Meningen

Zeer matig, maar iets beter dan zijn opvolger 2046.

Die film heb ik jaren geleden gezien en dat was echt een oefening in geduld. Vreselijk koud, klinisch en gespeend van enige dialoog. Gelukkig is de sfeer van In the Mood for Love beter te pruimen. Wong gebruikt veel warmere kleuren en een aangename score. Nat King Cole - Quizas, Quizas, Quizas - en het strijkorkest weten een heerlijk jaren '60 gevoel op te wekken. Nu heb ik geen referentiekader, maar het viel me op hoe Westers het Hong Kong van de jaren '60 al moet zijn geweest.

Maar goed, een leuk sfeertje is nog geen goede film. Hoewel de karakters iets menselijker zijn dan gewoonlijk in Aziatische arthouse cinema, blijft het toch een saaie bedoening. Na het eerste half uur had ik het eigenlijk al gezien en was het wachten op de aftiteling. De spanning tussen So en Chow kan onmogelijk de hele film dragen, laat staan met die rare tijd sprongen aan het einde. Daar had ik toch iets meer verhaal verwacht.

En van een paar cinematografisch mooie beelden wordt ik ook niet warm of koud. Als ik plaatjes wil zien koop ik wel een prentenboek. Wat dit in een film top-250 doet is mij een raadsel. 2**

Erg genoten hiervan.

De jaren '90 waren niet de beste jaren in het horrorgenre en wat je nog over had waren die zelfbewuste, komisch bedoelde horrorfilms à la Scream, I Know... etc. Vreselijk; heb dat soort films nooit leuk gevonden. Horror moet een zekere spanning geven en ander kijk ik wel een komedie. The Faculty lijkt hier en daar een parodie, maar is eigenlijk best een goede variant op het Body Snatcher verhaal: spannend, paranoïde en gory.

Mensen zonder referentiekader zullen dit gewoon als serieuze film beschouwen. En ondanks mijn eigen bekendheid met het horrorgenre, zie ik het ook niet direct als parodie. Ja, de studenten gebruiken drugs om de aliens te verslaan, maar is dat dan gelijk humor? En ja, de personages verwijzen naar andere horrorfilms, maar is het dan gelijk een persiflage op? Hoe zou het gaan als jezelf in zo'n situatie kwam? Geen idee, maar juist de herkenbaarheid van het highschool wereldje maakt deze film realistischer dan de meeste andere alien takeover movies.

Bovendien houdt Rodriguez er flink het tempo in, waardoor de spanning de gehele speelduur blijft. Geen dode romantische momenten of flauwe comic reliefs. De effecten laten zien dat het hier om vroege CGI gaat, maar who cares? Ziet er zelfs nu nog best goed uit. Verder geeft de film gewoon een leuk beeld van de jaren '90, de jaren waarin ik zelf tiener was. Alle soap acteurs uit die tijd die hierin meespelen zeggen me overigens niet zoveel, aangezien ik: 1.) niks met soaps heb en: 2.) met moeite mijn eigen moeder op straat herken. Ik herkende Frodo en de Terminator T1000 en dat is al heel wat.

Geen top kwaliteit, wel top vermaak. 3,5*

Leuk, die Masters of Horror serie. Ik was al een tijdje op zoek naar zoiets, want die oude meuk als de Twilight Zone en The Outer Limits komt toch wat gedateerd over en kan me niet meer zo boeien als vroeger. Door de enthousiaste reacties alhier deze maar als eerste bekeken en ik was aangenaam verrast. Nou heb ik 'Hause on Haunted Hill' van deze regisseur ook gezien, maar dit heeft toch een origineler plot. Ben benieuwd naar de andere delen, maar ik begin vooralsnog hoog met 3,5*.

Slecht, maar dat viel te verwachten.

Familia Rodante is typisch zo'n arthouse product uit een opkomend filmland: inhoudsloos, slecht geacteerd en matig gefilmd. Het bewijs dat je met een stel filmstudenten en een groepje amateurtoneelspelers nog geen goede film hebt. Script, regie en artwork lijkt niet over nagedacht. De camera gaat aan, de film begint en gaat vervolgens nergens naartoe. Ongetwijfeld voor Argentijnse begrippen best aardig (en leuk voor een bepaald soort progressief publiek alhier), maar ik neem daar geen genoegen mee.

