Meningen

Leuke horrorkomedie die een variatie is op de klassieke mythe van koning Midas.

Baron, die door iedereen Bear genoemd wordt (Michael Johnston), is smoorverliefd op zijn collega bij de muziekwinkel Nikki (Inde Navarette). Het lijkt niet echt wederzijds te zijn en Bear is ook niet echt een vlotte babbelaar, dus dat gaat helemaal nergens heen. Totdat Bear in een snuisterijenwinkeltje een magisch stokje vindt dat één wens in vervulling laat gaan. Uiteraard doet de verkoopster er raar over als hij het als grap koopt en staan er allerlei waarschuwingen op de verpakking, maar hij gebruikt het toch om Nikki verliefd op hem te laten worden. En zo raakt hij opgescheept met een totaal psychotische stalker...

Eerlijk gezegd begint de film begint nogal stroef. Er wordt vol op het A24 cringe-orgel gegaan en daar ben ik helemaal klaar mee. Bovendien lijkt er een belangrijke rol te gaan worden weggelegd voor één van mijn meest gehate clichékarakters: de beetje mollige gast met een honkbalpetje achterstevoren op die de hele tijd variaties op: "Hé, nog geneukt?" en "Waar is de drank?" roept (Cooper Tomlinson).

Maar als Nikki eenmaal behekst is, gaat het gelukkig helemaal los, dankzij een performance van Inde Navarette die rustig in het rijtje kan van Bruce Campbell in de Evil Dead-films of Nic Cage in, nou ja, zijn halve filmografie. Echt heel vet. De teksten zijn ook bovengemiddeld, met vooral de interacties met de verkopers en de klantenservice van de magie en de erotische horrorversie van Hans en Grietje als uitschieters. Maar dat laatste is eigenlijk ook weer vooral hoe Navarette het verkoopt. Petjegast wordt gelukkig met mate ingezet.

De structuur van de film en thematiek zijn verder wel overbekend. Wie af en toe een horrorfilm kijkt, zal wat dat betreft niet verrast worden en jammer genoeg ook veel dingen al van ver zien aankomen. 'Degelijk' is wat ik daar voor zou gebruiken. Dat geldt ook voor de cinematografie en overige technische elementen. Wat wel vermelding verdient is dat er slim uncanny valley-effect wordt gecreëerd door Bear in het volledig gemeubileerde geërfde huis van zijn oma te laten wonen, dus je hebt een jonge stel in een bejaardeninterieur. Als dat een diepere betekenis heeft, dan gaat die langs me heen, maar het is wel precies zo een raar randje dat net even iets extra's geeft.

Maar toch vooral onthouden: Inde Navarette is de nieuwe Bruce Campbell.

(Gezien in De FilmHallen)

Tijdens de hypotheekcrisis van 2008, zet op de ochtend dat ze hun huis uitgezet zouden worden een recent weduwnaar geworden vader (John Magaro) zijn kinderen Ella (Molly Belle Wright) en Charlie (Wyatt Solis) en hond Rex in de oude rammelbak. Ze vertrekken uit Nevada naar Nebraska. Waarom Nebraska? Dat wordt pas helemaal aan het einde van de film duidelijk. Pa is sowieso geen prater en hulp vragen gaat hem al helemaal niet gemakkelijk af. Charlie is nog te jong om door te hebben wat er aan de hand is en houdt zich bezig met de grote vragen des levens, zoals of je liever een vieze wc schoon wilt likken of vijf plakken bedorven kaas wilt eten, maar Ella merkt steeds meer dat er iets helemaal mis is.

Sterke tranentrekkende roadmovie, ongeveer driekwart Aftersun en een kwart Hit the Road. Ook de grote hoofdrol voor John Magaro die hij al een tijdje verdiende en hij maakt het helemaal waar. Sterke support van Wright (die blijkt Engels!) en Wyatt Solis als zijn kinderen. Ook erg mooie cinematografie. De muziek was me soms net té.

(Gezien in Het Ketelhuis.)

Isabel Hagen schreef, regisseerde en speelt de hoofdrol in deze komedie. Die is dan ook nog gebaseerd op haar leven als altvioliste in het schnabbelcircuit en haar relatieperikelen. Heel erg New York upper middle class allemaal, waardoor de link met Woody Allen onmiddellijk bovenkomt. Alleen is dat anno 2026 natuurlijk niet zo gewenst, dus snel ook even de verschillen benoemen: Allen is een verdienstelijk amateurklarinettist, maar Hagen ging naar het prestigieuze Juilliard conservatorium en speelde bijvoorbeeld voor Björk, Steve Reich en zat in de orkestbak bij Fiddler on the Roof op Broadway. Allen hoort zichzelf heel graag praten, terwijl de humor van Hagen meer om de pijnlijke stiltes gaat. En omdat het 2026 is, woont Hagens karakter, dat ook Isabel heet, nog bij haar ouders in plaats van de ruime appartementen die Allen met de baantjes als freelanceschrijver en zo die hij zichzelf in zijn films geeft, kan veroorloven.

