Meningen
Hier kun je zien welke berichten hvdriel als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Fabelmans, The (2022)
Een film over film, daarvoor kun je mij wakker maken, maar had mij ditmaal maar laten slapen.
Een echte Spielberg in de slechte zin van het woord. Een verhaal en scenario die zo goed in elkaar zitten - elk detail heeft betekenis (zie bijvoorbeeld hoe personage John Ford zijn rokertje aansteekt), elke scène heeft zijn functie - dat de film bloedeloos en voorspelbaar is geworden. Alle gloed, diepgang en warmte zijn eruit getrokken.
Het liet me volkomen koud, de jeugd van Spielberg, ook al omdat hij elke scène zo uitrekt en uitmelkt dat je een geeuw niet kunt onderdrukken. Jammer, want E.T. raakte mijn hart en dan hoop je...
MAAR dan volgt de allerlaatste halve seconde! En ik zat met een glimlach klaarwakker in de bioscoopstoel.
Fan Zui Xian Chang (2019)
Alternatieve titel: A Witness Out of the Blue
Vette muziek, vet acteren, een onnavolgbaar verhaal, een zwiepende camera... Heerlijk om af en toe een film te zien die helemaal over de top is.
Fatum (Room 216) (2017)
De film bestaat uit drie delen die de samenvatting niet weergeeft.
De delen die het verhoor weergeven, zijn adembenemend. Maar wat de citaten uit het Hooglied ermee te maken hebben, behalve redelijk pretentieus moord en liefde met elkaar verbinden? En functioneren de beelden van de uitvoering van het kamermuziekstuk Fatum dan als verbinding?
Misschien weet iemand raad?
Favourite, The (2018)
Tja, ik geloof niet meer dat ik het nog zal krijgen met Lanthimos. Wat een vervelende film over een uitgekauwd verhaal (machtsstrijd aan het hof) in een fraaie setting met puike acteerprestaties. Dat is het dan.
Overal lees ik: "vilein". Hoezo vilein? Dangerous Liaisons (1988) al eens gezien? Dat is pas vilein.
En "absurd". Hoezo absurd? Een ganzenrace, 17 konijnen als vervanging voor gestorven kindjes, rare cameralens?
Nee, dit is een goed gemaakte, goed geacteerde film, waar ik maar tegenaan bleef kijken, voortdurend hopend op een geniale twist, dodelijk vilein gedrag en tergend absurdisme. Ze kwamen niet.
Femme (2023)
In vooral medium close-ups geschoten Britse film, waarin het slachtoffer dat zijn dragqueen-look heeft afgelegd, de wereld van de dader binnengaat. Langzaam vindt een kanteling plaats waarbij de dader die zijn macho-masker laat vallen, de wereld van het slachtoffer betreedt.
Wat een wraakfilm lijkt te zijn, wordt een liefdesfilm of blijft toch een wraakfilm? Slachtoffer wordt dader en andersom, of toch niet? Sterke, gevoelige debuutfilm die subtiel balanceert op een evenwichtsbalk zonder er vanaf te vallen.
Filles d'Olfa, Les (2023)
Alternatieve titel: Four Daughters
Wat een docu, meta-docu, fictionele docu!
De moeder en haar twee jongste dochters spelen hun eigen leven na. De twee oudste dochters zijn ten prooi gevallen aan de wolf, vernemen we aan het begin van de film. Actrices nemen hun rol over, terwijl 1 acteur de mannenrollen op zich neemt. In moeilijke situaties neemt een actrice de moederrol over. Soms discussiëren de drie vrouwen onderling en met de acteurs of een gebeurtenis werkelijk zo plaatsvond, en aarzelt de regisseur niet om in te grijpen.
Wat zich ontvouwt, is een adembenemend verhaal over de veranderende rol van twee generaties vrouwen in Tunesië tijdens het presidentschap van Ben Ali, de revolutie, en de religieuze omwenteling.
Zo naturel, zo opluchtend en ook zo droef.
Ik heb ademloos gekeken.
For Sama (2019)
Hartverscheurend [en jammer van het prekerige toontje].
De film die iedere klager in Nederland zou moeten zien om zich vervolgens in een hoekje dood te schamen.
Full Contact (2015)
Full Contact bestaat uit 3 episoden waarbij in elke episode twee vormen van geweld centraal staan, namelijk het agressieve contact op afstand en het lichamelijke contact dichtbij. Je kunt ook zeggen, het anonieme geweld en het elkaar-in-de-ogen-kijken geweld.
David Verbeek onderzoekt deze twee vormen van geweld - die akelig dichtbij komen in ons samenleven in de 21e eeuw - op een fascinerende manier, ook in zijn vertelwijze. Zo spelen in de drie episoden dezelfde acteurs rollen van verschillende personages. Daar hoef je geen psychoanalyticus voor te zijn om de hint te proeven.
Anders gezegd, Verbeek maakte drie korte films met dezelfde acteurs rond het thema 'geweld' die uitnodigen tot reflectie, zo niet tot discussie. Bij deze alvast een voorzet mijnerzijds.
