Meningen

Na het zien van de film is de diagnose helder: dorp, regio, land en Europa staan er bar slecht voor en kunnen zichzelf beter opknopen... of heb ik een lichtpuntje gemist dat uitkomst kan bieden?

Af en toe komt er een film uit Georgië uit in Nederland. Die wil ik altijd zien en zelden word ik teleurgesteld. Zo ook bij deze film, een sprookje van tweeënhalf uur, waarin:

- ongelooflijke dingen gebeuren die je volledig accepteert

- je met een glimlach mensen uit de Georgische stad Kutaisi volgt

- ten slotte het medium film de liefde doet overwinnen

Ga rustig zitten, zou ik zeggen, en laat het onmogelijke je overkomen...

Na het zien van de remake op Netflix blijkt maar weer hoe verrekte goed de Rebecca-verfilming van Hitchcock is. Wat een teleurstelling is dit niemandalletje door nota bene de regisseur van High-Rise...

Begeleid door een pompende soundscape in een ijzingwekkende montage volgen we de politicus Manuel López-Vidal die in rap tempo van kroonopvolger in zijn partij verwordt tot een gevallen baksteen vanwege corruptie met Europese subsidiegelden en in zijn val partijgenoten wil meeslepen.

Heerlijk, een film die volstrekt rommelig begint en weigert om de kijker tegemoet te treden in zijn verwachtingen. Ook na afloop weet je nauwelijks van welke fraude, oplichting en machtsmisbruik sprake is geweest. Dát hiervan sprake was, volstaat. Via pijlsnelle dialogen (de Spaanse taal lijkt hiervoor uitgevonden), driftig heen en weer geren en zeer overtuigend geacteer zien we Manuel op de rand van paranoia zich ontwikkelen van een arrogante baas tot een zielige betweter die zich in een allerlaatste poging opricht om tijdens een TV-programma zijn gram te halen.

Heerlijk, niet de corrupte politiek staat hier centraal (de cynicus zal zeggen 'Dat weten we nu wel'), maar de politicus en mens die zijn identiteit zakelijk en privé afgepeld ziet worden door abstracte machten die hij niet meer onder controle heeft. Dat twee scènes wat ongeloofwaardig overkomen (documenten halen in het huis van een collegapoliticus, en een auto-ongeluk), nemen we dan graag op de koop toe.

Niks geen gortdroge praatfilm, maar een behendig en sluw gemaakte film van Amerikaanse makelij die een ongenuanceerde lofzang is op het zelfreinigende vermogen van de Amerikaanse democratie, enkel en alleen door de inzet en vastberadenheid van 1 individuele held, en hierbij weet te ontsnappen aan typisch Amerikaanse filmvalkuilen, zoals een romantisch liefdesdraadje in het weefsel van het hoofdverhaal, en met een aftiteling waarvan de vormgeving mij deed glimlachen.

Ongenuanceerd? Zeker. De CIA wordt afgeschilderd als dé boosdoener die als grootmacht vecht tegen de eenzame engel in de persoon van Daniel Jones. Het geopperde dilemma - is alles geoorloofd om een volgende aanslag op Amerika te voorkomen? - doet geen filmkijker meer twijfelen. Alle sympathie ligt al snel bij de held die na jarenlang zwoegen een rapport schrijft van 7.000 pagina's dik dat natuurlijk uit de openbaarheid gehouden moet worden. . Er is niet veel fantasie voor nodig om te raden hoe dit afloopt.

Lofzang? Zeker. Alle modder die de afgelopen jaren naar boven is gekomen als het gaat om racistisch optreden van politie, martelpraktijken van de CIA, wapenbezit van de Amerikaanse burger, etc. etc, al die modder wordt weggespoeld met het welriekende badschuim van het systeem dat het toch maar mooi mogelijk maakte om die modder naar boven te halen. Aldus creëert Amerika een vrijbrief voor onheus gedrag, mits de waarheid uiteindelijk maar boven tafel komt.

Deze film is hiervan een wel heel geslaagd voorbeeld, waarnaar je geboeid kijkt en waarna je beseft dat je je mond moet spoelen.

Sympathieke, weinig vrolijke film, waarin een paar sterke scènes worden afgewisseld met mindere.

Het gegeven van straatkinderen op een tocht om hun droom te verwezenlijken, klinkt vrij bekend. Deze film zou aan kracht hebben gewonnen, wanneer meer scènes meer magisch dan realistisch zouden zijn geweest, vermoed ik.

We weten dat Leni Riefenstahl een unieke vrouw was die in een mannenwereld erin slaagde haar ambities te verwezenlijken: een onvergetelijke regisseur worden van het grote Duitse Rijk. Wie Triumph des Willens (Rijksdag 1934) en Olympia (Olympische Spelen, Berlijn 1936) ziet, herkent haar ontegenzeggelijke kwaliteiten.

We weten dat Leni Riefenstahl na WO II haar lange leven heeft besteed om duidelijk te maken dat zij een kunstenaar was (en is) die geen weet had (en heeft) van politiek. Bereidwillig stond zij iedereen te woord om dit te beklemtonen, schreef tien jaar lang aan haar autobiografie en 'schoonde' voortdurend haar persoonlijke archief op met als doel haar beoogde imago te bevestigen.

