de twee hoofdrolspelers, valt me vies tegen.

De opzet in het afgelegen vakantiehuis is in principe nog goed en de film gaat vrij snel over op de actie. Maar dan gaat het al snel mis. De scène dat de man zijn eigen vriend dood schiet, het geklungel met het geweer, vol in het zicht naar buiten rennen.. etc. Zo dom en voorspelbaar.

Hierna verdwijnt de man uit beeld en ligt de focus op de vrouw. Helaas is bij haar de emancipatie klok minstens 50 jaar teruggedraaid. Lang geleden dat ik zo'n hulpeloos vrouwmens in een film ben tegengekomen. Haar lijst met domme acties is te lang om op te noemen. Waarom ga je in vredesnaam op blote voeten het bos in rennen, struikel je over de eerste boomstronk, gaat je als een olifant door een porselein kast de schuur in en ben je vervolgens verbaasd dat je bent opgemerkt?! Come on.

Vind het echt bijzonder dat sommige mensen zoveel luiheid van de script schrijvers door de vingers kunnen zien. 1* voor de setting, want spanning was hier nul komma nul.

In de herziening.

Stripes is weer zo'n typische vroege Murray, waar hij meer irritant en luidruchtig is, dan grappig. Pas in de tweede helft van de jaren '80 ging hij de droogkomische types spelen waar hij nu bekend om staat. Niettemin blijft hij één van mijn favoriete acteurs en daarom wilde ik deze film nog een kans geven.

Helaas bleek mijn herinnering juist: Stripes is vooral een langdradige en flauwe film, die pas in het laatste half uur echt op gang komt (de scènes in het Oostblok). Het hielp ook niet dat ik de extended cut heb gekeken, waardoor het een bijna 2 uur lange zit werd - toch iets teveel voor een komedie.

Positieve puntjes zijn een aantal leuke (bij)rollen, met John Candy die het meest in het oog springt. Wijlen Harold Ramis is een leuke sidekick en verder zijn er een aantal vroege rolletjes van o.a. Judge Reinhold en Bill Paxton. De dames mochten er ook wezen en vooral Sean Young is een prettige verschijning.

Geen topper dus; de 2,5* blijven staan.

Sympathieke highschool komedie.

Twee impopulaire tieners besluiten zich voor te doen als uitwisselingsstudent, om zo als een Française en een Italiaan wél populair te worden. De eerste helft van de film is het grappigst: als ze beide een make-over krijgen en van nerds in een aantrekkelijke jong stel veranderen. Met een simpel accentje en wat parate kennis over Europa weten ze iedereen gemakkelijk om de tuin te leiden (want slim zijn ze wel). In de tweede helft van de film krijgen ze het steeds lastiger om de schijn op te houden; bovendien doorzien een aantal mensen hun bedrog. De grap is tegen deze tijd wat uitgewerkt. Gelukkig maar dat de film niet al te lang duurt. Ook met bijrollen van O.J. Simpson en de dochter van Frank Zappa.

3***

Na The Perks of Being a Wallflower en The Way, Way Back voorlopig even de laatste moderne coming of age film op mijn lijstje. Dit was de minste van de drie.

Wederom een jaren '80 setting, net als bij The Perks, maar verder geen retro film. Integendeel; dit was juist een film die vol zat met moderne montage trucjes, inclusief grijsblauw filter. En werd het er beter door? Niet bepaald. De film focust zich teveel op de vorm en laat de inhoud voor wat het is.

Oliver Tate is een nogal saaie tiener die geconfronteerd wordt met de bekende puberprobleempjes typisch voor dit soort films. Ik gebruik bewust een verkleinwoord, want veel maakt hij niet mee. Ja, hij wordt verliefd en zijn ouders hebben wat huwelijksproblemen. Maar dat stond al in de plotomschrijving en is niet bepaald wereldschokkend.

Veel ontwikkeling maakt hij verder ook niet door. Hij blijft een nogal vlak karakter, ondanks zijn voice over die erg z'n best doet er meer van te maken. Olivers vriendin is zo mogelijk nog lamer. De rest van de cast krijgt eigenlijk te weinig screen time om er veel zinnigs over te zeggen. Enkel de vader wekt enige sympathie. De rest is niet meer dan typen.

Een zware onvoldoende is het niet, want de film is verder niet vervelend. Qua beloofde humor én drama schiet te film echter wat te kort. Geen rampzalig debuut kortom, al zal een betere scriptschrijver zeker helpen. 2,5*

Triomf van de wansmaak.

Retro jaren '80 jeugdfilm.

Als kind uit die tijd en opgegroeid met films als E.T. en Gremlins vind ik Super 8 een waardige moderne vertegenwoordiger van dit type ongecompliceerde jeugdfilms, dat je helaas weinig meer ziet. Veel jeugdfilms zijn tegenwoordig vaak goedkoop, platvloers, schreeuwerig en inhoudelijk zo plat als een pannenkoek. Of het slaat door naar de andere kant en je krijgt zo'n film vol (linkse) wereld problematiek.

Super 8 is echter mooi gemaakt, wordt nergens ordinair noch moralistisch en biedt prima vermaak voor jong en oud. 3,5*

Eindelijk maar eens gezien.

Ondanks diverse redenen om Supersize Me eens op te zetten (heb ten eerste zelf een levensmiddelen opleiding gedaan, ten tweede ooit een bijbaan bij de McDonald's gehad en ten derde bij het bedrijf gewerkt dat de rechten op deze documentaire in Nederland beheert) was het er nooit van gekomen. Inmiddels is discussie alweer verder opgeschoven en zijn 'we' erachter dat het niet-eten van fastfood alleen niet genoeg is om verantwoord en gezond bezig te zijn. Ook het eten uit de supermarkt is allesbehalve betrouwbaar; zie recentere documentaires als Meat the Truth of Taste the Waste. Toch blijft Super Size Me actueel aangezien er op dit terrein helaas nog weinig vorderingen zijn geboekt.

