Meningen

Nu ben ik toch niet vies van films die buiten de begaande paden treden, want ook die films kunnen blijven boeien. Dat geldt jammer genoeg niet voor deze low budget-film met slecht acterende jongeren, onbegrijpelijke teksten en blatende schapen.

Beginbeeld is prachtig, je gaat er voor zitten. Beginscènes zijn bevreemdend en je vermoedt een meesterwerk te zullen gaan zien. Maar na de nonnen heb je het wel gehad en nemen slaap en weglopende bezoekers de overhand.

Kun je teleurgesteld zijn na het zien van een nieuwe film van de Waalse gebroeders? Lange tijd heb ik gedacht van niet, maar helaas...

Niks aan te merken op hun sobere stijl die wars is van effectbejag, op het vanzelfsprekende, naturalistische acteerwerk (hoewel, hierover dadelijk wat meer) en op hun themakeuze die altijd nauw aansluit op de actualiteit van het dagelijkse leven.

Wat is er dan wel mis? De film is zo plat, verzucht ik. Ahmed, een jonge puber, krijgt geen enkele diepgang. Als een vlak karakter zombiet hij emotieloos door de film met een mimiek die geen enkele overtuiging, twijfel, woede, hartstocht, schaamte of verlangen uitstraalt. Uit het oplepelen van een aantal platte frasen moet duidelijk worden dat hij geradicaliseerd is. De invloed van een imam blijkt groter dan die van zijn moeder, zijn lerares en de gematigde moslimgemeenschap waarin hij is opgevoed.
Na zijn poging komt hij in een inrichting terecht, waar de begeleiding en de psychologe eerlijk doch naïef Ahmed proberen te resocialiseren en waar alles uiterst gereglementeerd verloopt behalve wanneer het om Ahmed gaat bij fouilleren vinden ze niks bij hem, briefje aan zijn moeder wordt niet gelezen): redelijk ongeloofwaardig allemaal, met als dieptepunt de gedweeë ommekeer van Ahmed die niet wordt gewantrouwd.
En dan het slot. Zelfs als spoiler zeg ik er niks over, behalve dat ik als filmkijker - die niet van 'plotseling opduikende ooms uit Amerika' houd - door de grond ging. Dit kun je een serieuze filmliefhebber niet aandoen (en, beste lezer, overtuig me vooral wanneer ik iets helemaal heb gemist).

Intelligente cirkelvertelling waarbij je jezelf na afloop afvraagt: 'Hè, hoe zat het ook alweer in het begin van de film?'

Een van de beste films die ik dit jaar heb gezien, waarbij zij aangetekend dat ik bijna altijd dit soort 'grote' Amerikaanse films verafschuw.

Joker is onAmerikaans Amerikaans in zijn tragiek, zijn zelfspot, in zijn onbeslisbare grens tussen realisme en absurdisme, en in zijn ongelikte visie op Amerika anno nu.

Waar in de eerste Joker van Todd Philips 'That's life' centraal staat (een wereld waarin Arthur Fleck (Phoenix) als de moordende Joker de lucifer wordt die de lont van de opstand aansteekt), domineert 'That's Entertainment' deze Folie à Deux: een naargeestige gevangenis en rechtbank waarin Arthur Fleck ontsnapt in muzikale fantasieën dankzij een groupie (Lady Gaga) die even meerpolig is als hijzelf.

Na vijf mannen en zijn moeder te hebben vermoord in de film Joker, staat nu de vraag centraal of het ego Arthur Fleck zelf hieraan schuldig is, of Joker (zijn alter ego, en onbewuste), of de schaduw van Joker met wie hij worstelt. In een adembenemende treurmars met oplichtende momenten van geluk verbeeld in musicalfragmenten, neemt Joker uiteindelijk het heft zelf in handen in de rechtszaal, zoals hij dat deed in de vorige film.

Dr. Jekyll en Mr. Hyde, ego en super-ego, binnen en buiten de lijnen spelen, goed en kwaad, normaal en abnormaal... het ingenieuze scenario schreeuwt mij toe om de film te gaan herzien.

Tot mijn grote genoegen is er de belofte van een vervolg in het slot, en put ik hoop uit de mededeling van de groupie dat zij zwanger is van Alfred/Joker.

Maar niet teveel woorden vuil maken aan deze moeizame film.

Droom, (theater) en film in een mooi vormgegeven film. Waar hebben we dit meer gezien met alle cliché's van dien? Want ja, regelmatig word je op het verkeerde been gezet, want dan blijkt een scène toch een droom te zijn of een filmscène in de film. En ja, heden blijkt bij nader inzien toch verleden en andersom. En potdorie... anno 2019 krijgen we ook nog onvervalste mannelijk seksistische taferelen voorgeschoteld (of zijn het dromen?) waarna we tandenknarsend de filmzaal verlaten.

Vrij plat, niets aan de verbeelding overlatend rechtbankdrama dat veel te vroeg de werkelijke gang van zaken onthult. Vervolgens vraag je je ruim een uur af waarom je waarnaar zit te kijken. Wat zal de jury beslissen? Zal de dader zich uiteindelijk aangeven? Het zal allemaal wel.

Laten we hopen dat de oude Clint Eastwood nog een revanche wordt gegund.