Meningen

Weerwolffilm, maar dan met panters in plaats van wolven en seks in plaats van volle maan.

Paul Schrader staat bekend als regisseur van hoge toppen en diepe dalen, maar Cat People land ergens in het midden.

Verrassend genoeg voor regisseur die begon als gevierd scriptschrijver (Taxi Driver!) zijn het plot, de dialogen en de opbouw van de film de zwakste punten. Misschien heeft een producer er ook wel weer mee zitten klooien, omdat Schrader geen typische tienerhorror had afgeleverd. Maar dan nog: expositiedumps, rare edits, van die "The man is insane!" uitroepen als iemand tussen een stapel menselijke overblijfselen staat. De acteursregie laat soms ook te wensen over, met in bijrollen een paar enorme houten klazen.

Maar het zie er wel allemaal ontzettend slick uit. Goede locaties in New Orleans, perfecte 80s Tia Maria reclame vibes, vette Moroder soundtrack. Best wel Italohorror geïnspireerd allemaal, zeker de zwembadscene. Natassja Kinski en John Heard zijn gewoon goed in de hoofdrollen en Malcolm McDowell gaat heerlijk los als de slechterik. Special effects zijn hit and miss, maar ik heb me nooit echt gestoord aan de wat minder geslaagde momenten.

Uiteraard ook Schraders vaste thematiek van verleiding en zondeval. En het is zowaar (grotendeels) echt broeierig en sexy. Dat is eigenlijk wel het beste aan de film, hoe heerlijk schaamteloos sleazy-ie is.

Gezien in Eye Filmmuseum

Het is een paranoiathriller uit de jaren 70 (geen rampenfilm!), met alle gebruikelijke ingrediënten. De cinematografie is vooral functioneel. Twee dingen maken de film echter bijzonder: de kwaliteit van het script en de cast.

Bijna elke film van dit genre bevat plotwendingen die een flinke suspension of disbelief vereisen. Maar hier betrapte ik mezelf er constant op dat ik dacht: "Ja, zo zou dat gaan" en "Natuurlijk doen ze dat zo". En het gaat niet alleen om de hoofdplot over een doofpotaffaire rond onveilige toestanden in een kerncentrale, maar ook om kleine details zoals al het dagelijkse seksisme dat het personage van Jane Fonda moet doorstaan ​​(hierdoor was ik ervan overtuigd dat het verhaal minstens mede door een vrouw geschreven moest zijn, maar de drie scenarioschrijvers die op de aftiteling staan zijn mannen), de nutteloze protesten tijdens de hoorzitting over de nieuwe kerncentrale en het soort stupide nieuwsitems dat Fonda moet maken (de schrijvers hebben daar duidelijk veel plezier mee gehad). Het enige dat echt raar was, was dat Fonda's personage een enorme schildpad als huisdier had. Maar dat was ook duidelijk bedoeld als grappig detail.

En dan wordt dit geweldige script toevertrouwd aan een geweldige cast: Jane Fonda, Michael Douglas, Wilford Brimley, James Hampton en Daniel Valdez schitteren allemaal, maar het is Jack Lemmon die laat zien waarom hij wordt beschouwd als één van de grootste acteurs aller tijden.

(Gezien in Filmhallen.)

Augusto Pinochet (Jaime Vadell) is een vampier. Hij kwam ter wereld in 1766 in Frankrijk als Claude Pinoche (Clemente Rodríguez), dus de tijd van de Franse Revolutie. Dat levert het onvergetelijke beeld op van een vampier die het bloed van de mes van de guillotine likt waarmee Marie-Antoinette zojuist onthoofd is om haar koninklijke bloed te proeven. Aan deze ervaring ontleedt Pinoche/Pinochet een missie overal ter wereld revoluties en progressieve krachten te bestrijden. Dat vond zijn culminatie in het dictatorschap van Chili.

Maar nu hij meer dan 250 jaar oud is, wil Pinochet eigenlijk dood; hij heeft het allemaal wel gezien. Hij heeft zijn officiële dood al in scene gezet, maar op de onderduiklocatie - zo te zien een verlaten mijnstadje ergens richting de Antarctische kant van Chili - waar hij met zijn menselijke vrouw Lucia (Gloria Münchmeyer) en zijn vampierhulpje Fyodor (Alfredo Castro) nu verblijft, wil hij ondanks een hongerstaking maar niet sterven. Dat vinden zijn vijf nepobaby's van kinderen ook jammer, vanwege de erfenis van alle gestolen miljoenen. Eén van hen huurt zelfs een exorcist, in de vorm van de knappe androgyne non Carmen (Paula Luchsinger), om pa het laatste zetje te geven. Ze komt naar het eiland met als dekmantel dat ze een accountant is die gaat helpen de wirwar van geheime bankrekeningen te ontcijferen.