Het begint met oma die de trouwerij van haar nichtje wil opzoeken, 1500 km van Buenos Aires. De hele familie moet mee, dus gaan ze in een krakkemikkige camper op weg. Dialoog is er nauwelijks, karakterontwikkeling ontbreekt en alles is op een ongelooflijk duffe wijze in beeld gebracht. Het avontuurtje onderweg - autopech - is wel erg karig voor een roadmovie. Interessante personages komt men ook niet tegen. Slechts het fleurige Argentijnse landschap weet enige kleur aan deze film te geven, waardoor het nog geen rampzalig slechte film is.

Voor mij voorlopig geen films meer uit Argentinië, na deze nieuwe misser. Zodra de cinema daar een beetje volwassen is geworden kom ik weer eens kijken. 1,5*

Aardig deel dat redelijk weet te boeien. Wederom geen echte horror, maar het verhaaltje is leuk uitgewerkt en Landis weet een goed 'huiselijk' sfeertje neer te zetten. De gospelmuziek zorgt voor een komisch contrast met buurmans' meer lugubere werkzaamheden. De plottwist op het einde is inmiddels niet echt origineel meer (Twilight Zone, Outer Limits etc.), maar is zeker niet storend. Bovengemiddeld deel: 3,5*.

Zeer beklemmende film, die een diepe indruk heeft achtergelaten. Ook voor het eerst dat een surrealistische film bij mij zoiets kan bewerkstelligen, al is Fando y Lis meer magisch realistisch dan puur surrealistisch. Sommige shots deden me sterk denken aan de schilderijen van Willink.

Naast de intrigerende en soms beklemmende beelden, was de symboliek ook verrassend sterk. Alleen al de prachtige cartoons waarmee de hoofdstukken begonnen, hadden een Jeroen Bosch-achtige uitstraling vol dubbelzinnigheden. Aangevuld met de mythe van Tar schiep dit een soort Middeleeuwse mystieke sfeer.

Verder was de soundtrack bijzonder sterk gekozen, het acteerwerk waanzinnig goed en de algehele afwerking, voor een 40 jaar oude film, bovengemiddeld. Aanrader. 4,5*

Hoewel ik de laatste tijd niet aan films toekom, heb ik deze per toeval meegepakt in de bioscoop. FBaWtFT is een aardig verhaal uit de koker van JK Rowling, al mist toch een beetje de magie van Harry P. Voor een gedeelte wordt dat gecompenseerd door de betere effecten (logisch ook; de eerste HP is alweer 15 jaar oud) en het jaren '20 decor. Maar hoe ze met dit materiaal in godsnaam 5 (!) films willen gaan maken is mij een raadsel. Deze krijgt in ieder geval 3.5*.

Een rustige oudejaarsavond dit keer: oliebollen op tafel, glas wijn en een paar niet al te moeilijke films (dacht ik) geregeld. Alles pakte prima uit, behalve deze film.

Ondanks dat ik het eerste deel en alle Harry Potter films heb gezien, lukte me het me niet om dit verhaal te volgen. Niemand van ons lukte dat. Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald blijkt zo'n film waarbij je je liefst van te voren moet inlezen om er iets van te begrijpen. En in opperste concentratie en stilte de materie tot je moet nemen. Als een lastig, droog studieboek. Laat oudejaarsavond nou net een avond zijn waar je hierop niet zit te wachten.

Het verhaal is een rommeltje. Tientallen personages worden geïntroduceerd, zonder ze ook maar enige achtergrond te geven. Bovendien zijn de motieven van de (hoofdrol)spelers nooit echt duidelijk. Er is een overdosis aan subplots, maar geen enkele wordt goed uitgewerkt. Scenes zijn vaak chaotisch en donker, waardoor alles nog slechter is te volgen. Ook in de climax lukt het regisseur Yates niet er één geheel van te brijen. In alles lijkt het een cliffhanger voor de volgende drie delen.

Sommige acteurs (Jude Law) komen goed uit de verf en sommige special effects zijn goed gedaan. Als geheel is dit echter de slechtste film uit het HP-universe. 2**

Veel Wes Anderson, weinig Roald Dahl.

Hoewel Anderson direct al bij de opening alle credits aan Dahl geeft, is het toch vooral de typische Anderson hipster humor die de klok slaat, niet de inktzwarte, onderkoelde Engelse humor van Dahl. En met een volledige Amerikaanse cast kun je ook weinig anders verwachten. Het lijkt in ieder geval meer op de tekenfilmversie van The Royal Tenenbaums, dan op Matilda.

Ondanks dat nadeel kijkt de film redelijk weg. De animatie is leuk gedaan met alle stop motion effecten. De soundtrack mag er ook wezen. Eigenlijk is het een best verfrissende film, maar persoonlijk had ik liever een wat traditionelere interpretatie van dit verhaal gehad. 3***

Vreselijk materialistische film.