Mijn grootste kritiekpunt indertijd was het feit dat Morgan Spurlock overdrijft door zich continu vol te vreten bij de Mc Donald's en ook voortdurend de slechtste menu's kiest (mijn belangrijkste reden om de documentaire niet te gaan zien). Een soortgelijk onderzoek van een Nederlandse journalist toonde aan dat je helemaal niet dikker of ongezonder hoeft te worden van de Mac. Zolang je maar niet te veel eet en regelmatig ook het fruit of de salades neemt. Spurlock gaat daarmee iets teveel de Michael Moore richting uit: de boze kapitalisten (in dit geval de fastfood industrie) die de arme burger misbruiken. Het bekende linkse vingertje. Waar is de eigen verantwoordelijkheid van de burger gebleven?

Niettemin slaagt de documentaire in zijn opzet: het probleem van de steeds vettere en ongezondere Amerikaanse bevolking aan het licht brengen. Over de schuldvraag (ligt het aan de politiek, de industrie of de burger zelf?) mogen we het dan niet helemaal eens zijn, de feiten liegen er niet om. En nu, ruim 6 jaar verder, kan ik rustig stellen dat Morgan Spurlock als eerste documentairemaker erin geslaagd is om dit probleem op vermakelijke wijze bij een groot publiek onder de aandacht te brengen. En alleen daarom al verdient Super Size Me een ruime voldoende. 3,5*

Dacht ik een degelijke occulte film te pakken te hebben, krijg je deze onzin.

Superstition heeft een zeldzaam slecht plot, belachelijke personages, onnavolgbare sceneovergangen, overbodige flashbacks, amateuristische montage en matige belichting. Het enige waarin de film uitblinkt zijn de relatief originele kills (o.a. hoofd in magnetron). De film is duidelijk beïnvloed door de giallo horror, maar is wel van het niveau van een hele slechte Fulci (ik moest zelf aan House by the Cemetery denken, al is die oneindig beter). De soundtrack is redelijk en soms denk je dat je Goblin aan het werk hoort. In de verte dan. Dankzij de hoeveelheid kills kunnen gorehounds hier hun hart mee ophalen, maar voor liefhebbers van iets completere horror is dit niks.

Was de film maar zo mooi als de poster. 2**

Tot nu had ik nog weinig goeds gezien van de hedendaagse Aziatische cinema. 2046 en Bin-Jip vielen me erg tegen, dus mijn hoop was op deze film gevestigd.

Survive Style 5+ liet me in ieder geval niet in slaap sukkelen, zoals de twee bovengenoemde films wel deden. De opening was sterk en de introductie van de verschillende personages wist me zeker te boeien. De uitbundige kleuren en grappige dialogen droegen hier zeker aan bij, maar het voornaamste is toch de originaliteit.

Helaas kan de film het niveau niet vasthouden en is het tweede deel toch weer van bedenkelijk eenvoudig niveau. Oké, de beelden blijven mooi om te zien, maar de humor zakt weg en er lijkt weinig schot in het verhaal te komen.

Gelukkig sluit Survive Style 5+ af met een spetterend slot, want ik begon al weer het ergste te vrezen. De rol van Vinnie Jones vond ik overigens niet storend, in tegendeel, het gaf juist een mooi contrast. Ik vind het ook onzin om de film om die reden te gaan vergelijken met Snatch en Lock Stock, zoals sommige reageerders doen.

Conclusie: Survive Style 5+ is een best aardige film met mooie beelden, kleuren en af en toe humor en zelfs wat spanning. Het verhaal is verder niet echt sterk, maar ik ben al lang tevreden dat ik niet begon te gapen. Wie kan me een volgende hedendaagse Aziatische film aanraden? Deze krijgt al 3***, dus ik ben op de goede weg.

Onderhoudende Bollywood film, met een maatschappijkritisch tintje.

Een eenvoudig liefdesverhaal dient als façade om een aantal sociale kwesties in India aan de kaak te stellen. Zaken als de rol van de vrouw, het kastensysteem en falende overheid komen aan de orde. Daarnaast heerst er een sterke 'Forza India' sfeer, want al zijn een aantal dingetjes in India nú nog niet zo goed geregeld, het blijft natuurlijk een geweldig land. En met een beetje nationalisme is niets mis.

Wat verder opvalt is het sterke acteerwerk van Shahrukh Khan, die hier laat zien ook de serieuze rollen aan te kunnen. Jammer dat hij vaak clowneske karakters speelt, want ik zou hem graag vaker in dit soort films zien. Minder punt vond ik hier voornamelijk de liedjes, die vrij saai en inhoudelijk zwak waren. Verder had ik liever wat meer mooie shots van het Indiase plattelandsleven gezien, want dat waren toch de meest indringende beelden. Maar Bollywood blijft Bollywood en liefdesscènes zijn nu eenmaal erg belangrijk.

Swades is een aanrader voor iedereen die genoeg heeft van de Westerse kijk op de derde wereld, zoals films als Hotel Rwanda of Cidade de Deus. 4****

Jennifer Aniston op de automatische piloot.

Wederom speelt Aniston zo'n zelfbewuste, moderne vrouw, terwijl B-acteur Jason Bateman de sullige mannelijke hoofdrol vervult. Dankzij het leuke jochie en de bijrol van Jeff Goldblum is de cast nog net te pruimen, want dolkomisch was het bepaald niet. Met name in de tweede helft lijkt het creatieve kruid verschoten en strompelt de film naar een vreselijk cheesy einde toe.

Matig. 2,5*