Er zijn dus vampiers, maar El Conde is absoluut geen horrorfilm, maar zo een typische Zuid-Amerikaanse surrealistische satire. Dus ook niet haha-humor, maar meer 'raarrr'-humor met wat grand guignol-uithalen. Het is allemaal erg onderkoeld, afstandelijk en ook vrij statisch. Zelfs voor mij had het wel af en toe wat swingender gemogen en ik ben uitgesproken fan van deze stijl. Er zijn ook wel erg veel weetjes over de financiële wanpraktijken van de Pinochets in het script gepropt.

Het ziet er wel mooi uit; de film haalde zelfs een Oscar-nominatie voor de zwart-wit cinematografie binnen. Naast de onvermijdelijke invloed van Murnaus Nosferatu is de stijl ook een soort van genetflixiseerde Béla Tarr.

(Gezien op Netflix)

Werkelijk fantastisch uitziende film over een man die zijn ziel verkoopt aan het fascisme, op zoek naar 'normaal leven'. Gefilmd door drievoudig Oscar-winnaar Vittorio Storaro en production design van Ferdinando Scarfiotti, van wie ik toevallig net ook Paul Schraders Cat People heb gezien, ook een film met geweldig design. Zeker waard om in de gerestaureerde versie in de bioscoop te gaan zien.

Niet dat het een perfecte film is. Het plot zich op zich prima in elkaar: Marcello Clerici (Jean-Louis Trintignant) heeft een ongelukkig jeugd. Hij heeft van die rare, afwezige oud-geld-dat-nu-op-is ouders (misschien nog wel een grotere bron van een ongelukkige jeugd die tot kunst leidt dan een streng gelovige opvoeding). Zijn vader zit inmiddels in een inrichting omdat syfilis zijn hersenen heeft aangetast, terwijl zijn moeder aan de morfine verslaafd is. Marcello is dan ook nog bijna seksueel misbruikt door de chauffeur van de familie. Nu wil Marcello vooral normaal zijn. Hij heeft zich verloofd met het mooie, maar niet al te snuggere burgermeisje (Stefania Sandrelli), om met haar te gaan trouwen en een vooral saai gezinsleven te beginnen. Hij gaat zelfs biechten voor de bruiloft, hoewel niets met het geloof op heeft.

Hij is ook fascist geworden, alleen om carrière te maken. Maar daar moet hij wel wat voor doen: als hij toch op huwelijksreis gaat naar Parijs, dan kan hij daar contact leggen met zijn gevluchte voormalige professor Quadri (Enzo Tarascio), die een verzetsbeweging is begonnen, en inlichtingen doorspelen naar Rome. Hij krijgt hierbij assistentie van de geharde fascistische geheim agent Manganiello (Gastone Moschin). Alleen wordt tijdens de reis naar Parijs bij een tussenstop de opdracht veranderd: geen inlichtingen verzamelen, maar Quadri vermoorden. Lastig voor de laffe Marcello. Hij begint dan om het nog gecompliceerder te maken ook nog een affaire met Quadri's vrouw Anna (Dominique Sanda), die ondertussen ook wel interesse heeft in Giulia. Moderne tijden. De brute fascist Magnaniello ziet het allemaal zuchtend aan; zo moeilijk is het toch niet iemand te vermoorden?

Het probleem is dat regisseur Bernardo Bertolucci wat een een psychologisch portret van een man met bagage op zoek naar normaliteit in een tijd van maximale waanzin is vaak meer naar het filosofische wil trekken. De karakters worden dan meer schaakstukken dan invoelbare mensen. De teksten die ze uitspreken zijn vaak ook van die wat stijve, halve filosofische verhandelingen. Het is dan, zoals gebruikelijk voor Italiaanse films uit die tijd, ook nog allemaal overgedubd met alle nadruk op verstaanbaarheid en geen enkel respect voor de akoestiek van de omgeving waar de karakters zich bevinden. Dat versterkt het kunstmatige gevoel nog. Het allerzwakste punt is de verhouding tussen Marcello en Anna. Die is er gewoon plotseling. Geen moment wordt duidelijk wat Anna ziet in die rare fascistische snuiter.

Op zich is die meer filosofische insteek ook wel interessant - vandaar nog steeds een hoge waardering - maar als de karakters en dialogen allemaal wat realistischer waren neergezet, had dit met gemak een meesterwerk kunnen zijn.

(Gezien in FilmHallen)