Meningen

C'EST CINÉMA! Film van het jaar! Surreëel, sexy, gewelddadig, speels, inventief, een eerbetoon aan de Europese spionnenfilm zonder pastiche te worden.

Ik ben in het bezit van Resident Evils 2 (volgens mij de remaster), 4, 5, 7, 8 en iets dat Revelations heet, maar ik heb er nog nooit één van gespeeld. Ik heb een beetje een probleem met impulsaankopen van videospellen in de uitverkoop. Ik weet dat er één is met een soort Texas Chainsaw Massacre inslag en ééntje met een vampierdominatrix, die een tijdje terug een populaire meme was. Maar als je daar ook hitsige fanfiction over hebt geschreven, heb ik slecht nieuws: die zit niet in de film. Laten we staan voor een vervolg.

Ik ben ook niet naar naar deze film geweest vanwege de spellen, maar omdat het de nieuwe film is van Zach Cregger, van Barbarian en Weapons. Naar mijn mening is Cregger op dit moment één van de beste regisseurs van het betere popcornvermaak. Een echte vakman, die enorm spannende momenten goed met scherpe humor afwisselt en dat dan ook altijd netjes rond de 90 minuten afrond.

Dat geldt ook weer voor Resident Evil, maar het is toch wel anders. Barbarian en zeker Weapons waren behoorlijk origineel, maar Resident Evil is een schaamteloos eerbetoon aan naar wat ik aanneem dat Creggers helden zijn. Met name Sam Raimi en vroege Peter Jackson (kunnen we vroege Peter Jackson trouwens niet terug krijgen?) Het eerste deel van de film is meer Evil Dead, op het einde gaan we meer naar Brain Dead. Er zit ook nog flink wat The Thing in en dan gaan we op het einde ook nog van de heel recente invloed van The Substance (dat het naar mijn idee weer van een ander videospel dat ik wel gespeeld heb, Inside, had, maar misschien hadden die het wel weer van een Resident Evil spel?) naar heel klassiek met King Kong. Omdat de Resident Evil spellen ook graag leentjebuur spelen bij horrorklassiekers, moet ik alleen wel een slag om de arm houden of dat niet de invloeden van Capcom waren, die Cregger keurig heeft overgenomen.

De special effects zijn vaak lekker tactiel, maar er zijn wat mindere, te computerige momenten. Af en toe blijft Cregger ook net wat te dicht bij het videospel, bijvoorbeeld als de hoofdpersoon over een smal randje moet lopen of over een stel auto's moet klimmen.

Bijna de hele film wordt gedragen op de smalle, maar wel voldoende sterke schouders van Austin Abrams. Zijn karakter heeft wat trekjes van Ash uit Evil Dead, maar dit is 2026 en niet de Reagan-periode van opgepompte actiehelden, dus hij blijft wat meer een schlemiel, ook na het verslaan van heel wat monsters.

Een tweede Oscar voor een Cregger film zit er niet in, maar het is dus wel prima vermaak, ook net wat beter dan Send Help, de recente film van Creggers inspirator Raimi.

(Gezien in FilmHallen)

Ik wist eigenlijk van te voren dat ik deze film niet zou gaan waarderen. Er is een bepaald type experimentele film uit eind jaren zestig/begin jaren zeventig dat me werkelijk helemaal niets doet en de omschrijving van Le Révélateur wees heel erg die kant op. Maar ik ben wel fan van de muziek die Radwan Ghazi Moumneh onder de artiestennaam Jerusalem in My Heart heeft uitgebracht en ik heb ook eerder goede optredens van hem gezien. Dus ging ik vooral naar deze voorstelling voor de livesoundtrack van Moumneh met de mij onbekende Réka Csiszér. Bovendien maar €5 toeslag bovenop de Cineville en net iets langer dan een uur, dus ook geen drama als het helemaal niets zou zijn.

