Meningen

Louis Bloom (Jake Gyllenhaal), een scharrelende psychopaat die in Ben Shapiro-achtige cadans praat in citaten uit management- en zelfhulpboeken en zo overkomt als een huismerk Patrick Bateman, vindt zijn roeping als stringer. Hij ziet er namelijk geen been in een lijk even te verslepen als het een mooier plaatje oplevert of gewoon het huis waar de moorden zijn gepleegd binnen te gaan en heeft zo veel exclusieve bloederige plaatjes voor sensatiebeluste lokale televisie. Grenzen worden steeds verder overschreden.

Deze film heeft fijne LA-bij-nacht cinematografie, die wel duidelijk schatplichtig is aan Michael Mann. Maar goed, dat is nog een kwestie van "beter goed gestolen". Als het om de hoofdpersoon gaat is het een lastiger verhaal. Louis Bloom is een veel te eendimensionale schurk om een hele film te kunnen dragen, hoe zeer Gyllenhaal ook zijn best doet.

Maar dat is niet eens het zwakste punt van Nightcrawler. Dat is de veel te dik opgelegde thematiek. Zoals ik zei doet het karakter een beetje denken aan Patrick Bateman uit American Psycho als kleine scharrelaar en de thematiek neigt naar die van Network, maar het niet zoals die films satire, maar een vrij sec gebracht moralistisch verhaal. Dat de boodschap, die op zich al meer dan duidelijk genoeg is, dan ook nog een paar keer expliciet wordt uitgedragen in expositiescenes is er echt te veel aan.

(Gezien op HBO Max.)

Na het succes van Eagles of the Republic, zowel een prima film als één die lekker wegkijkt, snel ook een andere film uit de Caïro Trilogie van de Zweeds-Egyptische regisseur Tarik Saleh gekeken op Mubi (dat via zijn distributeur Cinéart ook Eagles of the Republic uitbrengt): The Nile Hilton Incident.

De films liggen in elkaar lijn, zowel qua onderwerp als qua kwaliteit, maar waar The Eagles of the Republic een politieke thriller is, is The Nile Hilton Incident een rasechte film noir. We hebben een kettingrokende loner van bedenkelijk allooi als protoganist, de corrupte politie-inspecteur Nourredine Mustafa (Fares Fares weer), die tegen wil en dank een moordzaak op een mooie dame in het hotel uit de titel moet oplossen. Dat lijkt simpel, want er is een fotorolletje (wat is een noir zonder fotorolletje?) met compromitterende foto's van het slachtoffer en de hoofdverdachte. Identificatie is vervolgens een eitje, want ze blijken beiden op enorme billboards in de stad te staan. Zij als aanstormend zangtalent, hij (Ahmed Selim) als één van de grootste vastgoedontwikkelaars van het land. En er is ook nog een Soedanees kamermeisje Salwa (Mari Malek) als getuige, maar die voelt de "weet te veel" bui al hangen en duikt onder.

Maar feiten zijn niet de waarheid, want de waarheid, dat is iets dat je kan manipuleren met flous en macht. En dat is wat iedereen doet. Het is ieder voor zich en de leugen die regeert in de betonnen jungle van Caïro. Je zou bijna zeggen: "Forget it, Nourredine. It's Caïro."

Verder bevat The Nile Hilton Hotel essentiële noir-onderdelen als een karakter met de naam 'Nagy de Tunesiër' (Hichem Yacoubi), een opiumkit en een femme fatale (Hania Amar). Na twee films is me sowieso duidelijk dat Saleh een regisseur is die houdt van vrouwelijk schoon. Ook Malek, die Salwa speelt, blijkt model.

Het verhaal speelt zich af aan de vooravond van de revolutie die het regime Mubarak ten val bracht (en die kort daarna werd gevolgd door Al-Sisi's contrarevolutie), maar The Nile Hilton Incident is meer een illustratie van het soort toestanden dat leidde tot die revolutie, dan dat die een rol speelt in het verhaal.

(Gezien op Mubi)

Uit het aanbod oude Franse films dat Netflix heeft, op goed geluk deze met Jean-Paul Belmondo gekozen. Dat blijkt geen goede film, maar dat wil niet zeggen dat ik me niet vermaakt heb. Un nommé La Rocca is namelijk juist leuk omdat het een chaotisch rommeltje is dat af en toe heel rare sprongen maakt. Een echte low budget B-film zoals ze nog gemaakt werden toen veel mensen nog geen televisie hadden. Belmondo blijkt in 1961 zeven films gemaakt te hebben, om een idee te geven van de productie die gedraaid werd.

Meteen in het begin krijg je al een indruk van de rare prioriteiten die de film heeft. Belmondo speelt Raymond La Rocca, Frans gangster en berucht scherpschutter in ruste in Mexico. Hij krijgt bericht dat zijn oude vriend Xavier Adé (Pierre Vaneck) is opgepakt voor een moord die hij nu eens niet gepleegd heeft (Adé heeft een reputatie). De man die Adé er ingeluisd heeft, heet Villanova. Die is spoorloos, maar via zijn knappe vriendin Maud (Béatrice Altariba) is er misschien info te krijgen. La Rocca, die er dus uitziet als JP Belmondo, zegt: "Ik verleid haar wel, dan wordt hij vast boos."

Kort beeld van een vliegtuig, dan een Franse stad, waar La Rocca uitgebreid zijn schoenen laat poetsen en bij een kraampje messen test, voordat hij uiteindelijk een sleutelhanger die ook een puzzel is koopt. Dit duurt allemaal best wel lang. So far, so good. Maar dan gaat La Rocca een appartement binnen en daar ligt Maud al te slapen! Het hele stuk van haar vinden en verleiden wordt gewoon overgeslagen, terwijl we dus wel een paar minuten schoenen poetsen en messen- en sleutelhangerskraampje hebben gezien.

