Meningen

Ik had nog één seizoen te goed toen van deze persoonlijk favoriet, toen Netflix werd wachtwoorddelen blokkeerde. En het is een waardige afscheid van de knettergekke spionnen van The Agency. Niet zo goed als het begin, maar wel het beste van de post-comaseizoenen. Cheryl is zelfs psychotischer dan ooit. De oneliners en absurditeiten vliegen je weer om de oren. Er zijn wat terugblikken, maar er is geen ruimte voor nostalgie. Want introspectie, daar doet Sterling Archer niet aan.

Vergeet die zestien Oscar-nominaties voor Sinners; dit is de veel leukere vampierenactie met anti-slavernijthema.

Weer eens een even een abo op Netflix genomen en dit tegengekomen. Ik was erg verrast door de originele reeks, nota bene gebaseerd op een Nintendo-klassieker, en deze nieuwe serie zet die sterke reeks voort. Deze nieuwe serie speelt zich af in de Vendée in Frankrijk, ten tijde van de Franse Revolutie. De adel en de vampiers waren altijd al verweven en nu gaan ze samen op voor de contra-revolutie, want iedereen moet wel zijn plek in de rangorde weten. Dat geldt voor de boertjes in Frankrijk zelf, maar al helemaal voor de slaven op Haïti/Saint-Domingue, die tegelijkertijd hun succesvolle opstand hebben ontketend. Dat erbij betrekken heeft als voordeel dan ook nog dat er vodou aan te pas kan komen. Muziek speelt dan ook nog een grote rol, waardoor het thematisch nog meer op het (nieuwere!) Sinners lijkt.

Castlevania: Nocturne heeft twee dingen voor op Sinners: veel meer actie en vooral een veel hoger en sappiger pulpgehalte. Grote, bloederige actiescenes met monsters zijn nu eenmaal als animatie eenvoudiger uit te voeren. En omdat de dwang ook in de bioscoop in, zeg, Oklahoma geld te verdienen mist, kan de blasfemie lekker opgeblazen worden. Waardoor je zoiets als de geniale "Every orifice I possess has teeth" scene krijgt. Ook groot fan van de Izak offer-scene.

Opvallende stemmencast ook. Natassja Kinski doet de stem van één van de hoofdpersonen, terwijl Zahn McClarnon, die die suffe agent was in Reservation Dogs, hier juist een machtige en uiterst flamboyante, Azteekse gay vampier neerzet. Beetje apart is alleen dat good old Erzsebet Bathory de hoofdvampier mag zijn, maar dat die in deze toch verder verrassend historisch accurate show ineens Russisch in plaats van Hongaars is en de stem van de Duitse Franka Potente met een dik nep-Russisch accent krijgt toebedeeld.

Toch een stuk minder dan het eerst seizoen. Minder sappige pulp, meer melodrama vooral.

Deze serie voelt erg alsof Netflix het succes van Slow Horses voor Apple heeft gezien en toen maar een kopie heeft besteld. Het concept is enorm hetzelfde: een stel buitenbeentjes met smetjes, verbannen naar een morsige locatie achteraf, lost onder leiding van een norse, scheldende baas misdaden op, waarbij ze ook nog eens corruptie, politieke spelletjes en machtsmisbruik in de hoofdmacht boven water halen.

En hoewel nu gesitueerd in Schotland, is het gebaseerd op Deense boeken - de hoofdpersoon heet nog gewoon Carl Morck (dus 'Karel Zwart' of zo?) - dus krijg je ook dat heel vet aangezette duistere, waardoor het af en toe meer naar gothic horror dan naar een geloofwaardige politieserie neigt.

Maar goed, het heeft wel weer die typische "dit is niet echt goed, maar ik wil wel weten hoe het afloopt" televisiejunkfood kwaliteit waar Britten zo goed in zijn. En Kelly MacDonald mag haar eindeloze charme af en toe loslaten (wel te weinig.)

