Meningen

Schoolbanddrama! Net voor het optreden op het grote schoolfestival (meerdaags! Ik moet zeggen: het ziet er gezellig uit op een lekker kneuterige manier) hebben Kei (Yuu Kashii) en Rinko slaande ruzie. Niemand weet precies waarover, maar zo gaat het altijd met die twee. En gitarist Moe (Shione Yukawa) heeft tot overmaat van ramp haar vinger gebroken. Bassist Nozomi (Shiori Sekine) en drummer Kyoko (Aki Maeda) weten Kei te overtuigen terug te komen en zij zal wisselen van keyboard naar gitaar, een instrument dat ze nog niet speelt. Als zanger rekruteren ze de Koreaanse uitwisselingsstudent Son (Bae Doona), ondanks dat haar Japans erg matig is en ze de Japanstalige powerpopklassieker 'Linda Linda' van de Blue Hearts willen gaan spelen. De eerste repetitie is zo dramatisch dat iedereen er de slappe lach van krijgt. Drie dagen dag en nacht oefenen volgen, waarin hechte vriendschappen worden gevormd.

Linda Linda Linda heeft een behoorlijk reputatie als feelgood coming-of-age cultklassieker en dat kan ik na kijken beamen. Het is een bekend gegeven - de laatste onbezorgde dagen van de jeugd met zomeravonden die eindeloos lijken te duren en vriendschappen die voor eeuwig lijken, maar snel oh zo tijdelijk blijken te zijn - maar Nobuhiro Yamashita vertelt het lekker sec, met kurkdroge humor; de scene waarin Son uiterst zakelijk een aanbidder afwijst na de nodige verwarring omdat ze het Japanse woord voor 'verbrandingsoven' niet kent, is cringekomedie op zijn best. Yamashita heeft ook oog voor een mooi verstild beeld, een beetje alsof Ozu een highschoolfilm heeft gemaakt.

De karakters voelen ook echt als meiden die in een band zitten. Alle vier de acteurs spelen prima, maar het is toch vooral Bae Doona die de show steelt met haar gevoel voor komische timing. Goede punkzangeres ook.

(Gezien op Mubi)