Eagles of the Republic (2025)

Egyptes grootste filmster George Fahmy [Fares Fares] vergaloppeert zich tijdens de opnames van een biografisch epos over de revolutie van 1979; een lofzang op het bestaande regime. Wanneer hij zijn frustratie uit over het scenario en de regie waarschuwt een producent [Amr Waked] hem al voor de gevolgen van zijn sterallures. George beseft te laat dat hij in een wespennest is beland en maakt het zichzelf nog lastiger door te flirten met de echtgenote [Zineb Triki] van de minister van Binnenlandse Zaken. Begint als een traag, conventioneel soapachtig drama en verandert in het laatste halfuur abrupt in een politieke thriller. Khoudri heeft een ondankbare rol als Georges veel jongere vriendin in deze goed geproduceerde, maar zwalkende mix van drama en thriller.

Ik vond dit toch wel een sterk en krachtig opgebouwde film. In het begin krijg je te maken met de over het paard getilde Farao van de Film, George Fahmy, die een arrogant leven leidt, nauwelijks aandacht voor zijn zoon heeft, een nieuwe vriendin heeft die iets van 20/25 jaar jonger is. Alles zit hem mee, hij heeft geld, aanzien, kan doen wat hij wil.

Maar door wat ondoordachte uitspraken, en ook vanwege zijn populariteit, moet hij aan een project meewerken dat hij niet wil. Dit onder druk en leiding van hooggeplaatsten. Het aanvankelijke verzet verstomd als zijn zoon, via hem, bedreigd wordt. Dan nog blijft hij eerst behoorlijk tegenstribbelend, maar naar gelang de gebeurtenissen voelt hij dat er machten met hem aan het spelen zijn. Uiteindelijk komt hij keihard terecht in een machtsspel tussen de hoogstgeplaatsten van de Egyptische politiek.
De aanslag tijdens zijn toespraak zag ik echt totaal niet aankomen, en was een sterk moment in de film. Ik schrok bijkans net zo hard alsdat George dat deed. En steeds had ik niet door of hij het er wel of niet goed af zou brengen. De grimmige sfeer van het laatste half uur was van superb niveau.

Ik zou werkelijk geen enkel punt van serieuze kritiek op deze film kunnen bedenken. Boeide de gehele speelduur.

Amr Waked, als Dr. Mansour, speelde een geweldig dreigend personage.

George Fahmy (Fares Fares) heeft het goed voor elkaar: hij is de populairste filmster van Egypte, "de farao van het scherm", met de bijbehorende lifestyle met veel jongere vriendin (Lyna Khoudri), een PA en manager die alles regelen en veel feestjes. Als kopt is hij ook een beetje een outsider, wat hem wantrouwen van het regime oplevert, maar als voordeel heeft dat hij zich in tegenstelling tot zijn vrouwelijke tegenspeler Rula (Cherien Dabis) ook niet echt een imago van brave moslim hoeft op te houden, hoewel de kerk ook wel zijn bedenkingen heeft bij zijn lifestyle. Wel heeft George de problemen die je bij dit soort leven verwacht: een slechte relatie met zijn zoon Rami (Suhaib Neshwan), die jongere vriendin, die geen acteertalent heeft, maar wel een rol wil in een grote film, impotentie en herkend worden bij de apotheek als je daar wat aan wilt doen.

Dan krijgt de lange, slanke en scherpe beneuzde George het aanbod de kleine, dikke generaal Al-Sisi te spelen in een patriottische film. George heeft er weinig zin in, maar het blijkt een aanbod dat hij niet kan afslaan, want goh, er is toch wel veel verkeer bij die universiteit waar Rami studeert en het zou wel vervelend zijn als zo een jongen bij een ongeluk betrokken raakt. Bij de opnamen verschijnt dr. Mansour (Amr Waked), een man die 'sinistere geheim agent' uit al zijn poriën ademt en een extreem belangrijke rol in Georges leven gaat spelen. (Een lange, knappe acteur die Al-Sisi speelt in propaganda blijkt op werkelijkheid gebaseerd en was voor de Zweeds-Egyptische regisseur Tarik Saleh de inspiratie voor de film volgens een interview in Het Parool.)

Via de opnamen wordt George steeds dieper het regime in getrokken, waarbij deze acteur steeds meer geregisseerd als een bijrolspeler in het spel dan de legertop speelt om de macht.

Als liefhebber van een goede paranoïde politieke thriller heb ik ouderwets genoten van Eagles of the Republic. Sinds de ondergang van de dictaturen in Zuid-Europa en Zuid-Amerika en de betrokkenheid van de VS daarbij, worden ze niet meer zo gemaakt (waarschijnlijk dat daarom een film als O Agente Secreto terugvalt op die periode.) De poster is ook helemaal in stijl. Het Al-Sisi regime heeft natuurlijke grote overeenkomsten met die tijd en daar maakt Saleh optimaal gebruik van. Ik vind het vooral mooi hoe de film begint als een luchtige komedie over playboy acteur, maar langzaam steeds duisterder wordt, zonder dat de betrokken figuren uit het regime ooit iets anders worden dan belachelijke idioten met een godcomplex. Een dictatuur is een klucht van botsende grote ego's met weinig verstand (een zaal vol Hegseths), totdat er een geblindeerde limousine voor je deur staat. Toch maar snel die andere twee films uit Salehs Cairo trilogie bekijken.

(Gezien in Cinecenter)