Slow Horses is gebaseerd op detectives van schrijver Mick Herron. Hetzelfde team heeft zich nu gestort op een reeks boeken die Herron schreef voor hij zich ging concentreren op Slough House, rond privédetective Zoë Boehm. Eerlijk gezegd merk je aan alles dat het een voorloper is van Slow Horses: alle ingrediënten zijn aanwezig, van de sarcastische humor, de niet echt goed samenwerkende hoofdpersonen, de cynische kijk op de Britse overheid tot de bovengemiddelde interesse in computertechnologie, maar allemaal net wat lomper, wat minder gepolijst. Vooral de humor is net wat meer lach-of-ik-schiet, iets waar ik niet zo van houd. Maar gelukkig ook veel bijtende oneliners. Ik moest een beetje aan Luther denken, maar dat is ook omdat Ruth Wilson die een grote rol had in die serie, ook in deze zit. Ik denk dat Down Cemetery Road qua toon uiteindelijk halverwege Slow Horses en Luther (dat in de latere seizoenen bijna Batman was) zit.

Goede acteurs groeien in het VK natuurlijk aan de bomen en net als bij Slow Horses heeft het team hier weer een absolute topper weten te strikken: Emma Thompson speelt Zoë Boehm en heeft er zin in. Ik had ook de hele tijd het idee dat ik de acteur die Downey speelde al eerder had gezien en dat blijkt te kloppen: dat was in Femme. Daarin speelde hij een drag queen die wraak wil nemen op een potenrammer die zelf een in de kast zittende homo blijkt te zijn, hier een zieke oorlogsveteraan. Dat is toch wel bereik.

De twee vorige animatieminiseries van de Italiaanse striptekenaar Zerocalcare, Strappare lungo i bordi (2021) en Questo mondo non mi renderà cattivo horen voor mij bij de allerbeste dingen die Netflix ooit heeft uitgbracht. En ik ben niet de enige: Strappare... scoort gemiddeld een 4,4/5 op Letterboxd en een 8,5 op IMDb en voor Questo mondo... is dat respectievelijk een 4,2 en 8,0 (die vond ik inderdaad net iets minder.) Ik was dan ook blij verrast toen ik uit het niets ineens een aankondiging zag voor een nieuwe serie, Due Spicci. En ja, hij flikt het gewoon weer: op met moment van schrijven precies dezelfde waarderingen als voor Strappare... op Letterboxd en IMDb. De man is gewoon een moderne Fellini.

Het zijn op zich drie op zichzelf staande, afgeronde verhalen, maar ze volgen elkaar wel chronologisch op en hebben dezelfde karakters, dus het is raadzaam bij het begin te beginnen. Het wordt gepresenteerd als in ieder geval semiautobiografisch - de eeuwig in een Punisher t-shirt rondlopende hoofdpersoon heet ook Zerocalcare en is striptekenaar - maar ik heb niet gecheckt hoe zeer dat zo is.

De serie wordt grotendeels verteld als een stream of consciousness monoloog van Zerocalcare, die op een razend tempo met een sterk Romeins accent (niet dat ik dat hoor, wel dat het niet klinkt als standaard-Italiaans) met zijsprong op zijsprong vertelt hoe zijn vriend Everzwijn in de problemen komt met de maffia. Af en toe gaat hij in discussie met zijn alter ego, Gordeldier (Valerio Mastandrea), het enige karakter van wie de stem van een andere acteur is. De zijpaden gaan over popcultuur, politiek, jeugdherinneringen, maar vaak ook over de frustraties en neuroses van Zero, zoals zijn zijn ouder-jongere zijn tegen wil en dank en zijn relaties. Of eigenlijk, zijn niet-relaties, want Zero is een afhouder, iets dat hier meer een focus krijgt dan in de vorige twee reeksen (leeftijd en zo.)

Dit alles op dus op een werkelijk enorme snelheid en altijd met veel humor, hoewel de emotionele momenten er ook enorm inhakken. De vergelijking met die andere Netflix-parel, BoJack Horseman, ligt daarbij voor de hand, ook omdat ook Zerocalcares wereld gemengd door mensen en menselijke dieren wordt bewoond. Persoonlijk kan ik me (te?) goed vinden in de manier van denken en de problemen van de hoofdpersoon, want de impact nog verhoogt.

