Meningen

Toen ik de trailer zag, was mijn conclusie helder: "Die film hoef ik niet te gaan zien. Weer zo'n Amerikaan ..." Maar de verhalen erover maakten nieuwsgierig en hemel, wat ben ik blij de film gezien te hebben.

Hier hebben we een intelligent scenario dat geloofwaardig is gefilmd. Het scenario draait om de filmkijker, om jou en mij die willen weten wie er achter het 'incident' zat, die smakelijk smachten naar de verfilming van het 'incident'. Nou, mooi dat het 'incident' een terzijde is dat aan het slot bewust plichtmatig nog even langskomt, niet nadat Tonya jou en mij er fijntjes op heeft gewezen dat we natuurlijk gekomen zijn om het 'incident' te zien. Nou mooi, dat de verhalen over of Tonya 'het' wist elkaar blijven tegenspreken.

Het scenario draait om de jou en mij die door de hoofdpersonages rechtstreeks worden aangesproken, soms in splitscreen tegelijkertijd. Om jou en mij die vinden dat de moeder-verhaallijn langzaamaan verdwijnt, waar de moeder ons vervolgens fijntjes op wijst.

Het is gelukkig een fout verhaal met foute mensen, gelukkig 'fout' verfilmd - d.w.z. niet als een Hollywooddraak - met gelukkig een soundtrack die zwiept tussen kitch (Doris Day, Dream a Little Dream of Me) en kunst (Supertramp, Goodbye Stranger).

Ofwel, hoe verraderlijk kan een trailer zijn ...

De documentaire maakt duidelijk dat Nederland eind jaren '40 van de vorige eeuw een onrechtmatige oorlog voerde in Nederlands-Indië/Indonesië. Die oorlog werd toentertijd en gedurende tientallen jaren later met eufemistisch taalgebruik (politionele acties) en propagandafilmpjes omgetoverd tot een rechtmatige actie om de autochtone bevolking (inlanders) te bevrijden van het 'illegale' Indonesische regime.

Hoe actueel kun je zijn met een Poetin die in Oekraïne dezelfde logica om oorlogsmisdaden te camoufleren volgt?

Ik geef maar aan wat ik ervan begreep, want de documentaire is van een rommeligheid en hak-op-de-tak springerigheid dat je na afloop hoopt ergens een helder artikel met foto's tegen te komen die het complexe probleem (ook Indonesië kent haar eigen geschiedschrijving) in de internationale context van toen wel begrijpelijk weergeeft.

Tja, er lopen toch professionals genoeg in Nederland die evidente zwaktes uit het script hadden kunnen halen? mjk87 spreekt van een gescripte film, en dat vind ik wel een mooie aanduiding. Je leest tijdens het kijken als het ware het script terug in de film en je hoort de regieaanwijzingen op de set. Zo ongemakkelijk voor de filmkijker.

Laten we hopen dat het er in een TBS-kliniek in Nederland professioneler aan toe gaat dan in de film, dat stagiaires worden begeleid en niet worden losgelaten, en dat een team van psychologen naar elkaar luistert.

Je brengt geen gelaagdheid aan door een actrice dan eens diepzinnig, dan weer vermoeid, ijskoud of panisch te laten staren. Ook niet door iemand te laten praten over een hond en de hoofdpersoon later een hond te laten zien in haar slaapkamer. En een karakter teken je niet door haar te plaatsen naast een gelukkig gehuwde zus met kind, en een ietwat seniele moeder zonder man.

Het is allemaal zo goed bedoeld en tegelijk zo ongemakkelijk.

Prachtige film, waarin we de dagelijkse routine van de verpleegkundige volgen die zich op een achteloze, maar betrokken manier thuisvoelt op vrijwel alle adressen die zij bezoekt. Er lijkt niets te gebeuren, maar er vindt van alles plaats.