Even later bereikt deze rare manier van vertellen zijn hoogtepunt: Villanova laat inderdaad La Rocca bij zich komen. Na een woordenwisseling wil Villanova La Rocca neerschieten, maar La Rocca is razendsnel met zijn pistool en schiet Villanova direct door zijn hoofd. Exit Villanova, de verwachte hoofdschurk, ongeveer binnen de minuut nadat we kennis met hem hebben gemaakt. Nog vreemder is dat de aanwezige handlangers van Villanova nu niet La Rocca te grazen willen nemen, maar meteen La Rocca accepteren als hun nieuwe baas en vragen wat ze met Villanova's lijk moeten doen. Voor dat wegwerken van het lijk wordt dan weer uitgebreid de tijd genomen..

Zo neemt de film telkens onverwachte afslagen. Karakters die uitgebreid geïntroduceerd worden, blijken totaal onbelangrijk, karakters die een essentiële rol spelen vallen juist plompverloren het verhaal binnen. Het wordt ook wel drie of vier keer een totaal ander soort film op een ander type locatie. En dat alles in 102 minuten. Zoals gezegd: niet goed, maar door de totale onvoorspelbaarheid ook nooit saai. En Belmondo heeft het natuurlijk ook gewoon. Hij rookt trouwens maar één sigaret in de hele film en dat is om iemand kwaad te krijgen. Dat moet ook tamelijk uniek zijn.

(Gezien op Netflix.)

Ben Wheatley is vooral een regisseur van culthorrorfilms mt een zekere reputatie. Hij was vorig jaar bijvoorbeeld de hoofdgast op Imagine Fantastic Film Festival. Om de hypotheek te betalen neemt hij ook wat mainstreamklussen aan. Zo is zijn populairste film op Letterboxd momenteel Meg 2. Hij is ook verantwoordelijk voor een naar het schijnt tamelijk rampzalige remake van Hitchcocks Rebecca voor Netflix.

Zelf heb ik maar twee van Wheatleys films gezien: vorig jaar op Imagine zijn doorbraak Kill List over sullige huurmoordenaars die terecht komen in een satanisch complot en jaren terug op IFFR de erg leuke zwarte komedie Sightseers over een totaal uit de hand lopende kampeervakantie. Ik vraag me af of Bob Odenkirk en John Wick-bedenker en scriptschrijver Derek Kolstad die laatste film ook gezien hebben en op basis daarvan Wheatley hebben ingehuurd voor Normal, want qua stijl en toon zijn er nogal wat overeenkomsten.

Er is een minimaal (en totaal ongeloofwaardig) verhaal met wat knipogen naar Fargo en de Amerikaanse voorliefde voor wapens en als legereenheden uitgerust politie, maar de hele film is toch vooral een excuus om op creatieve wijze mensen aan hun einde te laten komen en voor Odenkirk om zijn ding te doen.

Wat dat betreft werkt de film. Veel mensen komen op amusante wijze aan hun einde en Odenkirk is goed in vorm. Hij had daarbij wel wat meer ondersteuning kunnen krijgen. Alleen Henry Winkler en een onherkenbare Lena Headey worden niet totaal van het scherm geblazen door Odenkirk; de rest van de cast is totaal inwisselbaar. De film heeft ook een raar grauwe belichting, alsof alles met ouderwetse TL-balken is belicht, waardoor het er nogal goedkoop uitziet. Het zal ook een lowbudgetproductie geweest zijn.

Kortom: geen film die veel sporen zal nalaten, maar prima bankhangvermaak.

(Gezien op Prime Video)

Nog een oudje van Alfred Hitchcock uit de krochten van Netflix, maar net als Rich and Strange, de film die hij ervoor maakte, is het helaas meer een jeugdzonde dan een vergeten klassieker. De film duurt net iets langer dan een uur, maar het voelde als een hele zit.

Gelukkig is Number 17 niet zoals Rich and Strange een klucht met ouderwetse seksistische en racistische humor, maar gewoon een misdaadfilm. Een aantal mensen treft elkaar in een leegstaand huis op nr. 17. Eerst een zwerver, genaamd Ben (Leon Lion), die op zoek was naar een slaapplaats en een toevallige(?) voorbijganger (John Stuart) die geïnteresseerd is in het huis. Die vinden een lijk, dat geen lijk blijkt te zijn. Later volgen er meer mensen en blijkt het huis een rendezvouspunt voor een aantal misdadigers te zijn.

Dit verhaal wordt heel rommelig verteld, met een extreem chaotische en schokkerige montage waar een videoclipregisseur uit de jaren 90 trots op zou zijn. Alfred was zijn tijd vooruit. Zoals de speelduur doet vermoeden, wordt het af en toe behoorlijk afgeraffeld. Er is wel wat redelijke noir cinematografie, maar dat maakt al die mannen in identieke pakken met identieke dunne snorretjes nog lastiger van elkaar te onderscheiden in het toch al lastig te volgen verhaal. Wie je er wel zo uitpikt is Leon Lion als Ben, die de vetst mogelijke vaudeville vertolking van een zwerver geeft die je je kunt indenken, guv'nor (zie poster). Heel irritant.

Op het einde gaan we uit het huis en krijgen we een grote finale, die voornamelijk bestaat uit versneld afgespeeld beeld van modeltreintjes en -autootjes. Dat is dan wel weer charmant. Ook grappig is dat in 1932, kort na de uitvinding van de geluidsfilm, blijkbaar nog niet helemaal gestandaardiseerd wordt hoe een foley artist werkt, waardoor een groot vuistgevecht grotendeels in stilte plaatsvindt, in plaats van met een geluid voor elke klap.

(Gezien op Netflix)