Goed dat Netflix hier in gelooft en deze kwaliteitsreeks nu eens niet heeft geannuleerd. In overeenstemming met de linkse idealen van Zerocalcare (kunstenaar, hè) lijkt de serie helemaal in Italië zelf geanimeerd en ook op de soundtrack is niet bespaard, met needle drops van onder meer Queens of the Stone Age, R.E.M., The Cure en Simon & Garfunkel ("Hello darkness, my old friend...")

(Gezien op Netflix)

De nieuwe serie van Lisa McGee, van Derry Girls. Gedeeltelijk is het weer een komedie met veel van dezelfde kenmerken - centrale rol voor vrouwen, teruggrijpen op de jaren negentig, neiging naar het absurde van Ierland op zijn provinciaalst - maar gedeeltelijk is het ook een mysterie. Als McGee het daarbij had gehouden, dan had het een soort Only Murders in the Building kunnen zijn, maar ze heeft besloten ook nog een aantal serieuze dramatische noten wil kraken en er een meta-element in te stoppen door van de hoofdpersoon een schrijver van een succesvolle detectiveserie te maken. Beetje veel, beetje chaotisch. De wisselingen in toon stoorden me nog wel eens, vooral als het van heel dik aangezette surrealistische slapstick naar drama over jeugdtrauma's gaat. Of liever een poging daartoe, want dat is duidelijk niet McGees sterke punt. Je hebt soms ook acteurs in dezelfde scene van wie de een gaat voor serieus drama en de andere voor over the top slapstick.

Maar goed, toch regelmatig hard gelachen en het mysterie intrigeerde op zich wel. Toch had ik liever een sister Michael spin off van Derry Girls gezien.

(Gezien op Netflix)

Ik heb het boek nooit gelezen, maar deze serie wijkt behoorlijk af van de film van Interview with the Vampire. De hoofdpunten zijn wel hetzelfde, maar vrijwel alle details anders (voor zover ik me herinner; lang geleden dat ik de film gezien heb.) Het eerste seizoen van de film is het New Orleans-deel, zo te zien zit het Parijs-deel in S2.

Louis de Point du Lac wordt gespeeld Jacob Anderson, vooral bekend als Greyworm uit Game of Thrones. Dat is meteen ook het zwakste punt van de serie, want net als daar is Anderson weer onwijs stijf en houterig. Hij speelt de straight man (hoewel hij noch straight, noch, voor het grootste deel van de serie, man is), maar een beetje meer joie de vivre had toch wel gemogen.

Daar staat de onbekende acteur Sam Reid tegenover, die absoluut de show steelt als Lestat. Een Blond Beest dat elke scene waarin hij zit tegelijk een explosie van psychopathisch charisma weet te maken. Daarbij krijgt hij sterke ondersteuning van Delainey Hales als Claudia en Eric Bogosian, die ik sowieso altijd graag zie, als lekker New Yorks cynische interviewer.

Zoals te verwachten wordt de relatie tussen Lestat en Louis veel explicieter neergezet in serie dan in de mainstream Hollywood film uit 1994. Dat geldt ook voor alles rond segregatie. New Orleans in de roaring twenties is een lust voor het oog. Het is de gelikte vormgeving die we ook kennen van iets als Peaky Blinders, alleen dan met het veel hogere budget van een Amerikaanse serie.

Naast de zwakkere hoofdrolspeler is er helaas nog een ander punt dat een beetje afbreuk doet aan de lol: de typische moderne seriekwalen van gebrek aan tempo en uitleggerigheid.

Na seizoen 1 in New Orleans, speelt seizoen 2 van Interview with the Vampire zich grotendeels af in Parijs. Nou ja, in een studioversie daarvan; het is vrij duidelijk dat er niet op locatie in Frankrijk is gefilmd.

In vergelijking met het eerste seizoen worden wat puntjes op de i gezet: er is een wat grotere cast, wat leidt tot meer afwisseling en meer actie en Jacob Anderson is blijkbaar verteld dat het allemaal wel wat losser en uitgesprokener mag, want hij is duidelijk minder stijf dan in het eerste seizoen. Oké, dat klopt ook verhaaltechnisch met de ontwikkeling van zijn karakter, maar ik blijf erbij dat hij in het eerste seizoen onderacteerde.

