Meningen

Louis Bloom (Jake Gyllenhaal), een scharrelende psychopaat die in Ben Shapiro-achtige cadans praat in citaten uit management- en zelfhulpboeken en zo overkomt als een huismerk Patrick Bateman, vindt zijn roeping als stringer. Hij ziet er namelijk geen been in een lijk even te verslepen als het een mooier plaatje oplevert of gewoon het huis waar de moorden zijn gepleegd binnen te gaan en heeft zo veel exclusieve bloederige plaatjes voor sensatiebeluste lokale televisie. Grenzen worden steeds verder overschreden.

Deze film heeft fijne LA-bij-nacht cinematografie, die wel duidelijk schatplichtig is aan Michael Mann. Maar goed, dat is nog een kwestie van "beter goed gestolen". Als het om de hoofdpersoon gaat is het een lastiger verhaal. Louis Bloom is een veel te eendimensionale schurk om een hele film te kunnen dragen, hoe zeer Gyllenhaal ook zijn best doet.

Maar dat is niet eens het zwakste punt van Nightcrawler. Dat is de veel te dik opgelegde thematiek. Zoals ik zei doet het karakter een beetje denken aan Patrick Bateman uit American Psycho als kleine scharrelaar en de thematiek neigt naar die van Network, maar het niet zoals die films satire, maar een vrij sec gebracht moralistisch verhaal. Dat de boodschap, die op zich al meer dan duidelijk genoeg is, dan ook nog een paar keer expliciet wordt uitgedragen in expositiescenes is er echt te veel aan.

(Gezien op HBO Max.)

Uit het aanbod oude Franse films dat Netflix heeft, op goed geluk deze met Jean-Paul Belmondo gekozen. Dat blijkt geen goede film, maar dat wil niet zeggen dat ik me niet vermaakt heb. Un nommé La Rocca is namelijk juist leuk omdat het een chaotisch rommeltje is dat af en toe heel rare sprongen maakt. Een echte low budget B-film zoals ze nog gemaakt werden toen veel mensen nog geen televisie hadden. Belmondo blijkt in 1961 zeven films gemaakt te hebben, om een idee te geven van de productie die gedraaid werd.

Meteen in het begin krijg je al een indruk van de rare prioriteiten die de film heeft. Belmondo speelt Raymond La Rocca, Frans gangster en berucht scherpschutter in ruste in Mexico. Hij krijgt bericht dat zijn oude vriend Xavier Adé (Pierre Vaneck) is opgepakt voor een moord die hij nu eens niet gepleegd heeft (Adé heeft een reputatie). De man die Adé er ingeluisd heeft, heet Villanova. Die is spoorloos, maar via zijn knappe vriendin Maud (Béatrice Altariba) is er misschien info te krijgen. La Rocca, die er dus uitziet als JP Belmondo, zegt: "Ik verleid haar wel, dan wordt hij vast boos."

Kort beeld van een vliegtuig, dan een Franse stad, waar La Rocca uitgebreid zijn schoenen laat poetsen en bij een kraampje messen test, voordat hij uiteindelijk een sleutelhanger die ook een puzzel is koopt. Dit duurt allemaal best wel lang. So far, so good. Maar dan gaat La Rocca een appartement binnen en daar ligt Maud al te slapen! Het hele stuk van haar vinden en verleiden wordt gewoon overgeslagen, terwijl we dus wel een paar minuten schoenen poetsen en messen- en sleutelhangerskraampje hebben gezien.

Even later bereikt deze rare manier van vertellen zijn hoogtepunt: Villanova laat inderdaad La Rocca bij zich komen. Na een woordenwisseling wil Villanova La Rocca neerschieten, maar La Rocca is razendsnel met zijn pistool en schiet Villanova direct door zijn hoofd. Exit Villanova, de verwachte hoofdschurk, ongeveer binnen de minuut nadat we kennis met hem hebben gemaakt. Nog vreemder is dat de aanwezige handlangers van Villanova nu niet La Rocca te grazen willen nemen, maar meteen La Rocca accepteren als hun nieuwe baas en vragen wat ze met Villanova's lijk moeten doen. Voor dat wegwerken van het lijk wordt dan weer uitgebreid de tijd genomen..

Zo neemt de film telkens onverwachte afslagen. Karakters die uitgebreid geïntroduceerd worden, blijken totaal onbelangrijk, karakters die een essentiële rol spelen vallen juist plompverloren het verhaal binnen. Het wordt ook wel drie of vier keer een totaal ander soort film op een ander type locatie. En dat alles in 102 minuten. Zoals gezegd: niet goed, maar door de totale onvoorspelbaarheid ook nooit saai. En Belmondo heeft het natuurlijk ook gewoon. Hij rookt trouwens maar één sigaret in de hele film en dat is om iemand kwaad te krijgen. Dat moet ook tamelijk uniek zijn.

(Gezien op Netflix.)