Meningen

Vampirisme als horrorthema heeft wel een erg lange, grijze baard en alle clichés worden dan ook uit de kast getrokken. Nee, geef mij maar Buffy als het dan toch om vampiers moet draaien; die was tenminste sexy om naar te kijken . En buiten dat vond ik Buffy the Vampire Slayer vroeger een goede en originele serie, in tegenstelling tot dit matige verhaaltje. Alleen geschikt voor mensen die nog weinig vampier-films hebben gezien. 2**.

Niet mijn type film.

Gezien de hoge scores en soms overdreven lofuitingen uit het bekende style over substance hoekje aan het adres van deze film, had ik het kunnen weten. Maar Drive vond ik indertijd een goede film en ik houd ook wel van zo'n rauwe middeleeuwse setting, dus ik dacht: "waarom niet?" Maar net als bij The Neon Demon gaat Refn hier vol op de arthouse tour. Vaag om het vaag doen. Misschien was Drive een uitzondering en moet ik de rest van zijn werk maar laten liggen.

Het begint nochtans veelbelovend: een grauwe setting, bloederige gevechten én karakteristieke kop Mads Mikkelsen met maar één oog. Weinig dialoog, dat wel, maar de beelden vertellen het verhaal. Helaas verdwijnen de gevechten gaandeweg de film steeds meer naar de achtergrond en wordt alles steeds filosofischer. Maar hier kun je ook gewoon "vaag" gebruiken, want als beelden niks meer vertellen, wat kun je er dan nog uithalen?

Eigenlijk voelde de verkenning van Amerika als een grote sof. Hier kun je toch veel meer mee doen lijkt me. In plaats daarvan worden de Vikingen belaagd door een onzichtbare vijand vanuit de rimboe. Hoe vaak hebben we dat al niet gezien? Als in: zowat elke rimboe/jungle film waar een groepje westerlingen op avontuur gaat. Verder moeten de surrealistische beelden het dus maar uitleggen, die door hun nietszeggendheid ook gewoon saai worden.

Het einde - waar de stoere krijger/moordmachine Mads zonder slag of stoot tot moes wordt geslagen - is bijzonder onbevredigend. 2,5*

Sterke Cage.

Vampire's Kiss is een beetje de ruwe schetsversie van American Psycho, met als groot voordeel dat deze film ook echt in de jaren '80 is gemaakt. Nicolas Cage speelt een doorgedraaide yup, die denkt dat hij een vampier is en steeds meer gestoord gedrag begint te vertonen. Of het het nu illusies zijn of niet laat de film in het ongewisse.

De overeenkomsten tussen de films zijn dus behoorlijk groot. Vampire's Kiss zit vol komische scenes en dialogen, al ligt het er niet heel dik bovenop en moet je dit soort eigenaardige humor kunnen waarderen. Het personage van Cage is minstens even krankzinnig als het personage van Christian Bale, Patrick Bateman. En of het nu echt gebeurd is of niet: beide hoofdpersonen ontsporen compleet.

Het acteerwerk van Cage is subliem; wat kan die man een gekke bekken trekken. Voor sommigen is het misschien over-the-top, maar het past bij het ridicule verhaal en de inktzwarte humor. Verder is Jennifer Beals super sexy als femme fatale. Vampire's Kiss is absoluut geen vampierfilm in de klassieke zin van het woord, laat staan een typische horror. Het is een film over de waanzin, eenzaamheid en leegheid van het moderne (yuppen)bestaan, op hilarische wijze in beeld gebracht.

Schandalig onderschatte film. 4****

Alweer mijn derde Bergman-film, maar wel de minste. Het verhaal komt maar langzaam op gang en echt horror kan ik het niet noemen. Een aantal scênes deden me sterk denken aan Polanski's the Tenant, al is deze film natuurlijk wel ouder. The Tenant geeft echter veel indringender weer hoe iemand krankzinnig wordt dan Vargtimmen, dat voor mij toch een wat onpersoonlijk verhaal blijft. Ik kom deze keer niet verder dan 3*.

Vreselijk zoetsappig, maar o wat is dit mooi.

Alles in deze film is één grote overdrijving: de romantiek, het verhaal, de felle kleuren, de locaties en de muziek. Het lijkt wel een live action versie van een Disney tekenfilm. Dat had hinderlijk kunnen zijn, maar alles is hier perfect in beeld gebracht en verveelt geen moment. Zolang je je rustig laat meevoeren en je niet opwindt over alle onwaarschijnlijkheden, dan heb je een heerlijke zit.

Veer-Zaara is über kitsch, maar van een juiste soort. Geen meesterwerk, maar wel 3,5 uur (!) top vermaak. 4****

Lastig om je ogen bij open te houden.

Om de zoveel tijd probeer ik een Aziatische film, maar blijkbaar ben ik een beetje sado masochistisch ingesteld, want het valt eigenlijk merendeels tegen. Ook nu was het weer een zelfkastijding.

Versus begint nog leuk: stel idiote over-the-top criminelen ontmoet elkaar in een behekst bos. De situatie loopt al snel uit de hand en de pret kan beginnen. Fijne gore zombies, veel geweld en heerlijk gestoorde typetjes vullen het eerste uur. Als er vervolgens ook wat zwaard gekletter bijkomt kan het niet meer mis gaan. Zou je zeggen...