Sterke punten blijven de gelikte gothic vormgeving en de broeierige sfeer. Vampiers = metafoor voor onderdrukte seksuele verlangens van allerlei soort, iets dat de makers hier prima begrijpen. Zwakke punt blijft de pacing; soms schiet het echt niet op.

Zijpaadje in George RR Martins Westeros universum. Ik ben geen kenner van die fictieve wereld, maar dit lijkt me zich niet al te lang voor het begin van Games of Thrones af te spelen: de Targaryens zijn nog aan de macht, maar de draken zijn al lang weg en de dynastie is duidelijk in verval.

Hoofdpersoon is Dunk (Peter Claffey), de flink uit de kluiten gewassen, maar niet al te snuggere schildknaap van heggenridder ser Arlan (Danny Webb). Een heggenridder is min of meer hetzelfde als een ronin in samoeraifilms: een verarmde ridder zonder land die zijn diensten als rondtrekkende huurling aanbiedt. Ser Arlan gaat aan het begin van de serie dood. Dunk fraudeert zichzelf tot heggenridder en gaat naar een toernooi om daar met zijn fysieke kracht naam voor zichzelf te maken. Ondertussen pikt hij een wijsneuzig kaal jongetje op met de naam Egg, dat heel graag zijn schildknaap wil zijn. Samen komen ze op het toernooi en daar zijn verwikkelingen. Wordt Dunk succesvol als ridder ser Duncan of sneuvelt hij in of zelfs voor de eerste slag? En hoe zit met met Eggs achtergrond; hij een wel erg grote mond en dure smaak voor een arm weesje.

De duidelijk afgebakende opzet rond een boek van Martin dat al af was toont hier duidelijk voordelen: geen plotlijnen die niet afgemaakt worden of karakters die plotseling verdwijnen. Door gebrek aan draken en magie blijven we ook verschoond van computerspelscenes; lekker veel echte modder hier. Sowieso zien de grote HBO-series er altijd beter uit de die van concurrent Netflix.

Maar wat ook grotendeels mist zijn de feodale intriges die Game of Thrones en House of the Dragon op hun best extreem fascinerende politieke thrillers maken. A Knight of the Seven Kingdoms kabbelt soms wat te veel voort. Wat ook niet helpt is dat Dunk zo een dommige sul is. De passiviteit van het karakter zit vaak in de weg van het verhaal. Gedurende de serie verloor ik steeds meer mijn geduld met hem. De schrijvers lijken dat te beseffen, want bijfiguren worden gaandeweg steeds belangrijker. Daniel Ings steelt daarbij de show als de flamboyante ser Lyonel Baratheon.

Ik had hoge verwachtingen vooraf van deze show, omdat dit de nieuwe animatieserie is van Raphael Bob-Waksberg. Die heeft met Undone en vooral BoJack Horseman twee van mijn absoluut favoriete series ooit gemaakt. Goed nieuws: Long Story Short is ook weer geweldig.

Het is in de basis een sitcom over een joodse familie, de Schwoopers. Vader Elliott, moeder Naomi, zoons Avi en Yoshi en dochter Shira. Naomi is een beetje een wandelend cliché van een joodse moeder die met scherpe New Yorkse tongval - terwijl de familie al decennia in Californië woont - altijd alles passief-agressief afkraakt en alles om haar laat draaien. De eerste aflevering was daarom niet meer dan aardig.

Maar dan gaat Bob-Waksberg met dit standaard gegeven spelen. De serie springt de hele tijd door de tijd, zodat oorzaak en gevolg over langere tijd van hoe de familieleden elkaar beïnvloeden duidelijk wordt en er komen ook genoeg van de bizarre zijstapjes voorbij die we ook van BoJack kennen. Long Story Short blijft iets dichter bij de realiteit, maar iets als de matrassenaflevering is nog steeds hilarisch. Of de wolven op de school.

Maar ook de emotionele voltreffers die we kennen van BoJack Horseman komen terug en die gaan in Long Story Short vaak over de joodse achtergrond van de familie.