We weten dat Leni Riefenstahl een manipulatieve vrouw was die, als vragen te indringend werden, in woede kon uitbarsten, die glom van de fanmail die ze ontving en die, na de vrijlating van Albert Speer, tot zijn intieme vrienden gerekend kon worden.

Wanneer we dit allemaal al weten, wat voegt deze documentaire dan toe aan onze kennis?

Weinig tot niets, ben ik bang.

Integer, maar overduidelijk verhaal over een oudere, zwijgzame rietsnijder die het lichaam vindt van een verkracht en vermoord meisje.

De film gaat niet over de zoektocht naar de dader, maar probeert in het hoofd te kruipen van de rietsnijder die zich in twee prachtige scènes realiseert dat hij misschien zelf ook wel tot zo'n gruwelijke daad in staat zou zijn. Hierna ontspoort de film enigszins. Regisseur Sven Bresser wil iets te graag dit gegeven van alle kanten laten zien totdat de symboliek eraf druipt. Ik noem slechts één metafoor om niet teveel weg te geven: zwarte hengst bevrucht schimmel. Tja, goed en kwaad liggen dicht bij elkaar.

Enkele 'darlings' hadden wel 'gekilld' mogen worden, want de filmkijker vooral niet onderschatten.

Mooie trage film over een vluchtelinge die haar identiteit bevestigd wil zien in een identiteitskaart en een vluchteling die het zonder wel prima vindt. Hij is verliefd op haar (anderen kennen hem als een simpele jongen) en helpt waar hij kan (soms op het irritante af). Van haar is het minder duidelijk, hoewel je een aanzet kunt waarnemen.

Na een tijdje heb je het wel gezien (de uitwerking blijft simpel en heeft weinig diepgang), hoewel actrice Ke-Xi Wu fascinerend blijft om naar te kijken in haar subtiele mimiek. En net wanneer je denkt het helemaal gezien te hebben word je verrast door de op een na meest absurdistische seksscène die ik ooit heb gezien die helaas te kort duurt - en ben je weer helemaal wakker.

Tja, vooruit, een paar scènes die enigszins ontroeren, vooral die met zijn maatje en tekstschrijver Bernie. En ja, ok, alle lof voor de zangkunsten van Taron Egerton. Maar dan hebben we het wel gehad met deze kort-door-de-bocht biopic waarvan Elton John zelf uitvoerend producent was.

Zelden heb ik iemands jeugd zo rap in one-liners voorbij zien komen. De moeder en de vader zijn in 1 scène getypeerd (hardvochtig en ongeïnteresseerd) en elke volgende scène waarin deze twee voorkomen wrijft dat er nog eens in. En waarom zien al die scènes over vroeger er toch zo vreselijk nieuw aangekleed en zie-mij-vroeger spelen uit?

Enfin, de film blijft alles maar herhalen ("Waarom krijg ik geen knuffel?") in de hoop een dieper beeld te schetsen van de mens Elton John. Dat is aantoonbaar mislukt.

Even eendimensionaal als de ouders zijn ook alle andere personages (platenbons, eerste vriend en manager John Reid, de buren, enz.) met uitzondering van de eerder genoemde Bernie Taupin en in heel weinige scènes Elton John zelf.

Terwijl ik dit type, vraag ik me af wat ik nu van Elton John weet, behalve kille jeugd, dat hij aanstekelijke muziek kan schrijven, homoseksueel is en verslaafd aan van alles. Precies zoals ik dit nu opsom, doet de film dat. Oppervlakkig, opsommend, geen diepgang.

Jammer is dat.

Prachtig, prachtig, prachtig.

Een intiem verteld verhaal over een klein leven in een grote turbulente stad in een turbulent land in een turbulente periode, waarin je langzaam meedeint op de golven van spoelwater uit een schoonmaakemmer en ten slotte onderklotst in de woeste golven van de zee.

Je zult op je 66e een debuut afleveren waarin je de kunstvormen die je bewondert - schilderkunst, film en muziek - samenbrengt tot een animatiefilm die als een sneltrein dampend voortraast, waarbij je als kijker ten slotte alle logica loslaat en je overgeeft aan het inzicht dat je toch nooit alles kunt zien in alle 24 beelden per elke seconde, laat staan alles tot je kunt laten doordringen, waarna je na afloop afgemat in je bioscoopstoel hangt, jezelf afvragend welke 90 % van de schilderkunst en van de filmgeschiedenis je hebt gemist, zozeer is elk beeld bezwangerd geweest van oneindig vele artistieke details, terwijl het nummer Even the bad times are good van de Tremeloes door je hoofd blijft huppelen en je buiten op straat bedenkt of de goede man wel het juiste medium heeft gekozen voor zijn orkaan aan ideeën en vondsten om ten slotte te concluderen dat het aan je eigen perceptievermogen ligt en dat zij dan maar zo, want niet iedereen kan zijn zoals de slak aan het begin en het slot van de film die de sneltrein overleeft.