Meningen

Oost-Aziatische kluchtigheid is echt mijn cinematische kryptoniet en Haipaibeu heeft er heel veel van. Die acteur die de vader speelt kon ik na 30 seconden wel schieten. Maar zelfs ik moet toegeven dat er objectief naast een hoop standaard meuk toch ook wel wat originele flauwe humor in deze film zit (rickroll!) Ik kan er alleen dus niet om lachen.

Dan is het ook nog een superheldenparodieding. Dat betekent grote actiescènes die slaapverwekkend zijn van gebrek aan spanning, omdat alles kan en niets consequenties heeft. Vooral als zoals hier de superkrachten nogal vaag gedefinieerd zijn, zodat de schrijvers nog meer ruimte hebben om maar wat aan te rommelen. Allemaal met een 2016 computerspel-look ook nog; Koreaanse films hebben toch nog geen Hollywood-budgetten. Vooral het grote finalegevecht gaat maar door en door en door...

Maar goed, ik kan een film die foute sektes op de hak neemt en zowel 'Welcome to the Jungle' als 'Sunglasses at Night' zeer effectief op de soundtrack gebruikt toch niet helemaal haten.

(Gezien op IFFR)

Overheerlijk, volvet gothic melodrama van Fritz Lang.

Schrijver Stephen Byrne (Louis Hayward) zit een beetje in een artistiek dipje. Geld heeft hij gezien het mooie huis aan de rivier waar hij met zijn vrouw Marjorie (Jane Wyatt) woont wel. (Wat de oorsprong van dat geld is, wordt nooit verteld.) Stephen is ook een enorme creep, die in het feit dat Marjorie een dagje op stap is een mooie gelegenheid ziet het dienstmeisje Emily Gaunt (Dorothy Patrick) te verleiden. Emily is daar niet van gediend en Stephens daarop volgende poging tot verkrachting leidt tot haar dood. Net als dat gebeurt, staat tot overmaat van ramp ook nog iemand aan de deur. Gelukkig voor Stephen blijkt het zijn broer John (Lee Bowman) te zijn. John is wel gewend dat zijn broer er een puinhoop van maakt, maar moord is een nieuw dieptepunt. Met larmoyante leugens - "Het was een ongeluk!", "Marjorie is net zwanger!" - weet Stephen John er van te overtuigen hem te helpen het lijk van Emily in de rivier te dumpen. Ze verzinnen het verhaal dat Emily spullen van Marjorie heeft gestolen en er vandoor is met een minnaar, hussy dat ze is. Alleen in de opening hebben we al gezien dat dingen die in de rivier liggen door getijdenwerking de neiging hebben terug te komen...

Fritz Lang draait natuurlijk zijn hand niet om voor een dergelijke noir. Schaduwen en licht, aparte camerahoeken, suggestieve montage: hij heeft het allemaal (mede) uitgevonden. Vooral de schitterende rivierbeelden lijken ook een grote inspiratiebron geweest voor Charles Laughtons Night of the Hunter. Waarmee Laughton nog origineel is, want 90% van de regisseurs gaat toch voor een Metropolis-citaat. Ik vind House by the River eigenlijk een betere film dan het bekendere Night of the Hunter, want je hebt geen last van matige kindacteurs.

Maar de grote ster van deze film is de mij eerder onbekende Hayward. Zo zet je een melodramaschurk neer. Hij zweet, hij trilt, hij vleit, hij sneert, hij bedreigt: allemaal op standje 11. Eén van de beste gewetenloze middelmatige mannetjes die ik ooit heb gezien, echt bijna niveau Rudolf Hrušínský als Kopfrkingl in The Cremator. Alleen al de scene in het begin, waarin Emily een bad neemt en hij geil luistert hoe het badwater wegstroomt door de rioolleiding...

Hij krijgt goed tegenspel van Bowman als de letterlijk stijve helft van de broers. Hij heeft namelijk een kreupel been en loopt lastig - dat soort metaforen kan je niet laten liggen in een melodrama. Ook is hij accountant. En niet eens een glamoureuze; we zien hem de boekhouding doen voor een oud boertje, die een kip heeft meegenomen naar zijn kantoor.

