Meningen

Onvoldragen film over autobiografisch gegeven waarbij vergeten is om een derde oog kritisch te laten meekijken. Oppervlakkig, niet geestig, voorspelbaar, overbodige personages en nietszeggende dialogen.

Het therapeutische doel had beter in familiekring via een homevideo bereikt kunnen worden.

Een typische enerzijds/anderzijds-film.

Enerzijds geeft de film in een afwisseling van abstracte en realistische beelden een schets van hoe mensen in letterlijke zin dieren - in dit geval een ezel - gebruiken: van circusattractie via lastdier, gelukspoppetje, knuffel tot vleesbom (en mogelijk vergeet ik wat). De ezel laat het meeste gelaten over zich heen komen, maar als in een audiovisueel experiment tovert regisseur Skolimowski beelden op het doek die best weleens de gevoelens van het dier zouden kunnen weerspiegelen.

Anderzijds bleek 86 minuten voor mij te lang om geboeid te kunnen blijven kijken. Op een gegeven moment 'wist ik het wel' en verworden de beelden tot mooifilmerij.

Jammer.

De film begint ijzersterk. Schoolkinderen moeten naar huis, want er dreigt gevaar. Eenmaal thuis barricaderen zijn ouders hun armoedige huis, terwijl de kijker via de geluidsband het gewelddadige rumoer van geweld en schoten hoort.

Het blijkt het begin van een mooie, kleine film die op haast documentaire wijze het leven toont van een gezin in een armoedig dorp, waarin de moeder zwoegt in het huishouden en de vader de eindjes aan elkaar knoopt in de mijnbouw en met kruimeldiefstal. Voor Luis is zijn vader zijn grote voorbeeld, maar allengs valt de mantel van onschuld van hem af.