Meningen

Potje Cluedo, maar iedereen heeft het gedaan met alles. In de opening alleen al wordt de moordenaar meteen zelf vermoord.

Een samenhangend plot is meestal niet waarom je naar een Mario Bava-film kijkt, maar A Bay of Blood (ik houd het bij de Engelse titel, want de versie op Prime is de Engelse dub) is een verrassend Hitchcockiaanse moordpuzzel, inclusieve dikke knipoog. De gekke entomoloog en vooral het einde zorgde voor een dikke glimlach en deze keer eens zoals bewust door de filmmakers bedoeld.

Het blijft wel een Italiaanse b-film uit de jaren zeventig dus hippiemeisjes met 0,0 spierspanning gaan naakt zwemmen met voorspelbare afloop, het acteren is niet subtiel (de dub helpt niet mee) en de soundtrack juist vet.

Op het begin na, minder gestileerd dan ik had verwacht van Bava. Paar mooie seventies interieuren, maar hij gaat toch meer voor de rauwe natuurlijke schoonheid van de setting van de baai uit de titel in het avondlicht, die ook de reden is voor alle moorden. Voor een vette moordscene ben je bij Bava natuurlijk altijd aan het goede adres. De makers van Friday the 13th hebben er goed naar gekeken, maar vergaten de humor en vervingen zoals het Yanks betaamt de antikapitalistische boodschap door een puriteinse.

(Gezien op Prime Video)

Ik heb ook wel eens een sollicitatiegesprek gehad waarbij ik recht tegen de zon in keek. Niet geworden natuurlijk.

Man-su (Lee Byung-hun, ook van het fantastische I Saw the Devil) is een echte papierman. Voormalig Pulpman van het Jaar zelfs. Maar dan nemen de Amerikanen de fabriek over, dus vliegt meteen 20% van het personeel, waaronder Man-su, eruit. Maar papier is leven en leven is papier, dus moet en zal Man-su een andere baan in het papier krijgen, ondanks dat zijn vrouw Mi-ri (Son Ye-jin) blijft zeggen dat er ook andere opties zijn. Als er geen vacatures zijn, dan maakt Man-su die wel en de concurrentie, de andere Pulpmannen van het Jaar, zal hij uitschakelen. Het leven is maakbaar als een bonsaiboom, is wat het kapitalisme ons leert.

Park Chan-wook flikt het hem weer: No Other Choice is een heerlijke zwarte komedie in die typische hyper-gestileerde overdadige vormgeving. Toch een beetje het Amerikaanse equivalent in The Coen Brothers. Wat hij met ze gemeen heeft is dat hij slapstick, voor mij altijd moeilijk, zeker de Koreaanse variant, grappig kan maken, door het volledig in het absurd hysterische door te trekken. Een klungelige fysieke strijd om een pistool wordt nog beter met keiharde Koreaanse schlager op de soundtrack. (Sowieso veel Koreaanse schlager in deze film.) Park geeft in een interview met Letterboxd ook precies de goede invloeden voor mij: Modern Times en vooral Looney Tunes (wat je al ziet in de ovenhandschoengrap die in de trailer zit).

Met 140 minuten is de film aan de langere kant, maar net als bij voorganger Decision to Leave voelt dat goed lang, als een film met substantie, in plaats van irritant lang. Er zijn ook genoeg plotkronkels voor en die zijn het allemaal waard.

(Misschien moet ik The Handmaiden eens herkijken. In het algemeen één van de hoogstgewaardeerde film in Parks filmografie, maar ik vond het maar een saai gladde erotische thriller van het type dat Veronica vroeg graag uitzond toen ik hem zag. Misschien was ik niet in de stemming.)

(Gezien in The Pulse.)