Maar waar Japanse regisseurs een handje van hebben gebeurt helaas ook nu weer: ze slaan door. In plaats van het verhaal een bepaalde richting uit te duwen, gaat Kitamura door met de gevechten, de flauwe typetjes en de ondoden. En dat gaat na nog een uur stierlijk vervelen. Dan kan het nog zo mooi in beeld zijn gebracht, de hele tijd hetzelfde is gewoon saai.

Een aanrader voor diegenen die van eindeloze herhaling houden of gewoon langzaam zijn van begrip. De rest moet de film na het eerste uur maar afzetten. Op basis van dat eerste uur: 2,5*

Na Le Chat du Rabbin nog maar een Franse katten animatiefilm opgezet.

Une Vie de Chat is duidelijk wat meer op kleine kinderen gericht. Het verhaaltje is erg slap en al helemaal niet spannend, met een stel Bassie & Adriaan niveau boeven als tegenstanders. Hoewel de humor beter is dan van een gemiddelde Amerikaanse animatiefilm, is het toch ook niet om over naar huis te schrijven.

Blijft dus over de animatiestijl. Die is erg goed; de kat is zelfs mooier dan in bovengenoemde film. Helaas praat het beest hier niet en vervuld hij meer een passieve rol. De achtergronden van Parijs en de licht/donker effecten zijn zeer aardig gedaan.

Niet memorabel als geheel, maar leuk om eens gezien te hebben. 3***

Tijd voor een wat minder hosanna commentaar.

La Vie Nouvelle is arthouse van de meest pretentieuze soort, zoals we dat van de Fransen gewend zijn. Dit keer geen ménage à trois, waar de Franse films uit de jaren '60 bol van stonden, maar prostitué bezoekjes in Sofia.

We zien een Amerikaan, Seymour, die valt voor een Oost-Europees hoertje. Hij raakt geobsedeerd en wil haar kopen. Tot zover lijkt het op de plotomschrijving van een roman van Grunberg, ware het niet dat de film dan al 75 minuten bezig is en er verder niets gebeurd is! Dialoog is totaal afwezig en verder zien we wat vage donkere beelden en een enkele seksscène. Het camerawerk is overigens vreselijk slecht; alsof Muhammed Ali en Michael J. Fox samen de camera mochten bedienen.

Naar het einde toe worden er nog wat leuke foefjes toegepast, zoals een infra-rood scène, terwijl de schellen door merg en been gaan (is dat muziek?). La Vie Nouvelle kan ik met de beste wil van de wereld geen film noemen; hooguit experimentele videokunst. Kijken op eigen risico dus. Voor het bloot: 1*.

Wat een tegenvaller! Na de aardige Hillbilly-horror Calvaire komt Du Welz met dit saaie ding op de proppen. De film zit vol goede bedoelingen, maar is uiteindelijk vlees noch vis: geen echte horror, geen echt drama.

Ergens las ik op een filmsite dat Du Welz met deze film commentaar wil leveren op het feit dat 'we' in het Westen de dood niet meer als onderdeel van het leven kunnen accepteren. En daar kan ik me nog enigszins in verplaatsen. De onsympathieke, well-to-do hoofdpersonages passen prima in dit plaatje. Vooral de verwende Miss-pruillip haalt het bloed onder je nagels vandaan. Doodzonde dat zij niet aan het einde uit elkaar wordt gerukt, ik gunde het haar zo. Mooi is het contrast tussen de plaatselijke bevolking met hun mentaliteit van 'het leven gaat verder' (zelfs al zijn ze alles kwijt) en het verwende stel, dat het verlies van één kind al niet wil accepteren.

Maar toch weet de film niet te boeien. Aan de locatie zal het in ieder geval niet liggen: de beklemmende Birmese jungle. Schept in bijna iedere film een beangstigend sfeertje. Ook de setting, 6 maanden na de tsunami, is prima. Du Welz doet echter weinig met deze gegevens. De film mond al snel uit in een spelletje 'ren-je-rot' door het oerwoud, waarbij er behalve wat mooie jungle shots, eigenlijk niets valt te beleven. De geschminkte kindertjes zijn niet eng en eigenlijk gewoon zwaar irritant. Ook inhoudelijk blijft hij op de vlakte: komen ze daadwerkelijk in een dodenrijk of speelt het zich af in de geest? Het deed er op een gegeven moment niet meer toe, de interesse ebde weg. Du Welz wist het volgens mij toen ook al lang niet meer.

Schoenmaker blijf bij je leest zou ik dus zeggen. Blijf gewoon lekkere bloederige horrorfilms maken in de trend van Calvaire, zonder enige pretenties, maar mét een komische ondertoon en laat dit arty-farty gedoe aan anderen over. 2**

Redelijke dramafilm die minder zwaar wordt aangezet dan ik van te voren verwachtte. En dat is nu juist het zwakke punt van deze film; het verhaal is kinderlijk eenvoudig en de scenes bepaald niet diepzinnig. Mooi gefilmd, dat wel, maar je blijft constant op meer hopen. Als dat vervolgens niet komt moet ik toch bekennen een beetje teleurgesteld te zijn. Teveel arthouse en te weinig realistisch drama naar mijn smaak. Met moeite een 3,5*.