Meningen

Pijnlijk onleuke film. Er staan vijf schrijvers op de aftiteling en niet één heeft er een leuke grap weten te bedenken. Sterker nog, er was blijkbaar zo weinig inspiratie dat ze maar hebben besloten ongeveer een uur te vullen met grappen rond verwarring over de naam 'Watt' met het woord 'what'.

Herkijk liever wat oude Blackadder-afleveringen voor een goede versie van dit soort humor.

Gezien op IFFR.

Openingskortfilm in Eye bij On a String, omdat die maar 78 minuten duurt. De metafoor is misschien een beetje standaard, maar de animatie is ontzettend leuk, de score van Martin Fondse, met een glansrol voor Eric Vloeimans, is geweldig en het sloot perfect aan bij de hoofdfilm. Goede programmering dus van Eye.

Jim Jarmusch stort zich op ouder-kindrelaties in deze Gouden Leeuw winnaar. Dat gaat in een drieluik - dit is na lange tijd weer eens een episodenfilm van Jarmusch - van heel slecht naar goed.

We beginnen met Father, waarin Adam Driver en Mayim Bialik, broer en zus, beiden maatschappelijk succesvol, na jaren weer eens op bezoek gaan bij hun oude hippievader Tom Waits, die ergens pittoresk, maar wel heel afgelegen woont. Waits heeft duidelijk iets te verbergen, want hij maakt voor het bezoek zijn huis extra rommelig. Er blijkt een afgrond te gapen tussen vader en kinderen. Ze hebben niet alleen elkaar niets te vertellen, er wordt actief bedrogen. Dit deel is een kurkdroge tragikomedie in Jarmuschs gekende stijl.

Ik had al een tijd niets vernomen van Tom Waits, dus ik was een beetje bang dat het niet zo goed met hem ging, maar hij blijkt nog kakelvers. Toevallig(?) bracht hij bijna tegelijkertijd met de film ook weer nieuwe muziek uit, een protestsong samen met Massive Attack.

In het middelste deel Mother is Charlotte Rampling een succesvolle Ierse schrijfster die haar twee dochters Cate Blanchett en Vicky Krieps dan nog tenminste 1x per jaar ontmoet voor een gezamenlijke lunch. De dochters blijken een soort Jekyll en Hyde versie van hun moeder: totale tegenpolen met de moeder ongeveer in het midden. Hier zijn flintertjes van daadwerkelijk contact (bijvoorbeeld de beide dochters als ze de boeken ontdekken) en pogingen daartoe (wachten op de Uber), maar het knalt tegen in jaren opgebouwde muren op.

Dit is het deel met de grootste namen, maar zonder dat het slecht werd, kon het me het minst bekoren. Positief is dat Charlotte Rampling die nog net iets ouder is dan Tom Waits, zo mogelijk nog fitter oogde. Deze film is een co-productie van Mubi en de filmstudio van Saint Laurent. Ik weet niet helemaal wat ik er van moet denken dat een modemerk films gebruikt als lange reclamespots, maar iedereen ziet er dus wel om door een ringetje te halen uit, Rampling in een soort van een overall afgeleide rode jurk voorop.

Het derde deel Sister Brother vond ik het sterkste, terwijl het de minst bekende acteurs heeft. Tweeling broer en zus Indya Moore en Luka Sabbat handelen de laatste punten van het opruimen van het Parijse appartement van hun bij een vliegtuigongeluk omgekomen bohemien ouders op, terwijl ze terugdenken aan hun ouders en hun jeugd.

Jarmuschs sterkste punt als regisseur is altijd het zonder sentimentaliteit oproepen van melancholie geweest, vaak ook met een hang naar memento mori. Zijn meesterwerk is niet voor niets Dead Man. En dat is nu precies de kern van dit derde deel.

Ik moet zeggen dat dit een film is die me tijdens het kijken en vlak daarna wel erg klein en wat vlak leek. Jarmusch heeft ook altijd een soort obsessie met spulletjes, liedjes en trivia die in weg komt te zitten van het verhaal, die ook nu weer terugkomt. En dan komt die Saint Laurent-reclamelaag nog overheen.

