Meningen

Allereerst: Eden is toch echt de betere camp-y onbewoondeilandfilm. Hier geen Vanessa Kirby die met een dik Werner Herzog-accent zegt: "Zay are clearly zuffering; let's fuck" of Sydney Sweeney in barensnood die bijna wordt opgegeten door wilde honden. Te weinig mensen hebben Ron Howard zijn innerlijk Paul Verhoeven/Ken Russell zien loslaten in die film. Gaat dat zien!

Maar Sam Raimi geeft ons wel de nodige heerlijke rasechte Sam Raimi splatterkomedie momentjes in zijn eerste horrorfilm sinds Drag Me to Hell uit 2009. In Rachel McAdams heeft hij een goede Bruce Campbell-vervanger gevonden qua manische intensiteit. Ik herkende McAdams niet direct. Van haar filmografie ken ik eigenlijk alleen Spotlight en Midnight in Paris. Dat zijn totaal andere films en het is jaren geleden dat ik ze gezien heb. Maar ze blijkt dus talent te hebben voor over the top horrorkomedie.

McAdams speelt Linda Liddle, een vrouw die alles met te veel ironieloos enthousiasme doet en daardoor enorm cringe is. Als ze na een vliegtuigongeluk op een tropisch eiland komt met haar chauvinst male pig nepo baby van een baas (een degelijke Bradley Preston, die mij verder echt totaal onbekend is; niets op zijn IMDb-pagina laat een belletje rinkelen) blijkt dat haar te fanatieke Survivor-fandom - haar Survivor-auditietape is een hoogtepunt van de film - haar ineens een enorm voordeel geeft ten opzichte van hem.

Als dat klinkt als een nogal standaard setup voor zo een komedie waar twee mensen die elkaar haten tot elkaar veroordeeld zijn, dan klopt dat helaas. Want tussen de momenten waarop Raimi losgaat, is Send Help helaas vaak voorspelbaar en cliché. Het script van de Razzie-genomineerde scriptschrijvers van de Baywatch-film is gewoon niet goed genoeg om dit een nieuwe Evil Dead te maken. Er zit te veel dode tijd tussen de bloedfonteinen.

(Gezien in FilmHallen)

Een film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Frank Serpico was een politieagent in New York, die enorme corruptie binnen het korps aan de kaak stelde. Gemaakt door meesterregisseur Sidney Lumet en Al Pacino in zijn gouden periode, hetzelfde duo dat twee jaar later de absolute kraker en één van mijn favoriete films Dog Day Afternoon afleverden. Dus dan moet dit ook wel een topfilm zijn, toch?

Dat valt een beetje tegen. Niet dat het een slechte film is. Het eerste deel is zelfs echt goed. We leren Serpico kennen als een atypische agent, een beetje een hippie met een brede culturele interesse - hij gaat zelfs op ballet - en een groot charisma. Hier kan Al Pacino helemaal zijn ei kwijt.

Maar in het tweede deel wordt het voorspelbaar. Serpico blijft maar tegen corruptie aanlopen en wil dat er wat aan gedaan wordt. De korpsleiding komt echter zelf voort uit het systeem en stopt alles in de doofpot. De burgemeester kan zich op dit moment geen ruzie met de politie veroorloven. Serpico raakt steeds verder geïsoleerd en raakt ook verbitterd, wat hij afreageert op zijn vriendin.

Oké, dat is hoe dat soort dingen gaat, maar het is toch allemaal net te veel de bekende weg, zeker omdat het patroon "Serpico wil overplaatsing naar ander district dat niet corrupt zou zijn, maar het blijkt net zo of nog veel corrupter dan het vorige" net iets te vaak herhaald wordt.

(Gezien in FilmHallen)

George Roy Hill (The Sting, Butch Cassidy & the Sundance Kid) verfilmt Kurt Vonneguts klassieke roman. Lastig boek, want het springt continu door de tijd, en die tijdsprongen zijn de essentie, dus dat moet er in blijven. Het scenario van Stephen Geller weet dit, na een wat houterig begin om het uit te leggen, goed en behoorlijk soepel te vangen.

Wat verder goed is, is het deel waar hoofdpersoon Billy Pilgrim (Michael Sacks) als krijgsgevangene van de Duitsers het bombardement op Dresden meemaakt en daardoor getraumatiseerd raakt. Met hulp van een aantal indrukwekkende sets weet Hill goed de totale destructie te laten zien. Ik moest ook meteen aan recente beelden van Gaza denken. Vooral ook omdat Vonneguts humanistische boodschap dat ook tegen burgers van nazi-Duitsland dit gewoon een oorlogsmisdaad was, goed naar voren komt.

Maar de film heeft ook duidelijke problemen. Zoals voor veel films van rond 1970 is ook voor Slaughterhouse-Five 'seksuele bevrijding' vooral een reden om erg seksistisch te zijn. En de scherpe humor van Vonnegut wordt ingeruild voor kluchtig gedoe. Glenn Gould als componist staat ook wel chic, maar de drukke Bach-stukken die hij heeft gekozen voor de soundtrack waren wat mij betreft vaak wel erg aanwezig.

Verder is geen van de acteurs echt spetterend. Hoofdrolspeler Sacks kende ik ook helemaal niet. Deze film blijkt zijn debuut, maar zijn carrière is ook verder niet van de grond gekomen, hoewel hij wel nog in Spielbergs debuut Sugarland Express speelt.

(Gezien in FilmHallen)

Deze horrorfilm begint heel sterk: een patiënt van psycholoog Rose Cotter (Sosa Bacon, dochter van) pleegt op gruwelijke wijze zelfmoord in de spreekkamer. Ze zegt hiertoe te worden gedreven door een kwade geest, die zich manifesteert als mensen met een kwaadaardig verwrongen lach op hun gezicht. De vloek springt vervolgens over op Rose.

Het ziekenhuis waar zich dit afspeelt is een sterk staaltje uncanny valley interieur met zijn pastelroze en -blauwe kleurenschema en net te grote en net te kale spreekkamer. Het had zo uit een Dario Argento of David Lynch-film kunnen komen (specifiek Blue Velvet.) Maar de rest van de film is veel conventioneler en op een gegeven moment zitten we toch weer gewoon in een vervallen hut in het bos.

Dat blijft de hele film een beetje zo. Schrijver en regisseur Parker Finn doet af en toe echt heel goede dingen, maar lijkt zelf niet helemaal te beseffen wanneer hij goud in handen heeft en wanneer hij middelmaat produceert. Hij laat daarom ook kansen liggen. De beste gedeeltes van de film zijn de meer surrealistische psychologische horror, maar Finn gooit het net zo vaak liever over de boeg van een goedkoop schrikeffect.

Bijna vanzelfsprekend is de film met zijn bijna 2 uur ook te lang. Dat komt omdat Smile de fout van veel moderne horrorfilms maakt om te veel aandacht te geven aan de dramatische kant van het verhaal. Een film vol jumpscares en grand guignol leent zich simpelweg niet voor het vertellen van een goed onderbouwd drama over een traumatische jeugd. Het dramatische deel haalt de vaart uit de horror en het horrordeel maakt dat het dramatische deel groezelig voelt. Gewoon een setup maken en dan 90 minuten knallen met die horror. (Misschien dat een absolute topregisseur hier ooit in gaat slagen.)

Maar door een aantal ijzersterke momenten en een zeer overtuigende performance van Bacon, wiens bijna zwarte ogen (dat blijken geen contactlenzen, wat ik eerst dacht) ook perfect zijn voor deze op gezichten gefocuste horror, toch nog een dikke voldoende.

Gezien op HBO Max.