De vrouwenrollen zijn wat minder goed uitgewerkt en leunen vaak op ouderwets seksistische clichés. Wat de actrices niet altijd belemmert. Johns huishoudster miss Bantam is een enorm stereotype struise vrouw die zich overal mee bemoeit - John moet wel genoeg eten! - en maar wat graag de roddels die Stephen verzint over Emily's escapades om het alibi te versterken verspreidt. Maar Jody Gilbert stopt al haar ziel en zaligheid er in en houdt zo goed tred met Hayward.

(Gezien op Mubi)

Jean Kayak (Ryland Brickson Cole Tews) is een applejackmaker in het 19e-eeuwse Amerika. (Opgezocht: applejack is een Amerikaanse sterke drank gemaakt van appels, dus als calvados en appel-pálinka, niet cider. Dit is heel relevante informatie voor deze film, die het moet hebben van dat soort subtiele plotdetails.) Door een combinatie van te grote consumptie van zijn eigen product en bevers die aan zijn opslag knagen, brandt de hele boomgaard af. Om te overleven wordt Jean pelsjager. Dat blijkt nog wel echt een vak om te leren. Hij wordt verliefd op de dochter van de opkoper, tevens de lokale bontwerker (Olivia Graves). Pa (Doug Mancheski) vindt het maar niets. Mocht Jean honderden beverhuiden leveren, dan wil hij wellicht van gedachten veranderen. Maar de bevers zijn sluw en sterk...

Hundreds of Beavers is een mix van klassieke slapstick uit de Chaplin/Keaton-school - door de besneeuwde setting moest ik met name denken aan The Gold Rush - maar boven alles toch Looney Tunes. Specifiek de jager/prooi-grappen van Roadrunner zijn een eindeloze bron van inspiratie. Er is geen dialoog, wel geluid en er is een liedje aan het begin.

Het is slapstick, maar wel goede slapstick. Het tempo is manisch. Als iets dodelijk is voor dit soort humor, is als er zelfbewust even pauze wordt genomen onder het motto: "Dat was een goede grap! Nu lachen!" In Hundreds of Beavers heeft Jean Kayak in die tijd gelukkig al weer drie of vier pijnlijke ervaringen gehad. De opzet van de grappen is meestal overbekend, maar regisseur Mike Cheslik, die de film ook schreef met Tews (ik neem aan dat de rest zijn voornamen zijn), weet er bijna altijd een verrassende draai aan te geven die je niet ziet aankomen. Sporadisch kiezen ze wel voor iets te kinderachtige onderbroekenlol. Het verhaal gaat ook kanten op die je niet ziet aankomen, zo zit er ineens een hele rechtbankparodie over de 19e-eeuwse bevergenocide in.

Het is ook gewoon een ontzettend goed gemaakte film, een volstrekt originele mix van live action, computereffecten en allerlei traditionele animatietechnieken. Dat alle dieren worden gespeeld door mensen in goedkope verkleedkostuums is een gouden greep, die blijft werken. Er wordt veel in de computer gedaan, maar daarbij wordt altijd het tekenfilmachtige benadrukt, waarbij het gebrek aan realisme een plus- in plaats van een minpunt wordt. En af en toe is er ook uiterst charmant knutselwerk te zien. Als er een dier gevild wordt, zijn de ingewanden bijvoorbeeld handwerkjes van vilt. Deze waarschijnlijk voor onder een miljoen gemaakte film ziet er in mijn ogen stukken beter uit dan veel films die honderden miljoen hebben gekost.

Het grootste probleem van Hundreds of Beavers is de speelduur van 108 minuten. Dat is te lang. Dat kan alleen als je er net als Charlie Chaplin een echt dramatisch hart in stopt, niet voor een verzameling grappen als dit. Had de film 20 tot 30 minuten korter geduurd, dan had de impact mijns inziens nog veel groter geweest. Desondanks toch mooi dat de film twee jaar na de Amerikaanse release door Gusto uiteindelijk toch ook in Nederland is uitgebracht, want dat is zeker verdiend.

(Gezien in Lab111)