De animatie is ook creatief en wisselt regelmatig van stijl, soms naar een bijna psychedelische stijl die me typisch genoeg wel een beetje aan de Pink Panther-cartoons deed denken.

Het zijn 10 afleveringen van 25 minuten, dus je kunt je er geen buil aan vallen. Bedenk dus ook dat de eerste aflevering de minste is. De derde aflevering is de matrassenaflevering. Een tweede seizoen is al bevestigd.

(Gezien op Netflix)

Omnibusserie Love, Death & Robots is altijd een beetje hit & miss, maar in seizoen 4 zaten naar mijn idee toch duidelijk meer missers. Wat ook miste waren echte 'Wow!' uitschieters naar boven als Jibaro en Bad Travelling uit S03.

Per deel:

1. Close Encounters of the Mini Kind: 3/5. Dit is zo een filmpje dat eigenlijk gewoon een geanimeerde mop is. In dit geval met tilt shift miniatuur look. Aardig, vooral omdat het niet te lang doorgaat.

2. Spider Rose: 2,5/5. Vrij standaard sci-fi verhaal - ik zag de clou al meteen aankomen met vrij standaard animatie.

3. How Zeke Got Religion: 4/5. De één-na-beste aflevering van deze reeks. De nazi's hebben weer eens een poort naar de hel geopend en de bemanning van een bommenwerper moet met het resultaat afrekenen. Speelt zich af boven Frankrijk en de animatie is ook in Franse klarelijn stijl.

4. The Other Large Thing: 2,5/5. Weer een mopaflevering, deze keer over een kat en een huishoudrobot die samenspannen om de wereld te veroveren. Om de een of andere reden vond ik deze een beetje vermoeiend.

5. 400 Boys: 4/5. De andere goede aflevering. Bendes gebaseerd op The Warriors (uiterlijk) en A Clockwork Orange (taalgebruik) moeten samenwerken om reuzenbaby's te verslaan in een post-apocalyptische wereld. Erg mooie, originele animatie in afro-futuristische stijl.

6. The Screaming of the Tyrannosaur 1,5/5. Dieptepunt van niet alleen dit seizoen, maar de hele reeks. Extreem standaard LD&R sci-fiverhaaltje dat wordt gebruikt voor standaard LD&R actiescenes in goedkoop ogende animatie. Tot overmaat van ramp zit mr. Beast er dan ook nog in.

7. Golgotha: 2,5/5. Als Bugonia een matige korte film was geweest.

8. For He Can Creep: 3,5/5. Katten helpen een dichter die door de duivel wordt gedwongen een gedicht voor hem te schrijven. Verreweg het meest originele concept van dit seizoen en nu eens met een historische setting. Animatie is ook vrij origineel, maar niet verbluffend. En de katten zijn af en toe wat te typische tekenfilm sidekick schattig.

9. Smart Appliances, Stupid Owners: 3/5. Weer een mopaflevering. Doet wat de titel zegt: slimme apparaten vertellen over hun stupide eigenaren. Eigenlijk een reeks megakorte filmpjes.

10. Don't Stop: 2/5. Het is een geanimeerde RHCP video. Van een nummer van één van hun shittige post-Blood Sugar Sex Magik-platen, zo één waarin Anthony Kiedis veel 'zingt'. In een matige liveuitvoering.

De plots in Ludwig zijn extreem onwaarschijnlijk, zelfs naar Britse 'murder of the week'-detectiveseriestandaards. Het uitgangspunt is nota bene al die vaste "soapserie die al 100 jaar loopt en waar ze van gekkigheid echt niet meer weten wat ze moeten doen"-klassieker: de identieke tweeling van wie de ene helft de andere imiteert en vanaf daar wordt het alleen maar bizarder. David Mitchell kan niet acteren; hij doet gewoon een versie van zichzelf. Er zit een humoristische toon in, maar dat is telkens een variatie op dezelfde "sociaal onaangepaste man vs. maatschappij die hij niet begrijpt" grap. Gerran Howell kan wel acteren, maar hij doet hier op de automatische piloot precies hetzelfde als in The Pitt, maar dan zonder Amerikaans accent.