Hoewel de Finse alcoholmelancholie mist, zit er ook wel een flinke scheut Kaurismäki in de film: gebrekkige communicatie en lompheid alom, maar nooit cynisme. De speelduur van 78 minuten is ook heel erg gelijk aan de films van de Finse meester.

On a String is niet echt een verhaal met een kop en een staart, meer slice of life, verteld in een aantal humoristische scenes. Heel erg mijn humor, dit is één van de grappigste, zo niet de grappigste film die ik dit jaar heb gezien. De Nederlandse trailer is simpelweg de hele openingsscene en dat geeft een goed beeld van de humor en dus of je de film leuk zult vinden of niet. Specifiek heeft de film de beste "oh god, mannen en hun gitaar"-grappen die ik ooit heb gezien (en dat zonder 'Wonderwall'!) Ook Isabels broer, de meest snobistische contactgestoorde klassiekemuzieksnob ooit, is een fantastisch karakter. Hij wordt gespeeld door Olivier Hagen, maar ik mag hopen dat dat niet al te autobiografisch is.

Waarvoor ik een beetje vreesde op basis van de trailer, maar wat gelukkig helemaal mist zijn van die vreselijke Sorry, Baby "ik ben een volwassen vrouw met een universitaire graad, maar oh, kijk mij eens een ludiek meisje zijn" toestanden. Dat is voor mij minstens net zo ergerniswekkend als mannen met hun gitaar.

Leuk weetje: de Amerikaanse bioscooprelease is pas op 11 september, dus dit is nu eens een Amerikaanse film waar je in Nederland niet op hoeft te wachten, maar zelfs de primeur van krijgt.

(Misschien een wat ruime waardering, maar ik heb in tijden niet zo veel lol gehad, de speelduur is perfect en veelbelovende debutanten moet je een beetje pushen.)

(Gezien in Eye Filmmuseum)

Subvert normality. Punk is not sexual, it's just aggression. Destroy. Kill All Hippies.

Na jaren van alleen de sample horen in 'Kill All Hippies' van Primal Scream eindelijk Dennis Hoppers cultklassieker gezien. Hoppers extreem rauwe film over Cebe (Linda Manz), een meisje dat opgroeit aan de zelfkant van de Canadese samenleving in de punktijd, kwam bij me aan als een mokerslag.

En dat terwijl het oorspronkelijk een vrij standaard tienerfilm zou worden met Hopper alleen als acteur. De productie kwam echter in de problemen. Hopper heeft toen het verhaal herschreven, geïnspireerd door het Neil Young nummer 'Hey Hey, My My' dat de regel "out of the blue, into the black" bevat en Manz' liefde voor punk, en de film zelf geregisseerd.

Manz' performance als een vuurspuwende tiener die zich met Elvis als surrogaatvader en punkslogans als mantra wapent tegen de harde wereld om zich heen, maar desgewenst ook flessen stukslaat op hoofden van handtastelijke mannen, maar tegelijk nog slaapt met haar duim in haar mond, praat tegen haar teddybeer praat en haar eigenlijke vader (Hopper zelf) nog verafgoodt, geldt terecht als één van de beste performances van een jonge acteur ooit. Hopper zelf speelt hier ook in absolute topvorm, op zijn allerintenst en Manz gaat met gemak met hem mee, zo niet over hem heen.

De acteurs stuwen elkaar hier naar grote hoogten, want ook Sharon Farrell als Cebes moeder en Don Gordon als pa's creepy vriend Charlie zijn uitstekend. Raymond 'Perry Mason' Burr doet nog een duit in een zakje als de enig sympathieke volwassene in de film, een kinderpsycholoog.

De film is duidelijk snel en voor een laag budget gemaakt, maar het rauwe en rafelige past perfect bij het verhaal. Locaties zijn een louche bar, een vuilnisbelt, een punkconcert en het deprimerende huis van het 'gezin' zelf.

Echt sociaalrealisme is het niet; zeker het begin en einde zijn daarvoor te groot. Denk meer aan de soort verwrongen onderbuikblik op de wereld van films als Naked en Gummo. Dat Harmony Korine voor die laatste film geïnspireerd is door Out of the Blue is overduidelijk: hij haalde Linda Manz uit haar zelfgekozen acteurspensioen om de moeder van Solomon te spelen.

"It means nothing. It's an empty punk gesture."

Over hoe invloedrijk deze film is gesproken: tussen al posters van punkbands op Cebes kamer, zag ik ineens het Public Enemy-logo. Dat is niet alleen geen punk, maar sowieso een act die helemaal nog niet bestond in 1980. Het blijkt de titel van een punkfanzine uit Vancouver te zijn, waarbij de gelinkte editie ook nog Pointed Sticks, de punkband in de film op de cover noemt. Dus of de Amerikaanse oostkust rappers waren fan van Canadese westkustpunk of van deze film. Dat laatste lijkt me waarschijnlijker.

(Gezien in De Uitkijk)