Maar ik merk dat de film blijft hangen. In de dagen sinds ik de film heb gezien zijn thema's en connecties steeds meer op hun plaats komen te vallen. Wat eerst een beetje willekeurig lijkt, blijkt bij nader inzien heel erg precies geconstrueerd.

(Gezien in Lab111)

Fellini in zijn decadente fase maakt tijdens de decadente fase van het hippiedom een film over de decadente fase van het Romeinse Rijk. Het resultaat is een puinhoop. Een fascinerende puinhoop, maar toch: een puinhoop. Karakters die slaande ruzie hebben, zijn de volgende scene ineens dikke vrienden (en geliefden) en vice versa, karakters die belangrijk lijken verdwijnen in het niets, karakters die er totaal niet toe doen krijgen uitgebreide introducties. Dan zijn we hier, de volgende scene zijn we daar en wat er tussen gebeurd is: weggeknipt? geen budget meer voor? Andere scenes gaan maar door en door en door... Oh, en Fellini mag een geweldige filmmaker zijn, vechtscenes zijn duidelijk niet zijn kracht. Uiteraard ook een echte Italiaanse dub om alles nog net iets afstandelijker te maken.

Maar net als bij Jodorowsky is het veel irritant gedoe, totdat het klikt en het ineens briljant visueel spektakel wordt. Omdat Fellini de geniale filmmaker Fellini was, gebeurt dat net wat vaker dan bij Jodorowsky, die meer een rommelaar met megalomane ideeën was. Meer budget ook.

Naar mijn idee is dit vreemd genoeg in al zijn psychedelische decadentie wel één van de meer accurate films over het Romeinse Rijk. Er is een eindeloos banket waar geldt: hoe raarder het gerecht, hoe meer status (beer!) Vrije seksuele moraal. En een echte man gaat voor jonge jongetjes, want die zijn beter dan vrouwen. Instortende woonkazernes. Constante staatsgrepen en grof geweld. Veel waarzeggerij en orakels. De boodschap over vulgaire ultrarijken die ineens rare fascinaties met de dood ontwikkelen en artistieke pretenties gaan hebben, kan je ook zo op het heden plakken.

Maar zelfs op zijn best - 8½, La Dolce Vita - is een Fellini film véél film en hier is het gewoon te veel, ondanks de redelijke speelduur van net over twee uur.

(Gezien in De Uitkijk)

In mijn hoofd had ik altijd dat Christopher Nolans debuut Following één van zijn betere films is, maar ik had hem sinds de oorspronkelijke bioscooprelease nooit meer gezien en ik wil ook niet die "ik vind alleen de eerste in de garage opgenomen cassettedemo goed"-gast zijn. Dus maar eens opnieuw bekeken. En vastgesteld: Following is inderdaad één van Nolans beste films, waarbij ik wel moet aantekenen dat ik geen echte Nolan-fan ben, met als grote uitzondering Oppenheimer, want die combineert mijn grote liefdes van praterige politieke thrillers en een klassieke tragische held die zichzelf verdoemt.

De eerste indruk is al meteen goed: speelduur 70 minuten. Je kan het dus wel, Chris! Natuurlijk vanwege een beperkt budget ook nog geen grote actiescenes, wat mij betreft de achilleshiel van Nolan. En Hans Zimmer is er ook nog niet om de film te verpesten met zijn lelijke bombast, hoewel ik ook hier de soundtrack soms al iets te nadrukkelijk aanwezig vond, dus dat was al een veeg teken.

Deze film is ook al op zijn Nolans helemaal door elkaar gehusseld qua tijdlijn. Dat viel destijds alleen niet zo op, want na Pulp Fiction was dat erg in de mode. Een ander extreem jarennegentigding aan deze film is dat inbrekers vooral voor de cd's gaan, want die zijn klein, relatief waardevol en snel te verpatsen.

Following is vooral een fijne neo-noir. In zwart-wit, dus helemaal echt qua schaduw-en-licht cinematografie, nota bene van Nolan zelf. Goede locaties in Londen ook. En met een origineel gegeven voor het verhaal. Uiteindelijk wordt het wel wat vergezocht, maar een ingewikkelde plot met vijf lagen van bedrog op bedrog is ook een genreconventie.

Grappig detail met de kennis van nu: de hoofdpersoon heeft een grote Batman-sticker op zijn voordeur.

(Gezien op Mubi.)