Steve Martin draait (terecht) door, omdat zijn straalverwende dochter het "normaal" vindt om een huwelijksfeestje cadeau te krijgen van zo'n $ 125,000.-. Als de regisseur dit nu op een licht ironische manier in beeld had gebracht, à la Gert-Jan Dröge vroeger of MTV's Sweet Sixteen, dan had ik er best om kunnen lachen. Maar helaas, de schrijvers kiezen partij voor moeder en dochter en Steve Martin rest de rol van de sul.

De toon van de film is veel te serieus om dit als echte komedie te zien. Slechts de mimiek van Martin en een enkele slapstick scene moeten voor de humor zorgen en dat is natuurlijk wel erg mager. Father of the Bride is vooral onvervalst Amerikaans sentiment, waar je tandglazuur van gaat barsten. De overdreven (Amerikaanse) kijk op het huwelijk is gewoonweg belachelijk. Zo'n groot en duur feest geven, om anderhalf jaar later weer te scheiden. Ik heb het van nabij meegemaakt; w.b.t. jammer dat die onzin ook naar Europa is overgewaaid.

Tegen het einde zijn er een paar mooie scenes en dat verdient nog net 1,5*.

Bij vergissing gezien.

Eigenlijk was ik op zoek naar de film Heavy Metal, naar aanleiding van een oude South Park episode, Major Boobage. Hoe ik dan bij deze film ben uitgekomen is me een raadsel (misschien de poster?), want ik had Fire and Ice al jaren in mijn to see lijst staan. In ieder geval is de poster nogal misleidend. Fire and Ice is bijzonder kinderachtig en biedt geen sex en nauwelijks violence. Fritz the Cat van dezelfde regisseur was redelijk gewaagd en best humoristisch, dit is daarentegen een geijkt good vs. evil verhaaltje met een aantal karakters platter dan een pannenkoek.

De animatie is uiteraard gedateerd (neem ik de film niet kwalijk), maar is vooral ook erg matig. De achtergronden missen detaillering en de personages zijn vaak statisch getekend. Onlangs zag ik The Last Unicorn dat uit dezelfde tijd stamt. Ook die film kent wat gebreken, maar is grafisch al oneindig veel beter. De voice overs zijn verder oké, maar de soundtrack is bijzonder irritant. Zo'n repeterend, bombastisch deuntje, dat je ook vaak aantreft in de oudere computer-spellen.

Uiteindelijk viel het eerste stuk van de film best door te komen, maar tegen het einde bleek het lastig de ogen open te houden. 2**

UFO melodrama.

Het was een typisch jaren '90 iets: UFO's, The X-Files, grijze aliens in films, de Star Trek en Star Wars revivals, Babylon 5, Star Gate en diverse andere science-fiction zaken. Vaak begeleid met allerlei complot-theorieën over overheden die informatie over buitenaardsen achter zouden houden. Sinds het succes echter van Harry Potter en Lord of the Rings is science fiction volledig overvleugeld in populariteit door fantasy en hoor je nog maar weinig mensen over UFO's en grijze aliens leuteren.

Fire in the Sky speelt weliswaar in de jaren '70, maar past volledig in het jaren '90 tijdsbeeld. Een mogelijk waargebeurd verhaal over een man die ontvoerd zou zijn door de zo kenmerkende grijze aliens. Als je hoopt op originaliteit zit je hier mis. Uiteraard gelooft de omgeving niets van de ontvoering, op wat UFO nerds na, en liggen de autoriteiten dwars. Dit alles gelardeerd met een dikke saus drama. Dat is pakweg driekwart van de film.

In het laatste stuk komt het slachtoffer van de ontvoering plots weer boven water en krijgt de kijker toch nog wat buitenaards gedoe voorgeschoteld. Weer is de omgeving sceptisch, uitgezonderd de UFO nerds en liggen de autoriteiten dwars. Bij dit punt van de film viel ik letterlijk in slaap. Lieberman probeert het wel, maar het script is zo droog en vermoeiend dat er ook weinig van te maken is. Alles oogt als een RTL tv-dramafilm; ook zo'n typisch jaren '90 ding.

Behoudens het korte buitenaardse stuk, viel hier weinig te genieten. 1,5*

Harrison Ford kan met pensioen.