Maar Ludwig is ook de Doritos (of ander modern zoutje) van de series: het is niet echt goed, maar om de een of andere redenen blijf je kijken. Snacktelevisie die in een Engels lab zo verslavend mogelijk gemaakt is of zo.

(Seizoen 1 gekeken op NPO.)

Ook in het tweede seizoen van The Pitt blijft de Eerste Hulp van een ziekenhuis in Pittsburgh een snelkookpan waar iedereen langzaam in real time gillend gek wordt. Vooral ook omdat bepaalde doktoren hun eigen frustraties op anderen afreageren - ik kijk nu naar jullie, doktoren Robby en Santos. Al die emotie geeft de schrijvers acteurs alle mogelijkheid hun kunnen te laten tonen en dat is weer niet gering; zet die Emmies maar vast weer klaar. Een paar nieuwe karakters worden goed ingepast, met co-afdelingshoofd dr. Al-Hashimi (Sepideh Moafi) als belangrijkste. En daarmee is het nog steeds één van de beste series van het moment. Dit seizoen speelt zich af op 4 juli, dus verwacht de nodige drank- en vuurwerkongelukken.

Af en toe wordt het wel net te veel een voorlichtingsspotje over een probleem dat speelt in de Amerikaanse gezondheidszorg en voor een serie die toch gaat voor rauw realisme worden een paar rare keuzes gemaakt, waarbij die voor een tuchtzaak op een nationale feestdag de raarste is.

De NPO zet weer eens het spotlicht op een justitiële dwaling, deze keer de zogenaamde Zes van Breda. Volgens mij doen ze dat tegenwoordig elk jaar? In ieder geval een goede zaak: onderzoeksjournalistiek is nu net iets wat de publieke omroep moet doen en het levert ook gewoon goede televisie op. Het heeft ook al geholpen, want er komt een herzieningszaak. En terecht, want wat politie en justitie hier weer allemaal hebben geflikt is, zoals ze dat in Vlaanderen zo mooi zeggen (en dit speelt in Breda, dus vlak bij de grens), hallucinant.

Het begint me wel op te vallen dat al die true crime casussen een gelijkaardig patroon hebben: er is een incompetente, zichzelf overschattende politieman of -mannen die vanaf het begin menen te weten wie het gedaan hebben, vaak op basis van racistische vooroordelen en/of persoonlijke rancune, en in plaats van echt onderzoek te doen naar de misdaad, gaan ze proberen het bewijs in die mal te passen, eventueel door te liegen of bewijs achter te houden. En getuigenverklaringen manipuleren blijkt, zeker als de getuigen uit een zwakker sociaal milieu komen, altijd een fluitje van een cent. Toen ik ging studeren, werd er bij me ingestampt dat je altijd moet proberen je theorie te falsificeren en juist niet op zoek gaan bewijs dat het versterkt, maar blijkbaar is of was dat op de politieschool minder het geval.

Opvallend goede art direction in de reconstructies van de misdaadscenario's. Top jaren-90-vormgeving. En de actrice die getuige/verdachte Jane, met zo'n jarennegentig-arbeidersklasse-meisje-kuifje, speelt, is een talent. Maar de ster van de serie is toch de oud-rechercheur die commentaar geeft op het politiewerk. Alle advocaten en deskundigen zeggen dingen als: "Naar mijn mening is dit onderzoek niet conform de daartoe geldende normen binnen het recherchevak uitgevoerd" en dan komt hij eroverheen, armen over elkaar, vet Amsterdams accent: "Dat is dus broddelwerk." (Ik parafraseer.)

S01 vond ik een solide Engelse spionageserie, dit seizoen bevalt me net wat beter. Gary Oldmans Jackson Lamb heeft een stuk meer schermtijd en de toch wat suffe River Cartwright (Jack Lowden) een stuk minder. Zijn (soort van) stuntvliegflirtende love interest Kelly (Tamsin Topolski) had dan wel wat meer schermtijd mogen krijgen, wat mij betreft.

Er is ook meer, soms lekker vettige, spionnenactie met foute Russen en minder aandacht voor bureaucratisch gekonkel. Dat laatste is wel leuk als de door Samuel West heerlijk vilein gespeelde Peter Jude erin voorkomt. Niet verwacht die nog terug te zien na S01, maar hij lijkt alleen maar belangrijker te gaan worden.

