Meningen

George Fahmy (Fares Fares) heeft het goed voor elkaar: hij is de populairste filmster van Egypte, "de farao van het scherm", met de bijbehorende lifestyle met veel jongere vriendin (Lyna Khoudri), een PA en manager die alles regelen en veel feestjes. Als kopt is hij ook een beetje een outsider, wat hem wantrouwen van het regime oplevert, maar als voordeel heeft dat hij zich in tegenstelling tot zijn vrouwelijke tegenspeler Rula (Cherien Dabis) ook niet echt een imago van brave moslim hoeft op te houden, hoewel de kerk ook wel zijn bedenkingen heeft bij zijn lifestyle. Wel heeft George de problemen die je bij dit soort leven verwacht: een slechte relatie met zijn zoon Rami (Suhaib Neshwan), die jongere vriendin, die geen acteertalent heeft, maar wel een rol wil in een grote film, impotentie en herkend worden bij de apotheek als je daar wat aan wilt doen.

Dan krijgt de lange, slanke en scherpe beneuzde George het aanbod de kleine, dikke generaal Al-Sisi te spelen in een patriottische film. George heeft er weinig zin in, maar het blijkt een aanbod dat hij niet kan afslaan, want goh, er is toch wel veel verkeer bij die universiteit waar Rami studeert en het zou wel vervelend zijn als zo een jongen bij een ongeluk betrokken raakt. Bij de opnamen verschijnt dr. Mansour (Amr Waked), een man die 'sinistere geheim agent' uit al zijn poriën ademt en een extreem belangrijke rol in Georges leven gaat spelen. (Een lange, knappe acteur die Al-Sisi speelt in propaganda blijkt op werkelijkheid gebaseerd en was voor de Zweeds-Egyptische regisseur Tarik Saleh de inspiratie voor de film volgens een interview in Het Parool.)

Via de opnamen wordt George steeds dieper het regime in getrokken, waarbij deze acteur steeds meer geregisseerd als een bijrolspeler in het spel dan de legertop speelt om de macht.

Als liefhebber van een goede paranoïde politieke thriller heb ik ouderwets genoten van Eagles of the Republic. Sinds de ondergang van de dictaturen in Zuid-Europa en Zuid-Amerika en de betrokkenheid van de VS daarbij, worden ze niet meer zo gemaakt (waarschijnlijk dat daarom een film als O Agente Secreto terugvalt op die periode.) De poster is ook helemaal in stijl. Het Al-Sisi regime heeft natuurlijke grote overeenkomsten met die tijd en daar maakt Saleh optimaal gebruik van. Ik vind het vooral mooi hoe de film begint als een luchtige komedie over playboy acteur, maar langzaam steeds duisterder wordt, zonder dat de betrokken figuren uit het regime ooit iets anders worden dan belachelijke idioten met een godcomplex. Een dictatuur is een klucht van botsende grote ego's met weinig verstand (een zaal vol Hegseths), totdat er een geblindeerde limousine voor je deur staat. Toch maar snel die andere twee films uit Salehs Cairo trilogie bekijken.

(Gezien in Cinecenter)

Potje Cluedo, maar iedereen heeft het gedaan met alles. In de opening alleen al wordt de moordenaar meteen zelf vermoord.

Een samenhangend plot is meestal niet waarom je naar een Mario Bava-film kijkt, maar A Bay of Blood (ik houd het bij de Engelse titel, want de versie op Prime is de Engelse dub) is een verrassend Hitchcockiaanse moordpuzzel, inclusieve dikke knipoog. De gekke entomoloog en vooral het einde zorgde voor een dikke glimlach en deze keer eens zoals bewust door de filmmakers bedoeld.

Het blijft wel een Italiaanse b-film uit de jaren zeventig dus hippiemeisjes met 0,0 spierspanning gaan naakt zwemmen met voorspelbare afloop, het acteren is niet subtiel (de dub helpt niet mee) en de soundtrack juist vet.

Op het begin na, minder gestileerd dan ik had verwacht van Bava. Paar mooie seventies interieuren, maar hij gaat toch meer voor de rauwe natuurlijke schoonheid van de setting van de baai uit de titel in het avondlicht, die ook de reden is voor alle moorden. Voor een vette moordscene ben je bij Bava natuurlijk altijd aan het goede adres. De makers van Friday the 13th hebben er goed naar gekeken, maar vergaten de humor en vervingen zoals het Yanks betaamt de antikapitalistische boodschap door een puriteinse.

(Gezien op Prime Video)

Ik heb ook wel eens een sollicitatiegesprek gehad waarbij ik recht tegen de zon in keek. Niet geworden natuurlijk.

Man-su (Lee Byung-hun, ook van het fantastische I Saw the Devil) is een echte papierman. Voormalig Pulpman van het Jaar zelfs. Maar dan nemen de Amerikanen de fabriek over, dus vliegt meteen 20% van het personeel, waaronder Man-su, eruit. Maar papier is leven en leven is papier, dus moet en zal Man-su een andere baan in het papier krijgen, ondanks dat zijn vrouw Mi-ri (Son Ye-jin) blijft zeggen dat er ook andere opties zijn. Als er geen vacatures zijn, dan maakt Man-su die wel en de concurrentie, de andere Pulpmannen van het Jaar, zal hij uitschakelen. Het leven is maakbaar als een bonsaiboom, is wat het kapitalisme ons leert.

Park Chan-wook flikt het hem weer: No Other Choice is een heerlijke zwarte komedie in die typische hyper-gestileerde overdadige vormgeving. Toch een beetje het Amerikaanse equivalent in The Coen Brothers. Wat hij met ze gemeen heeft is dat hij slapstick, voor mij altijd moeilijk, zeker de Koreaanse variant, grappig kan maken, door het volledig in het absurd hysterische door te trekken. Een klungelige fysieke strijd om een pistool wordt nog beter met keiharde Koreaanse schlager op de soundtrack. (Sowieso veel Koreaanse schlager in deze film.) Park geeft in een interview met Letterboxd ook precies de goede invloeden voor mij: Modern Times en vooral Looney Tunes (wat je al ziet in de ovenhandschoengrap die in de trailer zit).

Met 140 minuten is de film aan de langere kant, maar net als bij voorganger Decision to Leave voelt dat goed lang, als een film met substantie, in plaats van irritant lang. Er zijn ook genoeg plotkronkels voor en die zijn het allemaal waard.

(Misschien moet ik The Handmaiden eens herkijken. In het algemeen één van de hoogstgewaardeerde film in Parks filmografie, maar ik vond het maar een saai gladde erotische thriller van het type dat Veronica vroeg graag uitzond toen ik hem zag. Misschien was ik niet in de stemming.)

(Gezien in The Pulse.)