Als je als acteur al zolang meedraait dat je je eigen films blijft recyclen, is het tijd om te stoppen. Een paar jaar terug deed Ford het al met het overbodige vierde deel uit de Indiana Jones reeks, hier komt hij met een soort Fugitive reload. Dit keer als opgejaagde bankier.

De film kan op geen enkele manier verrassen, de cast acteert als een stel ongeïnteresseerde robots en Ford schuift daar als bejaarde vader doorheen. Hier en daar is de actie nog wel te pruimen, maar als je werkelijk elke vervolg scene kan uittekenen, biedt dat ook weinig soelaas.

Voor de jongere kijkertjes, die nog weinig gezien hebben, kan zo'n film best aardig zijn. Anders maar beter overslaan. 2**

Prima verhaal en mooie begin scene in Middelburg en Zoutelande. Het acteerwerk heb ik me niet aan gestoord; dat het Nederlands niet goed klinkt is niet zo belangrijk. Het Arabisch van Fishburne is waarschijnlijk ook niet echt goed, maar daar let niemand op. Verrassende plotwending op het einde maakt samen 3***.

Redelijke Carpenter.

Na van de week Assault on Precinct 13 gezien te hebben, gelijk doorgegaan met een andere Carpenter op mijn to see lijstje. Om direct met de deur in huis te vallen: dit was op alle vlakken één van zijn mindere werken. De setting en opbouw van de film zijn best goed en de dreigende mist zorgt voor een onheilspellend sfeertje. Niet voor niets geloofde men vroeger in Nederland dat er witte wieven in de mist huisden.

Maar op het moment dat de actie begint en de geesten verschijnen, zakt de film in elkaar. Ten eerste zien de geesten er niet uit, zijn ze traag en daardoor nauwelijks eng. In plaats van goede schrikeffecten, grijpt Carpenter terug naar aloude horrorclichés om spanning te creëren. Auto's die plotseling niet willen starten en slachtvee dat op onnozele wijze aan het eind komt. Zelfs de kills zijn echter ongeïnspireerd en zwak.

Uiteindelijk kan ik slechts een magere 3*** uitdelen voor een sterk eerste uur.

Geschiedenis die vertelt moet worden.

Wie is niet bij McDonald's geweest? Misschien wel het meest invloedrijke bedrijf in de wereld. Als je met hamburgers zo'n naam kan opbouwen, maakt dat op mij meer indruk dan welke Iphone, Nike schoen of sportauto ook. Want dat zijn luxe producten. McDonald's creëert een basisbehoefte.

Van kleins af aan ben ik al gefascineerd door dit bedrijf. Als kind uit '81 heb ik de opmars meegemaakt. Nu niet meer voor te stellen, maar het was destijds groot nieuws toen er voor het eerst een McDonald's in de buurt opende (dat was ook de eerste met een McDrive, volgens Wikipedia). Die zaten in die jaren nog vooral in de grote steden. Later daar ook een kinderpartijtje meegemaakt en vele jaren later - als student - een klein jaar bij het bedrijf gewerkt. Deels uit noodzaak, deels uit nieuwsgierigheid.

Ray Kroc is dus voor mij geen onbekende, maar voor de meeste mensen waarschijnlijk wel. Ga daarom deze film zien: McDonald's is de moeder aller fastfood restaurants. En wie houdt er nou niet van fastfood? Hier zie je hoe het allemaal is begonnen. Daarnaast speelt Michael Keaton een geweldig personage. Ray Kroc is alles behalve sympathiek, maar wél een enorme doorzetter. Bijzonder inspirerend om te zien hoe iemand op z'n 52ste toch nog groot succes kan krijgen.

Verwacht filmtechnisch niets bijzonders; het draait hier puur om het verhaal. 3,5*

Fijne wraakfilm.

Het blijft toch een genre wat mij ligt: mensen die onrecht is aangedaan en het recht in eigen hand nemen, aangezien de overheid ze in de kou laat staan. Meestal is de hoofdpersoon een eenling, nu is het een keer een groepje "broers" uit een pleeggezin. Als hun lieve moedertje wordt vermoord breekt de pleuris uit en gaan ze met grof geweld achter de daders aan.

Ondertussen is er - ongebruikelijk voor een wraakfilm - nog een politiek subplot en blijkt er toch meer achter de moord te zitten. Dit maakt dat de film zich toch nét weer weet te onderscheiden van z'n genregenoten, waardoor de aandacht erbij blijft. Hoogstaand is het verder niet: de schietpartijen zijn vreselijk onwaarschijnlijk en de gangsters wandelende clichés.