Helaas bleek mijn voorspelling voor wat betreft de film uit te bekomen. Het is niet eens dat ik het echt slecht vond, maar het ging totaal langs me heen zonder me op enig moment te raken. Het jongetje had ook totaal geen acteertalent en zat regelmatig gewoon recht in de camera te kijken. En dan zoiets als de bijbel als wc-papier: grote worden jarenzestigclichés niet. Ik zat al snel veel meer op de muzikanten te letten dan op het scherm. Als de film daadwerkelijk totaal zonder geluid was vertoond, zoals maker Philippe Garrel het oorspronkelijk bedoeld had, dan was ik waarschijnlijk na een half uurtje vertrokken.

Maar het concert was best goed. Daarvoor 3½ ster. Niet hoger, want omdat het bij de film moet passen, miste ik een beetje de echt extatische momenten die in de concerten van Jerusalem in My Heart wel zaten.

(Gezien in Eye Filmmuseum)

Ik ben niet de grootste Hitchcock-fan. Er zijn een aantal films van de man die ik wel leuk vind, zoals Vertigo en Psycho, maar zelfs daar ben ik niet juichend enthousiast over. Misschien dat zijn oude werk me beter bevalt? Het tegendeel blijkt waar voor Rich and Strange.

De film verrast wel qua genre, want het is een romantische komedie. Of gewoon een klucht. Niet wat we gewend zijn van the master of suspense (wiens films ik nooit heb kunnen betrappen op heel spannend zijn.) Het is een geluidsfilm, maar Hitchcock staat duidelijk nog met één been in het stille tijdperk. Er zijn heel veel typische stillefilm beeldgrappen - soms leuk, meestal flauw - en er wordt ook nog frequent gebruik gemaakt van tussentitels.

Fred (Henry Kendall) baalt van zijn saaie burgerleven; hij wil reizen! Een rijke oom is gezwicht voor zijn geklaag en geeft Fred geld om met zijn vrouw Em (Joan Barry) een grote reis te maken. Het begint nog leuk in Parijs, maar zodra ze in Marseille inschepen voor de boottocht naar het Verre Oosten, gaat het helemaal fout.

Fred heeft namelijk erg last van zeeziekte en bivakkeert grotendeels in zijn hut. Dat geeft oudere commander Gordon (Percy Marmont) kans aan te pappen met Em. Gordon is een galante heer en daarmee de tegenpool van chagrijnige burgerlul Fred. Em is zo een typische vrolijke, naïeve vrouw die alles enig en leuk vind die je vaak in oudere films ziet, beetje de ouderwetse manic pixie dream girl. Marilyn Monroe bouwde er haar hele carrière op.

Als Fred dan eindelijk zijn hut uitkomt dankzij zeeziektemedicatie, wordt ook hij verliefd op een ander: de prinses (Betty Amann). De prinses praat met een Oost-Europees accent en eindigt al haar zinnen met 'eh' of 'yes', waardoor ik aan Primož Roglič moest denken. Ze windt Fred totaal om haar vinger. Is het huwelijk van Fred en Em nog te redden?

Kluchterig overspel gedoe dus, met ook nog een enorm stereotype ouwe vrijster als comic relief. Naar het einde toe krijgen we ook nog wat hardcore racisme over Chinezen voorgeschoteld, waaronder: "They're eating the cats!" En dan is er nog totaal verouderde centrale boodschap: Em doet er goed aan bij Fred te blijven, ondanks dat Fred een ontzettende hork is en blijft - dat laatste wordt in het slot nog even benadrukt - terwijl commander Gordon zowel knapper, aardiger als grappiger is.