Wat me opvalt bij deze show en Pluribus nog meer is dat die Apple TV series een soort onbeperkt budget lijken te hebben. "We casten gewoon Gary Oldman en laten Mick Jagger de theme song schrijven. En alles op locatie, niet van die lelijke Netflix CGI eenheidsmeuk."

Nog wel leuk, maar net wel minder dan de vorige seizoenen. Te veel toevalligheden en gaat te vaak voor de gemakkelijke slapstick; dat met die emmer verf was toch wel een kleine sprongetje van de haai. Het is ook een slecht teken dat River nu de sarcastische uitspraken van Lamb gaat voorspellen, want dat laat zien dat de schrijvers het ook een beetje een formule vinden worden.

In veel opzichten niet best. Als ze zo begonnen waren, was het nooit zo een succes geworden. Vooral de expositiescènes waren lachwekkend. Ze volgen ook allemaal dezelfde formule, perfect gepersifleerd door Man Carrying Thing. Er zijn gewoon te veel karakters en het lukt de schrijvers niet ze allemaal tegelijk wat te doen te geven, dus wordt het uitgespreid. De emotionele momenten werken ook allemaal niet. De kracht van Stranger Things was altijd de grappige en warme karakters met die soort low key vriendschappen, maar hier wordt het allemaal juist er heel dik opgelegd. Vooral de coming out van Will, die al jaren getelegrafeerd werd, valt volkomen dood. Ook omdat de aidscrisis en de antihomohysterie - Will heeft op een gegeven moment een bloedneus! - die dat opleverde volkomen genegeerd wordt in een serie die zo op de jaren 80 gefocust is. Het moest wel leuk blijven, denk ik.

Toch heb ik het gewoon grotendeels wel met plezier afgekeken. Het is pulp, maar wel amusante pulp. De actiescènes maken veel gebruik van praktische special effects als basis, waardoor alles lekker tactiel en retro is.

Ach, eigenlijk is het wel in lijn met grote inspiratiebron Stephen King. Verfilmingen van zijn boeken zijn vaak ook vooral goed in het opzetten van sfeer en karakters in een klein stadje, terwijl de grote horrorfinale dan een beetje tegenvalt. Of Italiaanse horror uit de jaren 80. Daar was het verhaal ook totaal ondergeschikt aan de visuele beleving. Maar die Italianen lieten al die expositie gewoon weg. Scheelt een hoop en dan heb je ook geen uur per aflevering nodig.

Wat is er trouwens met Erica en Murray gebeurd? Twee van mijn favoriete karakters die niet in de verder eindeloze epiloog zitten.

Ik ben fan van de Interview with the Vampire serie, maar deze spin off voelt echt als goedkope filler om de fans bezig te houden. Het blijkt ook van een heel ander creatief team te zijn. Matig geschreven, matig geacteerd - hoofdrolspeler Nicholas Denton is echt een aanfluiting - en ook liefdeloos gemaakt. Welke serie uit 2025 op Netflix is er nu nog in HD/SDR? Na 2½ aflevering afgehaakt. Wel grappig dat de derde aflevering in het Nederlands begint; ik dacht even iets verkeerds aangeklikt te hebben.

Nochtans wel degelijk gebaseerd op boeken van wijlen Anne Rice en zij en haar zoon staan ook vermeld als executive producers (dat kan blijkbaar postuum?). Blijkbaar heeft de familie er niet echt er bovenop gezeten voor de kwaliteitscontrole.

Ik had nog een seizoen tegoed toen Netflix de deur dichtgooide voor wachtwoorddelers. De eerste twee seizoenen was dit één van mijn favoriete series, maar seizoen drie was een puinhoop. Het ingekorte seizoen 4 zit er een beetje tussenin. Minder rommelig, maar het sprankelt weinig en gaat naar het einde op de emo tour.

Opvallend dat Aidan Gallagher elk seizoen duidelijk de uitblinker was als Five, maar lijkt te zijn gestopt met acteren om zich op zijn muziekcarrière te richten. Vindt-ie blijkbaar leuker?