Niettemin zit de film vol actie, ligt het tempo hoog en mag het getto sfeertje er wezen. Keurige 3,5*

Voorspelbare onderbroekenlol.

Was nooit een fan van Tom Green en zijn show is eigenlijk de reden dat ik indertijd ben afgehaakt als MTV kijker. Omdat deze 9 jaar oude film onmogelijk platter en vulgairder kon zijn dan het huidige MTV, toch maar hieraan begonnen. En het viel nog redelijk mee.

Vooral het begin was veel belovend. Idioot verlaat het ouderlijk huis en probeert op eigen benen te staan. Het leek toen de kant op te gaan van een situation comedy annex roadmovie. Weliswaar grof, maar humoristisch. Helaas; na een kwartier keert de randdebiel terug naar het ouderlijk huis en krijgen de poep en piesjes grollen de overhand.

Wat volgt is een aaneenschakeling van flauwigheden, waarbij beide hoofdrolspelers het bloed onder m'n nagels vandaan haalden. De vader is zo mogelijk nog vervelender dan Green's karakter. Enkel het meisje deed me af en toe nog glimlachen. Sommige grappen, zoals het worstjes keyboard, waren niet onaardig, maar werden vaak te ver doorgevoerd.

En het einde? Na een nacht slapen alweer vergeten. Paar keer gelachen, dat wel. 2**

Na Inside, Haute Tension, Ils en Martyrs is Frontière(s) voorlopig even de laatste Franse shock horror die ik op mijn lijst had staan. Ik merk toch dat ik een voorkeur heb voor het bovennatuurlijke in horrorfilms en dat mis ik hier ook elke keer. Wat dat betreft ligt een film als Maléfique me beter. De Spaanse horror hype van de laatste jaren past daarom ook veel beter in mijn straatje.

Want deze Franse horror/thrillers doen niets anders dan hun Amerikaanse tegenhangers uit de jaren '70 en '80 kopiëren. En al doen de Fransen dat over het algemeen goed, een waar meesterwerk heb ik er niet tussen kunnen ontdekken. De camera- en montagetechnieken zijn aangepast aan de 21ste eeuw, waarbij standaard een grauw blauw kleurenfilter van stal wordt gehaald. Alsof je in elke keer in zo'n vliegenlamp bij een slagerij kijkt, terwijl een Parkinson patiënt de camera bedient. Ik zal blij zijn als we deze fase nou eindelijk eens een keer voorbij zijn.

Over Frontière(s) is verder al genoeg opgemerkt. Het hele verhaaltje blijft keurig binnen de Texas Chainsaw Massacre lijntjes, al had het allemaal wat korter gekund. Jammer dat de hoofdpersoon de hele familie mag afslachten; erg flauw en rekt onnodig tijd. Niettemin voldoet de film verder aan de verwachtingen en zal bij elke gorehound in de smaak vallen.

Over 20 jaar zijn we Frontière(s) volkomen vergeten; daar ben ik van overtuigd. En ongetwijfeld zal dan een toekomstige Onderhond ons gaan vertellen waarom we de Zimbabwaanse remake (want dat is dan hét alternatieve horrorfilm land) zo geweldig moeten vinden. Voor nu: 3,5*

Alweer een paar weken geleden gezien.

Toen wist ik niet direct wat voor cijfer ik Funny Games wilde geven, maar nu ben ik er dan toch nog uitgekomen: onvoldoende. Belangrijkste reden is het breken van de vierde wand ("breaking the fourth wall") zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Een Nederlandse term bestaat geloof ik niet, dus moet ik het hier maar mee doen. Ik vind dat eigenlijk zelden geslaagd want je infantiliseert je publiek al heel snel hiermee als regisseur. Enige uitzondering was Saved by the Bell, waar het functioneerde het als komisch plotelement (Zack Morris kon de tijd stil zetten en sprak dan tegen de kijker).

In deze film werkt het compleet belachelijk. De opbouw is nog goed en het lijkt uit te draaien op een standaard home invasion/torture film. Niets wijst op iets anders. Plotseling echter wil Haneke met een opgeheven vingertje zijn publiek duidelijk maken dat geweld toch zeker niet goed is, maar dat de kijker er niets aan kan doen en het moet "ondergaan". Ook proef ik iets van dader=slachtoffer en omgekeerd. Deze rijke lullen krijgen hun verdiende loon! Als één van de daders vervolgens ook de tijd terug spoelt breek bij mij de klomp. Haneke behandelt je als een klein debieltje en daar houd ik niet van.

Op basis van de degelijke eerste helft en het goede acteerwerk: 2**.