(Gezien op Netflix)

Het is 1972 en de tegen die tijd al legendarische Fellini denkt: "Fuck it, ik ben Fellini en ik heb het gehad met standaardfilms. Ik ga een film maken met alleen maar het soort scenes waarin ik de allerbeste ben." En zo krijg je Roma, een stel op zichzelf staande korte filmpjes rond de Eeuwige Stad. Op zijn Fellini's, dus technisch virtuoos en ook heel druk. Eigenlijk wel de volgende stap na Satyricon, waar nog een beetje een verhaal in zat. Gelukkig is het mozeskriebelsixtiessausje dat over die film lag in Roma grotendeels weg. De verkeershel op de ringweg (met dank aan Shell) is mijn favoriete deel, maar ook de bordelen (raar), de kerkelijke modeshow (nog raarder) en het begin met de aankomst in de huurwoning en het volgende etentje zijn Fellini die achteloos zijn brille ten toon spreidt. Het mist zo wel de emotionele impact van 8½ en La Dolce Vita, maar dat maakt dan wel weer dat het lekkerder wegkijkt.

Ook weer een film met alleen openingstitels. Einde is einde, lichten aan. Ik vind dat we daar naar terug moeten, want het zet een duidelijke punt in plaats van dat soort langzame doodbloeden met een eindeloze aftiteling. Ik hoef ook niet te weten welke kappers en chauffeurs allemaal aan de film meegewerkt te hebben. Zal wel contractueel moeten, maar kan dat niet op een website?

(Gezien in De Uitkijk)

Joe Lampton (Laurence Harvey) arriveert uit een klein industriestadje Dufton in Yorkshire in een wat grotere industriestad Warnley voor een nieuwe baan als boekhouder bij de gemeente. Joe heeft grote plannen. Hij weet dat hij er goed uit ziet en gaat dat ook schaamteloos gebruiken. Pas op, dames van Warnley! Hij laat meteen zijn oog vallen op Susan Brown (Heather Sears), de dochter van de grootste industrieel (Donald Wolfit) en probeert haar vrij lomp het hof te maken. Haantjesgedrag alom trouwens; dit is nog een door en door patriarchale wereld. Probleem voor Lampton is de Britse klassenmaatschappij: hij moet als middenklasse jongen niet denken kans te kunnen maken bij de meisje uit de hogere klasse. De andere gegadigde voor Susan, Jack Wales (John Westbrook), wrijft hem dat ook telkens in.

Eén van de dingen die Joe doet om in contact te komen met Susan is zich aansluiten bij de toneelvereniging. Daar ontmoet hij ook Alice Aisgill (Simone Signoret), een oudere Française die vastzit in een liefdeloos huwelijk. Joe kan goed met haar praten. Eerst vindt hij haar te oud voor een relatie, maar langzaam en met horten en stoten wordt hij volwassener in zijn gedrag en inzichten en uiteindelijk valt hij als een blok voor Alice. Dus moet hij kiezen.

Klassieker uit 1959 met zes Oscar-nominaties, waarvan er twee verzilverd werden: die voor beste afgeleide script en beste actrice voor Simone Signoret. Allebei terecht. Maar de originele impact van dit voor 1959 voor Engelse begrippen vast nog vrij scandaleuze verhaal - en over Hollywood en zijn ultra preutse Hays-code hebben we hebben we het dan maar helemaal niet - is nu natuurlijk voor een flink deel weg. Ik vond de film met name verrassend modern in het weergeven van de seksistische wereld van die tijd, af en toe leek het zelfs wel wat op de eerste seizoenen van Mad Men wat dat betreft.

In tegenstelling tot veel anderen - waaronder The Academy, die hem nomineerde voor een Oscar - vond ik hoofdrolspeler Laurence Harvey niet altijd even sterk. Hij kan goed kwaad en arrogant zijn, maar de tedere momenten gaan hem minder af, zeker als hij ook nog tekst moet zeggen. Die komt altijd wat verongelijkt uit zijn mond. Signoret acteert hem in die scenes echt de film uit. Zijn accent zwabberde ook een beetje tussen Yorkshire en toneel-Engels, hoewel daar ook wel een deel code switching bij lijkt te zitten.

Redelijk fraaie zwart-wit cinematografie ook, maar Clayton zou dat twee jaar later nog veel beter doen in The Innocents, een film die tegenwoordig hoger wordt aangeslagen, ook door mij.

(Gezien op Netflix)